Zodra de meisjes wakker waren liepen ze meteen door naar de paarden. Ik denk dus niet dat ik uit hoef te leggen dat het een groot verdriet was toen we afscheid moesten nemen van de dieren...maar ja, we zijn op doorreis, en dus pakten we alles weer in en vertrokken we naar wellington. Wat een leuke stad is dat! Eerst kochten we snel een bikini voor mi, want die was ik vergeten, en daarna namen we de kabeltrein omhoog. Daar zijn we via de botanische tuinen naar beneden gelopen. Het was heerlijk weer, strakblauw en zo'n 27 graden. Tussendoor stopten we bij een speeltuin en zo kwamen we vanzelf uit in het centrum van de stad. Daar bekeken we de parlementsgebouwen en een oud kerkje. In het kerkje hadden ze een kerststalletje waar Ruby Vol bewondering naar keek, ze zit in de "waarom" fase en wilde alles weten over de baby Jezus, erg leuk! Er waren inmiddels twee uur verstreken en de parkeertijd zat er op, tijd dus om terug te gaan naar de vakantie auto. We reden een klein stukje verder naar het te papa tongarewa museum over nieuw zeeland. Best interessant, maar de kinderen (vooral Ruby) waren bang voor de opgezette dieren, en ze waren ook best moe. Dus na 1,5 uur verlieten we wellington en redens naar het noorden om het strand van paraparaumu op te zoeken.
Volgens de reisgids erg mooi, dus zeker een bezoek waard. We reden naar het strand en zagen 1 camping, maar die zag er niet gezellig uit. We vervolgden onze weg naar camping 2, waar we zo onaardig begroet werden en het er zo aftands uit zag dat we ook daar rechtsomkeert maakten. Dan maar even naar het informatiecentrum. Er bleek nog maar 1 andere camping te zijn in een dorp terug waar we naartoe reden. Hier boekten we voor 1 nacht, deden de was, en Arjen nam de kinderen mee naar het strand terwijl ik kookte. Helemaal nat kwamen ze terug, Ruby was in de zee gesprongen! Snel eten en douchen en toen kon het spul naar bed. Ritme zit er nog niet in, ze slapen elke avond pas rond 2100 uur, maar wel gezellig samen in 1 bed ;) Aangezien ons werd afgeraden om naar kapiti eiland te gaan met de kinderen pakten we ons boeltje weer bij elkaar en vertrokken voor een lange rit naar de oostkust, met als eerste stop haastigs. Net als Napier is deze stad in 1931 verwoest door een aardbeving en is het opnieuw opgebouwd in de Art deco stijl. Hastings bleek niet echt heel mooi te zijn, en dus zijn we er alleen doorheen gereden. De volgende stop was Napier, waar we een leuke camping vonden. Voor de volgende dag (zaterdag 24 december) boekten we een tour naar de grootste jan van Gent kolonie ter wereld waar je te voet bij kunt komen. Na wat zoeken vonden we de verzamelplaats op het strand waar we met 5 tractors met aanhangwagens volgeladen met toeristen het strand opgingen. Voor amber hadden we een autostoeltje mee en Ruby zat tegen mij aan. Het werd een prachtige rit, waarbij we op verschillende plekken stopten en uitleg kregen over de omgeving, het gesteente en aardbevingen. Maar waar we natuurlijk voor kwamen waren de Jan van Gent vogels. Onderweg zag ik er al een aantal vissen, super om te zien. Met een duikvlucht van 130km!! Per uur duiken ze de zee in om vissen te vangen. Na ongeveer 1,5 uur rijden, twee kapotte bouten (de sport was om zoveel mogelijk hobbels en rotsen mee te pakken op het strand) kwamen we aan bij het begin van het natuurpark. Klein nadeel, vanaf daar moesten we zo'n 30 minuten omhoog lopen om bij de broedplaats te komen. Ruby en papa waren een stuk sneller dan amber en ik, maar ook wij kwamen uiteindelijk aan. En het was het waard, honderden vogels zaten de broeden, of hadden net kleine kuikens. Rond onze hoofden vlogen andere vogels af en aan, en dat allemaal in een idyllische setting op een berg met uitzicht over zee en de bergen. We genoten ruim een half uur en begonnen toen weer aan de klim naar beneden. Net op tijd waren we weer terug voor de rit naar het beginpunt. Wederom een superleuke activiteit voor zowel de kids als ons! Vanuit cape kidnappers reden we terug naar Napier om de stad te bekijken. De kinderen hadden geen zin om de auto uit te gaan dus heeft Arjen even alleen een rondje gelopen, en heb ik de stad vanuit de auto bekeken ;)
Daarna stond er een lange rit op het programma, werelden naar Maria penisula, een schiereiland waar walvissen voorbij komen en je prachtig kunt surfen stond er in het boek. Maar na 2,5 uur door de bergen gereden te hebben kwamen we tot de conclusie dat er geen drol te doen was, en de enige camping die we zagen was troosteloos. Geen leuke plek om kerst te vieren, en dus reden we 1,5 uur verder naar gasbron. Eigenlijk omdat ik had gelezen dat je hier met haaien kunt zwemmen (veilig in een kooi), maar dat is niet geschikt met kinderen, en ze doen alleen een boeking voor minimaal 2 personen. Dat gaat dus niet door. Maar de camping is super, aan het strand, en we hebben een goede plek. Het is nu 10 uur en zijn nu helemaal klaar om naar het strand te gaan. Geen kerstgevoel, maar wel een heerlijk vakantiegevoel!
Uiteindelijk hebben we vandaag inderdaad erg weinig gedaan. Het strand was een beetje koud, er kwam namelijk net een bewolking overtrekken. En hoe raar ook, als je hier niet in de zon staat dan is het meteen erg koud (zelfs de schaduw is koud). In de zon brand je weg, letterlijk, er is hier weinig ozon, en daardoor is de zon veel feller. Tussen de middag hebben we allemaal wat geslapen, en aan het einde van de dag zijn we op zoek gegaan naar een kerkje. Helaas waren de meeste dicht, maar we vonden toch een katholieke kerk met een kerststalletje. De meisjes vonden het erg leuk, pakten meteen hooi om de schaapjes en koeitjes te voeren, en waren hooglijk verbaasd dat de stenen poppetjes niets aten :)
Net als in Australie is werkelijk alles dicht hier met kerst, het lijkt wel een spookstad. Dit keer hadden we ons goed voorbereid, en de koelkast ligt dan ook vol eten. Echter besloten we dit keer zelf om naar het enige open restaurant te gaan, de MacDonalds! Gewoon, omdat iedereen er zin in had, hebben we een hamburger gegeten en een ijsje. En daarna nog heel lang gespeeld in de speeltuin. Een perfecte kerstdag voor de meisjes, en dus ook voor ons. Nu gaan de dames slapen, en wij nog even een potje kaarten.
Fijne kerst voor iedereen vanuit een heerlijk nieuw Zeeland!
zondag 25 december 2011
Nieuw Zeeland, dag 3 t/m 5
Om 11.30 vertrekken de meisjes en ik naar de supermarkt en daarna is het al weer tijd om papa op te halen. Hij komt enthousiast terug van zijn zwemsessie met de dolfijnen. Hij geeft me een paar tips, en dan ga ik naar binnen en vertrekt Arjen weer met de meisjes naar de camping.
Na de briefing vertrokken we met een bus naar de boot, daar werd de groep opgesplitst in twee boten. Iedereen aan boord, en toen kon het avontuur beginnen. We waren toch wel een beetje gespannen, zouden we dolfijnen vinden? En zouden ze in een goed humeur zijn, zodat we met ze in het water konden?
De spanning bleek ongegrond, na ongeveer 30 minuten varen zagen we een groep van werkelijk honderden dolfijnen (niet overdreven). Ze zwermden om onze boot heen, en het duurde niet lang voordat de kapitein het sein gaf dat we het water in mochten. Het was koud, heeeeel koud, maar dat vergat ik snel toen er tientallen dolfijnen om me heen zwommen. We hadden tips gekregen om de dolfijnen geïnteresseerd te maken in ons. We konden ze lokken door geluid te maken door onze snorkels, en als ze eenmaal in de buurt waren moesten we oogcontact zoeken. Als dat werkte dan gingen ze om je heen cirkelen en kon je in rondjes met de dolfijnen zwemmen. En het werkte!! Ik had verschillende dolfijnen die bij me in de buurt bleven en met me wilden zwemmen!! Eentje kon ik zelfs even aanraken. Het was geweldig, zo’n bijzondere ervaring. Toen de school dolfijnen verder zwom gingen wij het water weer in en volgden we de groep, om hetzelfde feestje nog 2 keer te voeren. In totaal heb ik met tientallen dolfijnen gezwommen, die zo dicht bij me waren dat je ze kon aanraken. Na de derde duik was het tijd voor een fotomoment. Toen de warme kleding weer aan was gingen we aan op het dek staan en zagen we de dolfijnen rond de boot zwemmen. Een aantal jonge mannetjes deden erg hun best om indruk te maken, en die sprongen dan ook meerdere malen uit het water om de meest bizarre salto’s te maken. Dat zijn de beste foto’s geworden!Na 3.5 uur zat mijn dolfijnenavontuur er weer op en voegde ik me bij mijn gezin, met een hele waardevolle en bijzondere herinnering aan de dolfijnen!
De volgende morgen deden we het rustig aan, uitgebreid ontbijt, en daarna mochten de meisjes nog even spelen in de speeltuin. Toen we alles aan kant hadden reden we naar het vliegveld van Taipoura. We gingen namelijk met een klein vliegtuigje op walvissenjacht! De kinderen mochten namelijk ook niet op de boot (die weer 3.5 uur duurde) dus besloten we met z’n vieren in een vliegtuigje te gaan, net zo duur, maar veel korter (45 minuten) en beter zicht op de walvis.
Er zaten nog 2 anderen in ons vliegtuigje, en we vertrokken snel na de briefing, want de piloot had gehoord dat er een walvis was gespot. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen en dus sprongen we met z’n allen het vliegtuigje in. Amber viel vrijwel meteen in slaap, maar Ruby heeft alles bewust meegemaakt. Of ze het zich later kan herinneren is een tweede, maar ze heeft het in ieder geval wel gezien. Na zo’n 15 minuten vliegen waren we op de plek waar de walvis zou moeten zitten. Er lagen twee boten en er cirkelde een helikopter omheen. En ja hoor, daar kwam hij boven, een heel groot mannetje, een spermwhale (potvis) van zo’n 18 meter lang. Hij spoot water hoog omhoog uit zijn rug, en gaf ons een geweldige mogelijkheid om hem goed te zien. Helaas bleef hij maar 5-10 minuten boven water om adem te halen, en dook hij daarna weer de diepte in. Ons achterlatend met wederom een geweldige ervaring.
Op de terugweg vlogen we nog over een school dolfijnen, weer honderden, wat geweldig was, vooral voor Ruby, die ze nu toch nog kon zien. Het was echt heel gaaf om te zien, en Ruby vond het ook super.
Na de vlucht reden we door naar Picton. Onderweg zagen we allemaal zeehonden liggen zonnen, zo langs de kant van de weg. Dat vonden we zo gaaf dat we de camper langs de kant van de weg hebben gezet om te gaan kijken en foto’s te maken. Na deze stop bleven we ze zien, en dus stopten we op een picknickplaats om het ook de kinderen te laten zien (de eerste stop was te gevaarlijk om ze er uit te laten). Dit was een gouden zet, bij de picknickstop was namelijk ook een hele kolonie, waar we op een meter afstand van de dieren konden komen. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dit een behoorlijke indruk maakte!
We sliepen op een camping met uitzicht over de haven, het weer werd al beter (het was tot nu toe nogal koud) en Arjen en ik bleven tot 20.00 uur buiten zitten. De kinderen hebben nog wat last van een jetlag (het is toch 5 uur tijdverschil) en slapen pas rond 2200 uur. Best laat dus, en de eerste nachten hebben we om beurten bij Amber in bed geslapen, die moest namelijk anders veel te hard huilen. Vannacht heeft ze voor het eerst alleen geslapen, en ik heb goede moed voor vanavond.
Vanmorgen (woensdag 21 december) melden we ons om 8.45 bij een boot die ons meenam op een tour door de Queen Charlotte Sounds, een gebied met veel fjorden waar veel ongerepte natuur is. We hebben veel verschillende vogels gezien, een zeehond, en een mega grote rog. Helaas geen dolfijnen of orca’s die hier ook zitten, maar de natuur maakte veel goed. Het is werkelijk wonderschoon!
Na de boottocht vertrokken we naar de haven waar de boot naar het zuidereiland op ons wachtte. We vertrokken om 13.00 uur, en omdat de kinderen kapot waren bleven wij in de camper om te slapen terwijl Arjen naar het dek ging. Het idee was dat hij af en toe terug zou komen, maar helaas bleek het strikt verboden te zijn om op het parkeerdek te blijven/komen. Ik zat dus alleen met de kinderen totdat we aankwamen in de haven van Wellington. Gelukkig hebben we veel geslapen en daarna heb ik Ruby ik zie, ik zie wat jij niet ziet geleerd. Ook een hele leuke ervaring!
Aangekomen op het zuid-eiland blijkt het hier prachtig weer te zijn. Picton had nog behoorlijk wat wolken (en zodra de zon weg is is het behoorlijk koud), hier is het strak blauw. We kozen een camping uit het boekje, en installeerden ons. Wat blijkt, er zijn hier 2 paarden en een ezel! Kinderen dus helemaal blij. Ruby vond het eerst nog eng om de paardjes te voeren, maar na een uurtje had ze genoeg zelfvertrouwen om het paard helemaal zelf, met de platte hand te voeren. Een ware overwinning! Inmiddels is het al weer 2100 uur, en kijken de meisjes nog tv, die jetlag zal waarschijnlijk nog wel even duren, maar gezellig is het wel!!
Na de briefing vertrokken we met een bus naar de boot, daar werd de groep opgesplitst in twee boten. Iedereen aan boord, en toen kon het avontuur beginnen. We waren toch wel een beetje gespannen, zouden we dolfijnen vinden? En zouden ze in een goed humeur zijn, zodat we met ze in het water konden?
De spanning bleek ongegrond, na ongeveer 30 minuten varen zagen we een groep van werkelijk honderden dolfijnen (niet overdreven). Ze zwermden om onze boot heen, en het duurde niet lang voordat de kapitein het sein gaf dat we het water in mochten. Het was koud, heeeeel koud, maar dat vergat ik snel toen er tientallen dolfijnen om me heen zwommen. We hadden tips gekregen om de dolfijnen geïnteresseerd te maken in ons. We konden ze lokken door geluid te maken door onze snorkels, en als ze eenmaal in de buurt waren moesten we oogcontact zoeken. Als dat werkte dan gingen ze om je heen cirkelen en kon je in rondjes met de dolfijnen zwemmen. En het werkte!! Ik had verschillende dolfijnen die bij me in de buurt bleven en met me wilden zwemmen!! Eentje kon ik zelfs even aanraken. Het was geweldig, zo’n bijzondere ervaring. Toen de school dolfijnen verder zwom gingen wij het water weer in en volgden we de groep, om hetzelfde feestje nog 2 keer te voeren. In totaal heb ik met tientallen dolfijnen gezwommen, die zo dicht bij me waren dat je ze kon aanraken. Na de derde duik was het tijd voor een fotomoment. Toen de warme kleding weer aan was gingen we aan op het dek staan en zagen we de dolfijnen rond de boot zwemmen. Een aantal jonge mannetjes deden erg hun best om indruk te maken, en die sprongen dan ook meerdere malen uit het water om de meest bizarre salto’s te maken. Dat zijn de beste foto’s geworden!Na 3.5 uur zat mijn dolfijnenavontuur er weer op en voegde ik me bij mijn gezin, met een hele waardevolle en bijzondere herinnering aan de dolfijnen!
De volgende morgen deden we het rustig aan, uitgebreid ontbijt, en daarna mochten de meisjes nog even spelen in de speeltuin. Toen we alles aan kant hadden reden we naar het vliegveld van Taipoura. We gingen namelijk met een klein vliegtuigje op walvissenjacht! De kinderen mochten namelijk ook niet op de boot (die weer 3.5 uur duurde) dus besloten we met z’n vieren in een vliegtuigje te gaan, net zo duur, maar veel korter (45 minuten) en beter zicht op de walvis.
Er zaten nog 2 anderen in ons vliegtuigje, en we vertrokken snel na de briefing, want de piloot had gehoord dat er een walvis was gespot. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen en dus sprongen we met z’n allen het vliegtuigje in. Amber viel vrijwel meteen in slaap, maar Ruby heeft alles bewust meegemaakt. Of ze het zich later kan herinneren is een tweede, maar ze heeft het in ieder geval wel gezien. Na zo’n 15 minuten vliegen waren we op de plek waar de walvis zou moeten zitten. Er lagen twee boten en er cirkelde een helikopter omheen. En ja hoor, daar kwam hij boven, een heel groot mannetje, een spermwhale (potvis) van zo’n 18 meter lang. Hij spoot water hoog omhoog uit zijn rug, en gaf ons een geweldige mogelijkheid om hem goed te zien. Helaas bleef hij maar 5-10 minuten boven water om adem te halen, en dook hij daarna weer de diepte in. Ons achterlatend met wederom een geweldige ervaring.
Op de terugweg vlogen we nog over een school dolfijnen, weer honderden, wat geweldig was, vooral voor Ruby, die ze nu toch nog kon zien. Het was echt heel gaaf om te zien, en Ruby vond het ook super.
Na de vlucht reden we door naar Picton. Onderweg zagen we allemaal zeehonden liggen zonnen, zo langs de kant van de weg. Dat vonden we zo gaaf dat we de camper langs de kant van de weg hebben gezet om te gaan kijken en foto’s te maken. Na deze stop bleven we ze zien, en dus stopten we op een picknickplaats om het ook de kinderen te laten zien (de eerste stop was te gevaarlijk om ze er uit te laten). Dit was een gouden zet, bij de picknickstop was namelijk ook een hele kolonie, waar we op een meter afstand van de dieren konden komen. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dit een behoorlijke indruk maakte!
We sliepen op een camping met uitzicht over de haven, het weer werd al beter (het was tot nu toe nogal koud) en Arjen en ik bleven tot 20.00 uur buiten zitten. De kinderen hebben nog wat last van een jetlag (het is toch 5 uur tijdverschil) en slapen pas rond 2200 uur. Best laat dus, en de eerste nachten hebben we om beurten bij Amber in bed geslapen, die moest namelijk anders veel te hard huilen. Vannacht heeft ze voor het eerst alleen geslapen, en ik heb goede moed voor vanavond.
Vanmorgen (woensdag 21 december) melden we ons om 8.45 bij een boot die ons meenam op een tour door de Queen Charlotte Sounds, een gebied met veel fjorden waar veel ongerepte natuur is. We hebben veel verschillende vogels gezien, een zeehond, en een mega grote rog. Helaas geen dolfijnen of orca’s die hier ook zitten, maar de natuur maakte veel goed. Het is werkelijk wonderschoon!
Na de boottocht vertrokken we naar de haven waar de boot naar het zuidereiland op ons wachtte. We vertrokken om 13.00 uur, en omdat de kinderen kapot waren bleven wij in de camper om te slapen terwijl Arjen naar het dek ging. Het idee was dat hij af en toe terug zou komen, maar helaas bleek het strikt verboden te zijn om op het parkeerdek te blijven/komen. Ik zat dus alleen met de kinderen totdat we aankwamen in de haven van Wellington. Gelukkig hebben we veel geslapen en daarna heb ik Ruby ik zie, ik zie wat jij niet ziet geleerd. Ook een hele leuke ervaring!
Aangekomen op het zuid-eiland blijkt het hier prachtig weer te zijn. Picton had nog behoorlijk wat wolken (en zodra de zon weg is is het behoorlijk koud), hier is het strak blauw. We kozen een camping uit het boekje, en installeerden ons. Wat blijkt, er zijn hier 2 paarden en een ezel! Kinderen dus helemaal blij. Ruby vond het eerst nog eng om de paardjes te voeren, maar na een uurtje had ze genoeg zelfvertrouwen om het paard helemaal zelf, met de platte hand te voeren. Een ware overwinning! Inmiddels is het al weer 2100 uur, en kijken de meisjes nog tv, die jetlag zal waarschijnlijk nog wel even duren, maar gezellig is het wel!!
Nieuw Zeeland de eerste 2 dagen
Eindelijk was het zover, onze reis naar Nieuw Zeeland begon, vrijdag 16 december vertrokken de meisjes en ik met de taxi naar de airport expres. Daar stond Arjen al op ons te wachten. We checkten in en nu kon de grote reis echt beginnen. De vlucht was heftig, zeker omdat amber heel erg overstuur was en niet meer ko n slapen. En kinderen die oververmoeid zijn...juist die gaan huilen. Maar aan alles komt een eind en dus ook aan deze vlucht. We kwamen aan in Auckland waar we een kleine twee uur hadden om over te stappen. Eerst moesten we door de douane, wat nog even spannend werd toen Arjen zijn bergschoenen in zijn tas werden ontdekt, en die had hij niet opgegeven. Gelukkig waren ze schoon en mochten we door lopen. We sloten aan bij de rij voor de incheck van de binnenlandse vlucht. Deze rij was echter heel lang en na een kwartier zagen we tot onze schrik dat we al naar het vliegtuig moesten. Arjen vroeg aan de balie hoe we moesten handelen en toen mochten we voorbij de rij om onze koffers af te geven. Snel liepen we naar de gate waar we meteen in konden stappen, prima timing dus! Na een korte vlucht landden we in Christchurch waar we onze vakantie-auto/huis op konden halen.
Ze hadden het goed geregeld, er was een speelruimte waar de kinderen zich konden vermaken terwijl wij naar een introductiefilmpje keken over de camper. Toen eindelijk het papierwerk in orde was en de camper gecontroleerd konden we wegrijden! De eerste stop was de supermarkt waar we voor de komende dagen eten insloegen, en daarna door naar de camping. Althans dat was de bedoeling, maar eerst moesten we nog even terug naar de camperverhuur, het licht van de richting aanwijzer was namelijk onderweg van de camper gevallen. Aangekomen bij de verhuur bleek de monteur al naar huis te zijn, dus gingen wij toch maar naar de camping. Het is even wennen aan het rijden met een camper, maar Arjen had het snel onder de knie. De camping die ik via internet had geboekt was slechts 10 minuten rijden. Aangekomen bleek het allemaal vrij simpel te zijn met het installeren van de bedden en het koken. Dus dat was een meevaller. Na het eten is Arjen met de meisjes gaan douchen en heb ik alles ingeruimd. En toen konden we gaan slapen. Het was inmiddels 21.30 plaatselijke tijd, dus het werd tijd! De meisjes werden 's nachts een paar keer wakker, maar toen ik bij amber ben gaan liggen ging het goed.
Het fijne van een jetlag (5 uur tijdverschil met HK) is dat we wel uit konden slapen. De eerste melde zich pas om 8.30! Na het ontbijt, douchen en aankleden maakten we van het beweerden bank met kinderzitjes en toen konden we weer gaan. De eerste stop was weer de verhuur waar we meteen geholpen werden. Daarna reden we naar de dierentuin waarde meteen de giraffen met de hand mochten voeren! Onze kleine stadskinderen hadden er zin in, maar puntje met paaltje durfden ze niet in de buurt te komen van de dieren. Jammer, maar het is niet anders. Ook in de kinderboerderij bewezen ze echte stadskinderen te zijn, want alles was eng! Na twee uur werden ze extreem moe en jengelig, dus toen was het tijd om weer naar de camper te gaan. We besloten om Christchurch te gaan bewonderen. Deze stad die vorig jaar getroffen is door een zware aardbeving heeft daar nog steeds onder de lijden. Veel straten zijn nog afgesloten en gebouwen zien er gehavend uit. We kregen het idee dat ook in hoogtij dagen het niet een bijzondere stad was...net als in Australië is er zoveel ruimte dat steden niet groot zijn. We vermoeden dat het centrum van Bussum groter (en gezelliger) is dan het centrum van Christchurch. We waren wel blij het gezien te hebben, maar om nu te zeggen dat we daar een extra dag wilden blijven, nee. En dat is het fijne aan het programma dat we nu hebben, niets staat vast, en dus reden we meteen door naar kaikoura, de volgende bestemming. Hier kwamen we zondag 18 december rond 18 uur aan, en dus
hadden we meteen een dag gewonnen op ons schema! Terwijl ik aan het koken was, ging Arjen met de meisjes naar de speeltuin. Na het eten splitsen we weer op en terwijl ik met de meiden onder de douche stond waste Arjen af. En zo waren we om 20.30 allemaal klaar voor de nacht. De meisjes gingen slapen en wij nog even lezen. Helaas werd ook deze nacht amber weer huilend wakker en dit keer is Arjen bij haar gaan liggen. Niet zo gezellig voor Arjen en mij, maar amber geniet van een ouder in haarbreed ;) Vanmorgen hadden we voor het eerst haast, Arjen moest zich namelijk om 8.20 melden in de haven. Hij zit nu op een boot om met wilde dolfijnen te zwemmen! We zouden samen gaan, maar kinderen onder de drie jaar mogen niet aan boord. Dus besloten we op te splitsen. Arjen is nu, en ik ga met de boot van 12.30. We hebben helaas pech met het weer, sinds vannacht regent het, dus kunnen we niet naar buiten naar de speeltuin. Maar in de camper is het ook gezellig. We hebben eerst lekker ontbeten, en nu spelen de kinderen en kleuren ze. De verwarming staat aan en het is gezellig. Het is net vakantie!
Ze hadden het goed geregeld, er was een speelruimte waar de kinderen zich konden vermaken terwijl wij naar een introductiefilmpje keken over de camper. Toen eindelijk het papierwerk in orde was en de camper gecontroleerd konden we wegrijden! De eerste stop was de supermarkt waar we voor de komende dagen eten insloegen, en daarna door naar de camping. Althans dat was de bedoeling, maar eerst moesten we nog even terug naar de camperverhuur, het licht van de richting aanwijzer was namelijk onderweg van de camper gevallen. Aangekomen bij de verhuur bleek de monteur al naar huis te zijn, dus gingen wij toch maar naar de camping. Het is even wennen aan het rijden met een camper, maar Arjen had het snel onder de knie. De camping die ik via internet had geboekt was slechts 10 minuten rijden. Aangekomen bleek het allemaal vrij simpel te zijn met het installeren van de bedden en het koken. Dus dat was een meevaller. Na het eten is Arjen met de meisjes gaan douchen en heb ik alles ingeruimd. En toen konden we gaan slapen. Het was inmiddels 21.30 plaatselijke tijd, dus het werd tijd! De meisjes werden 's nachts een paar keer wakker, maar toen ik bij amber ben gaan liggen ging het goed.
Het fijne van een jetlag (5 uur tijdverschil met HK) is dat we wel uit konden slapen. De eerste melde zich pas om 8.30! Na het ontbijt, douchen en aankleden maakten we van het beweerden bank met kinderzitjes en toen konden we weer gaan. De eerste stop was weer de verhuur waar we meteen geholpen werden. Daarna reden we naar de dierentuin waarde meteen de giraffen met de hand mochten voeren! Onze kleine stadskinderen hadden er zin in, maar puntje met paaltje durfden ze niet in de buurt te komen van de dieren. Jammer, maar het is niet anders. Ook in de kinderboerderij bewezen ze echte stadskinderen te zijn, want alles was eng! Na twee uur werden ze extreem moe en jengelig, dus toen was het tijd om weer naar de camper te gaan. We besloten om Christchurch te gaan bewonderen. Deze stad die vorig jaar getroffen is door een zware aardbeving heeft daar nog steeds onder de lijden. Veel straten zijn nog afgesloten en gebouwen zien er gehavend uit. We kregen het idee dat ook in hoogtij dagen het niet een bijzondere stad was...net als in Australië is er zoveel ruimte dat steden niet groot zijn. We vermoeden dat het centrum van Bussum groter (en gezelliger) is dan het centrum van Christchurch. We waren wel blij het gezien te hebben, maar om nu te zeggen dat we daar een extra dag wilden blijven, nee. En dat is het fijne aan het programma dat we nu hebben, niets staat vast, en dus reden we meteen door naar kaikoura, de volgende bestemming. Hier kwamen we zondag 18 december rond 18 uur aan, en dus
hadden we meteen een dag gewonnen op ons schema! Terwijl ik aan het koken was, ging Arjen met de meisjes naar de speeltuin. Na het eten splitsen we weer op en terwijl ik met de meiden onder de douche stond waste Arjen af. En zo waren we om 20.30 allemaal klaar voor de nacht. De meisjes gingen slapen en wij nog even lezen. Helaas werd ook deze nacht amber weer huilend wakker en dit keer is Arjen bij haar gaan liggen. Niet zo gezellig voor Arjen en mij, maar amber geniet van een ouder in haarbreed ;) Vanmorgen hadden we voor het eerst haast, Arjen moest zich namelijk om 8.20 melden in de haven. Hij zit nu op een boot om met wilde dolfijnen te zwemmen! We zouden samen gaan, maar kinderen onder de drie jaar mogen niet aan boord. Dus besloten we op te splitsen. Arjen is nu, en ik ga met de boot van 12.30. We hebben helaas pech met het weer, sinds vannacht regent het, dus kunnen we niet naar buiten naar de speeltuin. Maar in de camper is het ook gezellig. We hebben eerst lekker ontbeten, en nu spelen de kinderen en kleuren ze. De verwarming staat aan en het is gezellig. Het is net vakantie!
November 2011
De maand november was zo ontzettend druk dat ik nog helemaal geen tijd heb gehad om de blog bij te werken. Mijn moeder is 4 weken bij ons geweest, we zijn een week op Phuket geweest, Sinterklaas is uitgebreid gevierd. En natuurlijk de lancering van mijn memory spel. Genoeg om over te schrijven, maar dat houden jullie nog even tegoed!
Abonneren op:
Posts (Atom)
