En hoe gaat het nu met de kinderen?

Door al mijn drukke bezigheden vergeet ik bijna te vertellen hoe het met de kinderen gaat! Dus hieronder een update ;)

Amber




Amber is nu ruim 9 maanden en het is een heerlijk vrolijk meisje. Het liefst trekt ze zich overal aan op, en sinds deze week kan ze ook zelfstandig langs de bank lopen. Het trotse gezichtje wanneer dat lukt is goud waard!

Ze is heel makkelijk, maar accepteert het niet (meer) als Ruby haar speelgoed afpakt, dan zet ze meteen een keel op (en terecht). Maar over het algemeen spelen ze heel lief samen. Amber volgt Ruby overal naartoe (zelfs naar de wc) en vindt het heerlijk om naar haar te kijken en samen te spelen.

Ze eet alles wat je haar voor zet, en als het niet snel genoeg gaat dan begint ze te piepen, er zit behoorlijk wat pit in dit dametje!

Verder begint ze nu ook lekker te brabbelen, mama kon ze al een tijdje zeggen, maar ze communiceert nu echt, tata is haar favoriete woord, en daar bedoeld ze dan ook alles mee (lekker makkelijk).

Ze heeft een paar keer per ongeluk gezwaaid en in haar handjes geklapt, maar dat kan ze nog niet zo goed op commando, daar oefenen we dus nog even mee!

Amber slaapt geweldig, samen met Ruby gaat ze rond 19.30 uur naar bed, en slaapt dan 12 uur! Overdag slaapt ze 's morgens nog een uurtje en s'middags, maar soms ook alleen tussen de middag. Beetje afhankelijk van de indrukken die ze heeft opgedaan.

Kortom, het is een heerlijk kind, dat lief en vrolijk is!

Ruby


Ruby is nu 2,5 jaar, en een echte peuter! De hele dag door vraagt ze: "Wat doe je daar?" of "Wat is dat?", of dezelfde woorden, maar dan in het Engels. We merken duidelijk dat Engels haar eerste taal aan het worden is, hoezeer ik ook mijn best doe om het Nederlands er in te krijgen. Niet dat ze geen Nederlands spreekt hoor, tegen Arjen en mij spreekt ze goed Nederlands, maar je merkt dat ze liever Engels spreekt. Als ze in zichzelf praat is het Engels, en ze gebruikt soms de Engelse grammatica in haar Nederlands. Niet zo vreemd natuurlijk, al haar vriendinnetjes zijn Engels, op school krijgt ze Engels en met Emy spreekt ze Engels. Maar wel een teken voor mij dat ik echt stug Nederlands moet blijven spreken.

Vanaf maart gaat Ruby over naar pre-school. Dit betekent dat ze 5 ochtenden per week naar school gaat. Zal wel even wennen worden voor mama, maar ik weet zeker dat zij het geweldig gaat vinden. En twee van haar vriendinnetjes gaan dezelfde dag over, en die komen in dezelfde klas, dus dat is wel heel gezellig.

Ruby is dol op tv kijken, vooral films. Er zijn 2 (of eigenlijk 3) films die ze bekijkt. "Het paard van sinterklaas" (en het vervolg, "Waar is het paard van sinterklaas") kennen wij inmiddels ook uit ons hoofd. Ruby vraag elke dag een paar keer of ze Winky (naam van de hoofdpersoon) mag kijken. En ze speelt alle scenes uit de film na. Het opblaaspaard dat we hier hebben wordt de hele dag geaaid, bereden en krijgt te eten van Ruby. En de eindtune, een Chinees liedje zingt Ruby uit volle borst mee!

De andere film is "Finding Nemo", die had ik voor de vakantie in Australie op mijn iphone gezet, en dat is ook een grote hit! Arjen en ik kunnen je er alles over vertellen, want ook deze film hebben we minimaal 50 keer gezien de afgelopen 2 maanden!

Verder speelt ze heel lief met haar vriendinnetjes Willa, Rebecca en Ava. Vooral Ava is ze dol op, en allevier zijn ze dol op baby Amber (wat ze allemaal uitspreken met een bekakt britste uitspraak, echt erg grappig).

Luisteren doet Ruby steeds beter, dat wil zeggen, ze snapt nu dat sommige daden consequenties heeft, en dus kiest ze steeds vaker eieren voor haar geld. Dat betekent dat het ook steeds gezellig wordt om haar mee te nemen als we ergens naar toe gaan.

Kortom, we hebben twee geweldige kinderen die het heel goed doen. Wij zijn trots op ze en heel blij me ze!

Huizenjacht

Maandag voorlopig voor de laatste keer bij Annemiek gewerkt. Zij gaat volgende week op vakantie, en daarna ben ik 3 weken naar Nederland. Dus moest er flink wat gedaan worden! Maar ik heb echt het idee dat we vorderingen maken, dus dat is mooi.

En 's middags was de hemel even op aarde! Er was sample sale bij de HEMA hier in Hong Kong. Naast familie en vrienden zijn er altijd een paar dingen die je echt mist uit Nederland. Voor velen is dat drop en/of kaas, maar die boeien mij niet zo. Ik mis de Albert Heijn en de HEMA. En nu mocht ik dus weer even shoppen bij mijn favoriete winkel. Slechts 1 euro per item hoefden we te betalen, en toen konden we beginnen met graaien. Niet alleen ik, alle aanwezige dames genoten zichtbaar van de koopjes. De buit? 25 items, waarvan voornamelijk speelgoed, verkleed-kleren, en een bikini voor Ruby. Ik was gelukkig! En Ruby ook toen ik thuis kwam en de dames (haar vriendinnetjes waren bij haar aan het spelen) hun nieuwe prinsessen jurken aan konden doen. Missie geslaagd!

En dinsdag begon de huizenjacht. We hebben 2 jaar geleden een huurcontract voor 2 jaar getekend, en dat loopt 6 maart af. Nu is hier geen huurbescherming, en dus mag de huisbaas na de huur-periode elke bedrag vragen dat hij wil. Gemiddeld zijn de huren de afgelopen 2 jaar met 30% gestegen! Nu heeft onze huurbaas niet gezegd wat hij met de huur wil doen, hij wil dat wij een bod doen. En dat hebben we gedaan, we hebben minder geboden! We hebben hier nog geen reactie op gekregen, dus we weten niet of we wel/niet kunnen blijven. Maar de kans is niet erg groot dat het gaat lukken. Daarbij is het ook wel goed om zelf te kijken naar betere opties. Kortom, tijd om op huizenjacht te gaan.

Inge zit bij mij in het hockeyteam en zij heeft aangeboden om me te helpen zoeken. Zij is makelaar, dus dat moet goed komen! Helaas heeft ze zelf niet zoveel kennis van huizen aan deze kant van het eiland, en dus vroeg ze of ik zelf een lijstje wilde maken van huizen die ik wilde zien. Ik heb dus dagenlang achter het internet gezeten om huizen uit te zoeken die we dinsdag gingen bekijken. Het resultaat was teleurstellend. Na het zien van 8 huizen bleven er 2 huizen over waar ik ons nog wel zag wonen. Niet echt een topscore dus we moeten nog flink aan de bak.

Aan het einde van de middag ben ik met Amber terug gegaan naar de dokter. Zelfs na de tweede antibioticakuur was haar verkoudheid nog niet over. Ze piept nog als een kettingroker en snottert een eind weg. Niet goed dus. De kinderarts was het met me eens, en dus zijn we nu begonnen aan de derde (en hopelijk) laatste kuur in 4 maanden tijd! Ze heeft geen foto's gemaakt omdat ze zelfs als ze op de foto bronchitis of een longontsteking zou zien op dezelfde manier zou behandelen. Laten we dus maar hopen dat het nu echt goed over gaat.

's avonds begaf ik me naar Central voor de bestuursvergadering van de Nederlandse vereniging. Altijd gezellig, en weer veel besproken. Nog 3 maanden, en dan is het afgelopen voor mij, maar tot die tijd nog veel dingen regelen.

Woensdagmiddag was de verjaardag van Cloey en Freddy, de tweeling van Sophie. Ze werden 1 jaar, en dus zat het huis vol met kleine kinderen. Een van de aanwezigen had ik op 4 december gezien bij Ana's feestje toen ze nog zwanger was. Ik vertelde haar toen dat ik zeker wist dat het een meisje zou worden. Blijkbaar was ik de enige, want ook zelf wist ze zeker dat het een jongen zou worden. Toen ze 5 weken geleden beviel van een meisje waren ze dan ook verrast en hadden ze geen naam. De baby, die inmiddels Lucy heet, heeft 10 dagen zonder naam rondgelopen. Volgende keer heeft ze gezegd dat ze meteen bij mij komt :)

En 's avonds had ik een etentje bij Ellen. Zij had allemaal mensen leren kennen de afgelopen maanden waarvan zij dacht dat die elkaar wel leuk zouden vinden. Ter kennismaking was het etentje bij haar thuis. En ik moet zeggen, ze had gelijk, het waren allemaal leuke vrouwen! Helaas kan ik niet al te uitgebreid vertellen over ze, want er is er in ieder geval 1 die deze blog leest, en bij alle verhalen werd er bij verteld dat ik ze niet op het blog mocht zetten! Dus ik kan alleen maar vertellen dat het een hele leuke avond was, met veel mooie verhalen :)

Donderdagmorgen had ik eerst massage, en s'middags heb ik weer geholpen bij een amazing race. Ik ben inmiddels expert! Deze race was voor de Franse kamer van koophandel en ze deden dezelfde race als die ik met Han & Marike heb gedaan. Was weer een gezellige middag.

En vanuit Kowloon Tong nam ik de metro naar het eiland, want we hadden een hockeywedstrijd. Helaas een frustrerende wedstrijd. We speelden tegen Chinezen die ontzettend irritant speelden, zelfs als zij in de aanval waren kreeg ik nog mandekking wat me mateloos irriteerde. Daarnaast waren de scheidsrechters zo slecht dat ze de helft van de tijd niet of verkeerd floten. En om het fiasco nog groter te maken hadden ze 1 kans, en die scoorden ze ook nog (onze keeper is al weken uit de roulatie, en dit keer stond er een dame in het doel die niet kan keepen). Wij daarentegen verprutsten al onze kansen, en dus verloren we met 1-0. Onterecht, maar ja, het spelletje is nu eenmaal dat je moet scoren om te winnen, mooi spelen is leuk, maar levert geen punten op.

En bij thuiskomst bleek ook dat Amber heel erg buikpijn had, een van de bijwerkingen van de antibiotica, ze is dus verschillende keren wakker geweest, heel zielig! Maandag meteen op zoek naar probiotica!

Vrijdagmorgen heeft Arjen Ruby naar school gebracht en ben ik bij Amber gebleven. Ik heb haar wel opgehaald van school. En daar kwam ik er achter dat ik helemaal was vergeten dat ze in haar Chineze kleding naar school had gemoeten. Ze vierden namelijk Chinees Nieuw Jaar. Met een hoed met konijnenoren er op kwam ze naar buiten, over een week begint namelijk het jaar van het konijn!

Toen de meisjes op bed lagen ben ik met Alex, een collega van Inge, gaan kijken naar huizen in Redhill. Prachtige huizen, een supermooi complex, met zwembaden, sauna's, squasebanen, speelkamers en prachtig uitzicht. Het is alleen wel echt ver overal vandaan, dus ik moet toch nog eens heel goed nadenken of dit is wat we willen.

En 's middag heb ik Ruby meegenomen naar de lady's market. Er moeten namelijk nog wel cadeaus gekocht worden voor onze vrienden in Nederland. Ruby was wederom een grote attractie op de markt, overal werd ze aangehaald en wilden ze haar optillen. Weet dus niet zeker of het zo'n goed idee was, maar ik geloof dat ze het allemaal wel prima vond. En ze heeft een balletje gekregen waar ze mee mocht spelen, dus het was een leuke middag.

En nadat we alle cadeaus hadden gekocht moesten we haasten naar Wan Chai. Ik had me een beetje vergist in de tijd, en toen ik aankwam bij station Admirality stond er een lange rij voor de taxi's. Ik wist niet precies hoe ik moest lopen en de mensen om me heen konden het ook niet vertellen. Het enige wat ze aanraden was om vooraan de rij te vragen of ik voor mocht gaan. Dat heb ik gedaan en gelukkig was er iemand zo lief om dat toe te laten. Net op tijd kon ik Ruby aan Arjen overhandigen. Ze gingen namelijk naar de voorstelling van de Gruffalo. Ik had eigenlijk voor mezelf en Ruby kaartjes gekocht, maar Arjen vond het ook leuk om een keer iets met Ruby te doen, dus heb ik mijn kaartje afgestaan. Ruby heeft het super gehad, en ik geloof dat Arjen het ook wel leuk vond :) Ze kwamen in ieder geval enthousiast weer terug.

s'Avonds hadden we de verjaardag van Gwen. Ze hield het in de bar Sugar in Quary Bay. Een prachtige kroeg, alleen was het erg koud, en de kroeg was half binnen en half buiten, waardoor de deuren open bleven staan. Iedereen bleef dus de hele avond in zijn lange winterjas lopen...Maar het was wel gezellig, ze had leuke mensen uitgenodigd! Erg laat hebben we het niet gemaakt, want na de afgelopen week en een gebroken nacht waren we moe, heel moe! Om 24.00 uur waren we dus weer thuis.

Zaterdagmorgen wilde ik eigenlijk mijn warme bedje niet uitkomen, maar er stond weer een huizentocht op het programma. Dit keer ging ik alle huizen die ik had gezien en ok vond aan Arjen en Ruby laten zien. Ook de 3 huizen die ik al had afgeschreven (te klein, te afgelegen) wilde Arjen graag nog zien. En na veel nadenken, meten en intekenen bleef er uiteindelijk maar 1 huis over. En dat is eigenlijk te duur. Mhhh, dat is dus niet echt een goede score. We hebben besloten dat we onze huurbaas om een paar maanden verlenging vragen als we niet mogen blijven, en als dat niet lukt, dan gaan we in een serviced appartment zitten. Want het is toch wel een belangrijke beslissing waar je gaat wonen, dus dan moet het wel echt mooi zijn en we er allebei blij van worden. Ook gaan we nu in Mid-levels kijken. Dan zou Arjen lopend naar zijn werk kunnen en daar krijg je voor ons budget nog hele grote appartementen (meer dan 3000 m2). Wel in hoge gebouwen, maar misschien is dat ook wel eens leuk.

En nu is het al weer zondag, terwijl Arjen Amber haar fruit geeft en Ruby met mijn telefoon aan het spelen is schrijf ik deze blog. Over een uurtje vertrekt Arjen naar zijn hockeywedstrijd en als hij terug is gaan we met z'n allen naar Causeway Bay voor een optocht ter ere van het Chineze nieuw jaar. Best leuk om hier te zijn tijdens alle festiviteiten. Ik ben heel benieuwd wat we kunnen verwachten!!

Week vol feestjes

Maandagmorgen ging ik eerst werken bij Annemiek en daarna schoof ik aan de keukentafel bij Jeanine. Jeanine is fotograaf en samen gaan we Hong Kong memory maken, dus moest er gebrainstormd worden! We hebben heel veel ideeën en ik ben helemaal enthousiast, gaat volgens mij echt gaaf worden!

En 's avonds was het cabaret met Vincent Geers. Om 1800 uur stond ik bij Grappa's voor de soundcheck, en langzaam maar zeker stroomden de gasten binnen voor het eten en de voorstelling. Uiteindelijk waren er 80 man, dus goede opkomst! En ze werden niet teleurgesteld, de show van Vincent was erg leuk, iedereen had het naar z'n zin, en ook Vincent had een leuke avond. Zeker het feit dat de zoon van de consul halverwege de voorstelling opstond om met zijn chauffeur te bellen(!?) en dat er achter het podium pizza's werden gebakken en we steeds de bestellingen hoorde ratelen maakte de show dynamisch! Na de show gingen we nog wat drinken en daarmee sloten we weer een mooi evenement af!

Dinsdagmorgen ben ik naar de opening van SOL wellness gegaan. Een holistisch centrum waar Annemiek ook gaat werken. Het leuke was dat je mini behandelingen kon inplannen en dus zat ik bij een Indiase dame die beweert met Engelen te kunnen praten. En of je er nu in geloofd of niet, zonder dat ik iets zei begon ze er over dat ik bezig was met een nieuwe baan, en daarna dat ze dacht dat we gingen verhuizen, en dat dat iets goeds was. We zullen kijken wat er van uit komt!!

's middags reed ik naar Sai Kung om op kraamvisite te gaan bij Miling, haar dochter Charlotte is net na kerst geboren (5 weken te vroeg) en het was een schatje, kan niet anders zeggen! Ook gezellig om weer met Miling bij te praten.

Woensdagmorgen had ik eerst mijn massage, en 's middags heb ik heerlijk met de meisjes gespeeld. Ze spelen steeds leuker samen, en Amber kopieert alles wat Ruby doet. Ze loopt nu al langs de banken! Als dit zo door gaat dan loopt ze voor ze een jaar is!!

's avonds hadden we vergadering voor het oranjebal, het wordt echt zo'n leuk feest, heb er nu al zin in. Ga binnenkort maar eens een bond girl outfit laten maken in China!

Donderdagmorgen ben ik eerst met de meisjes naar Willa gegaan om te spelen, en toen zij gingen slapen zijn Emma en ik samen naar Central gereden. Ik had namelijk afgesproken met Vincent en Jan Willem om afscheid te nemen en zo konden ze meteen mijn telefoon, boekjes en octopus teruggeven. De heren hebben een topweek gehad, zijn naar Macau geweest, de paardenraces en ze hebben veel gezien van HK. Ze waren dan ook helemaal blij!

Na de lunch ben ik naar huis gereden om de meisjes op te halen, want we hadden een playdate bij Rianne en Jasmijn. Rianne is net zwanger van haar tweede kindje, dat ze in juni verwacht. Erg leuk voor ze! Helaas waren mijn kinderen moe, en hangerig, en dan zijn ze niet op hun best, maar ondanks dat was het toch gezellig.

Vrijdag heb ik Ava en haar helper meegenomen uit school om met Ruby & Amber te spelen. De meisjes genieten altijd als ze samen spelen!

Die middag ben ik samen met Ruby naar Discovery Bay gegaan. Ik had besloten om Amber thuis te laten, zodat ik echt quality time met Ruby kon hebben. Samen stapten we in de bus, gingen de boot op en kwamen we aan in het kinderparadijs. Rozemarijn stond ons al op te wachten met haar twee kinderen. We hebben de hele middag op de plaza gezeten, een waar kinderparadijs, en Ruby genoot! Daarna naar het huis van Rozemarijn om te eten. En toen Arjen belde besefte ik pas hoe laat het al was, we hadden de boot gemist! Snel pakten we de spullen bij elkaar en stapten op de volgende bus zodat we de boot van 18.30 uur konden pakken. En dan besef je dat het toch wel een eind weg is van Repulse Bay naar Discovery bay, zeker in de file met een moe kind! Maar het is gelukt, om 19.55 kwamen we thuis, snel Ruby in bad gestopt, Amber eten gegeven, andere kleren aangedaan en hop, daar kon ik weer in de bus stappen op weg naar het volgende feestje.

Zoals je misschien kunt bedenken had ik daar GEEN zin in, ik wilde eigenlijk gewoon thuis op de bank ploffen en een filmpje kijken. Maar goed, dat deed ik dus niet, ik begaf me naar Central voor het feestje van de Dutch hockey, en als een goed hockeyfeestje betaamt, het was een geslaagde avond. Naarmate de avond vorderde werd iedereen losser, en uiteindelijk stonden we met de hele groep te swingen!

Het is niet eens zo laat geworden, maar ik was zaterdag kapot! Een week feesten, weinig slapen en veel dingen doen eisten zijn tol. We zijn dan ook lekker de hele dag in bed blijven liggen. Met de kinderen tussen ons in hebben we een filmpje gekeken, en we hebben lekker bijgeslapen.

Alleen 's avonds moesten we de deur uit. Arjen was uitgenodigd voor een receptie ter gelegenheid van een goed doel dat zich net in Azie heeft gevestigd, Film Aid. Een mooi initiatief dat mensen in vluchtelingenkampen doceert dmv film, en ze zelf ook films laat maken. Het was bij iemand thuis, en er waren redelijk wat mensen. Maar ik was gewoon niet in de stemming voor een feestje. We hebben wel wat mensen gesproken, en uiteindelijk kwamen we bekenden tegen waar we nog een half uur mee hebben gesproken. En toen zij weg moesten gingen wij ook! Thuis nog lekker gegeten en toen zo het bed weer in, HEERLIJK!

Zondagmorgen hebben we lekker aangerommeld met z'n vieren en na het middagslaapje van de meisjes zijn we naar Causeway Bay gegaan. Want, schrik niet, ik moet nog steeds mijn verjaardagscadeau uitzoeken (verjaardag was in april) en het zou leuk zijn om voordat ik weer jarig ben mijn cadeau te krijgen. Daarbij denk ik ook vast na over een cadeau voor dit jaar, kijken of dat wel gaat lukken binnen een jaar...

Helaas hadden we niet heel lang de tijd, want Arjen moest hockeyen. En wij gingen aanmoedigen. Zo schattig dat Ruby nu begrijpt wat Arjen aan het doen is. Vol overgave stond ze aan de lijn aan te moedigen. Maar haar spanningsboog is nog niet zo lang, dus het grootste gedeelte van de wedstrijd heeft ze zitten kleuren op de tribune. Amber vond het allemaal prima en zat lekker op de grond te spelen, dus ik had ook een relaxte wedstrijd! En ze wonnen ook nog, dus mochten we na die tijd nog een drankje drinken.

Bij de Jockey, de kroeg waar we naborrelen, zat een gezin met een meisje van 4. Dit meisje was op de fiets gekomen en die stond dus naast hun tafeltje. Ruby liep er op af en wilde fietsen. De ouders vonden het goed, dus zette ze de helm op en....fietste zo weg! Ongelofelijk, dat ze toch zomaar kan fietsen, natuurlijk wel met zij-wieltjes, maar toch. We waren erg trots op haar!

En zo eindigde weer een mooie week in Hong Kong. Er staan nog een paar drukke weken in de planning voordat we weer naar Nederland gaan, pffff, wat gaat de tijd snel!

Weer back to normal

Dat de vakantie er op zit wordt meteen duidelijk als we zondagmorgen opstaan. De ochtend is nog relaxed, maar rond de lunch vertrekt Arjen naar zijn hockeywedstrijd, en niet veel later gaan de meisjes en ik naar Sai Kung voor de verjaardag van Jikke. Ze viert haar eerste verjaardag, en het was erg gezellig. Grappig dat je toch een hele andere groep mensen hebt zitten in die buurt die je hier niet tot weinig ziet!

En maandagmorgen begon ook mijn "werk"week weer. Elke maandagmorgen doe ik de marketing en administratie bij Annemiek. Zij heeft een wellness centrum en in ruil voor mijn hulp krijg ik mijn massages. Prima barterdeal. En Ruby zit dan toch op school en Amber doet haar ochtendslaapje nog, dus komt het mooi uit.

Dinsdag was Emy jarig. Ze heeft van ons geld gekregen en de avond vrij om het met haar vriendinnen te vieren.

Mijn dag begon heel gezond met een wandeling van 2,5 uur (berg op en af). Het blijft niet mijn hobby dat wandelen, maar het is natuurlijk wel goed, en in goed gezelschap (Ellen en Ellen) was het eigenlijk best leuk :) Ik heb daarna bij Ellen B nog geluncht en 's middags met de meisjes gespeeld. Aan het einde van de middag moesten ze allebei naar de dokter. Ruby heeft heel veel wratjes, en ondanks dat iedereen zegt dat het vanzelf overgaat werd het steeds erger, en in de vakantie heeft ze ze ook helemaal open gekrabd. Dus handig om de dokter er naar te laten kijken. Bleek dat we meteen hadden moeten komen toen het er nog maar 1 was, want er bestaat tegenwoordig een heel goed middel waar je de wratjes mee weg kan krijgen. Echter moet het nu in meerdere keren omdat het anders te veel wordt. Nou dat weten we dan weer voor de volgende keer. Het ziet er niet lekker uit (de wratjes worden aangestipt waardoor er een blaar op komt), maar ze heeft er geen pijn van, en de jeuk is ook weg.
En Amber hoest al zo'n 3 maanden, is verder niet ziek, maar ik wilde er toch naar laten kijken. Ze heeft weer een antibiotica gekregen om het virus uit te roeien, maar helaas heeft dat ook niet gewerkt, we moeten dus maar weer terug....Zouden ze ook strippenkaarten verkopen bij de dokter?

Woensdag had ik een koffie date met Aukje. Zij is net nieuw in Hong Kong, en via vrienden had ze mijn emailadres al gekregen. We hadden dus al gemaild voor die tijd, en nu was het tijd voor de ontmoeting. Was erg gezellig, en ook heel herkenbaar, al lijkt het zo lang geleden dat wij hier aankwamen, die twee jaar zijn voorbij gevlogen!!

Na de koffie ben ik met Arjen mee gaan kijken naar kantoren. De huur van zowel het kantoor als het huis loopt binnenkort af, en dan moet hij in ieder geval met het kantoor verhuizen (huur wordt niet verlengt). We hebben 3 kantoren gezien, en ze waren allemaal mooi, dus dat is goed nieuws. Binnenkort weten we welke het gaat worden!

En 's avonds ben ik bij Suzanne gaan eten. Arjen en Willem waren er beiden niet, dus konden wij lekker bijkletsen. Was weer ouderwets gezellig, en na haar verhalen over Nieuw Zeeland weet ik zeker dat dat onze volgende vakantiebestemming wordt met kerst!

Donderdag ben ik samen met Ellen B. naar Kowloon gegaan om te helpen bij een Urban Challange. Dit keer was het de bedrijfsdag van Philips, erg goed om te zien dat er een hele leuke bedrijfssfeer hangt. Je ziet dat mensen met respect met elkaar omgaan en dat het leuke mensen zijn. Dus hadden wij ook een leuke middag!

Meteen na de finish van challenge pakten Ellen en ik een taxi naar de Peak om op tijd te zijn bij de nieuwjaarsreceptie van de Consul. Net als met Koninginnedag is iedereen welkom en er waren dan ook veel mensen. Het nadeel van dit soort evenementen is dat je veel drinkt (glas half leeg, wordt zo weer bijgeschonken) en weinig eet (er is wel eten, maar het komt er nooit van om het te pakken...). Maar het is altijd wel gezellig. En dit keer heb ik weer nieuwe mensen ontmoet en wellicht nog een leuke opdracht in de wacht gesleept ook. Zodra dat rond is zal ik er meer over vertellen!
En wat ook leuk was, deze avond was de introductie van de bond girls! We zijn begonnen met de promotie van het oranjebal (7 mei), en op alle grote evenementen gaan we het bal promoten dmv mooie dames (16 jaar) in gouden cat-suits, met pruik en zonnebril. En het werkt! Mensen beginnen er nu al over te praten en hebben er zin in om meer te weten te komen over het feest. Gat in de roos dus!

Vrijdag was ik weliswaar behoorlijk brak, dat mocht de pret niet drukken. Om 12.00 uur had ik een lunch met Jo Anna, mijn zuid-afrikaanse vriendinnetje. Ze gaat deze zomer in Griekenland trouwen. Ik twijfel nog steeds of ik er naartoe zal gaan. Het is best wel een duur grapje voor 3 dagen, ik moet eerst naar Nederland om de kinderen onder te brengen bij mijn moeder, dan naar Griekenland voor 3 dagen feest zonder man en kinderen...Nog maar even goed over nadenken!

Na mijn lunch reed ik door naar het Apple Center om de afstandsbediening te laten maken die ze ons nieuw hadden gegeven. Aan de telefoon had de klantenservice al gezegd dat waarschijnlijk de batterij niet goed was, dus daar ging ik van uit, en dat melde ik dus ook meteen aan de man aan de bali. De stumpert achter de toonbank (sorry, kan echt niets aardigers over hem zeggen), heeft er 30!! Minuten over gedaan om dit te bevestigen, om vervolgens te vertellen dat ik maar een nieuwe batterij moest kopen. En toen was ik er klaar mee, ik heb hem duidelijk, maar correct verteld dat het met het beste leek dat hij er een nieuwe batterij in zou doen aangezien hij mij een kapotte afstandsbediening geeft, en uiteindelijk liep ik na 45 minuten weer buiten met een werkende afstandsbediening. Het is dat ik geen baan heb, anders zou dit nog frustrerender zijn, maar ook nu al is het niveau van tolerantie bij mij jegens Apple service center gedaald tot het absolute 0 punt.

Gelukkig kon ik mijn zinnen verzetten, want ik kon naar het vliegveld om Vincent Geers op te halen. Onze caberetier die maandag op ging treden. Hij was samen met zijn manager, en het bleken hele aardige jongens te zijn. Ik heb ze afgezet in hun hotel, en daarna ben ik naar huis gegaan om de kinderen in bad en bed te leggen. En toen weer terug naar Wan Chai om de heren mee uit eten te nemen. Ik heb ze meteen een weekprogramma gegeven met tips om te doen, het boekje 100% Hong Kong (beste boekje ooit), een octopus kaart en mijn gastentelefoon. En toen zij om 22.30 uur de kroeg in wilden ben ik afgehaakt, de volgende dag hoorde ik dat ze om 5 uur pas naar huis zijn gegaan, dus ik heb een goede keuze gemaakt om niet mee te gaan :)

Zaterdagmorgen moest ik namelijk om 9 uur al weer bij de consul zijn, om samen met nog 4 anderen van het bestuur het hok van de vereniging eens goed uit te zoeken, spullen weg te gooien en op te ruimen. Na 3 uur waren we klaar, en was ik er ook echt wel klaar mee. Het goede nieuws is dat mijn kinderen nu een grote verkleedkist hebben met allemaal leuke pakken en hoeden er in!

En 's avonds gingen Arjen en ik kijken bij een A-huis in Burnside. Dit prachtige complex is precies wat we zoeken, en ik zou daar dus graag willen wonen. Echter blijkt het huis te klein te zijn voor onze spullen. Het is een prachtig huis, maar onze spullen zijn te groot voor de kamers. Zelfs als we de helft van de spullen weg doen, dan krijgen we de basisspullen (eettafel, bank etc.) er net in, met als gevolg dat er geen ruimte meer overblijft om te spelen. Heel jammer, maar dit moeten we dus vergeten.
Ben wel heel benieuwd waar we wel zullen wonen over twee maanden! We hebben toch een bod gedaan op ons huidige huis, maar de vraag is maar of hij dat gaat accepteren, we zijn dus ook een alternatieve route ingeslagen en hebben een lijst gemaakt met huizen die we willen zien. Volgende week ga ik dan ook met Inge (makelaar en vriendin) op pad om huizen te bekijken hier in de buurt.

Zondag rustdag komt voorlopig niet in ons woordenboek voor, want 's middags had ik weer een kinderfeestje met de meisjes. Gracy werd 2, en dat werd gevierd in de Aberdeen Marina Club. Een leuke omgeving, de meisjes leefden zich helemaal uit. Alleen had ik niet zoveel met de mensen die er waren. De moeder van Gracy is heel leuk, maar haar vrienden had ik niet zo veel mee. Ik was dan ook niet heel verdrietig om naar huis te gaan om 17.30 uur.

En zo zat de eerste week na de vakantie er al weer op, en kan ik al bijna weer een vakantie gebruiken!!

Daar zijn ze dan, de eerste foto's van Australie

zaterdag 8 januari, terug naar huis

En dan ineens is het daar, de laatste dag van de vakantie. Tijd om de koffers te pakken. Na 3 weken genieten van elkaar en van het land is deze vakantie ten einde. Ruby en Arjen gaan nog zwemmen terwijl Amber haar ochtendslaapje doet en dan is het echt tijd om uit te checken en alles in de auto te laden. De terugweg gaat beginnen.

We vliegen vanuit Cairns, en dus besluiten we om de stad nog te vereren met een bezoekje. We zoeken naar het centrum, maar dat blijkt moeilijk te vinden! Er is niet echt een stadscentrum, maar na wat rondvragen komen we uit bij een groot winkelcentrum. Ik wilde graag nog een boek kopen over Ruby Roo, de Kangaroo, maar helaas, bij alle drie de boekwinkels uitverkocht, dat was jammer. Echt uitgebreid shoppen hadden we geen zin in, dus hebben we onze tijd gebruikt om te lunchen. En na het eten begon de tijd toch wel te dringen om naar het vliegveld te gaan.

Terwijl Arjen de auto inleverde checkten de meisjes en ik vast in. We kregen goede plekken (weer vooraan) en bereiden ons in de lounge voor op de terugreis.
Deze verliep uitstekend, de meisjes hebben lekker gespeeld, en beiden hebben wat geslapen. De vlucht was 6.30 uur, en dat is prima te doen met die kleintjes.

En daar sta je dan, na een paar uur vliegen, weer met beide beentjes op de grond. We waren weer thuis. Met een koffer vol was, en een hoofd vol herinneringen (en vergeet de 1000 foto's niet). Het was een hele fijne tijd.

De hoogtepunten van 3 weken Queensland? Te veel om op te noemen, bijna elke dag was een hoogtepunt, maar als ik toch een lijstje moet maken?
1. het genieten van elkaar als gezin
2. het knuffelen van alle dieren, kangaroos, koala's, krokodillen, slangen
3. duiken en de helikoptervlucht over het great berrier reef
4. alle mooie natuur (en watervallen)
5. Zwemmen & relaxen

Kortom, een vakantie om nooit te vergeten! Als het goed is kun je via deze link http://01.nl/30oqn de selectie bekijken van de foto's, en anders verwijs ik je graag naar mijn facebook waar ook zo'n 30 foto's staan!

Vrijdag 7 januari, Port Douglas

Hieperdepiep Hoera!!! Mijn lieve nichtje Rosalie is vandaag 1 jaar! Heel jammer dat we er niet bij kunnen zijn, maar gelukkig hebben we wel een leuk programma vandaag.

We beginnen vandaag bij Daintree, waar we bij een Aboriginal dorp aankwamen. Volgens de verhalen kunnen ze mooie wandelingen aanbieden waarbij ze vertellen hoe ze overleefden in de jungle. Helaas waren er die ochtend alleen rondleidingen voor groepen, maar we konden de ronde ook zelf maken. Met de zwemspullen onder de arm liepen we over het keurig aangelegde pad dat uitkwam bij een meertje. Daar gingen Arjen en Ruby zwemmen tussen allemaal vissen. Erg mooi was het. Amber en ik keken van een afstandje toe, en genoten van het uitzicht en de kalkoen die opeens aan onze spullen zat!

Na de zwempartij vertrokken we naar Daintree village waar er verschillende bedrijven boottochten over de Daintree rivier aanbieden waar je krokodillen in het wild kunt zien. De eerste waar we kwamen was ook al volgeboekt door een groep, maar in het dorp konden we met gemak bij een ander terecht. Deze Krokodillen Express bleek een goede keus te zijn, want het was het enige bedrijf dat op 2 plekken rondleidingen doet, en je hoeft maar 1 kaartje te kopen! De rivier is namelijk onderverdeeld en elk bedrijf heeft zijn eigen gebied waar ze rond mogen varen. Krokodillen leven solitair, en hebben een vast gebied waar ze blijven. Dus heeft elk bedrijf zijn "eigen" krokodillen die ze laten zien.

De eerste tocht gingen we de mangroven in, waar we 3 baby krokodillen zagen (van afgelopen maart) en 1 grote mama krokodil. Die zwom erg dicht bij onze boot, en het is toch wel een bijzonder idee dat zo'n primitief roofdier naast je zwemt! En gekke Ruby wilde niets liever dan de krokodil aaien, maar dat feest ging natuurlijk niet door.

Na de eerste boottocht gingen we lunchen in het dorp waar we een hamburger met krokodillenvlees aten. De structuur van dat vlees is helemaal niet zo stevig als je zou denken. Het smaakte prima, maar niet zo lekker dat ik het vaker zou willen eten.

De tweede boottocht nam ons mee het regenwoud in, en hoewel het maar 10 KM verder was dan de eerste trip was de natuur heel anders. Die ochtend hadden ze een krokodil met een kalf in zijn bek gezien, maar helaas konden we die niet meer vinden. Ook de andere krokodil die net een prooi zou hebben gepakt bleek spoorloos, dus we moesten het met een baby krokodil doen. En een kikker die op de boot was gesprongen. Toen we foto's van de kikker wilden maken sprong hij op de camera van Arjen en daarna op Arjen zelf. Een paar foto's verder sprong hij ook spontaan op mij. Het was maar een kleintje, maar hij was wel mooi, en hoe vaak heb je een tropische kikker op je arm?

We sloten de middag af met een rondje langs de winkels in Port Douglas. Op de weg daar naartoe waren de meisjes in slaap gevallen, dus die lieten we even liggen terwijl wij gingen winkelen. Maar dat geeft toch geen lekker gevoel (al konden we de auto vanaf de winkel zien), dus waren we blij dat ze na een kwartiertje wakker waren. De winkels vielen trouwens toch tegen, dus zijn we lekker naar het hotel terug gegaan om te zwemmen!

Donderdag 6 januari, Port Douglas

Om 8.15 uur werden we opgehaald met een busje dat ons naar de boot bracht. Deze boot was minder groot en massaal als degene die we bij Daydream Island hadden, en het grote verschil was verder dat deze niet naar 1 vast punt ging, maar gedurende de dag 3 plaatsen op het rif aan deed. Ik heb dan ook 3 duiken kunnen maken!

De eerste duik zagen we meteen heel veel vissen en mooi koraal. Een grote (zeker een meter) Angel Fish en een Marlin waren de hoogtepunten van deze duik. Bijzonder was ook dat een van de meisjes in de groep (een Chinese) werkelijk niet wist waar ze mee bezig was. Het was echt een raadsel hoe die haar duikbrevet heeft gehaald (misschien wel vervalst, of gewoon in China gekocht?). Ze moest letterlijk aan de hand worden meegenomen, want anders zou het helemaal niet goed komen met haar. De tweede duik mocht ze weer bij de beginners meedoen, want onze duik instructeur wilde haar niet meer in onze groep hebben!

We hadden niet veel tijd tussen de duiken in, want toen iedereen weer boven water was en de snorkelaars ook uit het water waren vertrok de boot naar de volgende spot. Daar gingen we het water in en…meteen zagen we een haai! Deze (Blacktip Reef) haai was zo’n 170 cm groot, dus geen kleintje. Hij draaide cirkeltjes en opeens zwom hij dus weer terug naar onze groep. Toen dacht ik wel even, oh oh, wat nu als deze haai ons aanvalt? Maar dat doen ze helemaal niet, ze zijn erg onschuldig, maar ik was wel onder de indruk! En wat denk je? Aan het einde van de duik zagen we nog een haai! En deze was wel 2 meter groot! Het was een Grey Wella haai, die kunnen wel 4 meter worden, dus het was nog niet eens een grote, maar ik was er blij mee!

De derde duik was ook mooi, alleen zwommen we tegen de stroom in, en dat was zwaar, maar zeker ook weer de moeite waard. Tijdens deze duiken heb ik ontzettend veel verschillende vissen gezien, en dus zelfs twee keer een haai. Mijn mama dag was weer geslaagd.

En ook Arjen heeft zich vermaakt, als ik uit het water was heeft hij gesnorkeld, en daar heeft hij ook heel veel kunnen zien. Het blijft bijzonder wat we hier allemaal meemaken.

Toen we om 16.30 uur weer bij het appartement waren zijn we meteen het zwembad weer ingedoken om het zout van ons af te wassen en om Ruby nog even haar energie kwijt te laten raken. En nu liggen we weer voor Pampus op de bank. Ruby slaapt, en Amber is net weer wakker geworden. Dat is het enige nadeel van deze vakantie. Amber heeft blijkbaar toch rust/reinheid/regelmaat nodig, en nu ze niet op gezette tijden haar slaap krijgt is ze ’s nachts veel wakker. Maar overdag is het een engeltje, dus we mogen nog steeds niet klagen, al zou een nachtje doorslapen wel weer lekker zijn…

Woensdag 5 januari, op weg naar Port Douglas

Omdat we niet in Cairns verblijven, maar er wel een aantal attracties zijn die we wilden doen vertrokken we vroeg uit Mission Beach, het was toch nog zo’n 2 uur rijden naar Cairns. Daar aangekomen deden we de laatste boodschappen en toen reden we naar de kabelbaan. Deze gondel gaat van Cairns naar het dorp Kurunda, over het regenwoud heen. Onderweg kun je twee keer uitstappen. De eerste stop was bij Red Peak, waar we wederom een wandeling over een aangelegd pad door het woud maakten. De tweede stop was indrukwekkender, die was bij een grote waterval. Door de vele regen zijn alle watervallen veel indrukwekkender dan normaal, en deze was geen uitzondering! De Barron watervallen waren zeker de moeite waard. En het mooie was nog dat er op een tak bij het uitkijkpunt een grote slang (waarschijnlijk python) aan het zonnen was. Deze lag slechts 5 meter bij ons vandaan, dus we konden hem erg goed zien, met de waterval op de achtergrond een prachtig plaatje!

De derde, en tevens laatste stop was bij het dorp Kurunda, een dorp van de Aboriginals. We begonnen met een lunch bij het hotel. En daar hadden ze een speelkamer met heel veel speelgoed, dus aan Ruby hadden we geen kind meer, dat was makkelijk. Amber zat lekker in haar stoel te snoepen van de koekjes die we haar voerden en dus konden Arjen en ik in alle rust eten!

Na het eten liepen we het dorp in, maar toen bleek het allemaal heel toeristisch opgezet te zijn. We konden een tour doen waarbij we de Aboriginals zouden zien dansen, we Koala’s (in een dierentuin) konden zien en een boottochtje maken, maar dat trok ons niet zo. We wandelden wat rond en draaiden toen weer om, terug naar de kabelbaan voor de terugreis. We hadden ook voor een trein terug kunnen kiezen, maar die zou er veel langer over doen, en daarbij hadden we wisselende verhalen gehoord over het treintje, waarbij het merendeel zei dat het nogal saai was. En achteraf waren we blij dat we een retour hadden genomen voor de kabelbaan, want de trein ging pas 1,5 uur later!!
Weer terug bij de auto vervolgden we onze route naar Port Douglas. De weg ernaartoe leidt je langs de prachtige kust met palmbomen en rotsformaties, en parelwitte stranden. Het is echt heel mooi hier.

Het enige dat opvalt langs de wegen hier in Australie zijn de vele kruizen langs de weg. Er gebeuren hier blijkbaar heel veel (dodelijke) ongevallen, want waar je ook rijdt, om de paar km zie je wel een kruis, versierd met bloemen aan de kant van de weg staan. Er wordt ook veel geadverteerd door de overheid dat je uit moet rusten, niet te lang moet rijden en voorzichtig moet rijden. Teksten als: Rest or rest in peace staan op levensgrote billboards langs de weg. Blijkbaar dus echt een groot probleem hier!
Wij rijden gelukkig voorzichtig, en houden ons aan de snelheid, dus kwamen we rond 15.30 uur aan in Port Douglas. We hebben hier een appartement, en dat is wel even lekker. Eindelijk kunnen we zelf koken (dat uit eten gaan hangt me de keel uit), er zit een wasmachine in, dus konden we ook wat wassen en er zijn 2 slaapkamers! Ruby heeft haar eigen slaapkamer, Amber slaapt in de woonkamer (ze is elke nacht wakker en we willen Ruby wat rust gunnen) en wij hebben onze eigen kamer.
Bij het inchecken hebben we meteen een boottocht naar het Great Barrier Reef geboekt voor morgen, ik heb weer een mama dag, en daarna is Arjen met de meisjes gaan zwemmen. Ik heb boodschappen gedaan voor het eten de komende dagen en toen kon ik ook in het zwembad plonsen. Het lijkt wel vakantie!

Dinsdag 4 januari, Mission Beach

Het is een feit, we worden verwend! Bij het inchecken vroegen we gisteren wat er zoal in de omgeving te doen is, en alles waar ze mee aan kwam hadden we al gedaan! Het wordt dus steeds moeilijker om iets te vinden om te doen…luxeproblemen noemen we dat!!!
Gelukkig zijn we niet voor 1 gat te vangen, dus kozen we voor de watervallen route. We reden ene stuk naar het noord-westen, dus meer het binnenland in, en daar kwamen we na ruim een uur rijden bij de watervallen route. Het landschap hier was ineens heel anders, meer heuvelachtig, en het zou niet misstaan op de schilderijen van Vincent van Gogh. De eerste waterval was de Ellinjaa waterval, via een stijl kronkelpad liepen we naar beneden waar we een adembenemend uitzicht kregen op de waterval. We hadden onze zwemkleding niet meegebracht naar beneden, dus konden we niet zwemmen, dat was jammer, want het was er prachtig. Maar niet getreurd, nog 2 watervallen te gaan! Bij de tweede Zillie waterval liepen we spontaan weer tegen een kalkoen aan! Die liep daar gewoon op het pad, dus konden we toch nog een mooie foto maken. De waterval zelf was mooi, maar je had vanuit het uitkijkpunt niet een geweldig zicht, dat was jammer, maar het was toch de moeite waard. Toen we wegreden bij de waterval zagen we een vogel aanvliegen met een (kleine) slang in zijn snavel! We stopten om een foto te maken, maar helaas schrok de vogel daar van en liet hij de slang vallen, goed nieuws voor de slang, niet voor de vogel en voor ons, maar goed, we hebben het wel gezien!

En toen was het tijd voor de laatste waterval, de Millaa Millaa waterval. Als je het zo leest zegt het je waarschijnlijk niet zoveel, maar de meesten van jullie kennen deze waterval uit de video clip van Peter Andre, Mysterious Girl, waar ze onder deze waterval dansen. Wij vonden dat wij dat ook konden, dus werd de zwemkleding uit de auto gehaald en begaven we ons in het (koude) water. Eerst Ruby en ik, maar Ruby vond het allemaal toch wel eng, toen ze een blaadje zag raakte ze in paniek, dacht dat het water vol met beesten zat en toen wilde ze er uit. Ik ging nog even alleen zwemmen en probeerde bij de waterval te komen, maar de stroming was sterk, het water koud, en ook ik vond het feit dat je niets kon zien in het water geen lekker gevoel. Een mietje ben ik, ik geef het toe, maar ach, er zijn ergere dingen in het leven. Arjen daarentegen had er geen problemen mee, hij zwom schuin langs de waterval, klom op de gladde rotsen en ging vanuit achter de waterval, waar het hard waaide, er doorheen zwemmen, de held!
Weer opgefrist zaten we in de auto, de meisjes waren toen aan hun slaapje, en wij reden terug richting Mission Beach. We hebben nog even een korte scenic drive gedaan, een smal weggetje dooe het regenwoud. Bij een uitkijkpunt over George River stapten we uit om deze indrukwekkende rivier te bekijken en daarna begonnen we aan de route van de Misty Mountains. Een route van 42KM door de natuur. We zagen een hele mooie varaan, maar heel veel ander wild zagen we niet. En aangezien het een kronkelweggetje was waardoor je niet echt door kon rijden besloten we na zo’n 20 minuten weer om te draaien, het zou te lang duren om de hele route te rijden. We hadden een mooie indruk gekregen.

Om het regenwoud nog beter te zien hadden we andere wegen nodig. De canopy walk bij Ma-Mu is speciaal aangelegd voor dit doeleinde, ze hebben ruim een kilometer lang pad aangelegd dat boven de toppen van de bomen uitkomt. Je hebt dus een prachtig uitzicht over het hele regenwoud, en ik kan je verklappen, dat is GROOT! Aan het einde van de route was een uitkijktoren waar je ook de George River goed kon zien en nog beter uitzicht had. Het was bloedheet, we zweetten ons kapot, maar het was zeker de moeite waard om gezien te hebben.

En toen zetten we de knop weer in de relax stand, we reden terug naar het hotel om daar aan het zwembad te liggen. En bij daglicht kwamen we er achter dat het echt een prachtig hotel was! Onze kamer grensde aan het zwembad, en via het zwembad liep je zo het strand op. Mission Beach heeft een 17km lang wit zandstrand met palmbomen, je waant je echt in het paradijs. Ruby zeker, die heeft weer 3 uur in het zwembad/strand gespeeld, en wij hebben lekker in de zon gelegen en wat gelezen.

’s Avonds aten we weer in het hotel en kwam ik er achter dat je daar gratis gebruik kon maken van het internet, ik kon zelfs een laptop van ze lenen toen mijn telefoon niet verbonden kon worden met hun wifi. Heb mijn email weer kunnen checken en zag dat er best wel wat mensen zich zorgen maakten over ons, want blijkbaar zijn de overstromingen hier ook in Nederland groot nieuws. Gelukkig hebben we dat gedeelte nu echt achter ons gelaten en genieten we al meer dan een week volop van de zon!

Maandag 3 januari, op weg naar Mission Beach

Na een lange nacht (Amber was tot 00.30 uur aan het spoken) hebben we vanmorgen onze spullen bij elkaar gepakt en gingen we op weg naar Mission Beach. Het plan dat we hadden gemaakt was om een B-route te nemen, via Paluma National Park en de Wallaman watervallen. En wat ze hier een B-weg noemen, zou bij ons niet eens op de kaart staan aangegeven, maar dat wisten we toen nog niet…

Na een uurtje rijden over de Bruce Highway (de snelweg die we al de hele vakantie volgen van zuid naar noord) namen we de afslag naar Paluma. Het eerste gedeelte ging goed, via een slingerweg omhoog kwamen we bij onze eerste stop, Little Crystal Creek, een waterval die onder de mooi aangelegde weg uitkomt. Het was een prachtig gezicht en veel mensen waren er aan het zwemmen. Wij wilden ook wel, maar uiteindelijk vond ik het met alle rotsen en snelstromende water te gevaarlijk met de kinderen en we hadden nog een heel programma voor de boeg. Zonder natte voeten vervolgden we onze weg naar het uitkijkpunt McClelland. Wat waarschijnlijk een prachtig uitzicht geeft bij helder weer was voor ons een beetje een teleurstelling, we zaten namelijk midden in een wolk, dus we zagen NIETS!

Gelukkig lag er nog veel meer op onze route, dus gingen we snel verder op weg naar het meer Paluma. Maar ook dit feest ging niet door, de weg was afgesloten. Dan maar meteen door naar de Wallaman watervallen.

We vervolgden de weg, die ineens overging op een grindweg, iets minder comfortabel, zeker aangezien er grote en diepe geulen in de weg waren van het water dat er door heen had gelopen. Wat waren we blij met onze 4x4 auto! We reden door het regenwoud en zagen ongelofelijk mooie natuur, prachtige vogels, kakatoes (die je bij ons alleen in kooitjes kent), dwerg pagagaaien, een soort kalkoenen en nog veel meer!

De weg werd steeds ruiger, we moesten steeds vaker door het water rijden om de weg te vervolgen, en nadat we 2 uur hadden gereden kwamen we bij een kreek uit waarvan we niet zeker wisten of we daar wel door heen konden, zo diep was het water. Arjen stapte uit en liep door het water heen, met een stok in zijn handen om de meten hoe diep het was, en daarna weer terug naar de auto om te meten hoe hoog de auto was. Het zou krap worden, maar het alternatief was dat we 2 uur terug moesten rijden om vandaar uit een nieuwe route te nemen. Daar zagen we nogal tegenop, dus op hoop van zegen namen we de gok. En gelukkig ging het goed, met de adrenaline nog in ons bloed reden we verder. En daar zagen we ineens kangaroes langs de weg staan, gewoon in het wild! En we konden nog mooie foto’s nemen ook. Weer een half uur en wat modderpoelen verder, kwamen we bij de volgende kreek en toen… bleek dat het water tot over onze knieën stond, dit was echt te hoog, en daarbij stroomde het water ook hard, heel hard. Een te groot risico om te nemen, dus moesten we toch nog terug! En we waren al 2.5 uur onderweg, dus dat was een lange rit, maar het was niet anders en het betekende alle hindernissen weer opnieuw nemen.

We vroegen nog wel aan de plaatselijke kluizenaar of er een alternatieve route was, maar die bleek ook niet goed begaanbaar, dus zat er niets anders op dan terug te gaan naar de Bruce Highway en vanuit daar (Rollingstone) verder te rijden.
De terugweg ging iets sneller omdat we dit keer geen foto’s maakten, het was namelijk ontzettend hard gaan regenen. Zelfs zo erg dat de beekjes die we op de heenweg niet eens spannend vonden ineens in kolkende watermassa’s waren veranderd. Eentje was zelfs zo diep geworden dat we hem eigenlijk niet hadden moeten nemen, maar ja, we hadden geen keus, want we konden anders geen kant op!

Na 2 uur terugrijden hadden we dan toch alle obstakels weer overwonnen en vervolgden we onze weg via Ingham naar de Wallaman watervallen. Deze weg was goed begaanbaar en ook hier zagen we heel veel mooie dieren, een hele grote hagedis, tientallen dwergpapegaaien, kalkoenen en ander mooie vogels. En toen, eindelijk, het was inmiddels 16.30 uur (we waren om 9.30 uur vertrokken) kwamen we aan bij de Wallaman watervallen. En gelukkig, het viel niet tegen. Zeker niet zelfs, het is een prachtige waterval, een single drop (enkele straal) van 268 meter hoog. Vanuit het uitkijkpunt zie je de waterval neerkomen in het regenwoud, en ook zagen we nog wat kleinere watervallen. Echt paradijselijk, en ze zijn nu nog mooier omdat het zoveel heeft geregend, is die regen toch nog ergens goed voor! En het mooie was dat het nog droog was ook, pas toen we weer bijna bij de auto kwamen begon het te stortregenen, maar toen zaten we al snel weer droog.

We hadden dus de hele dag in de auto gezeten, en nu moesten we ook nog 2.5 uur rijden naar Mission Beach, ons nieuwe thuis voor de komende twee nachten. En was zijn we trots op onze meisjes, ze hebben zich als engeltjes gedragen, niet gehuild of gepiept, vinden alles prima en spelen lief achterin de auto.

Onderweg naar Mission Beach hebben we ook nog een Cassawory gespot, een soort struisvogel, gewoon langs de weg. Er staan hier om de 50 meter borden dat je voor ze uit moet kijken, maar we verwachten eigenlijk niet dat we er echt een zouden zien. Maar dus toch, we hebben de auto aan de kant gezet en zijn eruit gegaan om foto’s en een filmpje te maken. Helaas was het al bijna donker dus zijn ze niet heel mooi gelukt, maar we hebben het bewijs! Helmaal gelukkig reden we verder en toen zagen we nog een kleine kangaroe in de berm, nog een keer uitgestapt om de foto te maken, maar het was nu echt te donker, dus die moeten jullie maar van me aannemen dat we die hebben gezien.

Om 19.30 uur kwamen we aan in ons hotel, ziet er weer prachtig uit, kamer is prima en het zwembad kijkt uit op zee (voor zover we dat nu in het donker kunnen zien). We gingen snel naar het restaurant om te eten, en ik heb voor het eerst kangaroe vlees op. Het idee is zielig, maar het smaakt heerlijk, al had ik je ook geloofd als je had gezegd dat het een malse koe was…

En nadat de meisjes in bad waren geweest en we de tas voor morgen in hadden gepakt liggen we nu uitgeteld op bed. De meisjes slapen, en Arjen en ik volgen ze denk ik snel (het is inmiddels 22.00 uur). Morgen hebben we weer een druk programma, dus tijd voor slapen zou Ruby zeggen!

We hebben een geweldige dag gehad, ook al moesten we halverwege omdraaien, de route was geweldig, de ervaring om op zo’n manier door het regenwoud te rijden was onvergetelijk. En hoewel de regen misschien vervelend was, het waren buien, en we zagen ze heel goed aankomen vanuit de auto. Je bent hier echt een met de natuur, je ziet het weer omslaan en dat is echt veel waard. Het was alweer een superdag!

Zondag 2 januari

We stonden op tijd op, vandaag stond Magnetic Island op het programma. Om 8.45 kwamen we aan op de parkeerplaats en toen zagen we net de boot weg varen. Geen probleem, 45 minuten later ging er weer een boot. We kochten eerst de kaartjes, en daarna gingen we naar de informatiebalie om te kijken wat we konden doen op het eiland. Dat viel een beetje tegen, de duik die ik graag wilde maken naar een wrak dat daar zou liggen bleek een dagtrip te zijn die om 6 uur ’s morgens al vertrekt. Die kon ik dus vergeten, en ze vertelden me eerlijk dat het zicht dicht bij de kust niet zo goed is, dus duiken schrapte ik van mijn lijstje die dag. Wat konden we verder doen? Een auto huren was een van de opties, maar alle auto’s met een dak waren uitverhuurd, en ze verwachten regen. Regen?!?! Ja, dus, dit eiland heeft 320 zondagen per jaar, en uitgerekend vandaag zou het gaan regenen. We hoopten op het beste en bij aankomst op het eiland namen we meteen de bus naar Horseshoe bay. De bus was een attractie op zich. Er zat een dronken vrouw naast ons, erg irritant, maar ook andere minder valide mensen die op het eiland woonden zaten in de bus. Hoe wij wisten dat ze er woonden? Omdat de buschauffeur een van de mannen thuis afzette! Deze man had vergroeide voeten, en lopen ging hem duidelijk moeilijk af, daarbij had hij ook geen schoenen aan. Wij vonden het mooi om te zien dat de chauffeur omreed om hem voor zijn deur af te zetten, dat is nou de goede mentaliteit!

Wij stapten uit bij het koala park, echter hadden we het verkeerd begrepen en bleek dit wederom een dierentuin te zijn, met dezelfde opzet als Billabong waar we gisteren waren, en niet een park waar ze in het wild leven. En hoe leuk ik het ook vond om met een koala te knuffelen, ik hoefde dat niet twee dagen achter elkaar te doen. We liepen dus het laatste stukje naar de zee om te gaan zwemmen. Aan deze kant van het eiland was een kwallennet zodat je veilig kon zwemmen. Arjen ging met Ruby het water in en Amber en ik bleven kijken, en zo zagen we de donkere wolken snel dichterbij komen…Arjen voelde de bui ook al aankomen en nam Ruby mee naar het strand, nog net op tijd konden we alle spullen bij elkaar rapen voordat de stortbui begon. En deze bui bleek langer te duren dan we hoopten. En daar stonden we dan, onder een afdakje met z’n allen. Niet echt ons idee van een leuke dag, dus een half uur later pakten we de bus terug naar de boot. De enige die enorm genoot van de plassen en de (warme) regen was Ruby, die mocht (nog in haar badpak) springen en spatten in de plassen en had de tijd van haar leven!

En hoe jammer ook, om 12.15 uur zaten we weer op de boot terug naar Townsville, en geloof het of niet, hoe dichter we bij het vaste land kwamen (slechts 8km van het eiland) hoe blauwer werd de lucht, en bij aankomst bleek dat het geen druppel had geregend in Townsville!

We gingen naar het hotel en sloten allemaal voor een uurtje onze ogen, en toen de kinderen wakker waren heb ik ze meegenomen naar het zwembad waar we de rest van de middag hebben gezwommen. Er waren nog een paar andere families met kinderen in de leeftijd van Ruby en daar had ik leuke aanspraak mee. Het waren allemaal Australiërs, en ik moet zeggen, dat is toch wel een heel vriendelijk volk!

’s Avonds aten we weer in het restaurant van het hotel, en zagen we de (zeer grote) vleermuizen overvliegen, net als papagaaien en andere tropische vogels. We hebben het zo slecht nog niet hier!

Zaterdag 1 januari, Townsville

Happy new year!! We begonnen dit nieuwe jaar goed. Na het ontbijt vertrok de boot weer naar Abel Port Marina waar onze auto stond, en vervolgden we onze reis naar Townsville. Bij de eerste supermarkt nog even wat inkopen gedaan en toen 3 uur rijden! Wel grappig om te zien dat alle winkels gewoon open waren, en nog druk bezocht ook. In Nederland is echt alles dicht op 1 januari, maar hier gaat het leven gewoon door!
Zo’n 17 km onder Townsville stopten we voor ons middagprogramma. Een natuurpark, Billabong, waar ze inheemse dieren hebben. We sloten aan bij de tour die ons rondleidde door het park. De verzorgers voerden de dieren terwijl ze informatie gaven over de beesten. Uiteraard zaten de slangen en krokodillen veilig achter hekken, maar de andere dieren liepen vrij rond. Veel kangaroes, walibi’s, eenden, ganzen en vogels. We zagen ook de Cassowary, een soort struisvogel die in het regenwoud leeft hier in Queensland. Een prachtig beest om te zien!

Aan het einde van de tour kwamen er slangen, hagedissen, krokodillen en andere reptielen uit een zak en mochten we die allemaal vasthouden, aaien en er mee op de foto. Echt geweldig!! Ook Ruby had de tijd van haar leven, Ruby heeft alleen een zwartkop phyton vastgehouden, samen met papa een krokodil en de hagedissen en andere reptielen geaaid! En ook Amber had de slang (samen met mama) om haar nek. Wat een ervaring voor die meisjes om dit allemaal mee te maken.

En toen….kwam het mooiste moment voor mij, ik mocht een koala vasthouden en er mee op de foto. De Koala (Mac) hield me vast zoals een baby en ik heb heerlijk met haar geknuffeld, en oh, wat zijn er mooie foto’s gemaakt. Ik ben helemaal in de 7de hemel!
Na de fotosessie hebben we nog 1 rondje door het park gemaakt om de kangaroes te voeren, en om de dieren nog een keer te zien, en toen was het echt voorbij. We stapten weer in de auto op weg naar ons nieuwe thuis in Townsville.

We zitten hier in het Mercure hotel, wat echt prima is, kleinschalig, maar gezellig. Aangekomen zijn we eerst met z’n allen gaan zwemmen en in bad gegaan, om daarna bij het restaurant hier te gaan eten. Erg lekker eten, en fijn dat het dichtbij is, dus ik denk dat we hier morgen maar weer gaan eten.

En nu liggen we redelijk moe in bed, het was alweer een mooie dag, deze vakantie bestaat alleen maar uit hoogtepunten, zeker nu de zon lekker schijnt en de regen weg is!

Vrijdag 31 december, Daydream Island

We hadden grootste plannen voor deze laatste dag van het jaar, we zouden een boot huren, onbewoonde eilandjes gaan ontdekken en snorkelen. Maar helaas, het waaide meer dan 20 knopen, dus was alles afgelast. Bovendien hoorden we dat de boot die we konden huren bijna geen PK’s had, en dat maakte de deal voor Arjen een heel stuk minder aantrekkelijk.

Wat konden we wel doen? We begonnen met het bijwonen van het visvoeren in de vijver, erg mooi om te zien hoe de mega roggen, de haaien en de vissen eten kregen, en we kregen meteen meer informatie over de dieren.

Na het voeren vertrokken we met het treintje naar de andere kant van het eiland waar we jetski’s hadden gehuurd. Arjen mocht eerst terwijl ik met de meisjes ging kijken. Een kwartier heeft hij over het water gescheurd, en toen was het mijn beurt. In dit geval heel fijn om tweede te zijn, want nu wist ik dat ik een duikbril op moest zetten omdat je anders niets ziet door het opspattende water. Omdat het zo hard waaide waren er ook hoge golfen, en dat gaf een geweldig effect. In het begin vond ik het nog wel eng, maar na een paar minuten had ik de smaak te pakken en schoot ik steeds harder door de golfen. Echt een superervaring!

’s-Middags hadden we parasailen (met ene parachute achter een boot) geboekt, maar ook dat werd afgelast ivm de wind, heel jammer, maar wellicht kan het op een ander moment deze vakantie nog.

We hebben de middag gebruikt om lekker niets te doen. Arjen heeft op de kamer wat geslapen en ik ben met de meisjes naar het zwembad gegaan. Ruby is meteen het water ingesprongen en is daar vervolgens 2,5 uur niet meer uitgekomen. Van het kinderbadje in het grote bad en weer terug, met z’n 5 andere kindjes had ze de tijd van haar leven. Af en toe kwam ze even een kusje brengen en vertellen dat ze aan het zwemmen was en weg was ze weer. Heerlijk om haar zo te zien genieten, en omdat Amber sliep had ik ook even tijd om te lezen!

En zo werd het al snel 1800 uur, en verplaatsen we ons naar het restaurant waar we gingen eten. Op het resort hadden we twee keuzes, of mee doen aan het grote evenement, onbeperkt eten en drinken van 1900-01.00 inclusief entertainment, of je kon eten bij een buffet. Tja, aangezien de kinderen gewoon moeten slapen, oud jaar of niet, gingen wij naar het buffet. Dat was prima eten, en de kinderen lagen op hun gewone tijd in bed.

Die middag waren we gewisseld van kamers, waardoor we nu een balkon hadden, en dat was ideaal. Nadat we 3 x een verlengsnoer hadden gevraagd en gekregen was het draad eindelijk lang genoeg om de bureaulamp op het balkon te krijgen, en terwijl de kinderen sliepen dronken Arjen en ik een biertje en speelden we een spelletje.
Om 21.00 uur begonnen ze met het eerste vuurwerk, geen idee waarom zo vroeg, waarschijnlijk om de kinderen die gingen slapen ook wat te laten zien? Amber sliep overal doorheen, maar Ruby werd wakker en was enorm bang!! Ze lag apathisch in haar bed, met haar gezicht naar beneden en haar handen om haar hoofd. Ze wilde niet bij mama zitten, niet kijken, alleen maar slapen zei ze. Erg zielig, maar helaas niets aan te doen. Het is maar een keer per jaar.

Vanuit ons balkon konden we het feest zien, en we hoorden alle muziek, dus waren we er toch een beetje bij! Het begon helaas een beetje te regenen, dus wij verplaatsten ons weer naar binnen, mar wel een beetje jammer voor de feestgangers. Om 24.00 uur was er natuurlijk weer vuurwerk, en ook Arjen en ik hadden een fles Champagne meegenomen die we ontkurkten. Het was een mooi oud & nieuw!!

Donderdag 30 december, Great Barrier Reef

We hadden een redelijk gebroken nacht. Het thuisfront was bezorgd over ons omdat er blijkbaar in Nederland ook nieuwsberichten zijn over de overstromingen in Queensland. En ze konden ons niet bereiken, dat komt namelijk omdat we op vakantie zijn en bijna geen internet hebben, en de telefoon staat vaak gewoon uit, lekker rustig! Maar dat geeft natuurlijk onrust bij de thuisblijvers als ze ons niet kunnen bereiken, en dus gingen ze bellen, heel lief, maar het was voor ons midden in de nacht…Toen we eindelijk weer sliepen werd Amber om 4 uur wakker (nog steeds last van tandjes), dus toen om 7 uur de wekker ging hadden we allemaal nogal moeite om wakker te worden.
Maar dat mocht de pret niet drukken, we pakten de spullen bij elkaar en vertrokken naar de ontbijtzaal. Na een vlug ontbijt melden we ons om 8 uur bij de boot, mama dag ging beginnen!

Met dezelfde boot als waarmee we gekomen waren werden we naar een groter schip gebracht dat op zee op ons wachtte. Zo’n 5 minuten varen verder gingen we aan boord van het schip dat deze dag onze thuisbasis was.

Even een kleine introductie, het Great Barrier Reef (hierna GBR) is zo groot als Japan, en bestaat uit alleen maar koraal, inclusief alle dieren die er leven. Dit is een enorm gebied! Wij gingen naar het buitengebied van het rif, wat inhoud dat het in open zee ligt, en niet bij een eiland. Het GBR is een van de 7 wereldwonderen, en vandaag gingen we ontdekken waarom!

De rit duurde ongeveer 2,5 uur, waarbij we onderweg nog een aantal passagiers ophaalden bij een ander eiland. En geloof het of niet, daar stapten Nederlanders op die in Hong Kong wonen. We kennen ze niet goed, maar toch, het blijft een kleine wereld.

Meteen toen we aankwamen op het drijvende platform was het mijn beurt om me klaar te maken voor mijn duik in het GBR. We zaten in een groep met 6 mensen, inclusief de instructrice en toen we aankwamen gingen we meteen het water in! Eerlijk is eerlijk, het was niet mijn mooiste duik ooit, maar het was wel heel bijzonder! Ik heb een rog, veel (grote) vissen gezien, veel koraal, een zeekomkommer geknuffeld en clownvissen gezien. Het zicht was niet zo helder als bijvoorbeeld op Curaçao, maar wat ik zeg, het was wel heel gaaf om mee te maken.

Na mijn duik wilden we mee op de glazen bodem boot, maar die zou ons niet op tijd terug brengen voor het volgende hoogtepunt. Dus eerst maar even een snelle lunch voor we verder gingen met ons volgende avontuur namelijk een helikoptervlucht maken over het rif. Arjen had de 20 minuten rit geboekt en samen met de kindjes gingen we de lucht in. Ruby had haar eigen stoel en Amber zat in de draagzak bij mij op schoot. Het was prachtig, Vanuit de lucht zie je alle verschillende koralen liggen, in hun mooiste kleuren en vormen, en je kon zelfs haaien en schildpadden en grote roggen zien zwemmen vanuit de helikopter. Ruby vond het helaas niet zo’n succes, maar dat kan ook komen omdat ze erg moe was, na 10 minuten was ze dan ook volledig in dromenland, en niet veel later Amber ook. Gaf Arjen en mij mooi de kans om ongestoord te genieten van het uitzicht.

Terug op het platform was het tijd voor Arjen om te gaan snorkelen, en ik ging met de meisjes zwemmen. Ruby vond het leuk, totdat ze er achter kwam dat er onder haar voetjes echte vissen zwommen, toen was het ineens toch wel eng.

Als afleiding nam ik haar mee op de wildwaterglijbaan die aan het platform zat,maar dat bleek nog veel enger te zijn, geen goed plan dus. Maar wel leuk voor mama!
Om 3 uur was het dan echt voorbij, we namen afscheid van het GBR en het platform en namen weer plaats op de boot. Daar ging Ruby naar de film Finding Nemo kijken (erg toepasselijk) en konden wij ook even relaxen. Ik heb emailadressen uitgewisseld met de twee dames die onderwaterfoto’s hebben gemaakt tijdens de duik, hopelijk zijn het mooie foto’s geworden!

En om 17.45 uur gingen we weer aan wal op Daydream Island. We besloten eerst nog wat te gaan zwemmen om het zout van ons lichaam te wassen voordat we gingen eten. Ditmaal aten we bij de bistro aan de noordkant van het eiland. Een simpeler restaurant waar je aan de bar bestelt en het eten op kunt halen als je buzzer gaat, maar wederom prima eten, mooi uitzicht, en aan een vijver met exotische vissen. Een prima plek om de dag af te sluiten.

De meisjes waren kapot, en wij zijn ook moe van al deze mooie indrukken. Het was wederom een geweldige dag, met prachtig weer!! Daydream Island blijkt echt een droom die uitkomt!

woensdag 29 december Daydream Island

Na het eten dinsdag hadden we al onze spullen al over gepakt naar 2 koffers voor ons verblijf op Daydream Island, op de Whitsundays. Hier hadden we veel goede verhalen over gehoord, en we blijven hier 3 nachten. Een van de langste verblijven van deze vakantie dus. Na bijna 2 uur rijden checkten we bij Airlie Beach in en vertrok de boot naar dit prachtige eiland(je).

Het beste nieuws van vandaag is eigenlijk dat het NIET heeft geregend!!! We stapten de boot in en dachten een paar druppels te voelen, maar dat zette niet door, en uiteindelijk bleken we allemaal verbrand van de boot te komen. Ook niet handig, maar we hadden er na al die regen niet eens over nagedacht om ons in te smeren!!
De tocht van een half uur liet ons deze prachtige omgeving zien. De Whitsundays is een eilandengroep midden in het Great Barrier Reef. Kleine eilandjes met tropisch regenwoud, witte stranden en een azuurblauwe zee tekenen het uitzicht. Het is werkelijk idyllisch!

We begonnen met een lunch omdat onze kamer nog niet klaar was, maar toen we om 1 uur eindelijk in de kamer konden wilden de kinderen niet slapen. Ruby sprong op en neer in haar bed dat ze zo graag wilde zwemmen en Amber voelde ook aan dat er leukere dingen te doen zijn hier dan slapen…We pakten dus al onze spullen bij elkaar, smeerden de kinderen in en vertrokken naar het zwembad. Maar eerst nog even gekeken in de “vijver” die ze hier hebben, waarbij ze een gedeelte van het koraal hebben nagemaakt en er vissen, roggen en haaien zwemmen. Erg leuk om te zien, en Ruby is er niet weg te slaan. Dat wordt nog leuk komende zomer bij de vijver van opa Leo!

Bij het zwembad viel Amber in slaap in haar wagentje en sprong Ruby meteen in het water waar ze het komende half uur niet meer uit kwam. Heerlijk dat ze zelf kan zwemmen en dat je haar vanaf de kant in de gaten kunt houden. Toen ze klaar was met zwemmen verplaatsen we ons naar het strand aan de andere kant van het eiland om te snorkelen. Ik moest eerst nog terug om de snorkelset te huren, want dat was ergens anders, maar toen kon het feest beginnen. Onze eerste kennismaking met het Great Barrier Reef. Het zicht was niet zo goed, maar we hebben onze eerste vissen gezien!
En het complex hier is geweldig, de kangaroes lopen overal los rond, het uitzicht is prachtig en de zon scheen de hele dag. We hebben de andere kant van het eiland ook nog even bekeken, nog wat gezwommen met de meisjes en om 18:00 uur melden we ons weer bij het restaurant om te gaan eten. En geloof het of niet, het was heerlijk! Er waren 3 gitaristen die optraden, en Ruby was de eerste op de dansvloer. Ze werd al gauw bijgestaan door andere kinderen en na een paar nummers stond de dansvloer vol met zo’n 10 kinderen die aan het dansen waren. Ruby was helemaal in haar element en stond met haar snufferd vooraan (van wie zou ze dat hebben?). Het eten was zoals gezegd erg lekker, we keken uit over de zee, genoten van een wijntje en een biertje, Ruby had het enorm naar haar zin en Amber was heerlijk aan het spelen. Mijn liefje wat wil je nog meer? Niets dus, dit is het ultieme vakantiegevoel.

En nu moeten we op tijd gaan slapen, want morgen is het mama dag! We worden om 8 uur bij de receptie verwacht voor een dagtrip op een boot, ik ga mijn eerste duik maken op het Great Barrier Reef, en Arjen en de meisjes gaan gezellig mee. Ik heb er ontzettend veel zin in, dus nu snel de oogjes dicht, dan is het zo morgen!

Dinsdag 28 december Mackay

Laten we beginnen met belangrijk nieuws, Amber heeft 2 nieuwe tanden!! Haar tweede boventand en zijtand. Dit was waarschijnlijk ook de reden dat ze een paar nachten wakker is geworden, het arme schaap, en wij hadden niets door!! Maar ze zijn er nu door, dus we hebben weer een vrolijke baby.

Gepakt en bezakt vertrokken we ’s morgens eerst naar de krokodillenfarm, zo’n 30 minuten van Rockhampton vandaan. En dit bleek een goede keus te zijn. Ondanks de regen, die nog steeds niet op is gehouden hadden we een geweldige morgen. We hebben de tour gedaan waarbij de krokodillen gevoerd worden, en dat heeft mooie foto’s en filmpjes opgeleverd. En het mooiste was dat we aan het einde van de ochtend een baby krokodil vast mochten houden. Waar Ruby in de auto nog doodsangsten uitsloeg van een fruitvliegje, geen grap, ze raakte echt in paniek en kwam pas weer tot rust toen het vliegje door het raam naar buiten was, had ze de grootste lol met de krokodil! Ze hield als een van de eerste de krokodil vast, en ook later stond ze met haar neus vooraan om de krokodil vooral niet uit het oog te verliezen en ging gewoon bij andere families staan op de foto’s om bij de krokodil te zijn. Ik ben met Amber ook naar de krokodil gegaan en die begon de krokodil spontaan te aaien. Rare dochters hebben we toch!!

Na de rondleiding begon onze rit naar Mackay, een vier uur durende rit waar we pas rond 16.30 uur aankwamen. We hebben dus niets meer kunnen doen daar, maar aangezien het nog steeds regende vonden we dat niet zo heel erg. Op aanraden van het hotel verplaatsen we ons naar de overkant van de weg om te eten. Het was een poolcentrum, waarbij ze ook een cafetaria hadden. Terwijl we wachten op het eten probeerden we Ruby te leren hoe je tafelvoetbal moet spelen, maar daar is ze toch nog te jong voor (ze wilde het alleen met haar handen doen…). Toen het eten arriveerde bleek het niet echt (in het geval van Arjen echt niet) lekker te zijn. Wederom dus geen goede maaltijd, zal het nog wat worden deze vakantie?

Maandag 27 december, Rockhampton

We vertrokken op tijd, want Bundaberg hadden we nu wel gezien. Het was nog best een eindje rijden, maar het bleef regenen. Onderweg zagen we een trein die ontspoord was en op z’n kant lag met wagons her en der verspreid. Best een groot ongeluk en we zagen het ’s avonds in het nieuws! Onderweg leek het weer beter te worden. Maar schijn bedriegt, want we kwamen uiteindelijk met stromende regen aan in Rockhampton. We volgen het nieuws op de voet, en het is de natste decembermaand in meer dan 100 jaar. Hele dorpen worden geëvacueerd, en vele wegen zijn onbegaanbaar. Tja, dat maken wij dan toch maar mee…

We checkten in bij het hotel en vertrokken toen meteen naar de botanische tuinen waar tevens een dierentuin is. Toegang was gratis, dus dat was een meevaller. En dat was maar goed ook, want halverwege ons bezoek begon het weer te stortregenen. We hebben wel chimpanchees, koala’s, kangaroes, verschillende reptielen en vogels gezien, maar we besloten het voederen (dat een uur later zou zijn) over te slaan zodat we niet helemaal wegspoelden. We gingen terug naar het hotel om te vragen of ze suggesties voor ons hadden om te doen (liefst iets binnen), maar verder dan bowlen kwamen ze niet. En daar hadden we geen zin in, dus moest er een ander plan komen. We besloten naar Mr. Anchor te gaan. Een berg van waar je prachtig uitzicht over Rockhampton en de Wetlands hebt. En nat was het, dat was zeker. Maar wij zaten droog in de auto, en hebben inderdaad kunnen genieten van het mooie uitzicht, al was het boven op de berg wat mistig.

Bij thuiskomst hebben we nog even gerelaxt waarna we vertrokken naar Sizzlers, een restaurantketen die ons was aangeraden door het hotel. Het werd een hele belevenis. Aangekomen in het restaurant moesten we eerst 20 minuten in de rij staan voordat we konden bestellen, en daarna konden we pas gaan zitten. Het is een saladebar, waarbij je ook nog vlees of vis kunt bestellen. Je kunt zoveel je wilt eten van de saladebar, maar echt heel lekker was het niet. En naast het feit dat we onder een lekkende airco zaten was het eigenlijk gewoon een trieste bende. Wederom geen romantische avondje uit eten, het wordt nu toch wel eens tijd voor lekker eten zou ik zo zeggen!