Vrijdag 21 december 2012
Met een vertraging van anderhalf uur vertrekken we! Onze eerste gezinsvakantie dit jaar, en oh wat hebben we ons er op verheugd om drie weken met z’n vieren te zijn!!
Na een korte tussenstop in Singapore vervolgen we onze weg en om 23.30 uur plaatselijke tijd arriveren we op de luchthaven van Colombo. De meiden zijn moe, maar hebben zich keurig gedragen in het vliegtuig.
Als we door de duane komen staat onze pick up al te wachten, en na een korte stop bij het pinautomaat vertrekken we naar het eerste hotel. De wereld is niet vergaan en we zijn veilig in Sri Lanka, onze vakantie is begonnen!
Zaterdag 22 december 2012
Om 5 uur is iedereen klaarwakker, lang leve de jetlag…Optimistisch als we zijn besluiten we dan maar extra lang van deze dag te genieten. Na het douchen pakken we alles weer in en beginnen we aan ons ontbijt. Om 8.30 staat Udaya voor de deur, hij is onze chauffeur de komende drie weken. Vakkundig installeren we de autostoeltjes en zetten we alle koffers in de auto en dan kan de rondreis beginnen.
Na een rit van zo’n 3 uur arriveren we bij het olifanten weeshuis van Pinnewala. Inmiddels giet het van de regen en met de regenjasjes aan en de paraplu’s boven onze hoofden lopen we naar de rivier waar de olifanten op dat moment een bad krijgen. Hier maken we ook meteen kennis met de fooi cultuur van Sri Lanka. Niets gaat voor niets, iets waar we toch echt even aan moeten wennen. Amber is werkelijk overal bang voor, maar Ruby durft steeds meer. Toen we bij het restaurant naast de rivier wat gingen eten ben ik ook samen met haar nog even terug naar de rivier gelopen waar een paar olifanten aan het spelen waren in het water. We mochten een zwangere olifant wassen en aaien. Ruby vond het vooral leuk van een meter afstand, maar ik heb flink lopen boenen. Echter lopen de verzorgers net zo lang achter je aan totdat ze geld hebben gekregen.
Na de lunch hadden we de mogelijkheid om olifanten een flesje melk te geven, dat leek ons leuk voor de kinderen dus hadden we daar kaartjes voor gekocht. Helaas waren de kinderen moe en er klaar mee, dus die wilden alleen maar in de auto zitten. Niet uit het veld geslagen zijn Arjen en ik dus maar samen gegaan en hebben we onze flesjes melk gegeven en rondgelopen over het olifanten weeshuis. Het schattigste waren twee superkleine olifantjes (paar maanden oud), maar ook grote kuddes loslopende olifanten waren indrukwekkend.
Omdat het nog steeds regende en de kinderen in de auto zaten met Udaya zijn we niet te lang gebleven. Terug in de auto vervolgende we onze reis naar Sigirya.
We hadden een hotel met verschillende hutjes, en dat was nieuwe thuis voor de komende 4 nachten. We besloten op onze kamer te eten, en vrij snel daarna vielen we allemaal als een blok in slaap.
Zondag 23 december
We besloten om die ochtend lekker rustig aan te doen. Het is tenslotte vakantie ☺ We hebben Arjen in z’n eentje de Sigirya rots laten beklimmen, een supermooie rots die kenmerkend is voor Sigirya en waar we vanaf het hotel op uit keken. Hij heeft de klim van dik een uur gemaakt en hele mooie foto’s gemaakt zodat wij ook een idee hadden, en dat was voor mij genoeg.
Toen hij weer thuis kwam bedachten we dat het leuk zou zijn om ’s middags wel iets te doen met z’n allen. Het weer viel nog steeds stegen (veel regen ’s middags) dus zwemmen en in de zon liggen zat er niet in. Gelukkig kwam Udaya met een briljant plan, een olifanten safari.
Hoewel Udaya een goede chauffeur is en een goede gids is heeft hij andere ideeën over wat leuk kan zijn dan wij. Net als met een georganiseerde reis neemt hij ons het liefst mee naar houtsnijfabriekjes en naar folklore dansvoorstellingen. Ook de meneer van de olifanten safari wilde ons een village tour aanpraten, waarbij we met een ossenwagen naar een dorpje konden om te zien hoe de mensen wonen. Dat hebben we vriendelijk doch resoluut afgeslagen, maar de safari kon hij wel aan ons slijten.
Omdat er toch gegeten moet worden gingen we eerst naar een restaurant langs de weg. Daar aangekomen bleek dat de toegangsweg naar zijn restaurant door alle regen van de afgelopen weken de weg helemaal onder water hebben laten lopen. In plaats van een weg was er een vijver ontstaan. De restauranteigenaar was echter niet voor een gat te vangen, en trommelde een grote jeep op die ons door het water naar het restaurant reed. Het maakte de lunch extra spectaculair! We waren de enige gasten, maar toch stond er een uitgebreid buffet, en de kinderen hoefden maar de kicken of ze kregen wat
ze wilden. Wat een service!
Nadat we met de jeep weer naar onze auto waren gebracht was het tijd voor de jeep safari op zoek naar olifanten.
We reden naar het park met “onze” jeep en zagen vrij snel onze eerste olifanten. Het blijft bijzonder dat zulke grote beesten zich zo goed kunnen camoufleren!! Maar ook roofvogels, buffels en kleine vogels kregen we te zien. Halverwege het park konden we een uitkijktoren beklimmen om het park te overzien. Vooral Amber heeft steeds het idee dat ze in een aflevering van Dora zit, dus doet ze enthousiast mee met het beklimmen van de hoogste berg, het oversteken van de rivier en het beklimmen van uitkijktorens. Is het toch ergens goed voor dat ze zoveel naar Dora kijkt ☺
Als bonus kregen we op onze weg van het park terug naar de auto nog een kudde wilde olifanten in het versier, met onze jeep reden we de bush in en konden we uitgebreid kijken naar 5 olifanten die daar op hun gemakt aan het eten waren.
Helaas begon het toen weer te regenen, dus werd snel het dak van de jeep dichtgemaakt en reden we in de stromende regen weer terug naar het hotel.
Daar werd Amber ziek, en ze spuugde het hele bed onder. Te weinig slaap en te veel frietjes blijken een slechte combinatie. Het werd dus weer een vroege nacht voor ons allemaal.
Maandag 24 december
Uitslapen zit er door de jetlag nog steeds niet in, maar zowel de meisjes als wij beginnen eindelijk een beetje te ontspannen. We zijn vroeg wakker, maar blijven lekker liggen, de meiden spelen in de kamer en wij lezen wat en doezelen nog wat verder. Vandaag hebben we wederom een rustig programma.
Vooral omdat Ruby het hotel het liefst helemaal niet uit komt, en ook Amber liever in het hotel is dan op pad. En we zijn hier om vakantie te vieren, dus dat doen we dan ook.
’s Middags gaan we op 200 meter van het hotel een olifanten rit maken. Omdat het nog steeds regent en alle zand modder is geworden glij is uit en val hard op mijn been. Resultaat is een open knie, niet heel lekker…..Maar gelukkig niet ernstig.
Ruby is door het dolle heen, maar Amber vindt het helemaal niets. Ze blijft maar roepen tegen de olifant dat ze hem niet lief vindt, dat hij niet haar vriend is en dat ze zeker niet op zijn rug gaat. Duidelijke taal dus. Gelukkig is Udaya er en die draagt Amber de hele rit terwijl hij achter de olifant aan loopt waar Arjen, Ruby en ik op zitten. Het is uiteraard weer een toeristen attractie en de olifant kent allemaal kunstjes, maar een blik op het gezicht van Ruby en het is het allemaal waard. Ze straalt van geluk! Het hoogtepunt is de tocht door het water waarbij de olifant een fonteintje water uit zijn slurf spuit, allemaal leuk voor de foto.
’s Avonds om 18.00 uur begint het kerstfeest in het hotel. Het eerste programma is voor de kinderen. Er zijn maar z’n 8 kinderen die meedoen aan de spelletjes, en het is wel duidelijk dag ze onze kinderen het schattigst vinden (ze zijn de jongsten en blond). Ze winnen dan ook 4 prijzen met z’n tweeën, het zijn plastic speelgoedjes, prima voor onze reis hier, dus we zijn er blij mee.
Na het kinderfeest leggen we de kinderen volledig gesloopt in bed en zodra ze slapen komt Udaya op de kamer om op te passen en gaan Arjen en ik naar ons kerstdiner.
Het is een uitgebreid buffet en ze hebben hun best gedaan. Er komt een kerstman (een zwarte, wat best apart is om te zien), en ze hebben verschillende loterijen en activiteiten. Arjen en ik hebben de tafelprijs gewonnen, een goede fles rode wijn, en we zijn er blij mee! Na het eten gaan we dansen, maar om 22.30 ben ik kapot en ga ik terug naar de kamer. Arjen besluit om nog even op te blijven voor de trekking van de loterij waar we die ochtend een lot voor hadden gekocht. Om 24.00 uur komt hij uitgelaten en met een grote mand terug in de kamer, weer de eerste prijs gewonnen! Een mand vol lekkere dingen, wijn, wiskey, kaas, jam etc. Vrolijk kerstfeest!
Dinsdag 25 december
Na het ontbijt vertrekken we naar Polonnaruwa, een stad van meer dan 1000 jaar oud die jarenlang verslonden is door de jungle en recentelijk weer uitgegraven is. Het staat vol met oude ruines van het oude koninkrijk en is werkelijk adembenemend mooi. Het voelde alsof je in jungle book zat, of dat je bij de Inca’s in Mexico zat. Maar niets van dit alles, dit was gewoon Sri Lanka.
Wederom hadden we geluk, het regende die ochtend niet en we hadden zelfs zon! De ruïnes zaten vol aapjes en hoewel ze overal bang voor is liep Amber zo op een aapje af! Ik was er nog net op tijd bij om haar weg te trekken voordat ze de aap een kusje wou geven….
Het was een uitgebreid gebied waar de tempels en paleizen stonden en ik was blij dat Udaya precies wist waar we moesten zijn. Een keer moesten we een heel stuk lopen, en toen hebben we op de terugweg een tuktuk genomen, vonden de kinderen te gek, en wij hoefden ze in de hitte niet te dragen!
Bij de laatste ruïne begon het weer te regenen, dus dat was een perfecte timing! Tijd om weer terug naar het hotel te gaan en daar nog wat te spelen/lezen/rusten.
Omdat we niet wilden wachten tot 19.30 uur voordat het buffet zou beginnen bestelden we om 18.30 uur a la carte, en dat hadden we achteraf beter niet kunnen doen.
De biefstuk die ik at bleek wel lekker, maar niet goed te zijn. Ik heb vanaf 2.30 uur in de badkamer doorgebracht met een voedselvergiftiging. Niet echt een lekker kerstmaaltje dus…
Woensdag 26 december
Nog zwak van de voedselvergiftiging vertrokken we later dan gepland naar onze volgende bestemming. In de auto heb ik voornamelijk geslapen. De tempel van de gouden buddha hebben we dan ook alleen van de buitenkant bewonderd, ik kon het niet opbrengen om 500 meter omhoog te klimmen, en ook vanaf de buitenkant kon je de gouden buddha zien.
De volgende stop werd ik wakker gemaakt door Udaya die vertelde dat we bij een kruidentuin waren. Ik had er al over gelezen dat die omgeving bekend stond om zijn kruidentuinen, maar om nu te zeggen dat ik zin had in een toeristische tour, nee. Ik vertelde dat ik ziek was en daarom geen zin had, en meteen werd ik meegenomen naar het kruidenvrouwje. Die brouwde een mengsel van kruiden (niet lekker) en geloof het of niet, een half uur later waren zowel mijn maag als darmen tot rust gekomen en was het over!!
Ineens wilden we graag naar het winkeltje waar ze allemaal soorten kruidenmengsels verkochten voor verschillende kwalen. De prijzen waren extreem hoog, maar toch hebben we een aantal dingen gekocht. Waaronder een hoestdrank voor Amber die wederom verkouden is en haar longetjes uit haar lijf hoest. En nu, na 3 dagen is het al bijna over, terwijl ze normaal zeker 1-2 weken hoestdrank nodig heeft om te herstellen. Wij zijn dus helemaal enthousiast over kruiden nu ☺
Al een heel stuk beter vervolgden we onze weg naar Kandy waar we om 14.30 uur aankwamen in het prinsessenhuis. Een oud landhuis met prachtige grote kamers en brede trappen. Ze hadden een speeltuin en zwembad, Prima plek dus om ons die middag te vermaken.
Donderdag 27 december
Vandaag stond Kandy op het programma. Het was druk in de stad want het was de dag van de laatste volle maan van het jaar. En dat betekende dat veel lokalen naar de tempel van de tand van Buddha kwamen om bloemen te offeren. De eerste uitdaging was het vinden van een parkeerplek, en dat bleek nog niet makkelijk te zijn. Het voordeel van die rondjes rijden was dat we al wel een heel goed beeld kregen van deze stad. Nadat we om het meer waren gereden vonden we een plekje en konden we beginnen aan onze verkenning van de stad. We liepen eerst een stuk langs het meer dat centraal in Kandy ligt en dat handmatig is aangelegd. Udaya kocht wat popcorn om aan de eendjes en vissen te voeren en we genoten van het mooie weer en het uitzicht. Bij de tempel van Buddha’s tand aangekomen kochten we een bloemenpakketje om te offeren en drapeerde ik mijn sjaal om mijn schouders, we betraden een heilige plaats. Het was druk bij de tempel, heel druk! De rij om de tand van Buddha te zien was lang, en het was warm. Geen optie om met de meiden een uur in de rij te gaan staan. We gingen dus niet naar de hoofdtempel, maar een tempel ertegenover op hetzelfde terrein. Omdat het zo druk was was er ook veel te zien voor ons. Voornamelijk lokale bevolking gekleed in witte gewaden kwamen daar samen om te offeren, maar volgens mij ook om te socializen. Er waren een aantal hele mooie buddha beelden, en de meisjes vonden het erg leuk om te offeren.
We liepen vervolgens door naar het stadje, een typisch Sri Lanka’s stad. Veel tuktuks, drukke straatjes en allemaal winkeltjes alsof je op een bazaar staat. We vonden een pin automaat en aangezien de kinderen kapot waren en we die moesten dragen namen we een tuktuk terug naar de tempel. Vanuit daar liepen we langs het meer weer terug naar de auto. Ditmaal werden we omringt door aapjes, en het maakt niet uit hoeveel apen ik/we zien, ze blijven schattig en grappig!
Toen we weer in het hotel aankwamen gingen Arjen en Ruby zwemmen. Ze waren de kamer nog niet uit of het begon te regenen, en niet een beetje, maar het ging echt flink tekeer, het werd noodweer. Heel lang hebben ze dus niet gezwommen, en de rest van de middag hebben we in het hotel doorgebracht.
Vrijdag 28 december
Na het ontbijt dat op het terras werd geserveerd namen we afscheid van het prinsessenhuis en vervolgden we onze weg richting de bergen en de thee plantages. Na een tijdje rijden stopten we in Rambulla bij een hotel in aanbouw. Geweldig slim hoe zit dit aanpakken. Het restaurant met een betoverend uitzicht over een waterval en een vallei met dorpje en plantages is al open terwijl de rest van het hotel nog in aanbouw is. Op deze manier hebben ze nu al inkomsten, want wij waren niet de enigen die er stopten om foto’s te maken.
De volgende stop was een theeplantage, Arjen deed de rondleiding door de fabriek terwijl ik met de meiden de speeltuin in dook. En dat hadden ze even nodig, even rennen en spelen ipv in de auto zitten.
We dachten dat het vanuit daar nog max een uurtje rijden zou zijn naar onze volgende bestemming, maar we hadden ons vergist. Een uurtje later stonden we wel in Nuara Eliya, maar ons hotel was niet in het dorp. We hadden inmiddels wel trek dus aten we in het dorp wat voordat we naar het huisje reden dat 15 km buiten de stad was. Naief als we waren vermoeden we dat het niet zo heel lang zou duren voordat we daar zouden zijn. Maar niets bleek minder waar.
Normaal gesproken boekt de chauffeur alle accommodaties, en weet dan dan dus ook waar het is. Maar aangezien ik alles had geboekt kwam hij op plekken waar hij nog niet eerder was geweest. Slim als hij is belde hij meteen het hotel om te vragen hoe hij moest rijden. En ook onderweg bleef hij in elk dorpje vragen of we op de goede weg zaten. Via een steil slingerweggetje waar ook nog eens aan gewerkt werd slingerden we naar boven. Toen we ruim 1,5 uur in de auto hadden gezeten belden we het hotel maar weer eens, en die bevestigden dat we op de goede weg zaten, maar dat het nog ruim een uur verder was. Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat wij hier niet vrolijk van werden, en de sfeer in de auto daalde tot het vriespunt. Het was inmiddels ook weer gaan regenen en dat maakte het er niet beter op. We belden het hotel om te klagen over de misleiding (op de site staat dat het slechts 45 minuten van het stadje zou zijn) en dat we wilden cancelen. Maar daar gingen ze niet op in, en omdat we alles al vooraf betaald hadden besloten we toch maar door te zetten nu. En toen eindelijk, na ruim 2,5 uur rijden kwamen we in de stromende regen aan in de cottage.
Dat was gelukkig perfect. Het is een oude engelse cottage die staat op een organische boerderij. We hebben een mega grote kamer, en er zijn hier verschillende woonkamers waar wij kunnen zitten als de kinderen in de kamer slapen. Zo’n twee uur nadat we arriveerden kwam de manager van het hotel aan uit Kandy (hij had het wel in 2 uur gereden omdat hij de shotcut kent) en vanaf toen ging het goed.
We legden de kinderen in bed en toen die sliepen gingen we met de manager in de woonkamer zitten. Hij serveerde bier en whiskey en vertelde honderduit over de plantage en Sri Lanka in het algemeen. Na 2 uur praten verhuisden we naar de keuken waar een verse maaltijd werd geserveerd. Aangezien ze hier alles zelf verbouwen en geen enkele chemische middelen gebruiken eten we hier geweldig. We hadden ook besloten om de volgende dag hier te blijven en hij had meteen allemaal plannen. Dat kwam dus wel goed.
Zaterdag 29 december
De dag begon niet zo lekker, Ruby werd om 5 uur wakker en wilde daarna niet meer slapen. En om 6 uur begrepen we ook waarom toen haar maaginhoud er uit kwam. Nummer drie deze vakantie die aan het overgeven was…Als een zielig vogeltje kwam ze weer in bed liggen, dit zag er niet goed uit.
Maar daar zaten we gelukkig op een plantage met kruiden, dus onze gastheer maakte een brouwsel van het een of ander en daarna was ze er weer bovenop. Er werd in de tuin gespeeld en daarna was het tijd voor de wandeling.
We vertrokken bij de cottage en liepen over de plantage (die op een berg ligt) steeds hoger. Na een minuut of 10 zagen we ineens een slang, een rattenslang, niet gevaarlijk voor mensen, maar toch! De weg vervolgde zich langs koeien en allemaal verschillende soorten gewassen. Op een gegeven moment liepen we door de hoge struiken naar beneden richting de rivier, daar was een natuurlijk zwembad ontstaan door de stenen waar we zouden gaan zwemmen.
Zover kwamen we echter niet, want het voelde voor mij al niet goed om door hoog gras te lopen in de jungle (op slippers!!) terwijl we net een slang hadden gezien, en toen onze chauffeur me staande hield om een paar bloedzuigers tussen mijn tenen te verwijderen en ik daar met een bloedende voet stond was voor mij de lol er wel af. Toen onze gastheer ook nog eens met Amber op de arm de woeste rivier over wilde steken was ik er klaar mee. Omdraaien en wel nu meteen. Ik geloof dat hij me een ontzettend stadsmeisje vind, en misschien is dat ook wel zo, maar dit was niet mijn idee van lol.
Terug dus naar de kamer waar we onze wonden likten en de modder van ons af wasten in het zwembad.
Om 15.00 uur gingen we weer terug de plantage op, dit keer met laarzen aan, om te zien hoe de koeien nog met de hand gemolken worden en om de kleine kalfjes te zien. Het idee van de gastheer wat je wel en niet met kleine kinderen kunt doen is een beetje vreemd, want ook nu zat Arjen (ondanks de laarzen) weer onder de bloedzuigers en zelfs Amber (die toch echt alleen maar gedragen werd) werd te grazen genomen door een bloedzuiger. De kalfjes waren schattig, maar de kinderen waren er te bang voor. Alleen op een kalfje zitten vond Ruby wel leuk!
Weer aangekomen in de cottage waren we blij dat we het allemaal hadden gezien, maar ik weet nu ook zeker dat het leven in de jungle voor mij geen optie is. Geef mij maar geasfalteerde straten zonder insecten en bloedzuigers, ik geef het ruiterlijk toe, ik ben een stadsmeisje!
Bij het wederom uitgebreide diner bespraken we met de chauffeur en onze gastheer wat we de komende dagen gaan doen. Sri Lanka is een prachtig land dat heel veel te bieden heeft! We hebben nu natuur en cultuur gezien, en vanaf morgen staat het in het teken van wildlife. We gaan drie dagen op safari, ik ben heel benieuwd!
Zondag 30 december
Vandaag was onze laatste lange reisdag. We verlieten de cottage rond 8.30 en namen de short cut. Het zou volgens onze gastheer 40 minuten naar Nuwara Eliya zijn via deze weg, maar wederom bleek hij een slecht gevoel van timing te hebben. Het duurde ruim 1,5 uur voordat we bij het meer aankwamen. Het waaide hard, maar dat mocht de pret niet drukken. Er stonden pony’s waar je op kon rijden dus Ruby was in de 7de hemel! Amber wilde graag op een waterfiets in de vorm van een zwaan, maar omdat het zo hard waaide waren die uit de running. Vlak voor we vertrokken landde er een watervliegtuig uit Colombo op het meer. Erg gaaf om te zien.
Omdat we nog een lange weg voor de boeg hadden reden we snel door, nou ja, snel, dat gaat niet echt in de bergen, maar het was wel mooi. We kwamen langs allerlei dorpjes en kregen een kijkje in het leven van de echte lokale bevolking.
De volgende stop was het huis van onze chauffeur, naast het feit dat we hem natuurlijk even met zijn vrouw en kinderen wilde laten zijn waren wij ook wel nieuwsgierig hoe hij woonde. Het bleek een klein huisje te zijn, alles wat ze nodig hadden zat er in, maar voor onze begrippen was het redelijk primitief. We werden hartelijk onthaald door zijn vrouw, en de meiden speelden even met zijn 7 jarige zoontje terwijl wij genoten van een vers gemaakt avocado drankje. Hoewel het natuurlijk niet leuk was voor Udaya om weer afscheid te moeten nemen van zijn familie vertrokken we na een uurtje toch naar de volgende stop.
In Ella zit de reis organisatie waar Udaya voor werkt, het wordt gerund door zijn nicht en daar betaalden we vast zijn kosten. Omdat de meiden net lekker rustig in hun stoel zaten besloot ik met ze in de auto te blijven terwijl Arjen naar binnen ging. Het werd dus een korte stop.
En dat was maar goed ook, want we waren nog lang de bergen niet uit, en er moesten nog een boel kilometers gemaakt worden tot aan Kirinda, onze volgende plek.
Rond 17.00 uur waren we eindelijk aangekomen in ons nieuwe hotel. Het lag prachtig op het strand, met een zwembad gebouwd op palen waardoor je vanuit het zwembad een prachtig uitzicht had over de zee.
Het was een lange dag geweest en na het eten doken we allemaal snel ons bedje in, want de volgende morgen ging om 5 uur de wekker.
Maandag 31 december
De laatste dag van 2012 begonnen we vroeg, om 5.30 uur werden we opgehaald door “onze” jeep die ons op safari nam naar Yala National park. We hadden gekozen voor een 6 uur durende safari. Ik waande me weer in Afrika op veel momenten, alleen waren er een paar andere dieren. Er zaten een heleboel pauwen in het park, en we werden getrakteerd op een paringsdans van een mannetjes pauw. Echt prachtig om te zien hoe hij met zijn veren zwaaide en indruk probeerde te maken op de dames die om hem heen liepen.
We zagen ook verschillende herten, krokodillen, heel veel erg grote varanen, apen, bijzondere vogels waaronder een erg grote uit (waarschijnlijk een oehoe) en een olifant. Helaas lukte het niet om een luipaard te zien, een dier waar het park bekend om staat, en ook de wilde beer hebben we niet gespot. Maar het was een prachtige ervaring en ook de kinderen vonden het super leuk om dieren te zoeken en te zien.
Moe maar voldaan kwamen we terug in het huisje en die middag verbleven we op het strand. De zee was te wild om in te zwemmen, maar we konden wel in de branding spelen, en Arjen ging krabben vangen.
Oudjaarsavond hebben we de kinderen in bed gelegd en zijn Arjen en ik in het restaurant gaan eten toen ze sliepen. Maar helemaal relaxed zit je dan toch niet. Elke 10 minuten keken we even bij de meiden en uiteindelijk werden ze wakker toen wij net aan ons toetje zaten. Toen zijn we dus maar weer naar de kamer gegaan en hebben daar nog wat gedronken en een spelletje gedaan. Maar uiteindelijk waren we te moe om tot 12 uur op te blijven. Voor het zoveelste jaar op rij zijn we slapend het nieuwe jaar ingegaan. En eerlijk is eerlijk, dat vond niemand erg ☺
Maandag 1 januari
We begonnen dit jaar met een rustdag. Lekker loom in en om het huisje hangen, wat spelen op het strand en in het zwembad. Uiteindelijk zijn we ’s middags een wandeling gaan maken in de buurt en daar kwamen we bij een riviertje uit waar de lokale bevolking leek samen te komen. Na een uurtje zijn we weer terug naar het hotel gegaan en vervolgden we onze rustdag met lezen en spelen. Heerlijk zo’n vakantie!
Dinsdag 2 januari
Vandaag vertrokken we meteen na het ontbijt naar Tangalle. Udaya had een mooi resort voor ons gevonden aan het strand. Het was inderdaad mooi, en het huisje dat we hadden was een stuk schoner dan het vorige, en er was een stuk minder ongedierte. We begonnen met een lunch aan het strand, met werkelijk een prachtig uitzicht op een wit strand en palmbomen dronken we een biertje en een maaltijd.
Na de lunch verplaatsten we ons naar het zwembad en zowaar, de zon scheen. We vermaakten ons dus prima aan het zwembad. Ik verbrande zelfs op een gegeven moment!
Woensdag 3 januari
Na een goede nacht was het plan om vandaag weer op het strand te gaan spelen, maar het weer gooide roet in het eten. Het regende weer…Dus veranderden we ons plan en reden rond de lunch naar Tangalle city. Een levendig stadje waar we op een missie waren. Heel stom, waren we in het eerste hotel het knuffeltje van Ruby vergeten, en die moest vervangen worden. Na een paar winkels viel de keus op een giraffe, en omdat het lastig uitleggen viel aan Amber waarom zij niets kreeg mocht zij het eendje dat ze zo lief vond hebben.
Iedereen weer gelukkig, en dus op naar de volgende missie, een strandsetje, want de komende dagen brengen we op het strand door, dus een emmertje en een schepje is wel zo makkelijk. Toen we ook dat binnen hadden, plus een paar prachtige slippers voor mij konden we gaan lunchen. We belanden in een tentje langs de weg dat geleid werd door een Engelse dame en waar we wederom uitkeken op een wit strand. Ze hebben niet overdreven, de stranden in Sri Lanka zijn werkelijk idyllisch!
Het enige waar wij ons de hele tijd over blijven verwonderen is het feit dat ook hier de hele zuidkust weg is gevaagd door de Tsunami 8 jaar geleden. Het is zo ontzettend moeilijk voor te stellen dat er duizenden mensen in een keer werden weggevaagd. En dat er op deze prachtige plekken nu allemaal nieuwe hotels staan, de een nog mooier dan de andere, net alsof er niets is gebeurd.
Terug in het hotel zagen we een varaan die net zo groot was als een krokodil, sterker nog, ik dacht eerst dat het een krokodil was die in het water zwom. Pas toen ik zijn tong er uit zag komen zag ik dat het een varaan was!! Dat doet je toch weer beseffen dat je echt in een tropisch land zit!
Donderdag 4 januari
Hoewel we eigenlijk nog een halve dag in het resort wilden blijven werden we door de harde regen op andere gedachten gebracht. Beter om in de auto te zitten terwijl het regent dan binnen in een hotelkamer.
Nu we de bergen uit zijn is het reizen een stuk makkelijker en na 1.5 uur waren we op de volgende bestemming, Mirissa. Het is nog steeds hoogseizoen, en we hadden vanaf 2 januari geen hotels meer geregeld omdat we vrij wilden zijn in het reisplan, dus moesten we (ok, Udaya) op zoek naar een leuk hotel. En hij stelde ons niet teleur. Het hotel dat hij graag wilde was vol, maar het alternatief bleek supergoed te zijn. We zitten wederom aan het strand, vanaf het restaurant loop je zo het strand op, en hier is het voor het eerst mogelijk om in de zee te zwemmen. Sterker nog, je kunt zelfs snorkelen hier. Dus met onze strandset, snorkelset en scoobie doo (de opblaasversie die we aan de kant van de weg ergens hebben gekocht) vertrokken we naar het strand. Daar hebben we uren zandkastelen zitten bouwen, die uiteindelijk voor de krab was die Arjen ving! We snorkelden en zwommen en hadden allemaal plezier voor 10. Het is hier fantastisch!
Zaterdag 5 januari
Zowel Arjen als ik hebben slecht geslapen, maar dat mocht de pret niet drukken, want om 6.15 werden we opgehaald om naar de haven te gaan. Vandaag gingen we op walvisjacht! Nou ja, niet om ze te doden natuurlijk, we schoten alleen foto’s.
We vonden een boot en om 7 uur voeren we de haven uit. Niet lang nadat we op open zee waren werden de eerste passagiers ziek, en niet een beetje, maar heel erg…we voeren verder de zee op, en na een uurtje varen werden we beloond met verschillende walvissen. Ze komen letterlijk water spuwend boven en we kregen er wel 5 te zien! De grote blauwe vinvis, het grootste dier op aarde, en dat op een paar meter afstand, echt heel bijzonder. Inmiddels waren wij de enige 4 mensen aan boord die niet ziek waren geloof ik, dus besloot de schipper om niet heel lang op zee te blijven en wat eerder terug naar wal te gaan. Prima ook wat ons betreft, want hoewel de kinderen het geweldig deden weet je natuurlijk nooit zeker hoe lang ze het nog zullen trekken. Er was een andere familie aan boord met 3 kinderen, waarvan er twee even oud waren als die van ons, en die hebben alleen maar gehuild.
Toen we de wal al weer zagen (in de verte) zagen we een zeeschildpad, machtig mooi gezicht om die te zien zwemmen. We stopten de motor even om hem te bewonderen en toen gebeurde het, de schroef van onze boot brak af en zonk naar de bodem…Het duurde dus nog wel even voordat we weer voet aan wal konden zetten. Gelukkig werden we gered door een andere boot die ons de haven in sleepte, zodat eindelijk iedereen weer rustig bij kon komen ;)
Terug in het hotel ging Amber slapen en Ruby & Arjen vertrokken naar het strand en zwembad voor wat vertier. En vanmiddag gaan we met z’n allen weer zandkastelen bouwen, het is immers vakantie!
Zondag 6 januari
We besluiten eerst nog op het strand te spelen vandaag voordat we vertrekken, want eerlijk is eerlijk, dit is een geweldig strand! Maar aan al het goede komt een einde, dus rond 11.00 pakken we ons hele zooitje weer in de auto en vertrekken we naar de volgende bestemming.
Unawatuna heeft de eer om ons te mogen verwelkomen. Het schijnt moeilijk te zijn om goede hotels te krijgen, dus onze driver is blij dat hij ons kan onderbrengen in een wat ouder hotel. Het ziet er behoorlijk jaren 80 uit, en we vermoeden dat we de enige gasten zijn, maar de kamer is prima, en er zit een zwembad bij!
Toen we ingeruimd waren ben ik eerst naar de duikschool gegaan om een duik af te spreken en daarna vertrokken we met z’n allen naar Galle. Hier staat een oud Nederlands fort wat we wilden bekijken. Het bleek zeer de moeite waard te zijn. Het is niet alleen het fort, het blijkt een heel vestings stadje te zijn. We waanden ons even in Naarden vesting, maar dan in de tropen. We slenterden wat rond, bezochten een kerk met veel Nederlandse graven, een antiekwinkel vol met Nederlands aardewerk en VOC munten en liepen over de wal. Om aan te geven hoe goed dit fort gebouwd is, toen 8 jaar geleden de Tsunami toesloeg is het merendeel van Galle verwoest, zelfs het busstation en treinstation waren volledig weggespoeld, maar het vestingsstadje had geen enkele schade omdat de hoge muur het water helemaal tegenhield!
Na het bezoek van het fort zijn we het stadje zelf gaan verkennen, bezochten de fruitmarkt en de vismarkt en vertrokken toen naar de Happy Banana. Een strandtent/hotel dat op het strand van Unawatuna ligt. En toen pas beseften we dat we in het zandvoort van Sri Lanka terecht waren gekomen, het was een drukte van jewelste! Leuk om even mee te maken.
Maandag 7 januari
Om 8.30 stappen we met z’n allen in de auto op weg naar de duikschool. Daar aangekomen vertrek ik met de boot naar een wrak vlak bij Galle fort, en blijven Arjen en de kinderen op het strand spelen bij de duikschool.
Het wrak ligt op 25 meter diepte, en is een Engels schip dat in 1865 gezonken is. Echt indrukwekkend hoe groot het schip was, alleen de schroef al was immens! Er lagen nog een paar (gebroken) flessen in wat ooit de keuken was, en in de loop der jaren heeft er zich een mooi koraal gevormd op het schip. We zagen veel verschillende vissen, waaronder een grote school snappers waar ik uiteindelijk helemaal door omringt werd.
Die middag brachten we door aan het zwembad bij het hotel. Iedereen was moe, en zelfs Ruby heeft tussen de middag even geslapen. Nadat we allemaal uitgeslapen waren liepen we naar een antiekwinkel een paar honderd meter verderop waar Arjen een mooi stuk vond om te kopen. Helaas begon het toen weer heel hard te regenen, dus namen we een tuk tuk naar een restaurantje vlak bij het hotel. Het blijft hier ontzettend mooi, overal hebben we uitzicht over zee, parelwitte stranden met palmbomen en bootjes. Zelfs in de regen heb je nog het idee dat je in een reis brochure zit.
Dinsdag 8 januari
Vandaag vertrekken we naar onze laatste bestemming van deze prachtige vakantie, Kosgoda is de bestemming. Ook hier bleek het moeilijk te zijn om een hotel te vinden, en dat heeft erg goed uitgepakt. Het hotel waar we een kamer konden krijgen blijkt op het strand te staan wat er om bekend staat dat er bijna dagelijks zee schildpadden aan land komen om eieren te leggen.
Maar voordat we daar aankomen maken we eerste een korte stop in Hikkuwara, een plek
die bekend staat om het koraalrif. We stoppen hier en laten ons overhalen om met een boot met een glazen bodem het koraal te gaan verkennen. We betalen veel te veel geld, en worden halverwege afgezet bij een plek waar “toevallig” net een grote schildpad is die je kunt voeren. We zijn toch onder de indruk van het kolossale beest, en daarmee is onze boottrip erg geslaagd.
Als we bij het hotel aankomen pakken we voor de laatste keer alles uit, en ruimen onze spullen in. Omdat dit strand zo populair is bij de schildpadden staan er ook een aantal hetcheries (kweekkamers) voor schildpadden. De eieren die ’s nachts gelegd worden op het strand worden door vissers meteen opgegraven en verkocht aan de hetcheries. Daar worden ze opnieuw ingegraven, beschermd voor roofdieren. Na 61/62 dagen komen de eieren uit en komen de kleine schildpadjes in het eerste bassin, na dag 2 in het tweede en op de derde dag worden ze na het derde bassin na zonsondergang vrij gelaten. Van alle schildpadden overleefd zo’n 20% de gevaren van de zee, en die komen zo’n 15-30 jaar later terug naar ditzelfde strand om hun eigen eieren te leggen.
We krijgen een uitgebreide rondleiding en de meisjes (en wij) mogen de baby schildpadden vasthouden en knuffelen. Ook een aantal grote mogen we vasthouden en aaien (dat durven de meisjes niet). Het was een zeer indrukwekkende ervaring.
We zijn na het bezoek bij ons hotel aan het zwembad gaan liggen en daarna gaan eten. Lekker vroeg, want om 6.30 uur mochten we terug naar de hetcherie om de baby’s die die dag 3 dagen waren vrij te laten. We “kregen”zo’n 20 baby’s in een emmertje en begeleiden ze naar de zee. De meisjes (ok, wij ook) waren erg onder de indruk en wensten ze een lang en veilig leven toe! Hopelijk halen ze het om groot en sterk te worden en terug te keren naar dit strand!
Woensdag 9 januari
De ochtend staat in het teken van het zwembad, zonnen en zwemmen is toch wel favoriet bij de meiden. Maar Arjen en ik worden er soms een beetje onrustig van. Na de lunch vertrekken we dan ook naar Bentota waar een watersport centrum is. Udaya had ons lekker gemaakt dat we ons hart er helemaal op konden halen qua watersporten, maar dat was niet waar we helemaal op zaten te wachten.
Wat wel in ons straatje paste was de rivier safari, waarbij we 2 uur de mangroven op gingen met een boot op zoek naar krokodillen en hagedissen en vogels. We hadden geluk, we zagen een hele grote krokodil en een stuk of 4 kleintjes (6 maanden tot een jaar oud).
Het hoogtepunt was toch wel het toeristische gedeelte, toen een visser ons een 6 maanden oude krokodil in de handen gaf om vast te houden en mee op de foto te gaan. Het leek wel of het beestje getraind was! Fotogeniek als hij was opende hij de bek voor de foto en kroop moeiteloos op ons hoofd. Amber vond het te spannend om hem vast te houden, maar Ruby heeft hem uiteindelijk helemaal zelf vastgehouden! Zodra de krokodil te groot wordt mag hij weer vrij zwemmen in de rivier, en ze vangen ze niet bewust voor de toeristen, het zijn altijd krokodillen die verstrikt raken in een van de vissers netten. En dus vonden we het net acceptabel om hier aan mee te werken.
Toen de kinderen ’s avonds op bed lagen is Arjen op schildpaddenjacht gegaan. Dat wil zeggen, hij is beneden gaan zitten met Udaya en af en toe het strand op gelopen. Daar stonden allemaal vissers te patrouilleren of ze schildpadden aan land zagen komen. En jawel, om 22.00 uur haalde hij mij op om te vertellen dat er een op het punt stond om haar eieren te gaan leggen. Het was echt spectaculair om te zien. Ze heeft uiteindelijk 150 eieren gelegd en was volledig in trance. Ik heb prachtige foto’s kunnen maken van het hele proces zonder dat ze dat heeft gemerkt. De eieren werden meteen weggehaald door de vissers waardoor je een beetje medelijden met haar krijgt als ze, al bijna uitgeput van het harde werken (gat graven, eieren leggen) het gat met veel moeite dicht gooit met zand (duurde zeker een half uur voordat ze het had toegedekt) terwijl er niets meer is om te beschermen.
Daarna was er nog een andere schildpad, letterlijk 20 meter van het hotel vandaan, maar die werd gestoord voordat ze in trance was, en die is uiteindelijk onverrichte zaken weer naar zee gegaan.
Wat een geweldige ervaring weer, wat zijn we toch gezegend dat we dit allemaal mee mogen maken.
Donderdag 10 januari
Het begint net te regenen als we in de auto stappen op weg naar Hikkuwara, het plaatsje met het mooie rif. Ik ga vandaag mijn tweede duik maken, en terwijl ik onder water ben speelt Arjen met de meisjes op het strand en gaat hij even snorkelen.
Dit keer dook ik 30 meter bij een rots, het was een mooie duik qua ervaring, ik was nog nooit door zulke smalle rotsspleten gezwommen, maar helaas was het zicht niet goed waardoor ik niet zoveel heb gezien. Maar goed, je kunt niet altijd geluk hebben, en zoals ik zei, het was wel een mooie ervaring.
De duikschool lag op loopafstand van de plek waar we twee dagen eerder de grote schildpad hadden gezien, en zoals verwacht was die er vandaag weer. Sterker nog, er waren er uiteindelijk wel 3! En ze zwommen precies bij het rif waar we gingen snorkelen. Ze zijn inmiddels zo gewend aan mensen dat ze niet bang zijn en we uitgebreid met ze hebben kunnen zwemmen, ze zeewier hebben gevoerd en hebben geaaid. De rest van het rif was ook mooi, en ik had mijn onderwater camera meegenomen waardoor we prachtige filmpjes en foto’s hebben kunnen maken.
Helemaal in de wolken stapten we om 2 uur weer in de auto naar het hotel. En daar zitten we nu, Ruby is weer lekker aan het zwemmen en Amber en ik relaxen nog even op de hotelkamer. Ook wij gaan zo naar beneden om Arjen en Ruby gezelschap te houden. Dit is onze laatste nacht in Sri Lanka, morgen vertrekken we vroeg naar Colombo en dan ’s nachts om 00.45 vertrekt het vliegtuig weer naar Hong Kong. Maar zover is het nog niet, we hebben nog 36 uur, en daar gaan we van genieten!
Vrijdag 11 januari
Tja, zo’n laatste dag is toch altijd een beetje raar. Na het ontbijt reden we bepakt en bezakt richting Colombo. Halverwege stopten we bij een mooie tempel. Omdat Arjen net in een converence call zat ben ik alleen naar binnen gegaan. Ik werd erg aardig geholpen door een meneer die me alles uitlegde over de tempel en met me mee liep. Ik vermoede wel dat ik hem moest betalen, maar de gebruikelijke fooi die we de hele vakantie hadden gegeven aan iedereen bleek ineens niet genoeg, of ik even 10 x zoveel wilde geven! Heel jammer dat het laatste bezoek toch negatief wordt op die manier.
Maar niet getreurd, we reden weer verder naar Colombo. De eerste stop daar was een Nederlandse kerk met veel Nederlandse graven. Daarna zijn we naar het museum over de Nederlandse tijd gegaan. Toch een heel raar idee dat er zo lang Nederlanders hier hebben gezeten!
We zijn allemaal een beetje lamlendig, en hebben eigenlijk niet zoveel zin om in het drukke rond te lopen. Een uitgebreide lunch dan maar. Zeker de moeite waard, ik heb een van de lekkerste maaltijden van de hele vakantie daar gegeten!
Na de lunch rijden we naar een shop die was aangeraden door een collega van Arjen, maar dat bleek niet helemaal ons ding te zijn. Dus zijn we maar doorgereden naar een openbaar park met een hele grote speeltuin. Ze hadden ook een paard waar je op mocht rijden, dus Ruby was helemaal gelukkig. Ze is zelfs in draf geweest!!
Na het spelen in het park hebben we op aanraden van Udaya een ander speelparadijs opgezocht. Het was meer een grote schuur met 3 luchtkussens, maar de kinderen vonden het geweldig. En daar gaat het natuurlijk om.
Veel te vroeg zijn we uiteindelijk naar het vliegveld gereden, en dat was maar goed ook, want het was heel druk op de weg. Aangekomen op het vliegveld namen we afscheid van Udaya en Sri Lanka, de vakantie was voorbij! Gelukkig konden we met z’n allen in de lounge wachten, onder het genot van een hapje en een drankje en internet!
De vlucht was goed, de kinderen hebben bijna de hele vlucht geslapen. Helaas hadden we wel weer een tussenstop in Singapore waardoor we ze wakker moesten maken, en daar was Amber niet zo blij mee, maar eenmaal weer terug in het vliegtuig sliepen ze zo weer. Volgens plan landden we om 12.00 uur, en om 13.30 uur waren we weer thuis waar Emi & Herbert ons opwachtten.
Het was een geweldige vakantie, waarin we vooral heel erg van elkaar hebben genoten! Maar natuurlijk ook van het prachtige land Sri Lanka, de vriendelijke mensen, de prachtige natuur en alle dieren! Ja, wederom kunnen we niet anders dan dankbaar zijn dat we dit mee mochten maken!
