Kampioen deel 2!!

Zoals dat gaat bij kinderen (althans, dat zeggen ze) gaat een sprong gepaart met slecht slapen (check) en als ze eenmaal iets doorhebben, dan snappen ze het ook echt ineens (check). Na een nacht waarbij Ruby anderhalf uur wakker was bleek ze zaterdagmorgen niet alleen langs de poef te lopen, maar ook zelfstandig achter haar nieuwe kar! En om het feest compleet te maken kan ze ook al lopen met slechts 1 hand van papa vast. Nu weet ik niet precies wat normaal/gemiddeld is, maar wij zijn supertrots op Ruby dat ze dit met 9 maanden al kan!

Bijgekomen van de stapjes van Ruby was het tijd voor mama om een paar stapjes te zetten op het hockeyveld. Voor jullie beeldvorming, het regende hier pijpenstelen gisteren de hele dag. Alles stond blan en ik gok dat het zwembad een paar cm extra water heeft. Niet echt weer om te hockeyen zou je zeggen. Er werd dan ook veel heen en weer gebeld door de teamleden of het allemaal door zou gaan of net als vorig jaar 5 minuten voor aanvang van de wedstrijd worden afgezegd. De hotline stond roodgloeiend en we begrepen dat we in ieder geval met z'n allen op moesten komen dagen omdat we anders de wedstrijd per difinitie verloren zouden hebben...
En ja hoor, nadat we enorm lang in de file hadden gestaan om in King's park aan te komen werd ons verzekerd dat we zeker zouden spelen. De echtgenoten werden gebeld dat ze hun boeltje toch bij elkaar konden pakken en naar ons toe konden komen om ons aan te moedigen en wij gingen toch een tikje nerveus het veld op.

Het werd een vermoeiende wedstrijd, door de vele regen vertraagde de bal en spelen als een verzopen katje is niet bevordelijk voor de snelheid van het spel. Maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben uiteindelijk 5-2 gewonnen en daar ging het om. We ontvingen allemaal een heuze gouden (nou ja, hij ziet er goud uit) medaille met mooie Chineze tekens waarvan ik vermoed dat er staat dat we de schaal hebben gewonnen! De grap is dat ik de bekerwedstrijden allemaal heb meegedaan en daarom veel meer een euforiegevoel had gisteren dan toen we de competitie wonnen.

Na de wedstrijd zijn we met een stel nog wat blijven hangen en rond 19.00 uur met Franka en Tobias meegereden naar Stanley om overheerlijke pizza te eten. We waren de enige gasten (ook in HK gaan mensen niet naar het strand als het zo regent) en de eigenaar van de zaak vond het zo gezellig dat we er waren dat hij hele verhalen ophing aan onze tafel en steeds weer terugkwam om nieuwe verhalen te vertellen :) Maar dat was hem meteen vergeven toen we de pizza proefden was alles vergeven, wat een heerlijke pizza!!