Wat was het leuk, oma's verjaardag! Zo vaak zien we de familie natuurlijk niet, dus het was erg leuk om iedereen weer eens bij elkaar te hebben. Alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes en zelfs de nichten van mijn vader waren er met hun kinderen!
Oma genoot zichtbaar van het feit dat ze al haar dierbaren om haar heen had, en voor ons was het leuk dat we elkaar weer zagen. Helaas is het fotoboek dat we besteld hadden niet op tijd aangekomen, dus moesten ze het nog even doen met de digitale versie. Hopelijk komt het echt boek snel zodat ze iedereen haar dierbaren kan laten zien.
En maandagmorgen begon mijn tour door het land. Dat wil zeggen, na de lunch reed ik weg uit Enschede met de meisjes. De eerste stop was Wassenaar waar we bij Harrie en Dominique hebben gelogeerd. Was erg gezellig en Do had een heerlijk valentijnsdiner gekookt. Over een paar weken komen ze bij ons logeren in Hong Kong en daar kijken we nu al naar uit!!
Dinsdagmorgen pakten we het spul weer in om naar ons tweede logeeradres te gaan, Corine en Ebbe waren aan de beurt. Zij zijn eind december terug verhuisd naar Nederland vanuit Hong Kong, en dat vinden we allemaal nog steeds jammer. Gelukkig konden we ze nu opzoeken en hebben ook de kinderen heerlijk gespeeld. Echt grappig om te zien dat ze elkaar nog herkenden en het meteen weer leuk hadden met elkaar. Zelfs zo leuk dat Ruby niet bij mama ging slapen, maar bij Fleur in bed!! Haar eerste echte sleep-over was een feit, en ze vond het erg gezellig. Er werd niet eens gekeet, maar meteen geslapen, zelfs zonder haar speen, want dat had Fleur ook niet! En 's morgens kwamen ze toen ze wakker waren naar mijn kamer toe. Echt erg zoet!
Verder heb ik lekker bij kunnen kletsen met Ebbe en Corine, over hoe het is om weer in Nederland te wonen en over de toekomstplannen. Erg leuk, en hopelijk komen er nog meer van dit soort mooie avonden, waar dan ook ter wereld!
Maar ook aan deze leuke logeerpartij kwam een einde, er moest weer gas worden gegeven om op tijd in Hilversum te kunnen zijn. Daar brachten we een bezoekje aan Karel, die natuurlijk hard aan het werk was :) Daarom konden we niet al te lang blijven, en daarbij moesten de dames ook hoognodig slapen. Dus na een uurtje vertrokken we naar Bussum voor ons derde logeeradres. Het nieuwe huis van Ingrid en Gerard, en oh....wat een prachtig huis!! Ze hebben het laten bouwen en afgelopen december is het opgeleverd. En werkelijk overal is over nagedacht, het is echt prachtig geworden.
Maar het mooiste aan het huis zijn toch wel de mensen die er wonen. Gerard was ziek, dus die lag thuis in bed, heel sneu voor hem, maar wel leuk om hem nog even te zien! Samen met Isa, kleine Elin van 8 weken en mijn dames zijn we 's middags naar de kinderboerderij gegaan en daarna nog de eendjes gaan voeren. Denk niet dat ik uit hoef te leggen dat de dames hebben genoten?
En rond 1800 uur kwam Tanja ook aan, helaas natuurlijk zonder haar dochter Linde, want die zat gewoon in Alkmaar, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben eerst de drie meisjes (Isa, Ruby & Amber) samen in bad gedaan en toen ze onder de wol lagen hebben wij heerlijk gegeten (stampot rauwe andijvie, jammie) en bij kunnen kletsen. De avond is dan altijd veel te kort, dus het wordt tijd dat de dames naar Hong Kong komen :)
En donderdagmorgen na het ontbijt was het al weer tijd voor het laatste bezoekadres van deze tour. Jose, Mathijs, Suzanne en Martine stonden ons al op te wachten toen we in Baarn aan kwamen rijden. Echt heel fijn om ze weer te zien, Mathijs die uit Amsterdam (waar hij tegenwoordig studeert) was gekomen, de meisjes die een paar uur school "misten" voor ons, echt heel lief. En natuurlijk ook fijn om Jose weer te zien. Dan merk je weer hoe belangrijk en fijn familie is! 's Morgens hebben we lekker thuis gezeten en 's middags zijn we naar de kinderboerderij gegaan in Baarn. Ik weet nu niet zeker of dit dezelfde boerderij was waar ze die vermoorde vrouw hadden begraven, maar het was een hele leuke kinderboerderij. Ruby heeft een konijn vastgehouden, geiten eten gegeven (helemaal zelf zonder angst) en had hele verhalen tegen de geiten dat ze eerlijk moesten delen :). Kortom, weer een hele gezellige middag.
Maar we moesten wel op tijd weer weg, want het is toch nog zeker 1.5 uur rijden naar Enschede vanuit Baarn en de meisjes moesten wel op tijd naar bed. Oma Janny was blij haar kleinkinderen weer te zien, en volledig uitgeteld lagen we 's avonds allemaal weer onder de wol bij oma de gans.
Vrijdagmorgen vertrok mijn moeder vroeg naar Bussum om mijn zus te helpen verhuizen en rond 10 uur werd ik opgehaald door mijn vader en Marieke. We gingen naar Nordhorn naar de dierentuin. Het was stervenskoud, maar ondanks dat was het een hele leuke ochtend. Aan de kassa had ik voer gekocht voor de boerderijbeesten en dus werden er weer volop schapen, geiten en zelfs kangaroes gevoerd! Opa had een bolderkar voor Ruby gehuurd, dus werd madame heerlijk voortgereden en dat beviel haar wel. Toen we helemaal verkleumd waren hebben we bij het restaurant heerlijk gegeten (gebakken aardappelen met eieren en spek voor mij) en toen was het spul kapot. In de auto dan ook meteen in slaap gevallen en de rest van de middag maar lekker thuis gerommeld.
's Avonds lagen de meisjes lekker te slapen en begaf ik me naar Mabel en Martijn. Eindelijk na 2 jaar zouden we elkaar weer zien! Sinds we in HK wonen was het er elke keer niet van gekomen, waren zij net op vakantie als ik in Nederland was, en toen we elkaar vorige week zouden zien was Ruby ziek, dus nu moest het er maar van komen. Erg leuk om ze weer te zien, en om Maarten hun zoon weer te zien.
Laat heb ik het niet gemaakt, want ik was toen al heel moe. Dat werd zaterdag alleen maar erger, maar ik moest nog even doorzetten. Nienke en Mara waren namelijk naar Enschede gekomen om ons te zien. En het was ondanks mijn moeheid ook heel leuk om hun te zien. Ondanks de kou zijn we ook met hun naar de kinderboerderij gegegaan en toen op ons gemak weer naar huis om de spullen te halen voordat ik ze weer op de trein zette, en hadden we toen maar wat meer haast gemaakt, want aangekomen op het station reed de trein voor onze neus weg. Hoe ongezellig ook, ik kon niet meer, ik was op en heb dus ook niet meer met ze gewacht op de volgende trein.
Thuis gekomen ben ik ingestort op de bank en heb toen zeker een uur geslapen. Helaas was het daarmee niet gedaan, ik had de griep te pakken. En dat kwam zondag vooral uit toen ik door papa en Marieke in Helvoirt werd afgezet bij mijn schoonouders. Toen ik alles had uitgepakt begon de koorts die steeg tot 40.7 C, geen ontkennen meer aan, mevrouw was ziek. Bah, bah bah en nog eens bah!
Toen de koorts ook maandagmorgen nog boven de 40 C uitkwam besloot ik maar meteen naar de dokter te gaan. En daar zat ik dan in mijn vakantie bij een huisartsenpost. Ze luisterde goed naar mijn longen, want de klachten die ik had waren precies hetzelfde als toen bij mijn longontsteking. Ze kon wel een ruis horen, maar (nog) geen echte ontsteking. Het kon net zo goed een griep zijn, en die moet je uitzieken, maar voor de zekerheid schreef ze me toch antibiotica voor.
En nu lig ik dus al sinds zondag voor pampus in bed of lig ik op de bank. Niet leuk voor mijn schoonouders, en ook niet voor mij. Heb al twee vriendinnen af moeten zeggen, en dat is natuurlijk helemaal niet leuk! Inmiddels is de koorts verdwenen en heb ik alleen nog een ontstoken keel en voel ik me zwakjes. Dus ik kan in ieder geval vanmiddag mee naar de zus van Arjen. En laten we hopen dat ik dan vanaf nu weer helemaal beter word!
woensdag 23 februari 2011
zondag 13 februari 2011
Toch wel weer gezellig in NL
Op donderdagmorgen ben ik samen met Amber naar Fleur gegaan terwijl mijn moeder met Ruby ging wandelen. Ze zijn samen naar de manege gelopen en hebben de paarden kunnen aaien! Ook hebben ze een speeltuin hier in de buurt gevonden en hebben ze ongelofelijk veel lol gehad samen.
En Amber en ik hebben bij Fleur en Pien gezeten. Was gezellig om elkaar na lange tijd weer te spreken. Maar heel lang kon ik niet blijven, want ook Amber werd na 2 uur weer erg moe en moest naar bed. Dus stapte ik snel weer in de auto om Amber naast Ruby in bed te leggen. De dames moesten weer slapen, en moeders ging de hort weer op.
Ik pakte snel de fiets om naar de stad te gaan, ik had namelijk afgesproken met Bas voor een ouderwetse lunch bij de Kater. Het eten was net als vroeger heerlijk, en het gezelschap was ook top. Altijd fijn om er achter te komen dat je sommige mensen jaren niet hoeft te spreken en dat het als je elkaar wel weer spreekt meteen weer gezellig is en je de draad zo op pakt.
We wilden nog wat gaan doen de rest van de dag, maar het regende, het was koud, en toen besloten we dat het wel prima was. We bleven lekker thuis spelen.
En 's avonds om 20.00 uur kwam Rosalie aan. Papa had haar in Amersfoort opgehaald (heel romantisch op de parkeerplaats hadden ze een baby-overdracht) en die kwam ook een nachtje slapen in de baby crèche. Toen ze aankwam moest ze een beetje aan ons wennen, maar na een half uurtje was ze weer helemaal op haar gemak bij haar oma en tante en ging ze heerlijk slapen.
Vrijdagmorgen hadden we het wel even druk met 3 van die kleintjes, maar het was heel erg gezellig. Rosalie en Amber kropen de hele dag achter elkaar aan, en Ruby wilde ook alles doen wat de baby's deden. En het leek hier soms wel een Pools huis, de bedden werden namelijk gedeeld. Was de een wakker, dan kon de ander naar bed, en omgekeerd. We waren er maar druk mee!
's Middags ging ik met Ruby en Amber naar de ouders van Christine & Gijs en van daar uit zouden we met de kinderen iets leuks doen. Althans, dat was het plan, maar uitgerekend vrijdag besloot Ruby om 3 uur te slapen tussen de middag. Ik kan me dat wel voorstellen, want na een week te weinig slapen ben ik ook kapot, maar de timing was iets minder handig.
Gelukkig is Christine ook relaxed, dus de plannen werden gewijzigd. Ik kwam nog steeds met de meisjes langs bij haar ouders, maar we gingen niets meer ondernemen met de mini's. Het was erg fijn om haar ouders weer te zien, die ken ik al sinds mijn 16de, dus dat was gezellig. En ook wel bijzonder om nu samen met mijn kinderen bij ze thuis te komen.
Echt bijpraten kon natuurlijk niet, maar dat deden we 's avonds, toen we de kinderen op bed hadden gelegd zijn Christine en ik samen uit eten gegaan bij Villa van Heek. Een (voor ons) nieuw restaurant in Enschede. En het was ontzettend gezellig. We hebben uren zitten praten en ik had niet eens door dat de tijd zo snel ging. Zij is een van de mensen die ik echt mis in HK. Zou zo graag willen dat ik een handjevol mensen gewoon kon verplaatsen naar HK, dan zou het helemaal perfect zijn daar. Maar helaas, dat gaat natuurlijk niet, en dus koester ik de momenten die ik met haar kan hebben zolang ik in NL ben. Het goede nieuws is dat ze net in het dorp naast mijn schoonouders is gaan wonen, dus als ik de laatste week in Brabant ben dan kan ik haar weer zien!!
Verder kwam ik in het restaurant de vader en het broertje van mijn eerste vriendje tegen. Erg grappig om die weer eens te zien.
En toen wilden we nog even een drankje doen in de stad. Vroegen gingen we natuurlijk stappen tot het licht werd, en hoewel ik dat nu niet wilde doen had ik wel zin om nog even een te kijken of we nog bekenden tegen zouden komen.
Viel dat ff tegen! Bij de eerste kroeg zagen we alleen maar uitgezakte 60'ers en bral-apen, dus daar liepen we zo weer naar buiten. De tweede kroeg stond blauw van de rook, en dus draaiden we al bij de deur om. Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en naar de kroeg te gaan waar mijn neefjes werken, daar zou ik in ieder geval hun kennen! Maar het zat niet mee, ze waren vrij, het meisje aan de deur vroeg of we nog meer mensen van de oude garde kenden (de oude garde?!?! in mijn ogen zijn zij hartstikke jong!) Kortom, het was wel duidelijk dat Christine en ik geen bekenden tegen zouden komen. En dus besloten we gewoon naar huis te gaan. We voelden ons wel wat oud, maar gelukkig hoeven we geen kerel meer te vinden in de stad, en werden we de volgende morgen wel vroeg gewekt door onze draakjes. En zaterdagmorgen was ik er blij mee dat het niet zo laat is geworden, het was goed zo!
's Middags vertrok ik voor een geheim project naar Utrecht. En zoals je kunt begrijpen kan ik daar helaas niets over kwijt hier op de blog.
Ruby en Amber bleven bij oma, en daar kregen ze bezoek van Lidy, Gerda en Barbara met Rosalie. Arme Amber krijgt waarschijnlijk weer een tandje, dus die had koorts en was hangerig, maar nadat ze wat paracetamol had gekregen was het gelukkig over. Toen ik thuis kwam was er in ieder geval niets meer aan de hand en hebben ze heerlijk geslapen tot 4 uur. Toen was Amber weer wakker en heb ik haar naar onze kamer verhuisd zodat Ruby door kon slapen, en dat is gelukt. En met z'n allen konden we tot 6 uur genieten van onze rust.
En vandaag zondag is de grote dag, de reden dat we naar Nederland zijn gekomen. Mijn oma is vandaag 90 jaar geworden! Als de kinderen wakker zijn vertrekken we naar het restaurant waar we een high tea hebben. Helaas is het cadeau door een drukfout niet afgeleverd, dus moeten we het provisorisch aanbieden, maar ik denk dat ze er zeker blij mee zal zijn.
Maar voorlopig liggen Rosalie en Ruby nog te slapen en geniet Amber van haar liga, dus nog even stilte voor de storm!
En Amber en ik hebben bij Fleur en Pien gezeten. Was gezellig om elkaar na lange tijd weer te spreken. Maar heel lang kon ik niet blijven, want ook Amber werd na 2 uur weer erg moe en moest naar bed. Dus stapte ik snel weer in de auto om Amber naast Ruby in bed te leggen. De dames moesten weer slapen, en moeders ging de hort weer op.
Ik pakte snel de fiets om naar de stad te gaan, ik had namelijk afgesproken met Bas voor een ouderwetse lunch bij de Kater. Het eten was net als vroeger heerlijk, en het gezelschap was ook top. Altijd fijn om er achter te komen dat je sommige mensen jaren niet hoeft te spreken en dat het als je elkaar wel weer spreekt meteen weer gezellig is en je de draad zo op pakt.
We wilden nog wat gaan doen de rest van de dag, maar het regende, het was koud, en toen besloten we dat het wel prima was. We bleven lekker thuis spelen.
En 's avonds om 20.00 uur kwam Rosalie aan. Papa had haar in Amersfoort opgehaald (heel romantisch op de parkeerplaats hadden ze een baby-overdracht) en die kwam ook een nachtje slapen in de baby crèche. Toen ze aankwam moest ze een beetje aan ons wennen, maar na een half uurtje was ze weer helemaal op haar gemak bij haar oma en tante en ging ze heerlijk slapen.
Vrijdagmorgen hadden we het wel even druk met 3 van die kleintjes, maar het was heel erg gezellig. Rosalie en Amber kropen de hele dag achter elkaar aan, en Ruby wilde ook alles doen wat de baby's deden. En het leek hier soms wel een Pools huis, de bedden werden namelijk gedeeld. Was de een wakker, dan kon de ander naar bed, en omgekeerd. We waren er maar druk mee!
's Middags ging ik met Ruby en Amber naar de ouders van Christine & Gijs en van daar uit zouden we met de kinderen iets leuks doen. Althans, dat was het plan, maar uitgerekend vrijdag besloot Ruby om 3 uur te slapen tussen de middag. Ik kan me dat wel voorstellen, want na een week te weinig slapen ben ik ook kapot, maar de timing was iets minder handig.
Gelukkig is Christine ook relaxed, dus de plannen werden gewijzigd. Ik kwam nog steeds met de meisjes langs bij haar ouders, maar we gingen niets meer ondernemen met de mini's. Het was erg fijn om haar ouders weer te zien, die ken ik al sinds mijn 16de, dus dat was gezellig. En ook wel bijzonder om nu samen met mijn kinderen bij ze thuis te komen.
Echt bijpraten kon natuurlijk niet, maar dat deden we 's avonds, toen we de kinderen op bed hadden gelegd zijn Christine en ik samen uit eten gegaan bij Villa van Heek. Een (voor ons) nieuw restaurant in Enschede. En het was ontzettend gezellig. We hebben uren zitten praten en ik had niet eens door dat de tijd zo snel ging. Zij is een van de mensen die ik echt mis in HK. Zou zo graag willen dat ik een handjevol mensen gewoon kon verplaatsen naar HK, dan zou het helemaal perfect zijn daar. Maar helaas, dat gaat natuurlijk niet, en dus koester ik de momenten die ik met haar kan hebben zolang ik in NL ben. Het goede nieuws is dat ze net in het dorp naast mijn schoonouders is gaan wonen, dus als ik de laatste week in Brabant ben dan kan ik haar weer zien!!
Verder kwam ik in het restaurant de vader en het broertje van mijn eerste vriendje tegen. Erg grappig om die weer eens te zien.
En toen wilden we nog even een drankje doen in de stad. Vroegen gingen we natuurlijk stappen tot het licht werd, en hoewel ik dat nu niet wilde doen had ik wel zin om nog even een te kijken of we nog bekenden tegen zouden komen.
Viel dat ff tegen! Bij de eerste kroeg zagen we alleen maar uitgezakte 60'ers en bral-apen, dus daar liepen we zo weer naar buiten. De tweede kroeg stond blauw van de rook, en dus draaiden we al bij de deur om. Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en naar de kroeg te gaan waar mijn neefjes werken, daar zou ik in ieder geval hun kennen! Maar het zat niet mee, ze waren vrij, het meisje aan de deur vroeg of we nog meer mensen van de oude garde kenden (de oude garde?!?! in mijn ogen zijn zij hartstikke jong!) Kortom, het was wel duidelijk dat Christine en ik geen bekenden tegen zouden komen. En dus besloten we gewoon naar huis te gaan. We voelden ons wel wat oud, maar gelukkig hoeven we geen kerel meer te vinden in de stad, en werden we de volgende morgen wel vroeg gewekt door onze draakjes. En zaterdagmorgen was ik er blij mee dat het niet zo laat is geworden, het was goed zo!
's Middags vertrok ik voor een geheim project naar Utrecht. En zoals je kunt begrijpen kan ik daar helaas niets over kwijt hier op de blog.
Ruby en Amber bleven bij oma, en daar kregen ze bezoek van Lidy, Gerda en Barbara met Rosalie. Arme Amber krijgt waarschijnlijk weer een tandje, dus die had koorts en was hangerig, maar nadat ze wat paracetamol had gekregen was het gelukkig over. Toen ik thuis kwam was er in ieder geval niets meer aan de hand en hebben ze heerlijk geslapen tot 4 uur. Toen was Amber weer wakker en heb ik haar naar onze kamer verhuisd zodat Ruby door kon slapen, en dat is gelukt. En met z'n allen konden we tot 6 uur genieten van onze rust.
En vandaag zondag is de grote dag, de reden dat we naar Nederland zijn gekomen. Mijn oma is vandaag 90 jaar geworden! Als de kinderen wakker zijn vertrekken we naar het restaurant waar we een high tea hebben. Helaas is het cadeau door een drukfout niet afgeleverd, dus moeten we het provisorisch aanbieden, maar ik denk dat ze er zeker blij mee zal zijn.
Maar voorlopig liggen Rosalie en Ruby nog te slapen en geniet Amber van haar liga, dus nog even stilte voor de storm!
donderdag 10 februari 2011
Die verdraaide jetlag...
Had ik me zo verheugd op de stad, dat werd een desillusie. De meisjes, vooral Ruby waren moe, wat zeg ik, gesloopt!
Ik heb dus even gekeken naar sieraden, maar we besloten dat we alleen de luiers gingen kopen en toen snel terug naar huis zouden gaan. De meisjes moesten slapen.
Maar daar begon de ellende, Ruby wilde/kon niet slapen, en door alle oververmoeidheid kwam de koorts in alle hevigheid terug. Op een gegeven moment had ze wel 40.5 graden koorts. Ik ben samen met haar in bed gaan liggen, maar slapen lukte haar echt niet. Uiteindelijk ben ik na 3 uur liggen er maar met haar uitgegaan. Ze was een zielig hoopje ellende. Als een warm kacheltje lag ze boven op mij op de bank en keek ze apathisch voor zich uit. Ze wilde niet eten, niet drinken en niet slapen en werd steeds zieker.
Het hoogtepunt kwam om 1700 uur, toen ze van alle ellende ook nog begon over te geven. Snikkend van verdriet ben ik met haar in mijn armen onder de douche gegaan en daarna is ze in ons bed in slaap gevallen.
Gelukkig heeft ze toen wel een goede nacht geslapen, tot 4 uur, en daarna weer van 4.30 uur tot 6.30 uur. De koorts was weer weg, dus nu kunnen we weer gaan proberen om in een juist ritme te komen.
Woensdagmorgen stapte ik op de fiets, maar toen ik weg reed ontdekte we dat mijn fiets een lekke band had. Gelukkig was de onderbuurvrouw zo lief om me haar fiets te lenen, dus ik kon toch nog op tijd bij de kapper zijn. Altijd fijn om weer geknipt en gekleurd te worden door Ronnie.
Bij thuiskomst hoorde ik dat Ruby nog even op de bank had geslapen en ook Amber had nog 2 uur geslapen, dus ik had goede moed dat het goed zou komen met dat ritme. Terwijl mijn moeder ging douchen en zich klaar ging maken vertrokken wij naar mijn oma. Heel gezellig om haar weer te zien, en de meisjes vonden het ook een paradijs bij haar in huis met alle knuffels en speelgoed (ook wel zilverwerk genoemd, maar mijn kinderen vonden het speelgoed).
Na een uurtje waren ze moe en wilde ik ze weer op bed leggen, maar daar moest Ruby niets van weten. Die strijd verloor ik weer, dus gingen we maar boodschappen doen. Nooit gedacht dat ik zo blij zou worden van winkelcentra in Nederland, maar het is nu toch echt een feit.
Ook nadat we thuis kwamen wilde mevrouw niet slapen, dus hield ik mijn hart vast voor die middag. We hadden om 1700 uur afgesproken bij Marike en Jordi en ook Marloes en Michel kwamen daar met de kinderen. Maar ik maakte me voor niets zorgen, Ruby had de tijd van haar leven. Ze mocht op het fietsje van Dirk fietsen met zij-wieltjes, ze kon kleuren en met alle speelgoed spelen! En natuurlijk waren Dirk, Aina, Lily en Mick er om met haar te spelen. En als klap op de vuurpijl gingen we ook nog frietjes eten van de cafetaria. Een feest voor mama om weer een kroketje te eten, maar ook Ruby at haar vingers er bij op! Zelfs Amber heeft een paar frietjes gekregen en smulde.
Maar om 18.30 uur waren ze kapot, Amber zat met haar oogjes te rollen in haar koppie, en ook Ruby wilde alleen maar slapen. Om 1900 uur had ik ze er dus inliggen, en ik hoopte echt dat ze nu in het goede ritme zouden zitten.
Maar helaas, niets was minder waar. Amber had overdag te weinig geslapen, dus die begon om 2300 uur al te spoken. Om 3.30 waren ze allebei wakker en hadden we weer en pyjamaparty in bed. Maar in tegenstelling tot de vorige nachten gingen ze daarna niet meer lekker slapen. Na een uur keten heb ik Ruby bij ons in bed genomen en daar ligt ze nu (6.30) nog steeds met oma te slapen. Maar Amber en ik zitten al weer een half uur in de woonkamer. Leuk hoor zo'n jetlag....
Ik hoop maar dat ik het vandaag weer vol ga houden met mijn afspraken, en vanavond maar weer op tijd naar bed.
Voor vandaag wens ik dat ik de jackpot win van de staatsloterij (heb een lot gekocht, dus kom maar op) en dat de jetlag na vandaag over is voor de kinderen. Helpen jullie me mee wensen?
Ik heb dus even gekeken naar sieraden, maar we besloten dat we alleen de luiers gingen kopen en toen snel terug naar huis zouden gaan. De meisjes moesten slapen.
Maar daar begon de ellende, Ruby wilde/kon niet slapen, en door alle oververmoeidheid kwam de koorts in alle hevigheid terug. Op een gegeven moment had ze wel 40.5 graden koorts. Ik ben samen met haar in bed gaan liggen, maar slapen lukte haar echt niet. Uiteindelijk ben ik na 3 uur liggen er maar met haar uitgegaan. Ze was een zielig hoopje ellende. Als een warm kacheltje lag ze boven op mij op de bank en keek ze apathisch voor zich uit. Ze wilde niet eten, niet drinken en niet slapen en werd steeds zieker.
Het hoogtepunt kwam om 1700 uur, toen ze van alle ellende ook nog begon over te geven. Snikkend van verdriet ben ik met haar in mijn armen onder de douche gegaan en daarna is ze in ons bed in slaap gevallen.
Gelukkig heeft ze toen wel een goede nacht geslapen, tot 4 uur, en daarna weer van 4.30 uur tot 6.30 uur. De koorts was weer weg, dus nu kunnen we weer gaan proberen om in een juist ritme te komen.
Woensdagmorgen stapte ik op de fiets, maar toen ik weg reed ontdekte we dat mijn fiets een lekke band had. Gelukkig was de onderbuurvrouw zo lief om me haar fiets te lenen, dus ik kon toch nog op tijd bij de kapper zijn. Altijd fijn om weer geknipt en gekleurd te worden door Ronnie.
Bij thuiskomst hoorde ik dat Ruby nog even op de bank had geslapen en ook Amber had nog 2 uur geslapen, dus ik had goede moed dat het goed zou komen met dat ritme. Terwijl mijn moeder ging douchen en zich klaar ging maken vertrokken wij naar mijn oma. Heel gezellig om haar weer te zien, en de meisjes vonden het ook een paradijs bij haar in huis met alle knuffels en speelgoed (ook wel zilverwerk genoemd, maar mijn kinderen vonden het speelgoed).
Na een uurtje waren ze moe en wilde ik ze weer op bed leggen, maar daar moest Ruby niets van weten. Die strijd verloor ik weer, dus gingen we maar boodschappen doen. Nooit gedacht dat ik zo blij zou worden van winkelcentra in Nederland, maar het is nu toch echt een feit.
Ook nadat we thuis kwamen wilde mevrouw niet slapen, dus hield ik mijn hart vast voor die middag. We hadden om 1700 uur afgesproken bij Marike en Jordi en ook Marloes en Michel kwamen daar met de kinderen. Maar ik maakte me voor niets zorgen, Ruby had de tijd van haar leven. Ze mocht op het fietsje van Dirk fietsen met zij-wieltjes, ze kon kleuren en met alle speelgoed spelen! En natuurlijk waren Dirk, Aina, Lily en Mick er om met haar te spelen. En als klap op de vuurpijl gingen we ook nog frietjes eten van de cafetaria. Een feest voor mama om weer een kroketje te eten, maar ook Ruby at haar vingers er bij op! Zelfs Amber heeft een paar frietjes gekregen en smulde.
Maar om 18.30 uur waren ze kapot, Amber zat met haar oogjes te rollen in haar koppie, en ook Ruby wilde alleen maar slapen. Om 1900 uur had ik ze er dus inliggen, en ik hoopte echt dat ze nu in het goede ritme zouden zitten.
Maar helaas, niets was minder waar. Amber had overdag te weinig geslapen, dus die begon om 2300 uur al te spoken. Om 3.30 waren ze allebei wakker en hadden we weer en pyjamaparty in bed. Maar in tegenstelling tot de vorige nachten gingen ze daarna niet meer lekker slapen. Na een uur keten heb ik Ruby bij ons in bed genomen en daar ligt ze nu (6.30) nog steeds met oma te slapen. Maar Amber en ik zitten al weer een half uur in de woonkamer. Leuk hoor zo'n jetlag....
Ik hoop maar dat ik het vandaag weer vol ga houden met mijn afspraken, en vanavond maar weer op tijd naar bed.
Voor vandaag wens ik dat ik de jackpot win van de staatsloterij (heb een lot gekocht, dus kom maar op) en dat de jetlag na vandaag over is voor de kinderen. Helpen jullie me mee wensen?
dinsdag 8 februari 2011
Voorbeeldige meisjes!
We besloten om de meisjes toch een paar uur te laten slapen voordat we vertrokken, en dat bleek een goede zet te zijn! Met kleren en al hebben we ze in bed gelegd alwaar we ze een paar uur later zo weer uit hebben geplukt om ze in hun autostoelt te zetten.
Daar sliepen ze beiden nog verder totdat we op het vliegveld aankwamen. Arjen heeft ons nog geholpen bij het inchecken en toen dat allemaal geregeld was moesten we echt afscheid nemen. We zwaaiden nog totdat we door de douane waren en toen was het girls only!
Via twitter las ik dat een vriend van ons op dezelfde vlucht zat en daar sprak ik mee af in de lounge. Tjalling was daar met een aantal collega's van Philips die allemaal op weg waren naar een tour door Europa. Hij heeft me heel lief geholpen met mijn tassen tot in het vliegtuig en vertrok toen naar de business class.
En wij hadden de hele voorste rij voor ons alleen!! Op de vierde stoel kwam een man zitten die graag wat meer beenruimte wilde, en Ruby kon languit op twee stoelen liggen. Amber in haar wiegje, en ik op mijn stoel, iets minder comfortabel, maar ach, als je kinderen maar lekker liggen. Want dat scheelde veel, ze hebben prima geslapen, wel 7 uur!! En als ze wakker waren geen overtogen woord, lief gespeeld en goed geluisterd. Voorbeeldige kinderen dus.
Toen we om 5 uur landden op Schiphol was ik dus wel moe, maar niet zo gebroken als ik had verwacht. Mijn vader stond ons al op te wachten, dus we konden zo de auto in. Daar vielen de meisjes weer als een blok in slaap om pas 2 uur later wakker te worden toen we in Enschede aan kwamen.
Daar stond mijn moeder ons al op te wachten met een lekker ontbijt, en kon de lange dag beginnen.Vechten tegen de jetlag is zwaar, voor mij al, maar zeker voor de meisjes.
We hebben Amber vanmorgen nog even in bed gelegd waar ze een uurtje heeft geslapen, en daarna zijn we allemaal onder de douche gegaan om toch wat bij te komen en schoon te worden.
Gelukkig konden we daarna meteen de dikke jassen aan doen en op weg naar de kinderboerderij. Dat mis is toch wel heel erg in HK!
Ruby vind het weer super, ze durft ook steeds meer, de konijnen werden zonder aarzelen geaaid, en ook andere dieren waren lief. De koe en de bokjes waren nog wel wat eng, maar daar kan ik me wel wat bij voorstellen.
En daarna boodschappen gedaan bij de AH, wat een feest, ik zou de hele winkel wel willen kopen, maar ik heb me ingehouden en alleen gekocht wat we echt nodig hadden. In mijn bescheidenheid ben ik zelfs de luiers vergeten te kopen, dus ik mag weer terug :)
's middags hebben we niets gedaan, de kinderen hebben gespeeld, en Amber heeft nog even geslapen, net als ik. Ruby kon echter niet slapen, dus die was oververmoeid aan het einde van de middag.
We hebben het tot 17.30 uur kunnen redden, maar toen vielen de dames echt om van de slaap. Toen zij in bed lagen hebben wij gegeten, en na GTST ben ik ook als een blok in slaap gevallen. Ik was kapot.
En vanacht hadden we een zwaren nacht. Dat wil zeggen. Ruby werd om 2 uur wakker, die heb ik toen snel bij ons in bed genomen zodat ze Amber niet wakker zou maken, maar die werd niet veel later ook wakker. We hebben haar laten liggen en ze huilde steeds een beetje en viel toen weer in slaap. Ruby, oma en ik hebben ook nog een uurtje geslapen, maar om 4 uur was het echt over met de pret, de dames hadden honger en ze waren wakker. Ruby kreeg fruit in bed, en Amber melk. De boekjes werden erbij gehaald en ik zag het al niet meer gebeuren dat we nog wat slaap zouden krijgen.
Maar na een half uurtje werd Amber toch weer heel moe, en Ruby had zelfs koorts gekregen van te weinig slaap. We hebben iedereen dus weer in bed gelegd (Ruby tussen ons in) en geloof het of niet, we hebben in het grote bed tot 8 uur geslapen, en Amber zelfs tot 9 uur.
Inmiddels is het 10 uur en stap ik nu snel onder de douche, want we gaan naar de stad. Er is markt en ik wil kijken of ik nog leuke kleren kan kopen. Verheug me er nu al op!!
Daar sliepen ze beiden nog verder totdat we op het vliegveld aankwamen. Arjen heeft ons nog geholpen bij het inchecken en toen dat allemaal geregeld was moesten we echt afscheid nemen. We zwaaiden nog totdat we door de douane waren en toen was het girls only!
Via twitter las ik dat een vriend van ons op dezelfde vlucht zat en daar sprak ik mee af in de lounge. Tjalling was daar met een aantal collega's van Philips die allemaal op weg waren naar een tour door Europa. Hij heeft me heel lief geholpen met mijn tassen tot in het vliegtuig en vertrok toen naar de business class.
En wij hadden de hele voorste rij voor ons alleen!! Op de vierde stoel kwam een man zitten die graag wat meer beenruimte wilde, en Ruby kon languit op twee stoelen liggen. Amber in haar wiegje, en ik op mijn stoel, iets minder comfortabel, maar ach, als je kinderen maar lekker liggen. Want dat scheelde veel, ze hebben prima geslapen, wel 7 uur!! En als ze wakker waren geen overtogen woord, lief gespeeld en goed geluisterd. Voorbeeldige kinderen dus.
Toen we om 5 uur landden op Schiphol was ik dus wel moe, maar niet zo gebroken als ik had verwacht. Mijn vader stond ons al op te wachten, dus we konden zo de auto in. Daar vielen de meisjes weer als een blok in slaap om pas 2 uur later wakker te worden toen we in Enschede aan kwamen.
Daar stond mijn moeder ons al op te wachten met een lekker ontbijt, en kon de lange dag beginnen.Vechten tegen de jetlag is zwaar, voor mij al, maar zeker voor de meisjes.
We hebben Amber vanmorgen nog even in bed gelegd waar ze een uurtje heeft geslapen, en daarna zijn we allemaal onder de douche gegaan om toch wat bij te komen en schoon te worden.
Gelukkig konden we daarna meteen de dikke jassen aan doen en op weg naar de kinderboerderij. Dat mis is toch wel heel erg in HK!
Ruby vind het weer super, ze durft ook steeds meer, de konijnen werden zonder aarzelen geaaid, en ook andere dieren waren lief. De koe en de bokjes waren nog wel wat eng, maar daar kan ik me wel wat bij voorstellen.
En daarna boodschappen gedaan bij de AH, wat een feest, ik zou de hele winkel wel willen kopen, maar ik heb me ingehouden en alleen gekocht wat we echt nodig hadden. In mijn bescheidenheid ben ik zelfs de luiers vergeten te kopen, dus ik mag weer terug :)
's middags hebben we niets gedaan, de kinderen hebben gespeeld, en Amber heeft nog even geslapen, net als ik. Ruby kon echter niet slapen, dus die was oververmoeid aan het einde van de middag.
We hebben het tot 17.30 uur kunnen redden, maar toen vielen de dames echt om van de slaap. Toen zij in bed lagen hebben wij gegeten, en na GTST ben ik ook als een blok in slaap gevallen. Ik was kapot.
En vanacht hadden we een zwaren nacht. Dat wil zeggen. Ruby werd om 2 uur wakker, die heb ik toen snel bij ons in bed genomen zodat ze Amber niet wakker zou maken, maar die werd niet veel later ook wakker. We hebben haar laten liggen en ze huilde steeds een beetje en viel toen weer in slaap. Ruby, oma en ik hebben ook nog een uurtje geslapen, maar om 4 uur was het echt over met de pret, de dames hadden honger en ze waren wakker. Ruby kreeg fruit in bed, en Amber melk. De boekjes werden erbij gehaald en ik zag het al niet meer gebeuren dat we nog wat slaap zouden krijgen.
Maar na een half uurtje werd Amber toch weer heel moe, en Ruby had zelfs koorts gekregen van te weinig slaap. We hebben iedereen dus weer in bed gelegd (Ruby tussen ons in) en geloof het of niet, we hebben in het grote bed tot 8 uur geslapen, en Amber zelfs tot 9 uur.
Inmiddels is het 10 uur en stap ik nu snel onder de douche, want we gaan naar de stad. Er is markt en ik wil kijken of ik nog leuke kleren kan kopen. Verheug me er nu al op!!
zondag 6 februari 2011
Bijkomen en inpakken!
En nu de hele familie Janse weer weg is was het tijd om me voor te bereiden op onze reis naar Nederland, en om nog even van elkaar te genieten.
We hebben dan ook niets bijzonders gedaan, zijn lekker thuis gebleven en klusjes in en om het huis gedaan zoals ze dat zo mooi zeggen!
De administratie is weer bijgewerkt, de was is gedaan, er is genoeg eten in huis voor Arjen voor de komende week, en de koffers van mij en de kinderen zijn ingepakt.
Het is nu zondagavond, 20.00 uur, en we hebben de kinderen toch maar even in bed gelegd om te slapen. Over een uurtje maken we ze wakker en brengt Arjen ons naar het vliegveld. Met een beetje geluk slapen ze in de auto nog een uurtje en dan vannacht weer.
Stiekem zie ik wel een beetje op tegen de vlucht, maar het komt vast goed. En in het ergste geval slaap ik niet, en dat haal ik dan later wel weer in.
We zien het wel, een ding is in ieder geval zeker, over een paar uur zit ik lekker bij mijn moeder aan het ontbijt!!
We hebben dan ook niets bijzonders gedaan, zijn lekker thuis gebleven en klusjes in en om het huis gedaan zoals ze dat zo mooi zeggen!
De administratie is weer bijgewerkt, de was is gedaan, er is genoeg eten in huis voor Arjen voor de komende week, en de koffers van mij en de kinderen zijn ingepakt.
Het is nu zondagavond, 20.00 uur, en we hebben de kinderen toch maar even in bed gelegd om te slapen. Over een uurtje maken we ze wakker en brengt Arjen ons naar het vliegveld. Met een beetje geluk slapen ze in de auto nog een uurtje en dan vannacht weer.
Stiekem zie ik wel een beetje op tegen de vlucht, maar het komt vast goed. En in het ergste geval slaap ik niet, en dat haal ik dan later wel weer in.
We zien het wel, een ding is in ieder geval zeker, over een paar uur zit ik lekker bij mijn moeder aan het ontbijt!!
De familie Janse op bezoek!
En na lang wachten, kwamen ze dan eindelijk door de gate, de hele familie Janse! Mijn zus, haar man en dochter, haar schoonzus en haar schoonouders. Ter ere van het 40 jarige huwelijk van Ted & Marianne namen ze hun kinderen en kleinkind mee op vakantie. Toen ze hier kwamen hadden ze net 10 dagen Bali achter de rug, en nu was het onze beurt.
We pasten allemaal (inclusief koffers) in de auto, dat is dan weer het voordeel van zo'n grote wagen. Thuis hebben we eerst maar even wat gedronken en een planning gemaakt voor de 3 dagen dat ze hier zouden zijn.
Uiteraard waren de kinderen al aan het slapen toen het hele spul aankwam, dus de eerste kennismaking was 's morgens vroeg. Toen Ted beneden kwam was Ruby net bezig met een puzzeltje. Hij stelde zich voor: Hallo Ruby, ik ben de opa van Rosalie, opa Ted. Ruby keek hem aan, en zei toen, kun je me helpen opa Ted? En vanaf dat moment was het opa Ted & oma Marianne, en dat hebben we zo gelaten.
Woensdag begonnen we op kantoor bij Arjen, en van daar uit liepen we naar Sheung Wan waar we naast de Chineze kruidenwinkels ook de wetmarket bezochten. Hier hangen de geitenkoppen en varkenskoppen aan haken te wachten tot ze gekocht worden. Je kon wel duidelijk merken dat veel winkels en kraampjes dicht waren. Chinees nieuw jaar is het enige feest per jaar waar Chinezen echt naar hun familie gaan. En aangezien veel familie nog in China woont gaan ze soms wel weken weg. China is namelijk extreem groot, en het kan wel dagen duren voordat je bij het dorp bent waar je bent opgegroeid. Gelukkig was er nog genoeg open om een mooi beeld te krijgen van de wijk.
Via de roltrappen zijn we naar Soho gegaan om wat te drinken, de kinderen eten te geven en even uit te rusten. De weg vervolgde zich naar de Man Mo tempel op Hollywood rd. Hier was het veel drukker dan normaal, volgens taoïstisch gebruik bezoek je rond Chinese New Year een tempel om te offeren, wierook aan te steken en te bidden.
Via Central liepen we uiteindelijk naar de City Hall voor een verlate lunch bij Maxim's place. Rose en Ruby sliepen toen we aankwamen en dus konden we rustig genieten van alle dim sum en de prachtige entourage.
Na de lunch ging de hele familie, inclusief mijn kinderen naar de Peak tram, en liep ik naar de auto. Aangezien bijna iedereen al vrij was voor Chinese new year, en het al einde middag was besloot Arjen om met ons mee te gaan naar de Peak en daar zijn conference call te doen. En daar stonden we dus met z'n 10'en te genieten van het uitzicht over Hong Kong.
We waren op tijd weer thuis waar Emy Chinees had gekookt. Sweet & sour, gebakken groenten en rijst. Iedereen mocht met stokjes eten, en ook Ruby kreeg haar eigen stokjes (met ringetjes eraan om het wat makkelijker te maken) en ze vond het geweldig! Sindsdien wil ze alleen nog maar met stokjes eten....
Bij thuiskomst zijn de nichtjes met z'n drieën in bad gegaan, en dat was echt heel gezellig. De meisjes zijn zo schattig samen!
Daarna was ik moe, dus hebben we de familie Janse alleen naar Kowloon laten gaan om de lightshow te bekijken. Helaas was er geen geluid?!? Geen idee of ze verkeerd hebben gestaan of dat er echt geluid was, maar ze hebben in ieder geval een reden om terug te komen :)
Donderdag propten we onszelf met 10 man (3 kinderen, 7 volwassenen) weer in de auto. De bestemming was Tung Chung, alwaar we de auto parkeerden en de kabelbaan in wilden. We hadden echter geen rekening gehouden met het feit dat hier natuurlijk ook een tempel is, en dat dus half Hong Kong het idee had om naar de Big Buddha te gaan. Rijen dik stonden ze in de rij. En geloof me, dat is het niet waard. We zijn dus een rijtje verder gaan staan en 10 minuten later zaten we met z'n allen in de bus die ons naar de Big Buddha bracht. Het was lekker weer, zo'n 20 graden en we hadden goed zicht op de Buddha. En het gaf zeker een extra dementie dat er zoveel mensen waren. Er was zelfs wierook van wel 2 meter hoog (en 50 cm dik) die werd gebrand!
Nadat we alles hadden gezien (Amber en ik zijn alleen niet mee naar boven gegaan naar de Buddha) waren we net op tijd weer bij de bus die ons naar Tai O bracht. Hier begonnen we met een uitgebreide lunch bij ons stamcafe/restaurant. Net nadat we de vis uit hadden gezocht en de rest van het eten hadden besteld hoorden we de trommels van de Lion Dance! Deze traditionele dans wordt in alle huizen en kantoren gedaan om voorspoed voor het nieuwe jaar af te dwingen. Erg leuk om te zien, en dat vonden onze kinderen ook. Alleen Rosalie vond het een boel lawaai!
Toen we de lunch op hadden gingen we per boot op zoek naar de roze dolfijnen. Maar helaas, ook dit keer hadden Barbara en Bas pech. Geen dolfijn te zien. Toch wel heel sneu dat ze nu al twee keer de tocht hebben gedaan en twee keer zonder resultaat. De volgende keer dat ze er zijn gaan we met een grote boot waar ze een garantie afgeven!
In de bus terug naar Tung Chun viel bijna iedereen in slaap, alleen Femke, Ruby en ik niet. Het blijft een vermoeiende trip naar Lantau! Maar heel lang konden we niet uitrusten, want er stond nog een parade op het programma. We hadden Emy gevraagd of ze op wilde passen zodat wij konden kijken. Volgens de boeken was het een must see. Dus stonden we om 19.30 uur in TST waar we eerst nog even bij de McDonalds hebben gegeten. En toen zagen we dat de mensen rijendik stonden, soms wel 5 lagen. Tja, en hoewel we groter zijn dan de gemiddelde Chinees, dit was toch wel lastig kijken. We besloten een stukje te lopen, en op een hoek hadden we het gevonden. We stonden niet vooraan, maar we konden het wel zien!
De parade moet je zien als een soort carnavalsoptocht, waarbij verschillende landen en verenigingen zichzelf presenteerden. Brazilië had danseressen in bikini rondlopen, de Hong Kong jockey club had haar jockey's rondlopen en een wagen met het logo (paard met jockey) erop, Disney had een praalwagen, en Ocean Park had een mooie wagen met daarachter hun personeel (o.a. clowns en steltlopers). Maar er waren ook een heleboel locale verenigingen die de plan (naar mijn mening) een beetje missloegen. Bij de meesten liep er iemand achter de groep aan met een grote geluidsinstallatie, maar die was niet hard genoeg om de voorste mensen van muziek te voorzien, het zag er dan ook best zielig uit. Anderen hadden slechts 1 act ingestudeerd, en zodra het liedje af was gelopen begonnen ze gewoon weer opnieuw. Maar goed, ze stonden er wel, en ik heb weer prachtige ideeën om volgend jaar met een Nederlandse delegatie rond te gaan lopen!
Vrijdagmorgen moest de familie Janse de koffers al weer pakken, want die avond vertrokken ze al weer. Ongelofelijk hoe snel dat dan gaat!
Gelukkig hadden we nog de hele dag kowloon op het programma staan. Eerst zijn ze met de koffers naar de airport express gegaan om in te checken. Alleen konden Femke en ik er niet bij, dus gingen wij met de bus er achteraan. Ondertussen legde Arjen de hapjes en drankjes voor die avond koud op kantoor en toen iedereen was ingecheckt stapten we met z'n allen in de metro naar Prins Edward. Daar is de bloemenmarkt en de vogeltjesmarkt. Maar eerst was het tijd voor een kop koffie en een taartje!
Ook in Mong kok waren veel kraampjes dicht, maar gelukkig was er genoeg open om een indruk te krijgen, en wat vooral heel goed nieuws was, het was niet druk zodat we met gemakt met de kinderwagens konden lopen ;)
Na de bloemen en de vogels was het tijd voor een 'gewone' markt, die uitliep in de goudvissenmarkt. Het blijft onvoorstelbaar hoeveel vissen ze in 1 bak gooien, en hoeveel kikkers. Je zou er een mooi raadspelletje van kunnen maken!
Met een beetje hulp van de navigatiesystemen op onze telefoons vonden we uiteindelijk de lady's market, die slechts 5 minuten lopen bleek te zijn. En daar konden de dames los! Er werden tassen gekocht, hoesjes voor de ipod touch, nog meer tassen, armbanden, nog een paar tassen en kabeltjes. En de heren? Die waren enorm geduldig! We waren trots op ze!
De markt is een lange straat, die 4 keer wordt opgebroken door een dwars straat. Daar wachtten de mannen op ons totdat we klaar waren. En aangezien zij ook de kinderen voortduwden wachten die ook. En daar kregen ze weer veel aandacht van de Chinezen. Met dit keer het voordeel dat het CNY was, en je dan traditiegetrouw geld geeft aan kinderen, singles en mensen die voor je werken. De kinderen kregen dus ook een paar envelopjes!
Maar eerlijk is eerlijk, aan het einde van de straat waren de mannen er (helemaal) klaar mee. Het was mooi geweest. En dus gingen we op zoek naar een restaurant. Het idee was om hotpot te eten (soort fondu), maar na wat navragen werd er steeds gezegd dat dat alleen 's avonds kon en niet om 1600 uur. Het alternatief was Sushi, maar daar konden we alleen aan de bar terecht, en dat is niet zo gezellig als je met zoveel bent. Daarbij hadden ze ook geen kinderstoelen. Toch maar een Chinees restaurant ingegaan een paar deuren verder, op de 4de verdieping. En wat denk je? Inderdaad, gewoon hotpot te bestellen. Het restaurant was verder leeg (de lunch was voorbij), maar we kregen alle bediening en hulp die we nodig hadden. En het eten was heerlijk!
En na drie dagen lopen vonden we dat we onze voeten best een beetje mochten verwennen met een voetmassage. De mannen hadden daar geen zin in, dus die gingen een biertje drinken terwijl wij met z'n vieren op een rij in een privé kamer gingen liggen. Het idee was alleen een voetmassage, maar toen "mijn" masseuse mijn voeten zag was het eerst dat ze zei, oh, jij moet ook een pedicure hebben. En zo gebeurde het dat we er allemaal een behandeling bij boekten. Enige nadeel, dat wisten de mannen niet, die dachten nog steeds dat we 20 minuten later weer buiten zouden staan. En Ruby was met mijn telefoon aan het spelen bij Arjen, dus ik kon ze ook niet bellen. Gelukkig zijn ze niet gek, en kwamen ze vanzelf boven toen het ze te lang duurde. En omdat we nog wel even bezig waren nam Bas toch maar een nek/schouder massage en liet Arjen ook het eelt onder zijn voeten vandaan halen. Alleen opa Ted vond het allemaal maar niets ;)
Toen eindelijk iedereen klaar was moesten we ineens toch haasten om op tijd op het kantoor van Arjen te zijn, want om 20.00 uur begon het vuurwerk. Wederom stonden duizenden mensen rijendik te wachten om het vuurwerk te zien, en daar hadden we geen zin in. Sowieso niet, en met drie kleine kinderen helemaal niet. Mijn idee was dus om het vuurwerk vanaf kantoor te bekijken, daar hebben we immers zicht over de hele haven.
Kleine miscalculatie, ik had er geen rekening mee gehouden dat het IFC precies voor The Center staat, en we dus bijna niets zagen van het spektakel. Alhoewel, dat is niet helemaal waar, we zagen het hoge vuurwerk net boven het Four Seasons hotel uitkomen, dus helemaal voor niets zaten we er niet.
En belangrijker, de kinderen vonden het geweldig op kantoor. Op het tapijt kropen ze rond, speelden ze met elkaar en hadden de tijd van hun leven. Dachten wij dat ze gesloopt zouden zijn en vervelend, niets was minder waar! Ze waren gewoon heel erg lief en Amber en Rosalie waren echt met elkaar aan het spelen. Ruby holde door kantoor met haar balletje, en wij dronken een wijntje en een biertje, aten toastjes met kaas en hadden het erg naar onze zin.
Maar aan al het goede komt een eind, en dus ook aan het bezoek van de familie Janse. Het was echt heel gezellig, en wat ons betreft hebben we jullie 100% geadopteerd als extra opa & oma & tante!!
We pasten allemaal (inclusief koffers) in de auto, dat is dan weer het voordeel van zo'n grote wagen. Thuis hebben we eerst maar even wat gedronken en een planning gemaakt voor de 3 dagen dat ze hier zouden zijn.
Uiteraard waren de kinderen al aan het slapen toen het hele spul aankwam, dus de eerste kennismaking was 's morgens vroeg. Toen Ted beneden kwam was Ruby net bezig met een puzzeltje. Hij stelde zich voor: Hallo Ruby, ik ben de opa van Rosalie, opa Ted. Ruby keek hem aan, en zei toen, kun je me helpen opa Ted? En vanaf dat moment was het opa Ted & oma Marianne, en dat hebben we zo gelaten.
Woensdag begonnen we op kantoor bij Arjen, en van daar uit liepen we naar Sheung Wan waar we naast de Chineze kruidenwinkels ook de wetmarket bezochten. Hier hangen de geitenkoppen en varkenskoppen aan haken te wachten tot ze gekocht worden. Je kon wel duidelijk merken dat veel winkels en kraampjes dicht waren. Chinees nieuw jaar is het enige feest per jaar waar Chinezen echt naar hun familie gaan. En aangezien veel familie nog in China woont gaan ze soms wel weken weg. China is namelijk extreem groot, en het kan wel dagen duren voordat je bij het dorp bent waar je bent opgegroeid. Gelukkig was er nog genoeg open om een mooi beeld te krijgen van de wijk.
Via de roltrappen zijn we naar Soho gegaan om wat te drinken, de kinderen eten te geven en even uit te rusten. De weg vervolgde zich naar de Man Mo tempel op Hollywood rd. Hier was het veel drukker dan normaal, volgens taoïstisch gebruik bezoek je rond Chinese New Year een tempel om te offeren, wierook aan te steken en te bidden.
Via Central liepen we uiteindelijk naar de City Hall voor een verlate lunch bij Maxim's place. Rose en Ruby sliepen toen we aankwamen en dus konden we rustig genieten van alle dim sum en de prachtige entourage.
Na de lunch ging de hele familie, inclusief mijn kinderen naar de Peak tram, en liep ik naar de auto. Aangezien bijna iedereen al vrij was voor Chinese new year, en het al einde middag was besloot Arjen om met ons mee te gaan naar de Peak en daar zijn conference call te doen. En daar stonden we dus met z'n 10'en te genieten van het uitzicht over Hong Kong.
We waren op tijd weer thuis waar Emy Chinees had gekookt. Sweet & sour, gebakken groenten en rijst. Iedereen mocht met stokjes eten, en ook Ruby kreeg haar eigen stokjes (met ringetjes eraan om het wat makkelijker te maken) en ze vond het geweldig! Sindsdien wil ze alleen nog maar met stokjes eten....
Bij thuiskomst zijn de nichtjes met z'n drieën in bad gegaan, en dat was echt heel gezellig. De meisjes zijn zo schattig samen!
Daarna was ik moe, dus hebben we de familie Janse alleen naar Kowloon laten gaan om de lightshow te bekijken. Helaas was er geen geluid?!? Geen idee of ze verkeerd hebben gestaan of dat er echt geluid was, maar ze hebben in ieder geval een reden om terug te komen :)
Donderdag propten we onszelf met 10 man (3 kinderen, 7 volwassenen) weer in de auto. De bestemming was Tung Chung, alwaar we de auto parkeerden en de kabelbaan in wilden. We hadden echter geen rekening gehouden met het feit dat hier natuurlijk ook een tempel is, en dat dus half Hong Kong het idee had om naar de Big Buddha te gaan. Rijen dik stonden ze in de rij. En geloof me, dat is het niet waard. We zijn dus een rijtje verder gaan staan en 10 minuten later zaten we met z'n allen in de bus die ons naar de Big Buddha bracht. Het was lekker weer, zo'n 20 graden en we hadden goed zicht op de Buddha. En het gaf zeker een extra dementie dat er zoveel mensen waren. Er was zelfs wierook van wel 2 meter hoog (en 50 cm dik) die werd gebrand!
Nadat we alles hadden gezien (Amber en ik zijn alleen niet mee naar boven gegaan naar de Buddha) waren we net op tijd weer bij de bus die ons naar Tai O bracht. Hier begonnen we met een uitgebreide lunch bij ons stamcafe/restaurant. Net nadat we de vis uit hadden gezocht en de rest van het eten hadden besteld hoorden we de trommels van de Lion Dance! Deze traditionele dans wordt in alle huizen en kantoren gedaan om voorspoed voor het nieuwe jaar af te dwingen. Erg leuk om te zien, en dat vonden onze kinderen ook. Alleen Rosalie vond het een boel lawaai!
Toen we de lunch op hadden gingen we per boot op zoek naar de roze dolfijnen. Maar helaas, ook dit keer hadden Barbara en Bas pech. Geen dolfijn te zien. Toch wel heel sneu dat ze nu al twee keer de tocht hebben gedaan en twee keer zonder resultaat. De volgende keer dat ze er zijn gaan we met een grote boot waar ze een garantie afgeven!
In de bus terug naar Tung Chun viel bijna iedereen in slaap, alleen Femke, Ruby en ik niet. Het blijft een vermoeiende trip naar Lantau! Maar heel lang konden we niet uitrusten, want er stond nog een parade op het programma. We hadden Emy gevraagd of ze op wilde passen zodat wij konden kijken. Volgens de boeken was het een must see. Dus stonden we om 19.30 uur in TST waar we eerst nog even bij de McDonalds hebben gegeten. En toen zagen we dat de mensen rijendik stonden, soms wel 5 lagen. Tja, en hoewel we groter zijn dan de gemiddelde Chinees, dit was toch wel lastig kijken. We besloten een stukje te lopen, en op een hoek hadden we het gevonden. We stonden niet vooraan, maar we konden het wel zien!
De parade moet je zien als een soort carnavalsoptocht, waarbij verschillende landen en verenigingen zichzelf presenteerden. Brazilië had danseressen in bikini rondlopen, de Hong Kong jockey club had haar jockey's rondlopen en een wagen met het logo (paard met jockey) erop, Disney had een praalwagen, en Ocean Park had een mooie wagen met daarachter hun personeel (o.a. clowns en steltlopers). Maar er waren ook een heleboel locale verenigingen die de plan (naar mijn mening) een beetje missloegen. Bij de meesten liep er iemand achter de groep aan met een grote geluidsinstallatie, maar die was niet hard genoeg om de voorste mensen van muziek te voorzien, het zag er dan ook best zielig uit. Anderen hadden slechts 1 act ingestudeerd, en zodra het liedje af was gelopen begonnen ze gewoon weer opnieuw. Maar goed, ze stonden er wel, en ik heb weer prachtige ideeën om volgend jaar met een Nederlandse delegatie rond te gaan lopen!
Vrijdagmorgen moest de familie Janse de koffers al weer pakken, want die avond vertrokken ze al weer. Ongelofelijk hoe snel dat dan gaat!
Gelukkig hadden we nog de hele dag kowloon op het programma staan. Eerst zijn ze met de koffers naar de airport express gegaan om in te checken. Alleen konden Femke en ik er niet bij, dus gingen wij met de bus er achteraan. Ondertussen legde Arjen de hapjes en drankjes voor die avond koud op kantoor en toen iedereen was ingecheckt stapten we met z'n allen in de metro naar Prins Edward. Daar is de bloemenmarkt en de vogeltjesmarkt. Maar eerst was het tijd voor een kop koffie en een taartje!
Ook in Mong kok waren veel kraampjes dicht, maar gelukkig was er genoeg open om een indruk te krijgen, en wat vooral heel goed nieuws was, het was niet druk zodat we met gemakt met de kinderwagens konden lopen ;)
Na de bloemen en de vogels was het tijd voor een 'gewone' markt, die uitliep in de goudvissenmarkt. Het blijft onvoorstelbaar hoeveel vissen ze in 1 bak gooien, en hoeveel kikkers. Je zou er een mooi raadspelletje van kunnen maken!
Met een beetje hulp van de navigatiesystemen op onze telefoons vonden we uiteindelijk de lady's market, die slechts 5 minuten lopen bleek te zijn. En daar konden de dames los! Er werden tassen gekocht, hoesjes voor de ipod touch, nog meer tassen, armbanden, nog een paar tassen en kabeltjes. En de heren? Die waren enorm geduldig! We waren trots op ze!
De markt is een lange straat, die 4 keer wordt opgebroken door een dwars straat. Daar wachtten de mannen op ons totdat we klaar waren. En aangezien zij ook de kinderen voortduwden wachten die ook. En daar kregen ze weer veel aandacht van de Chinezen. Met dit keer het voordeel dat het CNY was, en je dan traditiegetrouw geld geeft aan kinderen, singles en mensen die voor je werken. De kinderen kregen dus ook een paar envelopjes!
Maar eerlijk is eerlijk, aan het einde van de straat waren de mannen er (helemaal) klaar mee. Het was mooi geweest. En dus gingen we op zoek naar een restaurant. Het idee was om hotpot te eten (soort fondu), maar na wat navragen werd er steeds gezegd dat dat alleen 's avonds kon en niet om 1600 uur. Het alternatief was Sushi, maar daar konden we alleen aan de bar terecht, en dat is niet zo gezellig als je met zoveel bent. Daarbij hadden ze ook geen kinderstoelen. Toch maar een Chinees restaurant ingegaan een paar deuren verder, op de 4de verdieping. En wat denk je? Inderdaad, gewoon hotpot te bestellen. Het restaurant was verder leeg (de lunch was voorbij), maar we kregen alle bediening en hulp die we nodig hadden. En het eten was heerlijk!
En na drie dagen lopen vonden we dat we onze voeten best een beetje mochten verwennen met een voetmassage. De mannen hadden daar geen zin in, dus die gingen een biertje drinken terwijl wij met z'n vieren op een rij in een privé kamer gingen liggen. Het idee was alleen een voetmassage, maar toen "mijn" masseuse mijn voeten zag was het eerst dat ze zei, oh, jij moet ook een pedicure hebben. En zo gebeurde het dat we er allemaal een behandeling bij boekten. Enige nadeel, dat wisten de mannen niet, die dachten nog steeds dat we 20 minuten later weer buiten zouden staan. En Ruby was met mijn telefoon aan het spelen bij Arjen, dus ik kon ze ook niet bellen. Gelukkig zijn ze niet gek, en kwamen ze vanzelf boven toen het ze te lang duurde. En omdat we nog wel even bezig waren nam Bas toch maar een nek/schouder massage en liet Arjen ook het eelt onder zijn voeten vandaan halen. Alleen opa Ted vond het allemaal maar niets ;)
Toen eindelijk iedereen klaar was moesten we ineens toch haasten om op tijd op het kantoor van Arjen te zijn, want om 20.00 uur begon het vuurwerk. Wederom stonden duizenden mensen rijendik te wachten om het vuurwerk te zien, en daar hadden we geen zin in. Sowieso niet, en met drie kleine kinderen helemaal niet. Mijn idee was dus om het vuurwerk vanaf kantoor te bekijken, daar hebben we immers zicht over de hele haven.
Kleine miscalculatie, ik had er geen rekening mee gehouden dat het IFC precies voor The Center staat, en we dus bijna niets zagen van het spektakel. Alhoewel, dat is niet helemaal waar, we zagen het hoge vuurwerk net boven het Four Seasons hotel uitkomen, dus helemaal voor niets zaten we er niet.
En belangrijker, de kinderen vonden het geweldig op kantoor. Op het tapijt kropen ze rond, speelden ze met elkaar en hadden de tijd van hun leven. Dachten wij dat ze gesloopt zouden zijn en vervelend, niets was minder waar! Ze waren gewoon heel erg lief en Amber en Rosalie waren echt met elkaar aan het spelen. Ruby holde door kantoor met haar balletje, en wij dronken een wijntje en een biertje, aten toastjes met kaas en hadden het erg naar onze zin.
Maar aan al het goede komt een eind, en dus ook aan het bezoek van de familie Janse. Het was echt heel gezellig, en wat ons betreft hebben we jullie 100% geadopteerd als extra opa & oma & tante!!
dinsdag 1 februari 2011
Heerlijke dagen!
Afgelopen zondag ben ik met de meisjes naar Happy Valley gegaan om naar de wedstrijd van Arjen te kijken, helaas waren ze net klaar toen we aankwamen, ze hadden verloren, dus we hebben niet veel gemist. Met een groot gedeelte van het team hebben we nog wat gedronken en toen zijn we in een taxi gesprongen naar Causeway Bay. Hier gingen we naar het carnaval, maar eerlijk is eerlijk, daar had ik me toch wat anders bij voorgesteld. Het was geen optocht of groots opgezet evenement, maar slechts 1 podium(pje), waar een paar stoelen voorstonden. Op het moment dat wij aankwamen waren er drie jongens van een jaar of 12 een optreden aan het doen met zo'n tol die je op een draadje laat draaien (snap je hem nog?). Niet echt spectaculair. Het optreden erna was dan een stuk leuker, een groep van zo'n 20 man/vrouw deden in klederdracht een drumvoorshow. Leuk, maar nog steeds niet enorm spectaculair.
We vervolgden onze weg naar Vicoria Park waar de jaarlijkse bloemen fair was ter ere van Chinees Nieuw Jaar. Zowel in Kowloon als in Causeway Bay is een hele grote markt, en dat hebben we geweten. Ze hadden op het internet gezegd dat je 's avonds moest komen zodat je de lokalen zou zien, en dat het overdag heel rustig was, maar je kon over de koppen lopen, zo druk was het. Het hele park stond vol met kramen waar ze bloemen (brengt geluk met het nieuwe jaar) verkochten, heel veel prullaria met allemaal afbeeldingen van konijnen (we gaan het jaar van het konijn in) en ballonnen, en opblaasdieren etc. Ook waren er veel eet-tentjes en drank-stalletjes waar het suikerriet voor je neus werd geperst en geserveerd. Het was leuk om een keer mee te maken, maar na een uur hadden we het wel gezien! Ruby kreeg een grote opblaas-giraffe en toen gingen we weer naar huis.
Maandag heb ik de hele dag niets gedaan, heerlijk mijn mail bijgewerkt, wat opgeruimd en uiteindelijk 's middags boodschappen gedaan. Ik was op zoek naar koffiepads voor de Senseo, maar die waren overal of uitverkocht of zaten ze niet in het assortiment. Mijn humeur werd er niet beter op kan ik je vertellen, want de koffie is op, en dinsdag komt Barbara met haar hele schoonfamilie logeren! Gelukkig ben ik vandaag (dinsdag) toch geslaagd bij de derde supermarkt, en daar heb ik (tegen een belachelijk hoge prijs) mijn tas volgeladen met koffiepads, mij krijgen ze voorlopig niet gek!
En vanmorgen zat ik al om 8.20 uur in de auto samen met Ruby. Eerst haalden we Laura en haar zoon Samuel op, en vervolgens Shanti & Achbar. Het doel? Kandoori farm! Met een koffie voor onderweg reden we in 1 x naar de boerderij, kijk dat is nog eens het voordeel als je er al vaker bent geweest. En om 9.50 stapten we naar binnen. We bestelden meteen een ticket voor de shuttle bus, want die had ik nog nooit gedaan. Deze bus vertrok om 11.10 dus we hadden ruim een uur voor het eerste gedeelte van het park. En nu zie je dat het veel makkelijker is om met iets oudere kinderen (allemaal tussen de 2.5 en 3.5) op stap te gaan. Die lopen zelf en dan gaan het een stuk sneller. En oh, wat genoten ze van de varkens, de bambi's, de apen en de planten. In de organische tuin renden ze achter elkaar aan en ontdekten ze het hooi dat op de grond lag. Binnen no time stonden ze met z'n drieën het hooi op te gooien! En wij Nederlandse mama's genoten van het feit dat onze kinderen dit mee kregen.
Na ruim een uur stapten we vol verwachting in de shuttle bus, deze bracht ons steeds naar een ander plekje, steeds hoger de berg op waar we bij elke stop 10 minuten hadden om rond te kijken. En het was zeker de moeite waard. Bovenop de berg was er een tempeltje en had je prachtig uitzicht over Tai Po, en we kwamen langs een orchideeën-tuin die vandaag open was voor het eerst. We waren zelfs getuige van de overhandiging van het naambord aan de ontwerper! Ook liepen we door een vlindertuin (waar helaas in dit jaargetijde geen vlinders zitten) en langs prachtige grote varens waardoor we ons in de jungle waanden. Kortom, het was een supergeslaagde ochtend!
Op de weg terug kwamen we lang de wishing tree, een wensboom waar je volgens oude traditie een sinaasappel met daaraan een papiertje met een persoonlijke wens gooit. Als je sinaasappel in de boom blijft hangen komt je wens uit. De wensboom is inmiddels zo oud en fragiel geworden dat je daar niets meer in mag gooien, maar je kunt nog steeds speciale papieren kopen waar je je naam en wens op schrijft voor het nieuwe jaar. Deze hang je dan aan een stokje bij het dierenriemteken van je geboorte. We hebben allemaal 2 papieren gekocht, een om daar op te hangen, en een voor thuis. In de tempel die erbij hoorde kon je ontzettend mooie wierook kopen, helemaal met teksten en draken erop, na wat navraag bleek dat de eerste voor goede zaken is, de tweede om de rijzende ster over je te laten waken, en de derde geld, geld, geld is. Ze waren zo mooi dat we allemaal een setje hebben gekocht.
Wat nog wel grappig was om te vertellen is dat er ook een soort wedstrijd gaande was. Toen we aankwamen zagen we een groep van zo'n 50 fotografen wachten op wat er ging komen. We waren net op tijd, toen we ons bij de groep voegden begon de show, de verkiezing Mr & Mrs Incredible. Er kwamen allemaal mini-cabriolets aanrijden met mensen verkleed als superhelden erin, we zagen badman, spiderman, the incredibles en nog meer. Waarschijnlijk waren dit acteurs die heel bekend waren, maar wij vonden het een slecht georganiseerd evenement! Waarschijnlijk moet je local zijn om dit te snappen.
En toen waren de kinderen kapot, het was inmiddels 1300 uur geweest en er moest geslapen worden. De weg naar huis was lang, maar verliep wel snel, dus om 14.00 uur lagen alle kinderen weer thuis in hun bedje. En daar ligt Ruby nu, twee uur later nog steeds in!
Als ze straks wakker worden (Amber slaapt ook) dan gaan we alle bedden klaarmaken voor het bezoek dat vanavond komt. Barbara, Bas, Rosalie, Ted, Marianne en Femke komen logeren. Volle bak dus de komende dagen, maar ik weet zeker dat het gezellig gaat worden!! Wij hebben er in ieder geval heel veel zin in!
We vervolgden onze weg naar Vicoria Park waar de jaarlijkse bloemen fair was ter ere van Chinees Nieuw Jaar. Zowel in Kowloon als in Causeway Bay is een hele grote markt, en dat hebben we geweten. Ze hadden op het internet gezegd dat je 's avonds moest komen zodat je de lokalen zou zien, en dat het overdag heel rustig was, maar je kon over de koppen lopen, zo druk was het. Het hele park stond vol met kramen waar ze bloemen (brengt geluk met het nieuwe jaar) verkochten, heel veel prullaria met allemaal afbeeldingen van konijnen (we gaan het jaar van het konijn in) en ballonnen, en opblaasdieren etc. Ook waren er veel eet-tentjes en drank-stalletjes waar het suikerriet voor je neus werd geperst en geserveerd. Het was leuk om een keer mee te maken, maar na een uur hadden we het wel gezien! Ruby kreeg een grote opblaas-giraffe en toen gingen we weer naar huis.
Maandag heb ik de hele dag niets gedaan, heerlijk mijn mail bijgewerkt, wat opgeruimd en uiteindelijk 's middags boodschappen gedaan. Ik was op zoek naar koffiepads voor de Senseo, maar die waren overal of uitverkocht of zaten ze niet in het assortiment. Mijn humeur werd er niet beter op kan ik je vertellen, want de koffie is op, en dinsdag komt Barbara met haar hele schoonfamilie logeren! Gelukkig ben ik vandaag (dinsdag) toch geslaagd bij de derde supermarkt, en daar heb ik (tegen een belachelijk hoge prijs) mijn tas volgeladen met koffiepads, mij krijgen ze voorlopig niet gek!
En vanmorgen zat ik al om 8.20 uur in de auto samen met Ruby. Eerst haalden we Laura en haar zoon Samuel op, en vervolgens Shanti & Achbar. Het doel? Kandoori farm! Met een koffie voor onderweg reden we in 1 x naar de boerderij, kijk dat is nog eens het voordeel als je er al vaker bent geweest. En om 9.50 stapten we naar binnen. We bestelden meteen een ticket voor de shuttle bus, want die had ik nog nooit gedaan. Deze bus vertrok om 11.10 dus we hadden ruim een uur voor het eerste gedeelte van het park. En nu zie je dat het veel makkelijker is om met iets oudere kinderen (allemaal tussen de 2.5 en 3.5) op stap te gaan. Die lopen zelf en dan gaan het een stuk sneller. En oh, wat genoten ze van de varkens, de bambi's, de apen en de planten. In de organische tuin renden ze achter elkaar aan en ontdekten ze het hooi dat op de grond lag. Binnen no time stonden ze met z'n drieën het hooi op te gooien! En wij Nederlandse mama's genoten van het feit dat onze kinderen dit mee kregen.
Na ruim een uur stapten we vol verwachting in de shuttle bus, deze bracht ons steeds naar een ander plekje, steeds hoger de berg op waar we bij elke stop 10 minuten hadden om rond te kijken. En het was zeker de moeite waard. Bovenop de berg was er een tempeltje en had je prachtig uitzicht over Tai Po, en we kwamen langs een orchideeën-tuin die vandaag open was voor het eerst. We waren zelfs getuige van de overhandiging van het naambord aan de ontwerper! Ook liepen we door een vlindertuin (waar helaas in dit jaargetijde geen vlinders zitten) en langs prachtige grote varens waardoor we ons in de jungle waanden. Kortom, het was een supergeslaagde ochtend!
Op de weg terug kwamen we lang de wishing tree, een wensboom waar je volgens oude traditie een sinaasappel met daaraan een papiertje met een persoonlijke wens gooit. Als je sinaasappel in de boom blijft hangen komt je wens uit. De wensboom is inmiddels zo oud en fragiel geworden dat je daar niets meer in mag gooien, maar je kunt nog steeds speciale papieren kopen waar je je naam en wens op schrijft voor het nieuwe jaar. Deze hang je dan aan een stokje bij het dierenriemteken van je geboorte. We hebben allemaal 2 papieren gekocht, een om daar op te hangen, en een voor thuis. In de tempel die erbij hoorde kon je ontzettend mooie wierook kopen, helemaal met teksten en draken erop, na wat navraag bleek dat de eerste voor goede zaken is, de tweede om de rijzende ster over je te laten waken, en de derde geld, geld, geld is. Ze waren zo mooi dat we allemaal een setje hebben gekocht.
Wat nog wel grappig was om te vertellen is dat er ook een soort wedstrijd gaande was. Toen we aankwamen zagen we een groep van zo'n 50 fotografen wachten op wat er ging komen. We waren net op tijd, toen we ons bij de groep voegden begon de show, de verkiezing Mr & Mrs Incredible. Er kwamen allemaal mini-cabriolets aanrijden met mensen verkleed als superhelden erin, we zagen badman, spiderman, the incredibles en nog meer. Waarschijnlijk waren dit acteurs die heel bekend waren, maar wij vonden het een slecht georganiseerd evenement! Waarschijnlijk moet je local zijn om dit te snappen.
En toen waren de kinderen kapot, het was inmiddels 1300 uur geweest en er moest geslapen worden. De weg naar huis was lang, maar verliep wel snel, dus om 14.00 uur lagen alle kinderen weer thuis in hun bedje. En daar ligt Ruby nu, twee uur later nog steeds in!
Als ze straks wakker worden (Amber slaapt ook) dan gaan we alle bedden klaarmaken voor het bezoek dat vanavond komt. Barbara, Bas, Rosalie, Ted, Marianne en Femke komen logeren. Volle bak dus de komende dagen, maar ik weet zeker dat het gezellig gaat worden!! Wij hebben er in ieder geval heel veel zin in!
Abonneren op:
Posts (Atom)
