Helaas bleek Amber binnen twee weken na weer een zware antibiotica opnieuw ziek te worden. Geen keus dus meer, ze werd aangemeld voor een operatie aan haar neusamandelen.
Dinsdag 13 maart werden we om 7.30 in het ziekenhuis verwacht. En helemaal in Hong Kong stijlen moesten we eerst inchecken alsof we naar een hotel gingen. Niet dat de procedure uitgelegd werd, nee, het ging puur over de financien. Eerst kies je een kamer (1,2 of 3 bedden) en vervolgens doe je een aanbetaling van minimaal 1000 EUR. Er wordt een aantal keren op gewezen dat de kosten allemaal exclusief zijn, dus al je eten/drinken/medicijnen/dokter/ok/etc. komt er nog extra bij. Pas als je tekent voor het feit dat je dat allemaal gaat betalen wordt je naar je kamer gebracht.
Na een uurtje kwam de anestesist om uit te leggen hoe zij zou werken, en 20 minuten voor de operatie kwam ook "onze" arts om nog een keer de operatie door te nemen. Om 9.30 mochten we naar beneden naar de OK. Ik mocht mee tot in de operatiekamer om haar vast te houden terwijl ze onder narcose gebracht werd. Zoals te verwachten viel had ze er geen zin in om een kapje op haar hoofd te krijgen, dus met 3 man hielden we haar vast totdat ze in slaap was gevallen. Heel naar om te zien voor mij, maar ja, het hoort erbij.
In de wachtkamer hebben Arjen en ik ongeveer 50 minuten gewacht totdat ze ons ophaalden en ik weer bij Amber mocht die net wakker was geworden. Ze was nogal gedesorienteerd en behoorlijk boos. Gelukkig niet op mij, maar op de dokter! Ik heb haar in mijn armen genomen en zo zijn we samen terug naar haar kamer gegaan. Gelukkig kalmeerde ze snel en vielen ze weer in slaap. De operatie was geslaagd, ze hadden veel weggehaald, en zagen ook heel veel infectie zitten. Dat betekent dat ze minimaal 2 maanden niet naar school mag, en dat we haar weg moeten houden bij verkouden kindjes om besmetting te voorkomen. Even zielig, maar allemaal voor een goed doel.
De rest van de dag hebben we het eigenlijk heel gezellig gehad. Samen lagen we in haar ziekenhuisbed te kijken naar de ipad, spelletjes te doen en te zingen. Om 12.30 mocht ze voor het eerst weer eten, en dat liet ze zich geen 2 x zeggen. Ze at en dronk alsof ze al een week niets gekregen had! Werkelijk niets wees erop dat ze net geopereerd was. Ze heeft niet een keer meer gehuild, vond alles goed, en had nergens last van. Heel fijn.
Om 15.00 uur brachten we nog even een bezoekje aan de oogarts in het ziekenhuis, omdat haar ogen heel erg ontstoken waren raadde de KNO arts aan om er toch naar te laten kijken. Hij vond het raadzaam om oogdruppels te gaan gebruiken en gelukkig bleken die te werken, want 2 dagen later was de hele infectie verdwenen!
We moesten tot 1800 uur wachten tot de dokter weer langskwam om haar te onderzoeken en toen werden we eindelijk ontslagen. Het duurde nog een uur voordat de administratie rond was, we konden betalen (ruim 5.000 EUR!!!) en met de halve apotheek aan medicijnen waren we rond 19.30 uur weer thuis!
Sinds de operatie gaat het super met haar, ze praat ineens meer, en probeert veel meer te zeggen. Blijkbaar heeft haar echt iets dwars gezeten! Ze heeft nog wel steeds een loopneus, maar hopelijk na 10 dagen antibiotica is die ook over. Vanmiddag gaan we voor een nacontrole langs de arts, ben heel benieuwd wat hij er van vindt!
Conclusie, supergoede beslissing dat we de operatie hebben doorgezet, natuurlijk nooit leuk, maar we zien echt dat het haar helpt. En oh wat is het een topwijf dat ze zich zo goed heeft gehouden, we zijn dan ook supertrots op haar!
En alsof dit nog niet genoeg goed nieuws was kregen we afgelopen zaterdag, toen we terugkwamen van onze eerste familie hike een brief van de Canadian School. Ruby had 10% kans om aangenomen te worden, en aangezien ze volgestopt met paracetamol haar interview deed had ik er niet zoveel vertrouwen in. Maar ze is aangenomen!! Niet eens een wachtlijst, gewoon, 100% gegarandeerd een plek vanaf het nieuwe schooljaar op de beste school van Hong Kong (nou ja, dat vinden wij dan, anderen zullen daar wellicht anders over denken, maar goed, dat is het mooie van een mening, die is subjectief).
En alsof Hong Kong ons een cadeautje wilde geven hadden we gisteren na maanden van kou eindelijk een mooie dag, het was strakblauw en 29 graden! Samen met de kinderen ben ik naar de cricketclub geweest met Sharlene, haar kinderen en later ook haar man. Arjen had een etentje met een media delegatie uit NL, dus die kon er helaas niet bij zijn.
Dus we hebben een topweek achter de rug, beide kinderen hebben ons heel trots gemaakt!!
maandag 19 maart 2012
maandag 5 maart 2012
Een nieuwe baan, voor 2 weken.....
Hoe snel kunnen dingen gaan? In mijn leven blijkbaar heel snel. Het ene moment ben je bezig met je eigen bedrijf, en het andere moment heb je weer een baan. Een kleine samenvatting.
Via een vriendin kreeg ik te horen dat een gratis tijdschrift, hier aan de zuidkant van het eiland op zoek was naar een salespersoon. Ideale match, ik terug in de media-sales en dan ook nog voor een tijdschrift dat schrijft over/voor mij en mijn vriendinnen. Ik besloot te reageren en binnen 1 uur had ik de baan. We kwamen op vrijdag overeen dat ik 2 dagen in de week op kantoor zou werken en op maandag begon ik.
Nu bleek de baas een nogal aparte man te zijn. Op zich hoeft dat niet vervelend te zijn, maar in dit geval was dat helaas wel het geval. Hij had stemmingswisselingen, waardoor hij zomaar uit kan vallen, om vervolgens te vragen of we net een slecht gesprek hadden (euh....ja!). Ook kwam hij op de meest rare tijden op kantoor met verhalen waarom hij te laat was (kater van 2 dagen ervoor, slaappillen, gestopt met roken). Anyways, toen hij me in mijn gezicht begon uit te schelden en hij ook nog verwachte dat ik fulltime ging werken (de andere 3 dagen mocht ik dat vanuit huis doen) was de maat vol. En dus nam ik na 2 weken alweer afscheid van dit baantje.
Het goede nieuws is dat ik toch wel veel heb geleerd van deze ervaring. Het belangrijkste is dat ik nu echt voor mijn eigen bedrijf ga, en ga proberen hier meer uit te halen. En het tweede is dat niemand het recht heeft om je zo onbehoorlijk te behandelen!
En ik moet zeggen, een last die van mijn schouders viel. Heb vorige week dus ter compensatie helemaal niet gewerkt en alleen maar leuke dingen met de meiden gedaan. Dat wil zeggen toen ik weer was opgeknapt, want toen ik alles had afgehandeld werd ik spontaan ziek, lekker al die opgekropte emoties.....
Wat verder nog een hoogtepunt was, was Ruby's eerste logeerpartij. Niet ergens anders, want daar ben ik nog niet aan toe. We nodigden Nora en Sara uit voor de logeerpartij, en die kwamen zaterdagavond aan. De meiden vonden het geweldig! Ruby was zo enthousiast dat ze bleef kletsen totdat Nora en Sarah in slaap vielen. Uiteindelijk om 21.30 viel ook Ruby om van de slaap. De volgende dag zijn we met z'n allen naar Disney gegaan, een groot feest. Wel veel, 4 kinderen, maar ach, met de wetenschap dat het maar voor een dagje is, is het eigenlijk heel leuk.
En...Ruby is begonnen met zwemles. Zwemmen vindt ze geweldig, maar het eerste wat ze vroeg was of ik de bandjes wel mee had genomen. Ik probeerde er eerst nog omheen te draaien, maar al snel was ze volledig in paniek en heeft ze de hele bus bij elkaar gegild op weg naar de zwemles. Met knikkende knietjes keek ik dan ook toe hoe haar zwemles begon. En wat denk je? Niets aan de hand, ze vond het wel eng, en onderwater zwemmen vind ze duidelijk heeel eng, maar zolang de coach bij haar is, vindt ze alles prima! We hebben nu 2 lessen gehad, en gaan proberen om het op te voeren naar 2 keer per week, zodat ze voordat het hier echt lekker weer wordt zelf kan zwemmen. Zou wel super zijn!
Als klassenmoeder hadden we het ook druk deze maand. Er was een cake sale voor het goede doel, wereld boekdag (kinderen verkleed naar school), purple cake day (weer voor een goed doel) en we organiseren zondag een uitje voor alle kinderen en hun ouderes. Daarnaast hebben we nog met elkaar gegeten, wat erg gezellig was. Kortom, genoeg te doen!
Voor Ruby stonden er nog meer mijlpalen op het programma. Haar eerste tandartsbezoek bijvoorbeeld. Hoewel ik doodsbang ben voor de tandarts deed zij het geweldig. Ze ging zo liggen in de stoel! Het hielp natuurlijk wel dat er een tv was met barbie en dat ze een hoofdtelefoon op kreeg, maar toch. Haar mond werd gereinigd, gecheckt en alles was goed. Ze heeft wel een overbite door het gebruik van de speen, maar de tandart verzekerde ons dat als we stoppen met de speen (dat doen we als ze 4 wordt) dat die dan vanzelf weg groeit.
Via een vriendin kreeg ik te horen dat een gratis tijdschrift, hier aan de zuidkant van het eiland op zoek was naar een salespersoon. Ideale match, ik terug in de media-sales en dan ook nog voor een tijdschrift dat schrijft over/voor mij en mijn vriendinnen. Ik besloot te reageren en binnen 1 uur had ik de baan. We kwamen op vrijdag overeen dat ik 2 dagen in de week op kantoor zou werken en op maandag begon ik.
Nu bleek de baas een nogal aparte man te zijn. Op zich hoeft dat niet vervelend te zijn, maar in dit geval was dat helaas wel het geval. Hij had stemmingswisselingen, waardoor hij zomaar uit kan vallen, om vervolgens te vragen of we net een slecht gesprek hadden (euh....ja!). Ook kwam hij op de meest rare tijden op kantoor met verhalen waarom hij te laat was (kater van 2 dagen ervoor, slaappillen, gestopt met roken). Anyways, toen hij me in mijn gezicht begon uit te schelden en hij ook nog verwachte dat ik fulltime ging werken (de andere 3 dagen mocht ik dat vanuit huis doen) was de maat vol. En dus nam ik na 2 weken alweer afscheid van dit baantje.
Het goede nieuws is dat ik toch wel veel heb geleerd van deze ervaring. Het belangrijkste is dat ik nu echt voor mijn eigen bedrijf ga, en ga proberen hier meer uit te halen. En het tweede is dat niemand het recht heeft om je zo onbehoorlijk te behandelen!
En ik moet zeggen, een last die van mijn schouders viel. Heb vorige week dus ter compensatie helemaal niet gewerkt en alleen maar leuke dingen met de meiden gedaan. Dat wil zeggen toen ik weer was opgeknapt, want toen ik alles had afgehandeld werd ik spontaan ziek, lekker al die opgekropte emoties.....
Wat verder nog een hoogtepunt was, was Ruby's eerste logeerpartij. Niet ergens anders, want daar ben ik nog niet aan toe. We nodigden Nora en Sara uit voor de logeerpartij, en die kwamen zaterdagavond aan. De meiden vonden het geweldig! Ruby was zo enthousiast dat ze bleef kletsen totdat Nora en Sarah in slaap vielen. Uiteindelijk om 21.30 viel ook Ruby om van de slaap. De volgende dag zijn we met z'n allen naar Disney gegaan, een groot feest. Wel veel, 4 kinderen, maar ach, met de wetenschap dat het maar voor een dagje is, is het eigenlijk heel leuk.
En...Ruby is begonnen met zwemles. Zwemmen vindt ze geweldig, maar het eerste wat ze vroeg was of ik de bandjes wel mee had genomen. Ik probeerde er eerst nog omheen te draaien, maar al snel was ze volledig in paniek en heeft ze de hele bus bij elkaar gegild op weg naar de zwemles. Met knikkende knietjes keek ik dan ook toe hoe haar zwemles begon. En wat denk je? Niets aan de hand, ze vond het wel eng, en onderwater zwemmen vind ze duidelijk heeel eng, maar zolang de coach bij haar is, vindt ze alles prima! We hebben nu 2 lessen gehad, en gaan proberen om het op te voeren naar 2 keer per week, zodat ze voordat het hier echt lekker weer wordt zelf kan zwemmen. Zou wel super zijn!
Als klassenmoeder hadden we het ook druk deze maand. Er was een cake sale voor het goede doel, wereld boekdag (kinderen verkleed naar school), purple cake day (weer voor een goed doel) en we organiseren zondag een uitje voor alle kinderen en hun ouderes. Daarnaast hebben we nog met elkaar gegeten, wat erg gezellig was. Kortom, genoeg te doen!
Voor Ruby stonden er nog meer mijlpalen op het programma. Haar eerste tandartsbezoek bijvoorbeeld. Hoewel ik doodsbang ben voor de tandarts deed zij het geweldig. Ze ging zo liggen in de stoel! Het hielp natuurlijk wel dat er een tv was met barbie en dat ze een hoofdtelefoon op kreeg, maar toch. Haar mond werd gereinigd, gecheckt en alles was goed. Ze heeft wel een overbite door het gebruik van de speen, maar de tandart verzekerde ons dat als we stoppen met de speen (dat doen we als ze 4 wordt) dat die dan vanzelf weg groeit.
Abonneren op:
Posts (Atom)
