Zodra de meisjes wakker waren liepen ze meteen door naar de paarden. Ik denk dus niet dat ik uit hoef te leggen dat het een groot verdriet was toen we afscheid moesten nemen van de dieren...maar ja, we zijn op doorreis, en dus pakten we alles weer in en vertrokken we naar wellington. Wat een leuke stad is dat! Eerst kochten we snel een bikini voor mi, want die was ik vergeten, en daarna namen we de kabeltrein omhoog. Daar zijn we via de botanische tuinen naar beneden gelopen. Het was heerlijk weer, strakblauw en zo'n 27 graden. Tussendoor stopten we bij een speeltuin en zo kwamen we vanzelf uit in het centrum van de stad. Daar bekeken we de parlementsgebouwen en een oud kerkje. In het kerkje hadden ze een kerststalletje waar Ruby Vol bewondering naar keek, ze zit in de "waarom" fase en wilde alles weten over de baby Jezus, erg leuk! Er waren inmiddels twee uur verstreken en de parkeertijd zat er op, tijd dus om terug te gaan naar de vakantie auto. We reden een klein stukje verder naar het te papa tongarewa museum over nieuw zeeland. Best interessant, maar de kinderen (vooral Ruby) waren bang voor de opgezette dieren, en ze waren ook best moe. Dus na 1,5 uur verlieten we wellington en redens naar het noorden om het strand van paraparaumu op te zoeken.
Volgens de reisgids erg mooi, dus zeker een bezoek waard. We reden naar het strand en zagen 1 camping, maar die zag er niet gezellig uit. We vervolgden onze weg naar camping 2, waar we zo onaardig begroet werden en het er zo aftands uit zag dat we ook daar rechtsomkeert maakten. Dan maar even naar het informatiecentrum. Er bleek nog maar 1 andere camping te zijn in een dorp terug waar we naartoe reden. Hier boekten we voor 1 nacht, deden de was, en Arjen nam de kinderen mee naar het strand terwijl ik kookte. Helemaal nat kwamen ze terug, Ruby was in de zee gesprongen! Snel eten en douchen en toen kon het spul naar bed. Ritme zit er nog niet in, ze slapen elke avond pas rond 2100 uur, maar wel gezellig samen in 1 bed ;) Aangezien ons werd afgeraden om naar kapiti eiland te gaan met de kinderen pakten we ons boeltje weer bij elkaar en vertrokken voor een lange rit naar de oostkust, met als eerste stop haastigs. Net als Napier is deze stad in 1931 verwoest door een aardbeving en is het opnieuw opgebouwd in de Art deco stijl. Hastings bleek niet echt heel mooi te zijn, en dus zijn we er alleen doorheen gereden. De volgende stop was Napier, waar we een leuke camping vonden. Voor de volgende dag (zaterdag 24 december) boekten we een tour naar de grootste jan van Gent kolonie ter wereld waar je te voet bij kunt komen. Na wat zoeken vonden we de verzamelplaats op het strand waar we met 5 tractors met aanhangwagens volgeladen met toeristen het strand opgingen. Voor amber hadden we een autostoeltje mee en Ruby zat tegen mij aan. Het werd een prachtige rit, waarbij we op verschillende plekken stopten en uitleg kregen over de omgeving, het gesteente en aardbevingen. Maar waar we natuurlijk voor kwamen waren de Jan van Gent vogels. Onderweg zag ik er al een aantal vissen, super om te zien. Met een duikvlucht van 130km!! Per uur duiken ze de zee in om vissen te vangen. Na ongeveer 1,5 uur rijden, twee kapotte bouten (de sport was om zoveel mogelijk hobbels en rotsen mee te pakken op het strand) kwamen we aan bij het begin van het natuurpark. Klein nadeel, vanaf daar moesten we zo'n 30 minuten omhoog lopen om bij de broedplaats te komen. Ruby en papa waren een stuk sneller dan amber en ik, maar ook wij kwamen uiteindelijk aan. En het was het waard, honderden vogels zaten de broeden, of hadden net kleine kuikens. Rond onze hoofden vlogen andere vogels af en aan, en dat allemaal in een idyllische setting op een berg met uitzicht over zee en de bergen. We genoten ruim een half uur en begonnen toen weer aan de klim naar beneden. Net op tijd waren we weer terug voor de rit naar het beginpunt. Wederom een superleuke activiteit voor zowel de kids als ons! Vanuit cape kidnappers reden we terug naar Napier om de stad te bekijken. De kinderen hadden geen zin om de auto uit te gaan dus heeft Arjen even alleen een rondje gelopen, en heb ik de stad vanuit de auto bekeken ;)
Daarna stond er een lange rit op het programma, werelden naar Maria penisula, een schiereiland waar walvissen voorbij komen en je prachtig kunt surfen stond er in het boek. Maar na 2,5 uur door de bergen gereden te hebben kwamen we tot de conclusie dat er geen drol te doen was, en de enige camping die we zagen was troosteloos. Geen leuke plek om kerst te vieren, en dus reden we 1,5 uur verder naar gasbron. Eigenlijk omdat ik had gelezen dat je hier met haaien kunt zwemmen (veilig in een kooi), maar dat is niet geschikt met kinderen, en ze doen alleen een boeking voor minimaal 2 personen. Dat gaat dus niet door. Maar de camping is super, aan het strand, en we hebben een goede plek. Het is nu 10 uur en zijn nu helemaal klaar om naar het strand te gaan. Geen kerstgevoel, maar wel een heerlijk vakantiegevoel!
Uiteindelijk hebben we vandaag inderdaad erg weinig gedaan. Het strand was een beetje koud, er kwam namelijk net een bewolking overtrekken. En hoe raar ook, als je hier niet in de zon staat dan is het meteen erg koud (zelfs de schaduw is koud). In de zon brand je weg, letterlijk, er is hier weinig ozon, en daardoor is de zon veel feller. Tussen de middag hebben we allemaal wat geslapen, en aan het einde van de dag zijn we op zoek gegaan naar een kerkje. Helaas waren de meeste dicht, maar we vonden toch een katholieke kerk met een kerststalletje. De meisjes vonden het erg leuk, pakten meteen hooi om de schaapjes en koeitjes te voeren, en waren hooglijk verbaasd dat de stenen poppetjes niets aten :)
Net als in Australie is werkelijk alles dicht hier met kerst, het lijkt wel een spookstad. Dit keer hadden we ons goed voorbereid, en de koelkast ligt dan ook vol eten. Echter besloten we dit keer zelf om naar het enige open restaurant te gaan, de MacDonalds! Gewoon, omdat iedereen er zin in had, hebben we een hamburger gegeten en een ijsje. En daarna nog heel lang gespeeld in de speeltuin. Een perfecte kerstdag voor de meisjes, en dus ook voor ons. Nu gaan de dames slapen, en wij nog even een potje kaarten.
Fijne kerst voor iedereen vanuit een heerlijk nieuw Zeeland!
zondag 25 december 2011
Nieuw Zeeland, dag 3 t/m 5
Om 11.30 vertrekken de meisjes en ik naar de supermarkt en daarna is het al weer tijd om papa op te halen. Hij komt enthousiast terug van zijn zwemsessie met de dolfijnen. Hij geeft me een paar tips, en dan ga ik naar binnen en vertrekt Arjen weer met de meisjes naar de camping.
Na de briefing vertrokken we met een bus naar de boot, daar werd de groep opgesplitst in twee boten. Iedereen aan boord, en toen kon het avontuur beginnen. We waren toch wel een beetje gespannen, zouden we dolfijnen vinden? En zouden ze in een goed humeur zijn, zodat we met ze in het water konden?
De spanning bleek ongegrond, na ongeveer 30 minuten varen zagen we een groep van werkelijk honderden dolfijnen (niet overdreven). Ze zwermden om onze boot heen, en het duurde niet lang voordat de kapitein het sein gaf dat we het water in mochten. Het was koud, heeeeel koud, maar dat vergat ik snel toen er tientallen dolfijnen om me heen zwommen. We hadden tips gekregen om de dolfijnen geïnteresseerd te maken in ons. We konden ze lokken door geluid te maken door onze snorkels, en als ze eenmaal in de buurt waren moesten we oogcontact zoeken. Als dat werkte dan gingen ze om je heen cirkelen en kon je in rondjes met de dolfijnen zwemmen. En het werkte!! Ik had verschillende dolfijnen die bij me in de buurt bleven en met me wilden zwemmen!! Eentje kon ik zelfs even aanraken. Het was geweldig, zo’n bijzondere ervaring. Toen de school dolfijnen verder zwom gingen wij het water weer in en volgden we de groep, om hetzelfde feestje nog 2 keer te voeren. In totaal heb ik met tientallen dolfijnen gezwommen, die zo dicht bij me waren dat je ze kon aanraken. Na de derde duik was het tijd voor een fotomoment. Toen de warme kleding weer aan was gingen we aan op het dek staan en zagen we de dolfijnen rond de boot zwemmen. Een aantal jonge mannetjes deden erg hun best om indruk te maken, en die sprongen dan ook meerdere malen uit het water om de meest bizarre salto’s te maken. Dat zijn de beste foto’s geworden!Na 3.5 uur zat mijn dolfijnenavontuur er weer op en voegde ik me bij mijn gezin, met een hele waardevolle en bijzondere herinnering aan de dolfijnen!
De volgende morgen deden we het rustig aan, uitgebreid ontbijt, en daarna mochten de meisjes nog even spelen in de speeltuin. Toen we alles aan kant hadden reden we naar het vliegveld van Taipoura. We gingen namelijk met een klein vliegtuigje op walvissenjacht! De kinderen mochten namelijk ook niet op de boot (die weer 3.5 uur duurde) dus besloten we met z’n vieren in een vliegtuigje te gaan, net zo duur, maar veel korter (45 minuten) en beter zicht op de walvis.
Er zaten nog 2 anderen in ons vliegtuigje, en we vertrokken snel na de briefing, want de piloot had gehoord dat er een walvis was gespot. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen en dus sprongen we met z’n allen het vliegtuigje in. Amber viel vrijwel meteen in slaap, maar Ruby heeft alles bewust meegemaakt. Of ze het zich later kan herinneren is een tweede, maar ze heeft het in ieder geval wel gezien. Na zo’n 15 minuten vliegen waren we op de plek waar de walvis zou moeten zitten. Er lagen twee boten en er cirkelde een helikopter omheen. En ja hoor, daar kwam hij boven, een heel groot mannetje, een spermwhale (potvis) van zo’n 18 meter lang. Hij spoot water hoog omhoog uit zijn rug, en gaf ons een geweldige mogelijkheid om hem goed te zien. Helaas bleef hij maar 5-10 minuten boven water om adem te halen, en dook hij daarna weer de diepte in. Ons achterlatend met wederom een geweldige ervaring.
Op de terugweg vlogen we nog over een school dolfijnen, weer honderden, wat geweldig was, vooral voor Ruby, die ze nu toch nog kon zien. Het was echt heel gaaf om te zien, en Ruby vond het ook super.
Na de vlucht reden we door naar Picton. Onderweg zagen we allemaal zeehonden liggen zonnen, zo langs de kant van de weg. Dat vonden we zo gaaf dat we de camper langs de kant van de weg hebben gezet om te gaan kijken en foto’s te maken. Na deze stop bleven we ze zien, en dus stopten we op een picknickplaats om het ook de kinderen te laten zien (de eerste stop was te gevaarlijk om ze er uit te laten). Dit was een gouden zet, bij de picknickstop was namelijk ook een hele kolonie, waar we op een meter afstand van de dieren konden komen. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dit een behoorlijke indruk maakte!
We sliepen op een camping met uitzicht over de haven, het weer werd al beter (het was tot nu toe nogal koud) en Arjen en ik bleven tot 20.00 uur buiten zitten. De kinderen hebben nog wat last van een jetlag (het is toch 5 uur tijdverschil) en slapen pas rond 2200 uur. Best laat dus, en de eerste nachten hebben we om beurten bij Amber in bed geslapen, die moest namelijk anders veel te hard huilen. Vannacht heeft ze voor het eerst alleen geslapen, en ik heb goede moed voor vanavond.
Vanmorgen (woensdag 21 december) melden we ons om 8.45 bij een boot die ons meenam op een tour door de Queen Charlotte Sounds, een gebied met veel fjorden waar veel ongerepte natuur is. We hebben veel verschillende vogels gezien, een zeehond, en een mega grote rog. Helaas geen dolfijnen of orca’s die hier ook zitten, maar de natuur maakte veel goed. Het is werkelijk wonderschoon!
Na de boottocht vertrokken we naar de haven waar de boot naar het zuidereiland op ons wachtte. We vertrokken om 13.00 uur, en omdat de kinderen kapot waren bleven wij in de camper om te slapen terwijl Arjen naar het dek ging. Het idee was dat hij af en toe terug zou komen, maar helaas bleek het strikt verboden te zijn om op het parkeerdek te blijven/komen. Ik zat dus alleen met de kinderen totdat we aankwamen in de haven van Wellington. Gelukkig hebben we veel geslapen en daarna heb ik Ruby ik zie, ik zie wat jij niet ziet geleerd. Ook een hele leuke ervaring!
Aangekomen op het zuid-eiland blijkt het hier prachtig weer te zijn. Picton had nog behoorlijk wat wolken (en zodra de zon weg is is het behoorlijk koud), hier is het strak blauw. We kozen een camping uit het boekje, en installeerden ons. Wat blijkt, er zijn hier 2 paarden en een ezel! Kinderen dus helemaal blij. Ruby vond het eerst nog eng om de paardjes te voeren, maar na een uurtje had ze genoeg zelfvertrouwen om het paard helemaal zelf, met de platte hand te voeren. Een ware overwinning! Inmiddels is het al weer 2100 uur, en kijken de meisjes nog tv, die jetlag zal waarschijnlijk nog wel even duren, maar gezellig is het wel!!
Na de briefing vertrokken we met een bus naar de boot, daar werd de groep opgesplitst in twee boten. Iedereen aan boord, en toen kon het avontuur beginnen. We waren toch wel een beetje gespannen, zouden we dolfijnen vinden? En zouden ze in een goed humeur zijn, zodat we met ze in het water konden?
De spanning bleek ongegrond, na ongeveer 30 minuten varen zagen we een groep van werkelijk honderden dolfijnen (niet overdreven). Ze zwermden om onze boot heen, en het duurde niet lang voordat de kapitein het sein gaf dat we het water in mochten. Het was koud, heeeeel koud, maar dat vergat ik snel toen er tientallen dolfijnen om me heen zwommen. We hadden tips gekregen om de dolfijnen geïnteresseerd te maken in ons. We konden ze lokken door geluid te maken door onze snorkels, en als ze eenmaal in de buurt waren moesten we oogcontact zoeken. Als dat werkte dan gingen ze om je heen cirkelen en kon je in rondjes met de dolfijnen zwemmen. En het werkte!! Ik had verschillende dolfijnen die bij me in de buurt bleven en met me wilden zwemmen!! Eentje kon ik zelfs even aanraken. Het was geweldig, zo’n bijzondere ervaring. Toen de school dolfijnen verder zwom gingen wij het water weer in en volgden we de groep, om hetzelfde feestje nog 2 keer te voeren. In totaal heb ik met tientallen dolfijnen gezwommen, die zo dicht bij me waren dat je ze kon aanraken. Na de derde duik was het tijd voor een fotomoment. Toen de warme kleding weer aan was gingen we aan op het dek staan en zagen we de dolfijnen rond de boot zwemmen. Een aantal jonge mannetjes deden erg hun best om indruk te maken, en die sprongen dan ook meerdere malen uit het water om de meest bizarre salto’s te maken. Dat zijn de beste foto’s geworden!Na 3.5 uur zat mijn dolfijnenavontuur er weer op en voegde ik me bij mijn gezin, met een hele waardevolle en bijzondere herinnering aan de dolfijnen!
De volgende morgen deden we het rustig aan, uitgebreid ontbijt, en daarna mochten de meisjes nog even spelen in de speeltuin. Toen we alles aan kant hadden reden we naar het vliegveld van Taipoura. We gingen namelijk met een klein vliegtuigje op walvissenjacht! De kinderen mochten namelijk ook niet op de boot (die weer 3.5 uur duurde) dus besloten we met z’n vieren in een vliegtuigje te gaan, net zo duur, maar veel korter (45 minuten) en beter zicht op de walvis.
Er zaten nog 2 anderen in ons vliegtuigje, en we vertrokken snel na de briefing, want de piloot had gehoord dat er een walvis was gespot. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen en dus sprongen we met z’n allen het vliegtuigje in. Amber viel vrijwel meteen in slaap, maar Ruby heeft alles bewust meegemaakt. Of ze het zich later kan herinneren is een tweede, maar ze heeft het in ieder geval wel gezien. Na zo’n 15 minuten vliegen waren we op de plek waar de walvis zou moeten zitten. Er lagen twee boten en er cirkelde een helikopter omheen. En ja hoor, daar kwam hij boven, een heel groot mannetje, een spermwhale (potvis) van zo’n 18 meter lang. Hij spoot water hoog omhoog uit zijn rug, en gaf ons een geweldige mogelijkheid om hem goed te zien. Helaas bleef hij maar 5-10 minuten boven water om adem te halen, en dook hij daarna weer de diepte in. Ons achterlatend met wederom een geweldige ervaring.
Op de terugweg vlogen we nog over een school dolfijnen, weer honderden, wat geweldig was, vooral voor Ruby, die ze nu toch nog kon zien. Het was echt heel gaaf om te zien, en Ruby vond het ook super.
Na de vlucht reden we door naar Picton. Onderweg zagen we allemaal zeehonden liggen zonnen, zo langs de kant van de weg. Dat vonden we zo gaaf dat we de camper langs de kant van de weg hebben gezet om te gaan kijken en foto’s te maken. Na deze stop bleven we ze zien, en dus stopten we op een picknickplaats om het ook de kinderen te laten zien (de eerste stop was te gevaarlijk om ze er uit te laten). Dit was een gouden zet, bij de picknickstop was namelijk ook een hele kolonie, waar we op een meter afstand van de dieren konden komen. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dit een behoorlijke indruk maakte!
We sliepen op een camping met uitzicht over de haven, het weer werd al beter (het was tot nu toe nogal koud) en Arjen en ik bleven tot 20.00 uur buiten zitten. De kinderen hebben nog wat last van een jetlag (het is toch 5 uur tijdverschil) en slapen pas rond 2200 uur. Best laat dus, en de eerste nachten hebben we om beurten bij Amber in bed geslapen, die moest namelijk anders veel te hard huilen. Vannacht heeft ze voor het eerst alleen geslapen, en ik heb goede moed voor vanavond.
Vanmorgen (woensdag 21 december) melden we ons om 8.45 bij een boot die ons meenam op een tour door de Queen Charlotte Sounds, een gebied met veel fjorden waar veel ongerepte natuur is. We hebben veel verschillende vogels gezien, een zeehond, en een mega grote rog. Helaas geen dolfijnen of orca’s die hier ook zitten, maar de natuur maakte veel goed. Het is werkelijk wonderschoon!
Na de boottocht vertrokken we naar de haven waar de boot naar het zuidereiland op ons wachtte. We vertrokken om 13.00 uur, en omdat de kinderen kapot waren bleven wij in de camper om te slapen terwijl Arjen naar het dek ging. Het idee was dat hij af en toe terug zou komen, maar helaas bleek het strikt verboden te zijn om op het parkeerdek te blijven/komen. Ik zat dus alleen met de kinderen totdat we aankwamen in de haven van Wellington. Gelukkig hebben we veel geslapen en daarna heb ik Ruby ik zie, ik zie wat jij niet ziet geleerd. Ook een hele leuke ervaring!
Aangekomen op het zuid-eiland blijkt het hier prachtig weer te zijn. Picton had nog behoorlijk wat wolken (en zodra de zon weg is is het behoorlijk koud), hier is het strak blauw. We kozen een camping uit het boekje, en installeerden ons. Wat blijkt, er zijn hier 2 paarden en een ezel! Kinderen dus helemaal blij. Ruby vond het eerst nog eng om de paardjes te voeren, maar na een uurtje had ze genoeg zelfvertrouwen om het paard helemaal zelf, met de platte hand te voeren. Een ware overwinning! Inmiddels is het al weer 2100 uur, en kijken de meisjes nog tv, die jetlag zal waarschijnlijk nog wel even duren, maar gezellig is het wel!!
Nieuw Zeeland de eerste 2 dagen
Eindelijk was het zover, onze reis naar Nieuw Zeeland begon, vrijdag 16 december vertrokken de meisjes en ik met de taxi naar de airport expres. Daar stond Arjen al op ons te wachten. We checkten in en nu kon de grote reis echt beginnen. De vlucht was heftig, zeker omdat amber heel erg overstuur was en niet meer ko n slapen. En kinderen die oververmoeid zijn...juist die gaan huilen. Maar aan alles komt een eind en dus ook aan deze vlucht. We kwamen aan in Auckland waar we een kleine twee uur hadden om over te stappen. Eerst moesten we door de douane, wat nog even spannend werd toen Arjen zijn bergschoenen in zijn tas werden ontdekt, en die had hij niet opgegeven. Gelukkig waren ze schoon en mochten we door lopen. We sloten aan bij de rij voor de incheck van de binnenlandse vlucht. Deze rij was echter heel lang en na een kwartier zagen we tot onze schrik dat we al naar het vliegtuig moesten. Arjen vroeg aan de balie hoe we moesten handelen en toen mochten we voorbij de rij om onze koffers af te geven. Snel liepen we naar de gate waar we meteen in konden stappen, prima timing dus! Na een korte vlucht landden we in Christchurch waar we onze vakantie-auto/huis op konden halen.
Ze hadden het goed geregeld, er was een speelruimte waar de kinderen zich konden vermaken terwijl wij naar een introductiefilmpje keken over de camper. Toen eindelijk het papierwerk in orde was en de camper gecontroleerd konden we wegrijden! De eerste stop was de supermarkt waar we voor de komende dagen eten insloegen, en daarna door naar de camping. Althans dat was de bedoeling, maar eerst moesten we nog even terug naar de camperverhuur, het licht van de richting aanwijzer was namelijk onderweg van de camper gevallen. Aangekomen bij de verhuur bleek de monteur al naar huis te zijn, dus gingen wij toch maar naar de camping. Het is even wennen aan het rijden met een camper, maar Arjen had het snel onder de knie. De camping die ik via internet had geboekt was slechts 10 minuten rijden. Aangekomen bleek het allemaal vrij simpel te zijn met het installeren van de bedden en het koken. Dus dat was een meevaller. Na het eten is Arjen met de meisjes gaan douchen en heb ik alles ingeruimd. En toen konden we gaan slapen. Het was inmiddels 21.30 plaatselijke tijd, dus het werd tijd! De meisjes werden 's nachts een paar keer wakker, maar toen ik bij amber ben gaan liggen ging het goed.
Het fijne van een jetlag (5 uur tijdverschil met HK) is dat we wel uit konden slapen. De eerste melde zich pas om 8.30! Na het ontbijt, douchen en aankleden maakten we van het beweerden bank met kinderzitjes en toen konden we weer gaan. De eerste stop was weer de verhuur waar we meteen geholpen werden. Daarna reden we naar de dierentuin waarde meteen de giraffen met de hand mochten voeren! Onze kleine stadskinderen hadden er zin in, maar puntje met paaltje durfden ze niet in de buurt te komen van de dieren. Jammer, maar het is niet anders. Ook in de kinderboerderij bewezen ze echte stadskinderen te zijn, want alles was eng! Na twee uur werden ze extreem moe en jengelig, dus toen was het tijd om weer naar de camper te gaan. We besloten om Christchurch te gaan bewonderen. Deze stad die vorig jaar getroffen is door een zware aardbeving heeft daar nog steeds onder de lijden. Veel straten zijn nog afgesloten en gebouwen zien er gehavend uit. We kregen het idee dat ook in hoogtij dagen het niet een bijzondere stad was...net als in Australië is er zoveel ruimte dat steden niet groot zijn. We vermoeden dat het centrum van Bussum groter (en gezelliger) is dan het centrum van Christchurch. We waren wel blij het gezien te hebben, maar om nu te zeggen dat we daar een extra dag wilden blijven, nee. En dat is het fijne aan het programma dat we nu hebben, niets staat vast, en dus reden we meteen door naar kaikoura, de volgende bestemming. Hier kwamen we zondag 18 december rond 18 uur aan, en dus
hadden we meteen een dag gewonnen op ons schema! Terwijl ik aan het koken was, ging Arjen met de meisjes naar de speeltuin. Na het eten splitsen we weer op en terwijl ik met de meiden onder de douche stond waste Arjen af. En zo waren we om 20.30 allemaal klaar voor de nacht. De meisjes gingen slapen en wij nog even lezen. Helaas werd ook deze nacht amber weer huilend wakker en dit keer is Arjen bij haar gaan liggen. Niet zo gezellig voor Arjen en mij, maar amber geniet van een ouder in haarbreed ;) Vanmorgen hadden we voor het eerst haast, Arjen moest zich namelijk om 8.20 melden in de haven. Hij zit nu op een boot om met wilde dolfijnen te zwemmen! We zouden samen gaan, maar kinderen onder de drie jaar mogen niet aan boord. Dus besloten we op te splitsen. Arjen is nu, en ik ga met de boot van 12.30. We hebben helaas pech met het weer, sinds vannacht regent het, dus kunnen we niet naar buiten naar de speeltuin. Maar in de camper is het ook gezellig. We hebben eerst lekker ontbeten, en nu spelen de kinderen en kleuren ze. De verwarming staat aan en het is gezellig. Het is net vakantie!
Ze hadden het goed geregeld, er was een speelruimte waar de kinderen zich konden vermaken terwijl wij naar een introductiefilmpje keken over de camper. Toen eindelijk het papierwerk in orde was en de camper gecontroleerd konden we wegrijden! De eerste stop was de supermarkt waar we voor de komende dagen eten insloegen, en daarna door naar de camping. Althans dat was de bedoeling, maar eerst moesten we nog even terug naar de camperverhuur, het licht van de richting aanwijzer was namelijk onderweg van de camper gevallen. Aangekomen bij de verhuur bleek de monteur al naar huis te zijn, dus gingen wij toch maar naar de camping. Het is even wennen aan het rijden met een camper, maar Arjen had het snel onder de knie. De camping die ik via internet had geboekt was slechts 10 minuten rijden. Aangekomen bleek het allemaal vrij simpel te zijn met het installeren van de bedden en het koken. Dus dat was een meevaller. Na het eten is Arjen met de meisjes gaan douchen en heb ik alles ingeruimd. En toen konden we gaan slapen. Het was inmiddels 21.30 plaatselijke tijd, dus het werd tijd! De meisjes werden 's nachts een paar keer wakker, maar toen ik bij amber ben gaan liggen ging het goed.
Het fijne van een jetlag (5 uur tijdverschil met HK) is dat we wel uit konden slapen. De eerste melde zich pas om 8.30! Na het ontbijt, douchen en aankleden maakten we van het beweerden bank met kinderzitjes en toen konden we weer gaan. De eerste stop was weer de verhuur waar we meteen geholpen werden. Daarna reden we naar de dierentuin waarde meteen de giraffen met de hand mochten voeren! Onze kleine stadskinderen hadden er zin in, maar puntje met paaltje durfden ze niet in de buurt te komen van de dieren. Jammer, maar het is niet anders. Ook in de kinderboerderij bewezen ze echte stadskinderen te zijn, want alles was eng! Na twee uur werden ze extreem moe en jengelig, dus toen was het tijd om weer naar de camper te gaan. We besloten om Christchurch te gaan bewonderen. Deze stad die vorig jaar getroffen is door een zware aardbeving heeft daar nog steeds onder de lijden. Veel straten zijn nog afgesloten en gebouwen zien er gehavend uit. We kregen het idee dat ook in hoogtij dagen het niet een bijzondere stad was...net als in Australië is er zoveel ruimte dat steden niet groot zijn. We vermoeden dat het centrum van Bussum groter (en gezelliger) is dan het centrum van Christchurch. We waren wel blij het gezien te hebben, maar om nu te zeggen dat we daar een extra dag wilden blijven, nee. En dat is het fijne aan het programma dat we nu hebben, niets staat vast, en dus reden we meteen door naar kaikoura, de volgende bestemming. Hier kwamen we zondag 18 december rond 18 uur aan, en dus
hadden we meteen een dag gewonnen op ons schema! Terwijl ik aan het koken was, ging Arjen met de meisjes naar de speeltuin. Na het eten splitsen we weer op en terwijl ik met de meiden onder de douche stond waste Arjen af. En zo waren we om 20.30 allemaal klaar voor de nacht. De meisjes gingen slapen en wij nog even lezen. Helaas werd ook deze nacht amber weer huilend wakker en dit keer is Arjen bij haar gaan liggen. Niet zo gezellig voor Arjen en mij, maar amber geniet van een ouder in haarbreed ;) Vanmorgen hadden we voor het eerst haast, Arjen moest zich namelijk om 8.20 melden in de haven. Hij zit nu op een boot om met wilde dolfijnen te zwemmen! We zouden samen gaan, maar kinderen onder de drie jaar mogen niet aan boord. Dus besloten we op te splitsen. Arjen is nu, en ik ga met de boot van 12.30. We hebben helaas pech met het weer, sinds vannacht regent het, dus kunnen we niet naar buiten naar de speeltuin. Maar in de camper is het ook gezellig. We hebben eerst lekker ontbeten, en nu spelen de kinderen en kleuren ze. De verwarming staat aan en het is gezellig. Het is net vakantie!
November 2011
De maand november was zo ontzettend druk dat ik nog helemaal geen tijd heb gehad om de blog bij te werken. Mijn moeder is 4 weken bij ons geweest, we zijn een week op Phuket geweest, Sinterklaas is uitgebreid gevierd. En natuurlijk de lancering van mijn memory spel. Genoeg om over te schrijven, maar dat houden jullie nog even tegoed!
zondag 6 november 2011
Oktober 2011
Toen ik maandagmorgen vroeg thuis kwam waren de kinderen door het dolle heen om me weer te zien. En ik natuurlijk ook om die kleine handjes weer om me heen te hebben. Het weer was nog steeds slecht door de tweede typhoon die langs HK kwam, en dus hoefden de kinderen niet naar school. Ik heb een paar uurtjes met ze gespeeld, en ben toen toch maar even gaan slapen. Een weekend feesten vroeg zijn tol.
Dinsdag voelde ik me al weer een stuk beter. Ik vertrok vol goede moed naar mijn kapster. Zij is zwanger van de tweede en dit was de laatste week dat ze werkte. Hopelijk kan ik het volhouden totdat ze weer aan het werk gaat.
En heel fijn, woensdag werden we weer getrakteerd op een vrije dag. Ik heb de hele dag met de meisjes gespeeld en geknuffeld. Samen boodschappen doen is een uitje waar je ze erg blij mee maakt! En gewoon samen zijn is ook gewoon heel lekker.
De rest van de maand stond in het teken van Hong Kong Memory. Ik heb dagen rond gelopen in Hong Kong om foto's te maken voor het spel, omdat ik bij nader inzien toch bepaalde foto's niet goed genoeg vond.
En daar had ik natuurlijk wel een goede camera voor nodig, dus samen met Duncan (die er meer verstand van heeft dan ik) heb ik een spiegelreflex camera gekocht. Een boel geld, maar ja, het is wel nodig als ik hier echt iets mee wil gaan doen. En het resultaat mag er zijn, ik heb echt hele mooie foto's gemaakt, al zeg ik het zelf :)
Verder heb ik meerdere malen met mijn designer gesproken, en dat dreef me soms tot wanhoop. Hij kwam terug met dingen waar ik heel ongelukkig van werd...Uiteindelijk lag het probleem ook voor een groot deel bij mij, want ik heb hem niet goed genoeg gebriefd. Toen ik daar achter kwam heb ik tot midden in de nacht voorbeelden van het internet gehaald en aangegeven wat ik mooi vind, en gelukkig zag hij toen het licht en konden we verder. En eerlijk is eerlijk, het eindresultaat is supermooi geworden. Geen witte doos zoals ik de hele tijd voor ogen had, maar een zwarte doos, met een uittreklaatje waar de kaartje in zitten en het boekje met fun & interesting facts over Hong Kong.
En afgelopen donderdag mocht ik naar China om een kijkje te nemen bij de fabriek. Ze begonnen daar met de massaproductie en ik moest de kleuren checken. Ik kreeg een rondleiding door de fabriek, waar zo'n 500 mensen werken. De meesten wonen ook op het terrein van de fabriek. Ze gaan 1 x per jaar naar huis, met Chinees nieuw jaar. Het was bijzonder om te zien, ook het handwerk wat er nog bij komt kijken. Die werknemers doen letterlijk lopendeband werk. En dan in de hitte, ik beneid ze niet.
Maar ik ben natuurlijk wel blij met het feit dat ze het allemaal doen (voor weinig geld) want daarom kan ik voor een mooie prijs mijn spel maken. Over 2 weken is het klaar, ik ben echt zoooooo benieuwd!!
Maar er was meer deze maand. Eerst een babyshower van Sandra, een heel Amerikaans concept. Ik had nog nooit eerder een babyshower gehad, en was dan ook niet voorbereid op het feit dat iedereen de cadeaus voor de baby vooral geeft. Stond ik even voor gek met mijn badboekje dat ik had meegenomen. Gelukkig wist Sandra wel beter, en had ik haar al verteld wat ze zou krijgen als de baby er was, maar het was wel een rare situatie.
Gelukkig was er ook meer baby nieuws. Baby Emma, de dochter van Freeke en Jeroen is geboren. En toen we op kraamvisite waren bleek Amber helemaal weg te zijn van baby's. Zo schatiig, de hele tijd ging ze er naartoe om kusjes te geven en om te aaien!
En natuurlijk werd Lukas geboren, de zoon van Sandra & Hakan, die kwam een paar dagen later dan gepland (bijzonder want het was al een geplande keizersnee). Dit kwam omdat 2 dagen voor de geplande datum hun hulp zichzelf had buitengesloten op het balkon terwijl hun dochter binnen zat. Ze had nog de intelligentie om Sandra te bellen, die natuurlijk meteen naar huis ging, en ook twee hulpen van buren waren met de situatie bezig. En alsnog heeft ze besloten om van het balkon te springen. Het gevolg was dat ze met botbreuken opgenomen werd in het ziekenhuis en minimaal 6-8 weken niet mag werken. En daar zit je dan, zonder hulp, 2 dagen voor je bevalling. Gelukkig kwamen de ouders en zus van Sandra die week aan, en en konden zij helpen, maar ideaal is het natuurlijk niet.
Bij ons in de family hebben we er een nieuwe hockeyster bij. Ruby zit sinds kort op hockey bij de Dutch. Eigenlijk is ze te jong, maar ze vond het zo leuk dat we toch in overleg hebben afgesproken dat ze mee mag blijven doen. Een nieuwe stick werd gekcoht en scheenbeschermers en mevrouw was er klaar voor. Ze deed heel goed mee met de warming up, en nu, na 4 x kan ze haar stick concequent goed vasthouden en kan ze al echt slaan en met de bal aan de stick lopen. Een uitstekende prestatie voor een meisje van net 3!
Mijn hockey was deze maand wat minder. Drie keer stond ik in vol ornaat klaar om te spelen terwijl er geen wedstrijd was. Een keer was de wedstrijd verzet (en onze contactpersoon had haar email niet gecheckt), een keer waren er te weinig dames, en de laatste keer bleek het sprinklersysteem niet te werken en dus was het te gevaarlijk om te spelen. En de keren dat we wel speelden ging het niet zo goed, het hele team is bijna nieuw, dus moeten we nog helemaal op elkaar ingespeeld raken. En dat kost tijd. En kostbare punten, want hoewel we zeker niet slechter waren dan de tegenstanders verloren we wel alles. Het grote pluspunt is dat we gisteren voor het eerst hebben gewonnen! 1-0, dus er zit progressie in!
Verder hebben we bezoek gehad van Hans & Sabine, de zus van Arjen en haar vriend. Ze kwamen op zondagmiddag aan, en samen met de kinderen hebben we ze (na een ochtend Disney) opgehaald op het vliegveld. Het werd een hele gezellige week. Hans & Sabine zijn er zelf veel op uit gegaan omdat ik het heel druk had met de afronding van mijn spel had ik helaas geen tijd om elke dag mee te gaan. Maar gelukkig hebben we toch wel dingen samen kunnen doen. Het was heel gezellig om ze nu wat langer mee te maken, en om ze te kunnen laten zien waar we wonen.
En er was meer bezoek, want ook Marleen, een dispuutgenootje was in HK met haar man. Met hun hebben we op zaterdag de wine & gourmet in Starstreet gedaan. Een heel leuk concept waarbij je met een wijnglas langs alle restaurants in starstreet gaat en overal iets te drinken kreeg en wat te eten. Gerrard en Arjen bleken het meteen goed met elkaar te kunnen vinden, en Marleen en ik hadden ook genoeg om bij te kletsen. Dus toen het 's middags om 1800 uur afgelopen was zijn we met z'n vieren nog door gegaan tot een uurtje of 22.30 uur. Daarna storten Marleen en Gerrard wel in, want die waren die ochtend pas geland, en ook wij waren na een week hard werken best moe.
Gelukkig konden we ze tijdens de paardenraces op woensdag nog zien, en hebben we hun laatste avond nog samen gegeten.
Ook Corine, Jeanine en Ingrid, allemaal vriendinnen die inmiddels weer in Nederland wonen waren op vakantie in Hong Kong. En allemaal in dezelfde week als Hans & Sabine en Marleen & Gerrard! Druk druk druk dus met het afspreken met iedereen, maar wel heel erg gezellig.
En er stond ook nog een bijzondere ontmoeting op het programma met Patrick van Hees, schrijver van de geluksprofessor. Een bijzondere man, en ik heb het boek meteen gelezen, ook een mooi boek. Zeker de moeite waar voor iedereen die op zoek is naar het ware geluk!
En er waren natuurlijk ook feestjes, zowel voor de kinderen als voor ons. Het begon met het Leidens ontzet. Ook dit jaar weer op het strand van South Bay Beach. De organisatie had het goed gedaan, het was helemaal uitverkocht met 150 man, ik had er dan ook erg veel zin in. Maar helaas viel het voor mij een beetje tegen. Ik kende bijna niemand, en ben op tijd weer naar huis gegaan. Ook het bierfest, dat vorig jaar heel gaaf was viel dit jaar een beetje tegen. We kwamen pas laat binnen ivm mijn hockeywedstrijd, en de stemming zat er bij iedereen goed in, behalve bij ons. En toen er een dronken man op onze bank sprong waardoor wij er af vielen en ik met mijn billen precies op de punt terecht kwam was het feest wel over en zijn we naar huis gegaan.
De vrijgezellenavond van Monique, een vriendinnetje hier dat in december gaat trouwen was wel heel gezellig, zeker omdat Ingrid ook mee ging :) We zijn eerst gaan eten en daarna hebben we de stad onveilig gemaakt!
En de kinderen hadden ook genoeg leuke activiteiten. Op school vierden we Delawi, het Indiaase lichtfeest, ze mochten beiden mooie kleren aan naar school, Ruby gewikkeld in mijn sjaal, en Amber in haar gouden jurkje. Ze hebben mooie bakjes gemaakt en het feest goed gevierd.
En daarna kwam Halloween, het feest waar de kinderen helemaal gelukkig van worden. Ruby ging verkleed als prinses sneeuwwitje. Dagen voor de grote dag wilde ze haar Halloween al aan (jurk, costuum, of iets in die trant werd niet gezegd, de jurk heet haar halloween). Met 5 minuten per dag kwam ik net weg. Dus toen ze met de jurk naar school mocht was het feest compleet. Ik hielp met een andere moeder bij de trick or treat. Elke klas kwam langs ons voor een snoepje, en dus ook Ruby's klas. Daarna gingen ze klassikaal eten (er was een lopend buffet) en werd er in de klassen geschminkt en verhalen voorgelezen. En de ochtend eindigde met een geweldige magic show van twee moeders. Echt een leuke dag. Ook voor Amber die als hommel verkleed naar school ging. Alleen vond Amber haar costuum niet zo fijn, het was ook wel erg warm, dus halverwege haar schooltijd ging het pakje uit :) Maar ze hebben beiden een supertijd gehad!
En dan waren er nog de verjaardagsfeestjes bij Lily, die 5 werd en een geweldige pizza party gaf. Bij Ava, die 3 werd, en de eerste verjaardag van Mia! Allemaal leuke feestjes waar ze enorm van hebben genoten.
En mama sloot deze maand af met een sample sale van de HEMA. Oh, wat is dat toch heerlijk, voor slechts 5 HKD (ongeveer 45 EUROcent) per item ben ik weer eens helemaal los gegaan. Verheug me nu al weer op de volgende keer!
Maar het mooiste cadeau voor zowel Amber, Ruby en mij is wel dat gistermiddag mijn moeder is geland in Hong Kong. De komende 4 weken gaan we enorm van elkaar genieten!
Dinsdag voelde ik me al weer een stuk beter. Ik vertrok vol goede moed naar mijn kapster. Zij is zwanger van de tweede en dit was de laatste week dat ze werkte. Hopelijk kan ik het volhouden totdat ze weer aan het werk gaat.
En heel fijn, woensdag werden we weer getrakteerd op een vrije dag. Ik heb de hele dag met de meisjes gespeeld en geknuffeld. Samen boodschappen doen is een uitje waar je ze erg blij mee maakt! En gewoon samen zijn is ook gewoon heel lekker.
De rest van de maand stond in het teken van Hong Kong Memory. Ik heb dagen rond gelopen in Hong Kong om foto's te maken voor het spel, omdat ik bij nader inzien toch bepaalde foto's niet goed genoeg vond.
En daar had ik natuurlijk wel een goede camera voor nodig, dus samen met Duncan (die er meer verstand van heeft dan ik) heb ik een spiegelreflex camera gekocht. Een boel geld, maar ja, het is wel nodig als ik hier echt iets mee wil gaan doen. En het resultaat mag er zijn, ik heb echt hele mooie foto's gemaakt, al zeg ik het zelf :)
Verder heb ik meerdere malen met mijn designer gesproken, en dat dreef me soms tot wanhoop. Hij kwam terug met dingen waar ik heel ongelukkig van werd...Uiteindelijk lag het probleem ook voor een groot deel bij mij, want ik heb hem niet goed genoeg gebriefd. Toen ik daar achter kwam heb ik tot midden in de nacht voorbeelden van het internet gehaald en aangegeven wat ik mooi vind, en gelukkig zag hij toen het licht en konden we verder. En eerlijk is eerlijk, het eindresultaat is supermooi geworden. Geen witte doos zoals ik de hele tijd voor ogen had, maar een zwarte doos, met een uittreklaatje waar de kaartje in zitten en het boekje met fun & interesting facts over Hong Kong.
En afgelopen donderdag mocht ik naar China om een kijkje te nemen bij de fabriek. Ze begonnen daar met de massaproductie en ik moest de kleuren checken. Ik kreeg een rondleiding door de fabriek, waar zo'n 500 mensen werken. De meesten wonen ook op het terrein van de fabriek. Ze gaan 1 x per jaar naar huis, met Chinees nieuw jaar. Het was bijzonder om te zien, ook het handwerk wat er nog bij komt kijken. Die werknemers doen letterlijk lopendeband werk. En dan in de hitte, ik beneid ze niet.
Maar ik ben natuurlijk wel blij met het feit dat ze het allemaal doen (voor weinig geld) want daarom kan ik voor een mooie prijs mijn spel maken. Over 2 weken is het klaar, ik ben echt zoooooo benieuwd!!
Maar er was meer deze maand. Eerst een babyshower van Sandra, een heel Amerikaans concept. Ik had nog nooit eerder een babyshower gehad, en was dan ook niet voorbereid op het feit dat iedereen de cadeaus voor de baby vooral geeft. Stond ik even voor gek met mijn badboekje dat ik had meegenomen. Gelukkig wist Sandra wel beter, en had ik haar al verteld wat ze zou krijgen als de baby er was, maar het was wel een rare situatie.
Gelukkig was er ook meer baby nieuws. Baby Emma, de dochter van Freeke en Jeroen is geboren. En toen we op kraamvisite waren bleek Amber helemaal weg te zijn van baby's. Zo schatiig, de hele tijd ging ze er naartoe om kusjes te geven en om te aaien!
En natuurlijk werd Lukas geboren, de zoon van Sandra & Hakan, die kwam een paar dagen later dan gepland (bijzonder want het was al een geplande keizersnee). Dit kwam omdat 2 dagen voor de geplande datum hun hulp zichzelf had buitengesloten op het balkon terwijl hun dochter binnen zat. Ze had nog de intelligentie om Sandra te bellen, die natuurlijk meteen naar huis ging, en ook twee hulpen van buren waren met de situatie bezig. En alsnog heeft ze besloten om van het balkon te springen. Het gevolg was dat ze met botbreuken opgenomen werd in het ziekenhuis en minimaal 6-8 weken niet mag werken. En daar zit je dan, zonder hulp, 2 dagen voor je bevalling. Gelukkig kwamen de ouders en zus van Sandra die week aan, en en konden zij helpen, maar ideaal is het natuurlijk niet.
Bij ons in de family hebben we er een nieuwe hockeyster bij. Ruby zit sinds kort op hockey bij de Dutch. Eigenlijk is ze te jong, maar ze vond het zo leuk dat we toch in overleg hebben afgesproken dat ze mee mag blijven doen. Een nieuwe stick werd gekcoht en scheenbeschermers en mevrouw was er klaar voor. Ze deed heel goed mee met de warming up, en nu, na 4 x kan ze haar stick concequent goed vasthouden en kan ze al echt slaan en met de bal aan de stick lopen. Een uitstekende prestatie voor een meisje van net 3!
Mijn hockey was deze maand wat minder. Drie keer stond ik in vol ornaat klaar om te spelen terwijl er geen wedstrijd was. Een keer was de wedstrijd verzet (en onze contactpersoon had haar email niet gecheckt), een keer waren er te weinig dames, en de laatste keer bleek het sprinklersysteem niet te werken en dus was het te gevaarlijk om te spelen. En de keren dat we wel speelden ging het niet zo goed, het hele team is bijna nieuw, dus moeten we nog helemaal op elkaar ingespeeld raken. En dat kost tijd. En kostbare punten, want hoewel we zeker niet slechter waren dan de tegenstanders verloren we wel alles. Het grote pluspunt is dat we gisteren voor het eerst hebben gewonnen! 1-0, dus er zit progressie in!
Verder hebben we bezoek gehad van Hans & Sabine, de zus van Arjen en haar vriend. Ze kwamen op zondagmiddag aan, en samen met de kinderen hebben we ze (na een ochtend Disney) opgehaald op het vliegveld. Het werd een hele gezellige week. Hans & Sabine zijn er zelf veel op uit gegaan omdat ik het heel druk had met de afronding van mijn spel had ik helaas geen tijd om elke dag mee te gaan. Maar gelukkig hebben we toch wel dingen samen kunnen doen. Het was heel gezellig om ze nu wat langer mee te maken, en om ze te kunnen laten zien waar we wonen.
En er was meer bezoek, want ook Marleen, een dispuutgenootje was in HK met haar man. Met hun hebben we op zaterdag de wine & gourmet in Starstreet gedaan. Een heel leuk concept waarbij je met een wijnglas langs alle restaurants in starstreet gaat en overal iets te drinken kreeg en wat te eten. Gerrard en Arjen bleken het meteen goed met elkaar te kunnen vinden, en Marleen en ik hadden ook genoeg om bij te kletsen. Dus toen het 's middags om 1800 uur afgelopen was zijn we met z'n vieren nog door gegaan tot een uurtje of 22.30 uur. Daarna storten Marleen en Gerrard wel in, want die waren die ochtend pas geland, en ook wij waren na een week hard werken best moe.
Gelukkig konden we ze tijdens de paardenraces op woensdag nog zien, en hebben we hun laatste avond nog samen gegeten.
Ook Corine, Jeanine en Ingrid, allemaal vriendinnen die inmiddels weer in Nederland wonen waren op vakantie in Hong Kong. En allemaal in dezelfde week als Hans & Sabine en Marleen & Gerrard! Druk druk druk dus met het afspreken met iedereen, maar wel heel erg gezellig.
En er stond ook nog een bijzondere ontmoeting op het programma met Patrick van Hees, schrijver van de geluksprofessor. Een bijzondere man, en ik heb het boek meteen gelezen, ook een mooi boek. Zeker de moeite waar voor iedereen die op zoek is naar het ware geluk!
En er waren natuurlijk ook feestjes, zowel voor de kinderen als voor ons. Het begon met het Leidens ontzet. Ook dit jaar weer op het strand van South Bay Beach. De organisatie had het goed gedaan, het was helemaal uitverkocht met 150 man, ik had er dan ook erg veel zin in. Maar helaas viel het voor mij een beetje tegen. Ik kende bijna niemand, en ben op tijd weer naar huis gegaan. Ook het bierfest, dat vorig jaar heel gaaf was viel dit jaar een beetje tegen. We kwamen pas laat binnen ivm mijn hockeywedstrijd, en de stemming zat er bij iedereen goed in, behalve bij ons. En toen er een dronken man op onze bank sprong waardoor wij er af vielen en ik met mijn billen precies op de punt terecht kwam was het feest wel over en zijn we naar huis gegaan.
De vrijgezellenavond van Monique, een vriendinnetje hier dat in december gaat trouwen was wel heel gezellig, zeker omdat Ingrid ook mee ging :) We zijn eerst gaan eten en daarna hebben we de stad onveilig gemaakt!
En de kinderen hadden ook genoeg leuke activiteiten. Op school vierden we Delawi, het Indiaase lichtfeest, ze mochten beiden mooie kleren aan naar school, Ruby gewikkeld in mijn sjaal, en Amber in haar gouden jurkje. Ze hebben mooie bakjes gemaakt en het feest goed gevierd.
En daarna kwam Halloween, het feest waar de kinderen helemaal gelukkig van worden. Ruby ging verkleed als prinses sneeuwwitje. Dagen voor de grote dag wilde ze haar Halloween al aan (jurk, costuum, of iets in die trant werd niet gezegd, de jurk heet haar halloween). Met 5 minuten per dag kwam ik net weg. Dus toen ze met de jurk naar school mocht was het feest compleet. Ik hielp met een andere moeder bij de trick or treat. Elke klas kwam langs ons voor een snoepje, en dus ook Ruby's klas. Daarna gingen ze klassikaal eten (er was een lopend buffet) en werd er in de klassen geschminkt en verhalen voorgelezen. En de ochtend eindigde met een geweldige magic show van twee moeders. Echt een leuke dag. Ook voor Amber die als hommel verkleed naar school ging. Alleen vond Amber haar costuum niet zo fijn, het was ook wel erg warm, dus halverwege haar schooltijd ging het pakje uit :) Maar ze hebben beiden een supertijd gehad!
En dan waren er nog de verjaardagsfeestjes bij Lily, die 5 werd en een geweldige pizza party gaf. Bij Ava, die 3 werd, en de eerste verjaardag van Mia! Allemaal leuke feestjes waar ze enorm van hebben genoten.
En mama sloot deze maand af met een sample sale van de HEMA. Oh, wat is dat toch heerlijk, voor slechts 5 HKD (ongeveer 45 EUROcent) per item ben ik weer eens helemaal los gegaan. Verheug me nu al weer op de volgende keer!
Maar het mooiste cadeau voor zowel Amber, Ruby en mij is wel dat gistermiddag mijn moeder is geland in Hong Kong. De komende 4 weken gaan we enorm van elkaar genieten!
donderdag 13 oktober 2011
Zoat 2011 Jakarta!
Donderdagmorgen 29 september, de meisjes maken me vroeg wakker. En dat was in dit geval maar goed ook, want ik moest naar het vliegveld. Normaal geen moeilijke opdracht, maar vandaag was het anders. Er raasde een typhoon over Hong Kong, en dat betekent dat iedereen binnen moet blijven. Er was dus geen openbaar vervoer, en maar mondjesmaat een aantal taxi's! En daar sta je dan 's morgens om 7 uur met je hockeytasje in je hand. Ik ben naar de repulse bay gelopen en heb daar uiteindelijk, na lang wachten een taxi weten te bemachtigen die me op tijd naar de airport expres wist te brengen. Anderen hadden minder geluk, een zat er op een eiland, en kwam daar niet vanaf, die heeft het hele toernooi dus gemist!
Na een prima vlucht kwamen we aan in Jakarta. Op mijn vlucht zaten ook twee mannen uit mijn team en een kennis uit Hong Kong. Het zoat kon beginnen. Aangekomen in het hotel snel mijn bikini aangestrokken en me bij de rest van het team gevoegd aan het zwembad. Gelukkig bleek ik een ongelofelijk leuk team te hebben! De meesten van ons kwamen op donderdag aan, en na een aantal drankjes bij het zwembad werden de jurkjes uit de tas gehaald en was het tijd voor het eerste feestje. We vertrokken naar de golfborrel. Eerlijk is eerlijk, die borrel was niet zo geweldig, maar niet getreurd, de regionalisten komen al jaren in Jakarta, en het uitgaansleven was dan ook bekend. Voor ik het wist stonden we in een bar met een lange verlichte catwalk waar semi erotisch werd gedanst door verschillende mannen en vrouwen. Niet echt opwindend, dus tijd voor de volgende tent. Alle clubs bevinden zich in hotels en je moet echt weten waar je naartoe gaat, anders vind je het niet! Deze tent had een geweldige live band en een een goede dj. Maar omdat het pas de eerste avond was en ik vrijdag echt wat wilde doen zijn de meisjes rond 1.30 uur naar huis gegaan. De laatste mannen kwamen om 6 uur thuis...
Vrijdagmorgen was ik blij dat ik het niet belachelijk laat heb gemaakt. Er stond cultuur op het programma. Ik kon het niet aan mezelf verkopen dat ik in Jakarta zou zijn en niets van Jakarta zou zien. Dus samen met Miling, Paula en Alexandra vertrokken we naar de oude haven. Alex is opgegroeid in Indonesie en spreekt vloeiend bahasar, errug handig kan ik melden! Na de haven zijn we met een tuktuk naar cafe Batavia gegaan, een oud coloniaals gebouw, voor een drankje. En toen was het tijd om te shoppen. Met een locale minibus trotseerden we het verkeer in Jakarta (drama) en toen kwamen we bij een shoppingmal die nog het meest te vergelijken is met Shenzen. Hier hebben we de rest van de middag doorgebracht, en zijn we redelijk goed geslaagd. De McDonalds die we eindelijk vonden was vooral voor Paula een uitomst, zij woont in India en mist het rundvlees!
Moe maar voldaan kwamen we aan het einde van de middag weer bij het hotel aan. Daar heb ik even een momentje rust gepakt voordat ik me weer in vol ornaat melde aan het zwembad. We ontvingen onze outfit (iedereen nummer 14)het toernooiboekje, onze armbandjes en het cadeau. Dit jaar, je geloofd het niet, een memoryspel van Jakarta! Echt top dat ik nu nog een voorbeeld heb.
En toen kon de openingsparty beginnen. Dit jaar voor het eerst in de geschiedenis niet bij de Ambassade, maar "gewoon" bij het zwembad bij het hotel. Het mocht de pret niet drukken. Het was een supermooi feestje en het was veel te snel 23.00 uur, het tijdstip dat de bar dicht ging. Het duurde dan ook niet lang voordat we in een taxi zaten opweg naar weer een nieuwe bar. BATS was dit keer de gelukkige tent om ons te ontvangen. Met z'n 30 man kwamen we binnen en bestormden we de dansvloer. De liveband die speelde wist niet wat hun overkwam, zoveel enthousiaste dansers ineens! De sfeer was goed, we zongen harstondig mee!! Het was een topavond, waarbij er heren ineens in een jurk dansten (kledingruil op het toilet) en er verborgen danstalenten aan het licht kwamen van anderen. De avond eindigde met 20 man (inclusief de mensen van de band uit Nederland) bij de McDonalds. Vlak voor de Mac begaf mijn slipper het, dus op blote voeten heb ik de avond afgesloten. Het was een mooi feestje!
En dan moet je een paar uurtjes later je bed al weer uit, want er moet gehockeyd worden. De hele reden dat we natuurlijk in Jakarta zijn. Ietwat brak liepen we na het ontbijt naar de velden. Er was een kunstgrasveld, en twee grasvelden, nou ja, gras was een groot woord. 3/4 van het veld was zand. Zelfs zoveel dat je zodra je een actie maakte in een grote stofwolk zat. Een behoorlijke uitdaging dus. Zelfs Fleur van de Kieft, een oud international die je als team in kon huren voor het goede doel, had moeite met het veld. Ok, een heel stuk minder moeite dan wij, maar toch.
Het hockeyen was leuk, maar als team moet ik eerlijk zeggen dat we niet zo goed presteerden. Dat de bal naar voren moest was soms al wat veel gevraagd :) We hebben dan in 5 wedstrijden ook niet een keer gescoord. Gelukkig konden we 's avonds wel pieken als geen enkel ander damesteam, dus helemaal loosers waren we niet!
Na een dag op het hockeyveld waren we moe en vooral vies van al het zand. Maar een redmiddel kan je helpen op zo'n moment, een duik in het zwembad! En daar lagen we dan met z'n allen, de meesten nog in hun hockeyoutfit, weer met een biertje in de hand in het zwembad. Het leven is best zwaar!
Na het zwemmen toch een klein momentje rust gepakt op de kamer. Maar niet te lang, want we moesten ons klaarmaken voor het feest. Met het thema STARS hadden we een outfit uitgekozen die daar super bij past. We werden lady Gaga's. Iedereen had een zwart jurkje aan en een witte pruik (model boblijn) op. We zagen er geweldig uit!
Op het feest was het eerst een beetje inkomen, we waren moe na 2 avonden stappen en een dag hockeyen. Maar de band was zo geweldig dat ook wij weer na een paar drankjes op het podium stonden te dansen. En zelfs de polonaise die rond 2400 uur werd ingezet werd vol overgave door iedereen meegedaan. Ja het was weer een mooi feestje.
Toen de band er om 1 uur mee op hield en iedereen weer naar het hotel ging ben ik met de groep meegegaan die nog door ging. Stomme beslissing, want de tent waar we aankwamen kwamen we niet binnen omdat ik slippers aan had en wat mensen van de band hadden gympen aan. Ik heb een kwartier buiten op de stoep gezeten en toen was ik er klaar mee en heb ik een taxi naar het hotel gepakt. De rest van de groep kwam vervolgens wel binnen en die zijn nog veel langer doorgegaan. Maar ik was blij dat ik in mijn bedje lag.
Het hockeyen ging zondag nog minder soepel dan zaterdag, en ik had toch meer moeite om me weer fit te voelen. Maar gelukkig waren daar de massagedames die je gratis en voor niets 45 minuten lang masseerden. Wat is het toch fijn om in Azie te wonen!
Zoals verwacht kwamen de dames regionalisten niet in aanmerking voor een prijs, maar Hans Meurs ging er vandoor met de bokaal voor oudste hockeyer! En de heren uit Hong Kong werden wel weer kampioen, dus we hadden genoeg reden voor een feestje ;) Toen het echt afgelopen was op het veld vertrokken we weer naar het zwembad voor die laatste verfrissende duik. Nog een biertje en toen was het echt tijd om mijn koffer weer te pakken. Tijd om mee te eten met de regionalisten had ik niet, maar ik kon nog wel even mee voor een laatste drankje voordat de taxi me weer naar het vliegveld bracht.
Daar ontmoette ik Frank, Fras en Sebastiaan, en met z'n vieren vertrtrokken we om 24.05 uur, moe, maar voldaan, weer naar Hong Kong. Wat een super toernooi, wat een leuke mensen, en wat een goede sfeer. Volgend jaar ben ik er weer bij!
Na een prima vlucht kwamen we aan in Jakarta. Op mijn vlucht zaten ook twee mannen uit mijn team en een kennis uit Hong Kong. Het zoat kon beginnen. Aangekomen in het hotel snel mijn bikini aangestrokken en me bij de rest van het team gevoegd aan het zwembad. Gelukkig bleek ik een ongelofelijk leuk team te hebben! De meesten van ons kwamen op donderdag aan, en na een aantal drankjes bij het zwembad werden de jurkjes uit de tas gehaald en was het tijd voor het eerste feestje. We vertrokken naar de golfborrel. Eerlijk is eerlijk, die borrel was niet zo geweldig, maar niet getreurd, de regionalisten komen al jaren in Jakarta, en het uitgaansleven was dan ook bekend. Voor ik het wist stonden we in een bar met een lange verlichte catwalk waar semi erotisch werd gedanst door verschillende mannen en vrouwen. Niet echt opwindend, dus tijd voor de volgende tent. Alle clubs bevinden zich in hotels en je moet echt weten waar je naartoe gaat, anders vind je het niet! Deze tent had een geweldige live band en een een goede dj. Maar omdat het pas de eerste avond was en ik vrijdag echt wat wilde doen zijn de meisjes rond 1.30 uur naar huis gegaan. De laatste mannen kwamen om 6 uur thuis...
Vrijdagmorgen was ik blij dat ik het niet belachelijk laat heb gemaakt. Er stond cultuur op het programma. Ik kon het niet aan mezelf verkopen dat ik in Jakarta zou zijn en niets van Jakarta zou zien. Dus samen met Miling, Paula en Alexandra vertrokken we naar de oude haven. Alex is opgegroeid in Indonesie en spreekt vloeiend bahasar, errug handig kan ik melden! Na de haven zijn we met een tuktuk naar cafe Batavia gegaan, een oud coloniaals gebouw, voor een drankje. En toen was het tijd om te shoppen. Met een locale minibus trotseerden we het verkeer in Jakarta (drama) en toen kwamen we bij een shoppingmal die nog het meest te vergelijken is met Shenzen. Hier hebben we de rest van de middag doorgebracht, en zijn we redelijk goed geslaagd. De McDonalds die we eindelijk vonden was vooral voor Paula een uitomst, zij woont in India en mist het rundvlees!
Moe maar voldaan kwamen we aan het einde van de middag weer bij het hotel aan. Daar heb ik even een momentje rust gepakt voordat ik me weer in vol ornaat melde aan het zwembad. We ontvingen onze outfit (iedereen nummer 14)het toernooiboekje, onze armbandjes en het cadeau. Dit jaar, je geloofd het niet, een memoryspel van Jakarta! Echt top dat ik nu nog een voorbeeld heb.
En toen kon de openingsparty beginnen. Dit jaar voor het eerst in de geschiedenis niet bij de Ambassade, maar "gewoon" bij het zwembad bij het hotel. Het mocht de pret niet drukken. Het was een supermooi feestje en het was veel te snel 23.00 uur, het tijdstip dat de bar dicht ging. Het duurde dan ook niet lang voordat we in een taxi zaten opweg naar weer een nieuwe bar. BATS was dit keer de gelukkige tent om ons te ontvangen. Met z'n 30 man kwamen we binnen en bestormden we de dansvloer. De liveband die speelde wist niet wat hun overkwam, zoveel enthousiaste dansers ineens! De sfeer was goed, we zongen harstondig mee!! Het was een topavond, waarbij er heren ineens in een jurk dansten (kledingruil op het toilet) en er verborgen danstalenten aan het licht kwamen van anderen. De avond eindigde met 20 man (inclusief de mensen van de band uit Nederland) bij de McDonalds. Vlak voor de Mac begaf mijn slipper het, dus op blote voeten heb ik de avond afgesloten. Het was een mooi feestje!
En dan moet je een paar uurtjes later je bed al weer uit, want er moet gehockeyd worden. De hele reden dat we natuurlijk in Jakarta zijn. Ietwat brak liepen we na het ontbijt naar de velden. Er was een kunstgrasveld, en twee grasvelden, nou ja, gras was een groot woord. 3/4 van het veld was zand. Zelfs zoveel dat je zodra je een actie maakte in een grote stofwolk zat. Een behoorlijke uitdaging dus. Zelfs Fleur van de Kieft, een oud international die je als team in kon huren voor het goede doel, had moeite met het veld. Ok, een heel stuk minder moeite dan wij, maar toch.
Het hockeyen was leuk, maar als team moet ik eerlijk zeggen dat we niet zo goed presteerden. Dat de bal naar voren moest was soms al wat veel gevraagd :) We hebben dan in 5 wedstrijden ook niet een keer gescoord. Gelukkig konden we 's avonds wel pieken als geen enkel ander damesteam, dus helemaal loosers waren we niet!
Na een dag op het hockeyveld waren we moe en vooral vies van al het zand. Maar een redmiddel kan je helpen op zo'n moment, een duik in het zwembad! En daar lagen we dan met z'n allen, de meesten nog in hun hockeyoutfit, weer met een biertje in de hand in het zwembad. Het leven is best zwaar!
Na het zwemmen toch een klein momentje rust gepakt op de kamer. Maar niet te lang, want we moesten ons klaarmaken voor het feest. Met het thema STARS hadden we een outfit uitgekozen die daar super bij past. We werden lady Gaga's. Iedereen had een zwart jurkje aan en een witte pruik (model boblijn) op. We zagen er geweldig uit!
Op het feest was het eerst een beetje inkomen, we waren moe na 2 avonden stappen en een dag hockeyen. Maar de band was zo geweldig dat ook wij weer na een paar drankjes op het podium stonden te dansen. En zelfs de polonaise die rond 2400 uur werd ingezet werd vol overgave door iedereen meegedaan. Ja het was weer een mooi feestje.
Toen de band er om 1 uur mee op hield en iedereen weer naar het hotel ging ben ik met de groep meegegaan die nog door ging. Stomme beslissing, want de tent waar we aankwamen kwamen we niet binnen omdat ik slippers aan had en wat mensen van de band hadden gympen aan. Ik heb een kwartier buiten op de stoep gezeten en toen was ik er klaar mee en heb ik een taxi naar het hotel gepakt. De rest van de groep kwam vervolgens wel binnen en die zijn nog veel langer doorgegaan. Maar ik was blij dat ik in mijn bedje lag.
Het hockeyen ging zondag nog minder soepel dan zaterdag, en ik had toch meer moeite om me weer fit te voelen. Maar gelukkig waren daar de massagedames die je gratis en voor niets 45 minuten lang masseerden. Wat is het toch fijn om in Azie te wonen!
Zoals verwacht kwamen de dames regionalisten niet in aanmerking voor een prijs, maar Hans Meurs ging er vandoor met de bokaal voor oudste hockeyer! En de heren uit Hong Kong werden wel weer kampioen, dus we hadden genoeg reden voor een feestje ;) Toen het echt afgelopen was op het veld vertrokken we weer naar het zwembad voor die laatste verfrissende duik. Nog een biertje en toen was het echt tijd om mijn koffer weer te pakken. Tijd om mee te eten met de regionalisten had ik niet, maar ik kon nog wel even mee voor een laatste drankje voordat de taxi me weer naar het vliegveld bracht.
Daar ontmoette ik Frank, Fras en Sebastiaan, en met z'n vieren vertrtrokken we om 24.05 uur, moe, maar voldaan, weer naar Hong Kong. Wat een super toernooi, wat een leuke mensen, en wat een goede sfeer. Volgend jaar ben ik er weer bij!
zondag 9 oktober 2011
september 2011
September was een drukke maand, waarin ik voornamelijk bezig ben geweest om structuur te krijgen en alle agenda's op elkaar aan te passen. Amber gaat nu ook drie keer per week naar school, Ruby heeft ballet, er zijn vaste playdates en ik ben weer aan het werk. Om meer betrokken te zijn bij de school ben ik klassenmoeder geworden in de klas van Ruby en daar moest ook het een en ander voor gebeuren. Veel te doen dus, en daardoor geen tijd gehad om de blog bij te werken. Daarom hierbij een overzicht van de afgelopen maand.
Samen met Sharlene ben ik dit jaar klassenmoeder van de ladybirds, en onze eerste taak was om de ouders te laten weten wie we zijn en om elkaar te ontmoeten. Een etentje werd georganiseert in Stanley en een vaste koffie ochtend op donderdag werd in het leven geroepen. Het contact met de juffen is goed en de andere ouders zijn ook erg leuk. Het is fijn om op deze manier betrokken te zijn bij Ruby's school.
Amber geniet elke dag meer van haar klasje. Was ze de eerste twee weken nog kapot na de les, inmiddels is ze er helemaal aan gewend en begrijpt ze de routine in de klas. Ze luistert goed, ja, eerlijk gezegd luisterd ze beter dan Ruby ooit deed! Ze danst mee, gaat zitten als dat verwacht wordt en maakt de mooiste kunstwerken!
De twee ochtenden dat ze niet naar school gaat is er een playdate met Olivier en Chris, de kinderen van Femke en Quirine. Ze spelen ontzettend leuk samen!
Qua ontwikkeling gaat het ook goed met Amber, ze wordt natuurlijk steeds groter (inmiddels 11 kg en 84 cm) en ze kan steeds meer. Ze is dol op het lezen van boekjes en zou het liefst de hele dag niets anders doen. Ook probeert ze langzaam maar zeker te gaan praten, maar dat gaat nog niet zo vlot. Je merkt bij haar dat ze meer moeite heeft van haar meertalige opvoeding. Helemaal niet erg, en ik weet zeker dat het goed komt, maar voor haar wel eens frustrerend. Gelukkig begrijpt iedereen altijd wat ze bedoelt dus heel veel last heeft ze er niet van.
Ruby had in eerste instantie wat aanpassingsproblemen op school, maar die zijn nu helemaal voorbij! Ze gaat met veel plezier naar school en heeft haar plek in de klas gevonden. Ze heeft veel vrienden en vertelt nu ook aan het einde van de dag wat ze allemaal heeft gedaan. Je kunt merken dat ze steeds ouder wordt! Haar beste vriend is Felix, en volgens hem (hij is een jaar ouder) zit Ruby in de jongensgroep en is ze one of the guys samen met een ander meisje!
De ballet op dinsdag is een groot succes, 's morgens wil ze haar tutut al aan, en ze kan niet wachten totdat we haar wegbrengen. Verder heeft ze vaste playdates met Ava & Rebecca en met Claire, Lily & Julius. Het is fijn dat er regelmaat is en dat ze elkaar echt goed leren kennen, en ze spelen zo lief samen dat iedereen er blij van wordt.
En ik mag in mijn handen knijpen dat Amber en Ruby elkaar zo leuk vinden. Ze knuffelen de hele dag met elkaar en willen het liefst de hele dag samen zijn.
Arjen heeft het wat zwaarder dan wij. Door verschillende omstandigheden heeft hij te weinig personeel, en wel heel veel werk, dus loopt hij al maanden op zijn tenen. Hopelijk komt er snel verandering in, want dit houdt geen mens vol.
Gelukkig doen we in het weekend en op de vrije dagen die we hebben wel leuke dingen.
Zo zijn we gaan fiesten met de meisjes in Tai Mai Tuk en daarna hebben we daar pizza gegeten. Ook de botanische tuinen, midden in central, met allemaal apen werden bezocht samen met Suzanne en Julius. En omdat het zo in de smaak viel zijn we ook weer naar Disneyland geweest.
Op 12 september was het Mid Autumn festival, een van de belangrijkste feestdagen in Hong Kong. Op school hadden de meisjes een lampion gemaakt en 's avonds zijn we (samen met de rest van Repulse Bay) naar het strand gegaan. Daar zat iedereen met picknikmanden en drankjes te genieten. Het weer is nog steeds warm en de kinderen speelden op het strand met glow in de dark sticks en hun lampionnen en de ouders konden weer bijkletsen. Arjen kwam na zijn werk ook aanschuiven. Het werd een hele relaxte avond. Helaas kon ik niet blijven op het strand omdat ik foto's wilde maken van de dragondans in Causeway Bay. Deze is heel bijzonder, er wordt met een draak, gemaakt van wierrook, van zo'n 25 meter gedanst. Het idee was om foto's voor mijn spel te maken, maar dat was helaas onmogelijk, het ging te snel. Maar het was wel bijzonder om te zien.
De volgende dag was Arjen jarig. De meisjes hadden een boerderij geknutseld en tekeningen gemaakt. Van mij kreeg hij een vliegsimulatie. Dit jaar was 13 september een vrije dag, en dat was heerlijk! 's Morgens kwamen Suzanne en Julius langs en 's middags waren Duncan & Sofia met kinderen , Tom & Elberti met kinderen, Noortje en Rutger & Quirine er en ook Annemiek kwam nog even langs voor een drankje. We hebben heerlijk aan het zwembad gelegen en om 17 uur ging de BBQ aan. De kinderen sprongen in en uit het zwembad en iedereen had lol. Een fijne en vooral relaxte verjaardag dus voor Arjen.
En dan mijn werk. Ik ben al in januari begonnen met de eerste voorbereidingen voor het memory spel, samen met Jeanine. Maar heel veel druk zat er niet achter en dus bleef het soms weken liggen. Vervolgens verhuisde Jeanine terug naar Nederland en stapte zij er uit, en Suzanne er in. Maar ook dat mocht niet zo zijn, Suzanne heeft een andere baan gevonden en bleek toch te weinig tijd te hebben om zich 100% in te kunnen zetten voor dit bedrijf. Dus ook zij besloot er mee te stoppen. En dus doe ik het nu alleen. Dat heeft voordelen, maar ook nadelen. Ik merk dat ik het heel moeilijk vind om beslissingen te maken omdat er zoveel beslissingen gemaakt moeten worden sla ik helemaal dicht. Gelukkig heb ik Arjen en lieven vrienden om me heen die me helpen, maar helaas hebben die allemaal een andere mening.
Het moeilijkste was nog wel het bedenken van een naam. Had ik eindelijk een naam, bleek die al geregistreerd te zijn (grrr), en de rest vond ik allemaal niet leuk genoeg. Uiteindelijk heb ik vandaag de knoop doorgehakt, het is PINQ geworden.
En omdat ik het nu alleen doe heb ik extern een designer in moeten huren, het vinden daarvan was nog niet zo makkelijk, maar dankzij mijn netwerk heb ik toch redelijk snel een goede designer gevonden die de doos ontwerpt, het logo voor de achterkant van de kaartjes en die alle foto's bewerkt zodat ze perfect zijn.
Mijn vriendin Ana, die schrijfster is en native speaker Engels, maakt de teksten en een teamgenootje die hier stage loopt maakt mijn bedrijfslogo en huisstijl. Ja ja, het is allemaal net echt :)
De deadline staat op 22 oktober om alles naar de drukker te sturen, en dan moet het 14 dagen later klaar zijn. Doodeng, maar ook wel heel gaaf!
En tussen al dit werken door heb ik hier in Hong Kong mijn advanced duikbrevet gehaald. In twee dagen tijd hebben we 5 duiken gemaakt. De verplichte duiken waren navigatie (bleek ik goed in te zijn, en ook heel leuk te vinden) en de diepduik. Die diepduik was een hele bijzondere ervaring. Ik had al eens 30 meter gedoken op Curacao, en dat maakte niet heel veel verschil met 12 meter (behalve de safety stop). Maar hier was het echt anders. We daalden af via de lijn, en op zo'n 15 meter zagen we HELEMAAL NIETS meer. Letterlijk hadden we een zicht van minder dan 50 cm. Dat houdt in dat je elkaar niet ziet tenzij je bijna in elkaars gezicht zit. Doodeng, en ik raakte bijna in paniek. Gelukkig kon ik me beheersen en volmaakte we onze duik. Een ervaring, maar niet een om snel te herhalen!
De andere duiken die we gekozen hadden waren, balanceren, fotografie & naturalist (wat zie ik onder water). Het waren mooie duiken. Je ziet niet heel veel in Hong Kong, maar aangezien we allemaal oefeningen moesten doen was het niet zo erg. De nadruk lag meer op het leren dan het zien dit keer. En als we straks in Phuket zijn dan ga ik weer genieten van alle pracht en praal onder water.
Verder heb ik ook definitief vaarwel gezegd aan de Nederlandse vereniging. Tijdens de ALV heb ik nu ook officieel mijn taken overgedragen aan Hilde. Het is een mooie tijd geweest, maar nu ga ik, net als alle andere mensen, genieten van de evenementen.
En zo is de maand september in een oogwenk voorbij gevlogen! Hopelijk kan ik hier binnenkort foto's van mijn spel plaatsen. Maar voor het zover is, vast een impressie via facebook.
Voor de mensen die geen facebook hebben hieronder een link naar de mooiste foto's van de afgelopen weken! http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150283837296829.332719.582831828&l=23c9a06a7f&type=1
Samen met Sharlene ben ik dit jaar klassenmoeder van de ladybirds, en onze eerste taak was om de ouders te laten weten wie we zijn en om elkaar te ontmoeten. Een etentje werd georganiseert in Stanley en een vaste koffie ochtend op donderdag werd in het leven geroepen. Het contact met de juffen is goed en de andere ouders zijn ook erg leuk. Het is fijn om op deze manier betrokken te zijn bij Ruby's school.
Amber geniet elke dag meer van haar klasje. Was ze de eerste twee weken nog kapot na de les, inmiddels is ze er helemaal aan gewend en begrijpt ze de routine in de klas. Ze luistert goed, ja, eerlijk gezegd luisterd ze beter dan Ruby ooit deed! Ze danst mee, gaat zitten als dat verwacht wordt en maakt de mooiste kunstwerken!
De twee ochtenden dat ze niet naar school gaat is er een playdate met Olivier en Chris, de kinderen van Femke en Quirine. Ze spelen ontzettend leuk samen!
Qua ontwikkeling gaat het ook goed met Amber, ze wordt natuurlijk steeds groter (inmiddels 11 kg en 84 cm) en ze kan steeds meer. Ze is dol op het lezen van boekjes en zou het liefst de hele dag niets anders doen. Ook probeert ze langzaam maar zeker te gaan praten, maar dat gaat nog niet zo vlot. Je merkt bij haar dat ze meer moeite heeft van haar meertalige opvoeding. Helemaal niet erg, en ik weet zeker dat het goed komt, maar voor haar wel eens frustrerend. Gelukkig begrijpt iedereen altijd wat ze bedoelt dus heel veel last heeft ze er niet van.
Ruby had in eerste instantie wat aanpassingsproblemen op school, maar die zijn nu helemaal voorbij! Ze gaat met veel plezier naar school en heeft haar plek in de klas gevonden. Ze heeft veel vrienden en vertelt nu ook aan het einde van de dag wat ze allemaal heeft gedaan. Je kunt merken dat ze steeds ouder wordt! Haar beste vriend is Felix, en volgens hem (hij is een jaar ouder) zit Ruby in de jongensgroep en is ze one of the guys samen met een ander meisje!
De ballet op dinsdag is een groot succes, 's morgens wil ze haar tutut al aan, en ze kan niet wachten totdat we haar wegbrengen. Verder heeft ze vaste playdates met Ava & Rebecca en met Claire, Lily & Julius. Het is fijn dat er regelmaat is en dat ze elkaar echt goed leren kennen, en ze spelen zo lief samen dat iedereen er blij van wordt.
En ik mag in mijn handen knijpen dat Amber en Ruby elkaar zo leuk vinden. Ze knuffelen de hele dag met elkaar en willen het liefst de hele dag samen zijn.
Arjen heeft het wat zwaarder dan wij. Door verschillende omstandigheden heeft hij te weinig personeel, en wel heel veel werk, dus loopt hij al maanden op zijn tenen. Hopelijk komt er snel verandering in, want dit houdt geen mens vol.
Gelukkig doen we in het weekend en op de vrije dagen die we hebben wel leuke dingen.
Zo zijn we gaan fiesten met de meisjes in Tai Mai Tuk en daarna hebben we daar pizza gegeten. Ook de botanische tuinen, midden in central, met allemaal apen werden bezocht samen met Suzanne en Julius. En omdat het zo in de smaak viel zijn we ook weer naar Disneyland geweest.
Op 12 september was het Mid Autumn festival, een van de belangrijkste feestdagen in Hong Kong. Op school hadden de meisjes een lampion gemaakt en 's avonds zijn we (samen met de rest van Repulse Bay) naar het strand gegaan. Daar zat iedereen met picknikmanden en drankjes te genieten. Het weer is nog steeds warm en de kinderen speelden op het strand met glow in de dark sticks en hun lampionnen en de ouders konden weer bijkletsen. Arjen kwam na zijn werk ook aanschuiven. Het werd een hele relaxte avond. Helaas kon ik niet blijven op het strand omdat ik foto's wilde maken van de dragondans in Causeway Bay. Deze is heel bijzonder, er wordt met een draak, gemaakt van wierrook, van zo'n 25 meter gedanst. Het idee was om foto's voor mijn spel te maken, maar dat was helaas onmogelijk, het ging te snel. Maar het was wel bijzonder om te zien.
De volgende dag was Arjen jarig. De meisjes hadden een boerderij geknutseld en tekeningen gemaakt. Van mij kreeg hij een vliegsimulatie. Dit jaar was 13 september een vrije dag, en dat was heerlijk! 's Morgens kwamen Suzanne en Julius langs en 's middags waren Duncan & Sofia met kinderen , Tom & Elberti met kinderen, Noortje en Rutger & Quirine er en ook Annemiek kwam nog even langs voor een drankje. We hebben heerlijk aan het zwembad gelegen en om 17 uur ging de BBQ aan. De kinderen sprongen in en uit het zwembad en iedereen had lol. Een fijne en vooral relaxte verjaardag dus voor Arjen.
En dan mijn werk. Ik ben al in januari begonnen met de eerste voorbereidingen voor het memory spel, samen met Jeanine. Maar heel veel druk zat er niet achter en dus bleef het soms weken liggen. Vervolgens verhuisde Jeanine terug naar Nederland en stapte zij er uit, en Suzanne er in. Maar ook dat mocht niet zo zijn, Suzanne heeft een andere baan gevonden en bleek toch te weinig tijd te hebben om zich 100% in te kunnen zetten voor dit bedrijf. Dus ook zij besloot er mee te stoppen. En dus doe ik het nu alleen. Dat heeft voordelen, maar ook nadelen. Ik merk dat ik het heel moeilijk vind om beslissingen te maken omdat er zoveel beslissingen gemaakt moeten worden sla ik helemaal dicht. Gelukkig heb ik Arjen en lieven vrienden om me heen die me helpen, maar helaas hebben die allemaal een andere mening.
Het moeilijkste was nog wel het bedenken van een naam. Had ik eindelijk een naam, bleek die al geregistreerd te zijn (grrr), en de rest vond ik allemaal niet leuk genoeg. Uiteindelijk heb ik vandaag de knoop doorgehakt, het is PINQ geworden.
En omdat ik het nu alleen doe heb ik extern een designer in moeten huren, het vinden daarvan was nog niet zo makkelijk, maar dankzij mijn netwerk heb ik toch redelijk snel een goede designer gevonden die de doos ontwerpt, het logo voor de achterkant van de kaartjes en die alle foto's bewerkt zodat ze perfect zijn.
Mijn vriendin Ana, die schrijfster is en native speaker Engels, maakt de teksten en een teamgenootje die hier stage loopt maakt mijn bedrijfslogo en huisstijl. Ja ja, het is allemaal net echt :)
De deadline staat op 22 oktober om alles naar de drukker te sturen, en dan moet het 14 dagen later klaar zijn. Doodeng, maar ook wel heel gaaf!
En tussen al dit werken door heb ik hier in Hong Kong mijn advanced duikbrevet gehaald. In twee dagen tijd hebben we 5 duiken gemaakt. De verplichte duiken waren navigatie (bleek ik goed in te zijn, en ook heel leuk te vinden) en de diepduik. Die diepduik was een hele bijzondere ervaring. Ik had al eens 30 meter gedoken op Curacao, en dat maakte niet heel veel verschil met 12 meter (behalve de safety stop). Maar hier was het echt anders. We daalden af via de lijn, en op zo'n 15 meter zagen we HELEMAAL NIETS meer. Letterlijk hadden we een zicht van minder dan 50 cm. Dat houdt in dat je elkaar niet ziet tenzij je bijna in elkaars gezicht zit. Doodeng, en ik raakte bijna in paniek. Gelukkig kon ik me beheersen en volmaakte we onze duik. Een ervaring, maar niet een om snel te herhalen!
De andere duiken die we gekozen hadden waren, balanceren, fotografie & naturalist (wat zie ik onder water). Het waren mooie duiken. Je ziet niet heel veel in Hong Kong, maar aangezien we allemaal oefeningen moesten doen was het niet zo erg. De nadruk lag meer op het leren dan het zien dit keer. En als we straks in Phuket zijn dan ga ik weer genieten van alle pracht en praal onder water.
Verder heb ik ook definitief vaarwel gezegd aan de Nederlandse vereniging. Tijdens de ALV heb ik nu ook officieel mijn taken overgedragen aan Hilde. Het is een mooie tijd geweest, maar nu ga ik, net als alle andere mensen, genieten van de evenementen.
En zo is de maand september in een oogwenk voorbij gevlogen! Hopelijk kan ik hier binnenkort foto's van mijn spel plaatsen. Maar voor het zover is, vast een impressie via facebook.
Voor de mensen die geen facebook hebben hieronder een link naar de mooiste foto's van de afgelopen weken! http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150283837296829.332719.582831828&l=23c9a06a7f&type=1
zaterdag 8 oktober 2011
Eerste balletles!
En toen waren we weer thuis! Heerlijk om de kinderen en Arjen weer te zien. Beetje jammer was wel dat Amber hand, voet, mond bleek te hebben. Een zeer besmettelijke ziekte waardoor ze helemaal onder de pukkels zitten op, je raad het al, de handen, voeten en in de mond. Arme Arjen was voor het eerst 4 dagen alleen met de kids en wordt er meteen een ziek. Gelukkig had ze er zelf geen last van, maar lastig is het wel dat je niet overal kunt komen.
Op dinsdagmorgen heb ik dan ook extra met haar geknuffeld, hebben we lekker uitgerust en gezwommen.
's middags had Ruby haar eerste balletles. In haar nieuwe prinsessenjurk (tutu) namen Linda en ik haar mee naar Stanley. Daar ging ze samen met al die andere kleine prinsesjes naar boven voor de dansles. Wij mochten niet blijven, dus zijn wij de markt opgegaan om voor Linda de laatste inkopen te doen. Ruby kwam helemaal gelukkig weer terug van de balletles, dit is een succes!
De rest van de middag hebben we aangerommeld, en toen de meisjes in bed lagen kwam Suzanne eten. Na het eten werden de mooiste jurkjes aangetrokken en vertrokken we naar Wan Chai voor een meidenavond. Helaas is disndagavond niet echt de avond om te dansen, dus eindigden we in Mes Amis. Prima bar waar we veel bekijks hadden, we kregen dan ook drankje na drankje en raakten aan de praat met verschillende mannen (vrouwen waren er niet...). Heel bijzonder om weer zo'n avond te beleven, maar ik was blij dat ik niet meer hoef te daten en dat ik gewoon naast mijn eigen kerel in bed kon kruipen!
De volgende morgen waren we wat minder blij, sterker nog, helemaal niet blij. Ik weet niet wat er in die drankjes zat, maar we hadden alledrie ontzettend veel last van een kater. En natuurlijk hadden we wel gedronken, maar zo veel nou ook weer niet. Geen idee waar het aan lag, maar de trip naar Macau die op het programma stond ging niet door! Pas s'middags waren we weer bij onze positieven, maar erg veel kwam er niet uit onze handen. We hebben de kinderen dus maar meegenomen naar het strand en daar zijn we uit gaan brakken.
's Avonds was het helaas echt voorbij, de laatste maaltijd samen en toen vertrok Linda weer naar Nederland. Lin, bedankt voor een toptijd, ik zal nooit vergeten dat we samen voor het eerst in Beijing waren. Als jij je huiswerk hebt gedaan gaan we terug met mannen & kids!!!
En toen mocht ik weer gaan afkicken. Het is zo gezellig met bezoek dat het huis ineens zo leeg en stil is zonder! Gelukkig was er genoeg te doen, dus om 10.00 uur zat ik bij Annemiek voor haar administratie.
En daarna is er zoveel gebeurd dat ik al meer dan een maand de blog niet bij heb gewerkt! Om het met terugwerkende kracht tot in detail te doen wordt lastig. Daarom zal ik een samenvatting maken van september in de volgende blog!
Op dinsdagmorgen heb ik dan ook extra met haar geknuffeld, hebben we lekker uitgerust en gezwommen.
's middags had Ruby haar eerste balletles. In haar nieuwe prinsessenjurk (tutu) namen Linda en ik haar mee naar Stanley. Daar ging ze samen met al die andere kleine prinsesjes naar boven voor de dansles. Wij mochten niet blijven, dus zijn wij de markt opgegaan om voor Linda de laatste inkopen te doen. Ruby kwam helemaal gelukkig weer terug van de balletles, dit is een succes!
De rest van de middag hebben we aangerommeld, en toen de meisjes in bed lagen kwam Suzanne eten. Na het eten werden de mooiste jurkjes aangetrokken en vertrokken we naar Wan Chai voor een meidenavond. Helaas is disndagavond niet echt de avond om te dansen, dus eindigden we in Mes Amis. Prima bar waar we veel bekijks hadden, we kregen dan ook drankje na drankje en raakten aan de praat met verschillende mannen (vrouwen waren er niet...). Heel bijzonder om weer zo'n avond te beleven, maar ik was blij dat ik niet meer hoef te daten en dat ik gewoon naast mijn eigen kerel in bed kon kruipen!
De volgende morgen waren we wat minder blij, sterker nog, helemaal niet blij. Ik weet niet wat er in die drankjes zat, maar we hadden alledrie ontzettend veel last van een kater. En natuurlijk hadden we wel gedronken, maar zo veel nou ook weer niet. Geen idee waar het aan lag, maar de trip naar Macau die op het programma stond ging niet door! Pas s'middags waren we weer bij onze positieven, maar erg veel kwam er niet uit onze handen. We hebben de kinderen dus maar meegenomen naar het strand en daar zijn we uit gaan brakken.
's Avonds was het helaas echt voorbij, de laatste maaltijd samen en toen vertrok Linda weer naar Nederland. Lin, bedankt voor een toptijd, ik zal nooit vergeten dat we samen voor het eerst in Beijing waren. Als jij je huiswerk hebt gedaan gaan we terug met mannen & kids!!!
En toen mocht ik weer gaan afkicken. Het is zo gezellig met bezoek dat het huis ineens zo leeg en stil is zonder! Gelukkig was er genoeg te doen, dus om 10.00 uur zat ik bij Annemiek voor haar administratie.
En daarna is er zoveel gebeurd dat ik al meer dan een maand de blog niet bij heb gewerkt! Om het met terugwerkende kracht tot in detail te doen wordt lastig. Daarom zal ik een samenvatting maken van september in de volgende blog!
zaterdag 17 september 2011
Wonderschoon Beijing!!
5.45 uur ging de wekker! Dat wil zeggen, op die tijd had ik hem gezet, maar zul je net zien, ging dat kreng niet af....Gelukkig was Linda al wel klaar en om 5.55 kwam ze mijn kamer in om te vertellen dat de taxi er was.
5 minuten later zaten we in de taxi op weg naar de airport express. Daar bleken we niet in te kunnen checken voor onze vlucht omdat onze airline daar niet zit. Oeps, dat werd dus haasten om naar het vliegveld te komen. We renden naar de incheckbali, en buiten adem liepen we naar de balie. Daar kregen we te horen dat we 4 uur vertraging hadden! Gehaast voor niets dus, maar goed, de vakantie was begonnen. We dronken een kopje koffie op kosten van de airline en maakten van de nood een deugd. We hebben alle winkels op het vliegveld bezocht die souvenirs verkopen en die dus geinteresseert zouden kunnen zijn in onze producten. De respons was geweldig, heb van iedereen positieve reacties gehad en van alle inkopers de gegevens gekregen. Het begin is er dus!
Alleen jammer dat we er achter kwamen dat de naam Hong Kong memories al bestaat. En dat terwijl hij nergens geregistreerd staat en wij de domeinnaam al hebben. Heel jammer, maar we moeten dus een nieuwe naam gaan bedenken. Alle tips zijn welkom, dus kom maar door :)
En na mijn salesrondje konden we eindelijk vertrekken naar Beijing! In het vliegtuig bekeken we 2 afleveringen van grey's anatomy en zo vlogen die 2.5 uur voorbij. We verlieten het vliegtuig en nog voor de duane zagen we een hele grote advertentie van...IAmsterdam met een afbeelding van vincent van Gogh. We voelden ons meteen thuis!
Het eerste opstakel was het vinden van een taxi, want de chauffeurs spraken geen Engels. En helaas de mensen die de taxistroom regelden ook niet. Uit de eerste taxi zijn we gestapt, en de tweede zei de weg te kennen. Helaas bracht hij ons naar een heel ander hotel, maar daar spraken ze wel Engels, dus met een kleine omweg kwamen we aan in het hotel. We logeerden in het Crown Plaza hotel, wat echt een heel prima hotel was.
We checkten in, dropten onze spullen in de kamer en vertrokken meteen naar een markt voor de eerste inkopen. Het was een shopping centrum net als in Shenzen, maar dan met meer variatie. Het was geweldig!!!! We kochten en kochten en kochten net zo lang tot de tent sloot. De score? Voor Linda: 7 brillen, uggs, sloffen van Uggs, make-up & horloge. Voor mij 2 zonnebrillen op sterkte, 2 hoofdtelefoons voor de kinderen en een verlengstukje zodat je op 1 apparaat 2 hoofdtelefoons aan kunt sluiten. En een hele mooie rugzak voor dagjes uit.
Met onze troffeen liepen we naar het eerste restaurant wat we tegen kwamen, dit bleek een tapas tent te zijn. En Linda kon haar spaans nog even oefenen met de Chineze serveerster die Spaans studeerde :) Na het eten waren we gesloopt en vertrokken we naar het hotel voor een goede nachtrust.
Want zaterdagmorgen vertrokken we na het overheerlijke ontbijt met onze nieuwe vriend, de chauffeur, naar de Chineze muur. We stopten eerst nog bij de Ming graven, en dat was al erg mooi. Maar niets kon de muur overtreffen.
We arriveerden rond 13 uur in het marktje dat onderaan de berg stond en besloten eerst wat te eten. Laat er nu net een subway zitten :) Met volle magen liepen we naar de gondelbaan. Het plan was om met de gondel naar boven te gaan, over de muur te lopen en dan met de glijbaan weer naar beneden. Topplan, maar het liep anders...We zagen namen een ticketoffice, kochten kaarten en gingen om het hoekje naar de lift. Dit bleek alleen niet de gondel te zijn maar een stoeltjeslift. Mhhh, toch maar ingegaan en terwijl we achter ons de gondel zagen gaan beseften we dat we bij de glijbaan omhoog gingen, en dus niet over de muur zouden lopen. Gelukkig zijn we niet voor 1 gat te vangen, dus namen we eenmaal boven de glijbaan na beneden en liepen alsnog naar de gondelbaan.
Toen we eenmaal boven waren was het elke cent waard geweest. Wat een ontzettend mooi, indrukwekkend, overwedigend was deze muur! We liepen en liepen, en bij elke stap verbaasden we ons weer over alle schoonheid. Dit was echt een unieke ervaring!
We maakten wel 100 foto's, filmpjes en knepen elkaar om de paar meter in de arm om te vertellen dat we toch echt over de Chineze muur liepen!
Ons eindpunt kwam veel te snel, maar we hadden geen keus, we moesten toch weer naar beneden met de glijbaan. Eenmaal weer terug in de auto waren we er allebei stil van. Daar waar we al dagen onafgebroken aan het kletsen waren heerste er nu volledige stilte in de auto. Deze indrukken moesten we eerst verwerken.
Eenmaal in het hotel aangekomen kleeden we ons om en vertrokken we naar het grote meer in het centrum van Beijing. Daar hadden we met Marielle afgesproken. De dochter van vrienden van mijn schoonouders die in Beijing woont. Terwijl we op haar wachten keken wij onze ogen uit! Het pleintje ervoor stond vol mensen die aan het voetballen waren met veertjes, een hele groep ouderen waren aan het balroomdansen (ik heb ook nog een poging gewaagd, maar dat kan ik echt niet meer) en ze verkochten allerlei snuisterijen. Ik heb voor de meisjes een heel schattig muisje gekocht, het zit supersimpel in elkaar, maar het lijkt alsof het muisje echt loopt! Toen marielle kwam nam ze ons mee naar hele leuke dakterassen in de hutons en leide ons rond door "haar" stad. Het werd een heerlijke avond, die pas om 3.15 uur eindigde! Maar mij hoor je niet klagen, deze dag zal ik niet snel vergeten!
Zondagmorgen sliepen we uit tot 10.00 uur, en dat hadden we ook wel nodig ;) Na het ontbijt liepen we van het hotel naar de verboden stad. Met een kleine omweg (kaart was wat onduidelijk) kwamen we uiteindelijk aan bij het gedeelte van de stad waar de verboden stad was. Terwijl ik in een winkeltje stond had Linda een Riksja geregeld om ons naar de ingang te brengen. Voor slechts 3 RMB (3 eurocent) zouden ze ons wegbrengen. Top! Het liep uiteraard anders. Na 3 meter vond hij ons te zwaar en werd Linda op een andere riskja gezet. En in plaats van op de weg te blijven reden ze de hutong in. Puntje bij paaltje werden we na 10 minuten afgezet net voor de hoofdweg en vroegen de heren 300 RMB voor de rit. Met dit bijltje had ik inmiddels vaker gehakt. Ik werd boos, pakte 3 RMB en gaf dat aan de man. Hij werd boos, begon te schreeuwen en nam het geld niet aan. Heel vermoeiend, maar uiteindelijk zijn wij gewoon naar de grote weg gelopen en kozen ze eieren voor hun geld en nam hij toch de 3 RMB aan.
En we waren ook bij de verkeerde ingang neergezet, dus moesten we nog een heel stuk lopen. Maar het gaf allemaal niet, want we hadden lol en keken onze ogen uit. Er waren bijna geen blanken, en we waren een ware attraktie! Linda wilde op een gegeven moment zelfs geld gaan vragen voor elke keer als ze "stiekem" een foto van me maakten!
We begonnen bij het gebouw van waaruit je een prachtig uitzicht op het plein van de hemelse vrede. Vanuit daar liepen we weer terug naar ons beginpunt en betraden de verboden stad. Wat indrukwekkend! Beiden wilden we meteen alles over de geschiedenis leren van deze stad!
Na uren rond te hebben gedwaald verlieten we de stad. Marielle had de tip gegeven om nog naar een tempel te gaan die op een heuvel ligt tegenover de verboden stad. Met onze laatste energie liepen we omhoog en daar werden we getrakteerd op een geweldig uitzicht over de verboden stad, maar ook over de omliggende Hutongs en de rest van de stad. Echt een aanrader voor iedereen die naar Beijing gaat!
Nu waren onze voeten wel echt op, dus een ritje op de riksja door de Hutong was een aangename manier om uit te rusten zonder tijd te verliezen! Tom was onze chauffeur, en met hem hadden we goede prijsafspraken gemaakt, drie keer herhaald wat de prijs was, en toen akkoord gegeven. De rit was top, hij vertelde honderduit, en we leerden in een korte tijd veel van de hutongs en de verboden stad. Helaas wist Tom het voor zichzelf, maar vooral voor ons te verpesten door me eerst proberen te zoenen (bah) en vervolgens ons af te zetten en toch het dubbele bedrag vragen dan we hadden afgesproken. Heel jammer, want nu hadden we uiteindelijk een nare nasmaak aan deze leuke trip!
We liepen naar het meer waar we de avond ervoor ook waren geweest. Dit keer geen balroomdansers of snuisterijen, wel veel mensen die ons wilden masseren. Maar daar hadden we niet zoveel zin in. We keken naar de mannen die zich voor onze ogen uitkleden en in het water sprongen, naar de mensen die met bootjes over het meer voeren en de mensen die aan het vliegeren waren, muziek aan het maken waren of een spelletje speelden. Dit was echt het ultieme zondaggevoel!
We zochten naar een eettentje om Peking Duck te eten en toen....zagen we ineens Marielle daar lopen! Hoe klein is de wereld ;) We vroegen haar een leuk adresje en liepen met haar mee naar vrienden waar ze mee had afgesproken. Bleek dat ze had afgesproken met Monique, een dame die mij in HK had geinterviewd voor het blad van de Nederlandse vereniging in Beijing. Het is een hele kleine wereld!
Linda en ik verlieten het groepje weer om de vlagceremonie op het plein van de hemelse vrede mee te maken. De militairen zijn zo getraind dat ze elke dag op exact hetzelfde tijdstip de vlag binnenhalen. De passen zijn op de seconde nauwkeurig uitgedacht. Heel indrukwekkend. De vlag oprollen zelf is natuurlijk niet het meest bijzondere wat ik ooit heb gezien, maar het was wel gaaf om mee te maken.
Inmiddels was het 19.30, en we hadden honger, heel veel honger. Op dus naar het restaurantje dat Marielle en haar vrienden hadden aangeraden. Het was moeilijk te vinden zeiden ze, en inderdaad lag het een beetje verscholen, maar we konden het vinden en het bleek een heel leuk tentje te zijn. We waren laat, want op een gegeven moment waren we de enige gasten nog, het restaurant zat echter wel vol, want al het presoneel ging eten! De Peking Duck was heerlijk, en de sfeer goed.
Terug in het hotel keken we nog een aflevering van Grey's anatomy op de Ipad, en toen was ook deze superdag voorbij.
Maandagmorgen checkten we na het ontbijd uit, maar lieten de tassen bij de congierge staan. We namen een taxi naar de Lama tempel. De grootste Buddistische tempel buiten Tibet. Het was ongelofelijk mooi en indrukwekkend (ja, alweer indrukwekkend)! We zagen een ceremonie van de monniken die aan het bidden waren. Ze waren helemaal in trance! En het hield maar niet op deze tempel, elke keer als je een tempel inkwam bleek erachter weer een nieuwe tempel te zijn. In de laatste tempel stond de grootste budha uit een stuk houd gesneden. En ik kan je verzekeren, die is GROOT!!
Na de tempel was het tijd om de laatste inkopen te doen. Het boodschappenlijstje was nog niet afgewerkt. De Silkmarket werd bezocht en met (een nieuwe) koffer vol kwamen we weer naar buiten. We lieten ons door de taxi chauffeur afzetten in een Hutong die Arjen had aangeraden en daar zijn we doorheen gaan struinen. We kwamen midden in het "echte" leven terecht en keken onze ogen uit. Na een tijdje lopen kwamen we ineens in een toeristich gedeelte terecht. Ook leuk, maar toch jammer van het autentieke karakter.
En zo naderde het einde van de dag, we gingen terug naar het hotel waar we nog net tijd hadden voor een voetmassage, en daarna was het onvermijdelijke daar. We moesten terug naar het vliegveld. Geen vertraging dit keer, en nadat we wat hadden gegeten vertrok het vliegtuig weer naar Hong Kong.
Wat een ongelofelijke trip, wat een geweldige stad. Ik hoop dat ik snel weer terug mag hiernaartoe!!
5 minuten later zaten we in de taxi op weg naar de airport express. Daar bleken we niet in te kunnen checken voor onze vlucht omdat onze airline daar niet zit. Oeps, dat werd dus haasten om naar het vliegveld te komen. We renden naar de incheckbali, en buiten adem liepen we naar de balie. Daar kregen we te horen dat we 4 uur vertraging hadden! Gehaast voor niets dus, maar goed, de vakantie was begonnen. We dronken een kopje koffie op kosten van de airline en maakten van de nood een deugd. We hebben alle winkels op het vliegveld bezocht die souvenirs verkopen en die dus geinteresseert zouden kunnen zijn in onze producten. De respons was geweldig, heb van iedereen positieve reacties gehad en van alle inkopers de gegevens gekregen. Het begin is er dus!
Alleen jammer dat we er achter kwamen dat de naam Hong Kong memories al bestaat. En dat terwijl hij nergens geregistreerd staat en wij de domeinnaam al hebben. Heel jammer, maar we moeten dus een nieuwe naam gaan bedenken. Alle tips zijn welkom, dus kom maar door :)
En na mijn salesrondje konden we eindelijk vertrekken naar Beijing! In het vliegtuig bekeken we 2 afleveringen van grey's anatomy en zo vlogen die 2.5 uur voorbij. We verlieten het vliegtuig en nog voor de duane zagen we een hele grote advertentie van...IAmsterdam met een afbeelding van vincent van Gogh. We voelden ons meteen thuis!
Het eerste opstakel was het vinden van een taxi, want de chauffeurs spraken geen Engels. En helaas de mensen die de taxistroom regelden ook niet. Uit de eerste taxi zijn we gestapt, en de tweede zei de weg te kennen. Helaas bracht hij ons naar een heel ander hotel, maar daar spraken ze wel Engels, dus met een kleine omweg kwamen we aan in het hotel. We logeerden in het Crown Plaza hotel, wat echt een heel prima hotel was.
We checkten in, dropten onze spullen in de kamer en vertrokken meteen naar een markt voor de eerste inkopen. Het was een shopping centrum net als in Shenzen, maar dan met meer variatie. Het was geweldig!!!! We kochten en kochten en kochten net zo lang tot de tent sloot. De score? Voor Linda: 7 brillen, uggs, sloffen van Uggs, make-up & horloge. Voor mij 2 zonnebrillen op sterkte, 2 hoofdtelefoons voor de kinderen en een verlengstukje zodat je op 1 apparaat 2 hoofdtelefoons aan kunt sluiten. En een hele mooie rugzak voor dagjes uit.
Met onze troffeen liepen we naar het eerste restaurant wat we tegen kwamen, dit bleek een tapas tent te zijn. En Linda kon haar spaans nog even oefenen met de Chineze serveerster die Spaans studeerde :) Na het eten waren we gesloopt en vertrokken we naar het hotel voor een goede nachtrust.
Want zaterdagmorgen vertrokken we na het overheerlijke ontbijt met onze nieuwe vriend, de chauffeur, naar de Chineze muur. We stopten eerst nog bij de Ming graven, en dat was al erg mooi. Maar niets kon de muur overtreffen.
We arriveerden rond 13 uur in het marktje dat onderaan de berg stond en besloten eerst wat te eten. Laat er nu net een subway zitten :) Met volle magen liepen we naar de gondelbaan. Het plan was om met de gondel naar boven te gaan, over de muur te lopen en dan met de glijbaan weer naar beneden. Topplan, maar het liep anders...We zagen namen een ticketoffice, kochten kaarten en gingen om het hoekje naar de lift. Dit bleek alleen niet de gondel te zijn maar een stoeltjeslift. Mhhh, toch maar ingegaan en terwijl we achter ons de gondel zagen gaan beseften we dat we bij de glijbaan omhoog gingen, en dus niet over de muur zouden lopen. Gelukkig zijn we niet voor 1 gat te vangen, dus namen we eenmaal boven de glijbaan na beneden en liepen alsnog naar de gondelbaan.
Toen we eenmaal boven waren was het elke cent waard geweest. Wat een ontzettend mooi, indrukwekkend, overwedigend was deze muur! We liepen en liepen, en bij elke stap verbaasden we ons weer over alle schoonheid. Dit was echt een unieke ervaring!
We maakten wel 100 foto's, filmpjes en knepen elkaar om de paar meter in de arm om te vertellen dat we toch echt over de Chineze muur liepen!
Ons eindpunt kwam veel te snel, maar we hadden geen keus, we moesten toch weer naar beneden met de glijbaan. Eenmaal weer terug in de auto waren we er allebei stil van. Daar waar we al dagen onafgebroken aan het kletsen waren heerste er nu volledige stilte in de auto. Deze indrukken moesten we eerst verwerken.
Eenmaal in het hotel aangekomen kleeden we ons om en vertrokken we naar het grote meer in het centrum van Beijing. Daar hadden we met Marielle afgesproken. De dochter van vrienden van mijn schoonouders die in Beijing woont. Terwijl we op haar wachten keken wij onze ogen uit! Het pleintje ervoor stond vol mensen die aan het voetballen waren met veertjes, een hele groep ouderen waren aan het balroomdansen (ik heb ook nog een poging gewaagd, maar dat kan ik echt niet meer) en ze verkochten allerlei snuisterijen. Ik heb voor de meisjes een heel schattig muisje gekocht, het zit supersimpel in elkaar, maar het lijkt alsof het muisje echt loopt! Toen marielle kwam nam ze ons mee naar hele leuke dakterassen in de hutons en leide ons rond door "haar" stad. Het werd een heerlijke avond, die pas om 3.15 uur eindigde! Maar mij hoor je niet klagen, deze dag zal ik niet snel vergeten!
Zondagmorgen sliepen we uit tot 10.00 uur, en dat hadden we ook wel nodig ;) Na het ontbijt liepen we van het hotel naar de verboden stad. Met een kleine omweg (kaart was wat onduidelijk) kwamen we uiteindelijk aan bij het gedeelte van de stad waar de verboden stad was. Terwijl ik in een winkeltje stond had Linda een Riksja geregeld om ons naar de ingang te brengen. Voor slechts 3 RMB (3 eurocent) zouden ze ons wegbrengen. Top! Het liep uiteraard anders. Na 3 meter vond hij ons te zwaar en werd Linda op een andere riskja gezet. En in plaats van op de weg te blijven reden ze de hutong in. Puntje bij paaltje werden we na 10 minuten afgezet net voor de hoofdweg en vroegen de heren 300 RMB voor de rit. Met dit bijltje had ik inmiddels vaker gehakt. Ik werd boos, pakte 3 RMB en gaf dat aan de man. Hij werd boos, begon te schreeuwen en nam het geld niet aan. Heel vermoeiend, maar uiteindelijk zijn wij gewoon naar de grote weg gelopen en kozen ze eieren voor hun geld en nam hij toch de 3 RMB aan.
En we waren ook bij de verkeerde ingang neergezet, dus moesten we nog een heel stuk lopen. Maar het gaf allemaal niet, want we hadden lol en keken onze ogen uit. Er waren bijna geen blanken, en we waren een ware attraktie! Linda wilde op een gegeven moment zelfs geld gaan vragen voor elke keer als ze "stiekem" een foto van me maakten!
We begonnen bij het gebouw van waaruit je een prachtig uitzicht op het plein van de hemelse vrede. Vanuit daar liepen we weer terug naar ons beginpunt en betraden de verboden stad. Wat indrukwekkend! Beiden wilden we meteen alles over de geschiedenis leren van deze stad!
Na uren rond te hebben gedwaald verlieten we de stad. Marielle had de tip gegeven om nog naar een tempel te gaan die op een heuvel ligt tegenover de verboden stad. Met onze laatste energie liepen we omhoog en daar werden we getrakteerd op een geweldig uitzicht over de verboden stad, maar ook over de omliggende Hutongs en de rest van de stad. Echt een aanrader voor iedereen die naar Beijing gaat!
Nu waren onze voeten wel echt op, dus een ritje op de riksja door de Hutong was een aangename manier om uit te rusten zonder tijd te verliezen! Tom was onze chauffeur, en met hem hadden we goede prijsafspraken gemaakt, drie keer herhaald wat de prijs was, en toen akkoord gegeven. De rit was top, hij vertelde honderduit, en we leerden in een korte tijd veel van de hutongs en de verboden stad. Helaas wist Tom het voor zichzelf, maar vooral voor ons te verpesten door me eerst proberen te zoenen (bah) en vervolgens ons af te zetten en toch het dubbele bedrag vragen dan we hadden afgesproken. Heel jammer, want nu hadden we uiteindelijk een nare nasmaak aan deze leuke trip!
We liepen naar het meer waar we de avond ervoor ook waren geweest. Dit keer geen balroomdansers of snuisterijen, wel veel mensen die ons wilden masseren. Maar daar hadden we niet zoveel zin in. We keken naar de mannen die zich voor onze ogen uitkleden en in het water sprongen, naar de mensen die met bootjes over het meer voeren en de mensen die aan het vliegeren waren, muziek aan het maken waren of een spelletje speelden. Dit was echt het ultieme zondaggevoel!
We zochten naar een eettentje om Peking Duck te eten en toen....zagen we ineens Marielle daar lopen! Hoe klein is de wereld ;) We vroegen haar een leuk adresje en liepen met haar mee naar vrienden waar ze mee had afgesproken. Bleek dat ze had afgesproken met Monique, een dame die mij in HK had geinterviewd voor het blad van de Nederlandse vereniging in Beijing. Het is een hele kleine wereld!
Linda en ik verlieten het groepje weer om de vlagceremonie op het plein van de hemelse vrede mee te maken. De militairen zijn zo getraind dat ze elke dag op exact hetzelfde tijdstip de vlag binnenhalen. De passen zijn op de seconde nauwkeurig uitgedacht. Heel indrukwekkend. De vlag oprollen zelf is natuurlijk niet het meest bijzondere wat ik ooit heb gezien, maar het was wel gaaf om mee te maken.
Inmiddels was het 19.30, en we hadden honger, heel veel honger. Op dus naar het restaurantje dat Marielle en haar vrienden hadden aangeraden. Het was moeilijk te vinden zeiden ze, en inderdaad lag het een beetje verscholen, maar we konden het vinden en het bleek een heel leuk tentje te zijn. We waren laat, want op een gegeven moment waren we de enige gasten nog, het restaurant zat echter wel vol, want al het presoneel ging eten! De Peking Duck was heerlijk, en de sfeer goed.
Terug in het hotel keken we nog een aflevering van Grey's anatomy op de Ipad, en toen was ook deze superdag voorbij.
Maandagmorgen checkten we na het ontbijd uit, maar lieten de tassen bij de congierge staan. We namen een taxi naar de Lama tempel. De grootste Buddistische tempel buiten Tibet. Het was ongelofelijk mooi en indrukwekkend (ja, alweer indrukwekkend)! We zagen een ceremonie van de monniken die aan het bidden waren. Ze waren helemaal in trance! En het hield maar niet op deze tempel, elke keer als je een tempel inkwam bleek erachter weer een nieuwe tempel te zijn. In de laatste tempel stond de grootste budha uit een stuk houd gesneden. En ik kan je verzekeren, die is GROOT!!
Na de tempel was het tijd om de laatste inkopen te doen. Het boodschappenlijstje was nog niet afgewerkt. De Silkmarket werd bezocht en met (een nieuwe) koffer vol kwamen we weer naar buiten. We lieten ons door de taxi chauffeur afzetten in een Hutong die Arjen had aangeraden en daar zijn we doorheen gaan struinen. We kwamen midden in het "echte" leven terecht en keken onze ogen uit. Na een tijdje lopen kwamen we ineens in een toeristich gedeelte terecht. Ook leuk, maar toch jammer van het autentieke karakter.
En zo naderde het einde van de dag, we gingen terug naar het hotel waar we nog net tijd hadden voor een voetmassage, en daarna was het onvermijdelijke daar. We moesten terug naar het vliegveld. Geen vertraging dit keer, en nadat we wat hadden gegeten vertrok het vliegtuig weer naar Hong Kong.
Wat een ongelofelijke trip, wat een geweldige stad. Ik hoop dat ik snel weer terug mag hiernaartoe!!
donderdag 8 september 2011
Linda in Hong Kongvenient!
Zaterdagmorgen is het een drukte van jewelste in huize van Mierlo! Om 6 uur 's morgens komt Arjen aan uit Indonesie, en twee uur later arriveert Linda in Central. Heerlijk om mijn man weer bij me te hebben, en ook super dat mijn vriendin en oud huisgenoot hier de komende twee weken zal zijn!
Natuurlijk wil ik Linda alles laten zien van Hong Kong, maar de eerste dag mag ze nog een beetje aclimatiseren. Dat wil zeggen, er staan nog geen toeristiche attracties op het programma. Wel inkopen voor de BBQ van die avond, want Willem & Suzanne en Pierre en Wijnand komen weer langs. Samen vertrekken we naar central waar we vis en groente kopen en ook nog even langs mijn kleermaker gaan om de sampels op te halen. Maar dat valt tegen, de sampels zijn er nog niet, dus die brengt ze 's avonds.
Na de inkopen vleien we ons aan het zwembad met de kinderen voor een verfrissende duik, en voor Linda om een beetje bij te bruinen, want na zo'n rotzomer in Nederland was dat wel nodig :)
Als ik naar boven ga om de kinderen in bed te leggen komen de eerste gasten al binnen. Linda, die door de weinige slaap en de nieuwe indrukken in slaap was gevallen bij het zwembad werd gewekt door Pierre en Wijnand. Het feest kon beginnen!
Het werd wederom een gezellige avond, in plaats van triviant of risk werd er de hele avond wordfeut gespeeld tegen elkaar. De moderne variant van scrabble op je iphone, heel 2.0 zullen we maar zeggen :)
Zondag lieten we de mini's bij Arjen, en vertrokken Linda en ik naar Shenzen. Ik had verwacht dat het superdruk zou zijn op zondag, maar het was juist heel erg rustig. Bij de immigratie waar Linda haar visum ging halen was niets te doen. We probeerden nog even om alvast een China visum te regelen voor hetweekend erop, maar de man die er zat was zo onvriendelijk dat we het wel uit ons hoofd lieten. Dan maar in de rij op maandagmorgen!
Linda kwam goed voorbereid, ze had allemaal kleding meegenomen die goed zit om na te laten maken. De jacht naar mooie stoffen kon beginnen. Leren jasje, oranje colbert en satijnen jurkjes, we zochten de ene naar de andere mooie stof uit en kregen er steeds meer lol in. En tja, dan begrijp je wel dat ik me ook niet in kon houden, dus bestelde ik ook weer 3 jurken, wel hele mooie, dat moet gezegd worden!
De hele ochtend spendeerden we op de markt om stoffen te kopen en ons van top tot teen op te laten meten, en toen was het tijd voor een welverdiende dim sum lunch. Omdat we nog naar Beijing zouden gaan hebben we verder niet veel gekocht, maar wel lieten we onze nagels mooi maken. Ze lokken je naar binnen voor 2 euro, en uiteindelijk verkopen ze je er allemaal extra services bij zodat je toch veel betaald. Maar het moet gezegd, de nagellak zit er nu, 3 weken later nog steeds prachtig op, dus het was het wel waard!
Moe maar voldaan zijn we aan het einde van de middag weer naar Hong Kong gegaan, de eerste shoptrip was een succes!
Maandagmorgen om 9 uur stonden we in Wan Chai voor het visumbureau. En niet alleen...beetje naief misschien, maar ik had het niet zo druk verwacht. Gelukkig hadden we nog genoeg te kletsen, en de 1.5 uur wachten vlogen voorbij! Net op tijd waren we bij de school van Amber om haar les bij te wonen. Ook Linda zong braaf mee met alle liedjes en het was erg leuk om te zien hoe Amber steeds meer geniet van haar play group.
Het werd nu natuurlijk wel tijd voor de toeristische highlights, dus nadat de kinderen in bed lagen stapten wij op het busje om Causeway Bay & Wan Chai te ontdekken. Het leuke van rondleidingen geven is dat iedereen anders tegen dingen aankijkt, en ik vind het heerlijk om Hong Kong weer door de ogen te zien van iemand voor wie alles nieuw is. Het enthousiasme is erg aanstekelijk, en je wordt vanzelf weer verliefd op je eigen stad. Aan het einde van de middag vonden we een Duitse kroeg (inclusief schlager muziek) waar we op het terras een biertje dronken, en zo sloten wij onze dag goed af!
Dinsdagmorgen moest ik gewoon werken bij Annemiek. Gelukkig is Linda aan het trainen voor de Dam tot Dam loop, dus zij ging hardlopen. Rond de lunch was ik thuis en vertrokken we samen naar de Peak. Eerst even geluncht en toen kon Linda met eigen ogen het uitzicht bekijken vanaf de hoogste berg op HK eiland.
Vanuit de Peak was het niet moeilijk om naar de overkant te gaan en TST te bekijken. We slenterden over de avenue of stars, bekeken Nathan Road en trakteerden onszelf op een (veel te duur) drankje bij Felix, de bar in het Peninsula hotel. Omdat we daarna niet heel veel tijd meer hadden voordat de lichtshow begon probeerden we de locale fastfood keten, Coral. Het zag er heerlijk uit op de foto's, en het was nog goedkoop ook. Ik vroeg met net af waarom ik deze tent nog niet eerder had ontdekt, toen ik mijn eerste hap nam. Ik zal niet precies herhalen wat ik toen zei, maar geloof me, het was niet voor kinderoren bestemd. Dit was a ones in a lifetime, en geen aanrader!
De lichtshow daarentegen viel wel in goede aarde bij Linda. Het is helemaal niet moeilijk om mensen te imponeren in Hong Kong, de stad heeft zoveel te bieden, je hoeft ze alleen maar naar de juiste plekken te begeleiden!
Woensdagochtend kwam Suzanne hier om dingen door te nemen voor het spel, en toen zij naar huis ging pakten wij de bus naar Central. Voor een lekkere dim sum lunch vertrokken we naar Maxime's place. Helaas waren we te laat en stond er een megalange rij. Toch maar een nummertje getrokken in de hoop dat het snel zou gaan. Ik moest nog best wat emails versturen en dus ging ik op de grond zitten en verdiepte me in mijn telefoon terwijl Linda om zich heen keek. En ineens werden we aangesproken door een Australische gast die vroeg of we bij hem en zijn vriend aan tafel wilden, met als excuus dat we dan sneller een tafel zouden krijgen (NOT). Ik wist niet wat me overkwam. Ik kijk al jaren niet meer om me heen met de blik dat ik op zoek ben naar contact, en dus komt er dus ook nooit iemand op me af. Maar op reis zijn met een vrijgezelle vrouw opent hele andere deuren! We overlegden snel met elkaar en vonden het ok om samen te eten. Echter schoot het niet op met de rij, en besloten we om ergens anders te lunchen. We vertelden dit aan Shaun en Cort, maar die vatten dit niet op als een vaarwel, maar pakten hun boeltje op en liepen mee...Kortom, we waren ineens met z'n vieren en vonden in LKF een nieuwe dim sum tent. Het was eigenlijk best gezellig, zeker niet mannen waar ik normaal mee af zou spreken, maar het bracht wel weer het backpackers gevoel terug.
Na de lunch ging Shaun naar de kapper, en vroeg Cort of hij met ons mee mocht. En zo had ik ineens een "groep" te begeleiden door Sheung Wan. Ik zat helemaal in mijn rol als reisleidster, en vertelde honderduit over de history van de wijk, de gewoontes, de tempel en uiteindelijk bracht ik ze naar "mijn" theemannetje waar we de thee ceremonie deden. Ik voelde me helemaal de reisleider, en vond het bijna raar dat ik geen tip kreeg toen de tour na 2 uur over was :) We namen afscheid van Cort, en gingen naar huis waar we met de meisjes konden knuffelen en een paar afleveringen van Grey's anatomy konden kijken. Linda heeft het pas recentelijk ontdekt en was "pas" bij seizoen 3. Ik besloot met haar mee te kijken, en inmiddels ben ik weer net zo verslaafd als zij, en ben ik blij dat ik alle dvd boxen heb!
Donderdagmorgen zijn we eerst naar het visumbureau gegaan om Linda's China Visum op te halen en daarna vertrokken we naar de Big Budha. Het was druk bij de kabelbaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook het feit dat het niet zo helder was maakte niet uit. We hebben een superleuke dag gehad. Linda is omhoog geklommen terwijl ik beneden een cadeautje kocht voor een kinderfeestje, en nadat we nog snel even het klooster bezochten stapten we in de bus naar Tai O. We struinden door de smalle straatjes van het stadje en deden uiteraard de dolfijnenboot tour! En....YIHAA, we hadden geluk, op een afstandje zagen we een dolfijn die rond een visserboot zwom.
En in plaats van de bus namen we dit keer een boot terug naar Tung Tjung. Echt een aanrader. Langs de kust van Lantau brengt die je tot vlak bij de MTR (5 minuten lopen). Je kunt op het bovendek zitten en hebt prachtig uitzich. En omdat je hetzelfde stuk vaart als de dolfijnenboten heb je nog kans dat je een dolfijn ziet ook!
Aan het einde van de middag ben ik er wel klaar mee en ga naar huis, terwijl Linda nog even in de bus blijft zitten en door reist naar Stanley market voor wat inkopen sluit ik mijn meisjes weer in mijn armen. Nog een nachtje en dan laat ik ze 4 dagen achter bij Arjen en Emi. Raar idee, maar oh, wat heb ik zin in onze trip naar Beijing!!
Natuurlijk wil ik Linda alles laten zien van Hong Kong, maar de eerste dag mag ze nog een beetje aclimatiseren. Dat wil zeggen, er staan nog geen toeristiche attracties op het programma. Wel inkopen voor de BBQ van die avond, want Willem & Suzanne en Pierre en Wijnand komen weer langs. Samen vertrekken we naar central waar we vis en groente kopen en ook nog even langs mijn kleermaker gaan om de sampels op te halen. Maar dat valt tegen, de sampels zijn er nog niet, dus die brengt ze 's avonds.
Na de inkopen vleien we ons aan het zwembad met de kinderen voor een verfrissende duik, en voor Linda om een beetje bij te bruinen, want na zo'n rotzomer in Nederland was dat wel nodig :)
Als ik naar boven ga om de kinderen in bed te leggen komen de eerste gasten al binnen. Linda, die door de weinige slaap en de nieuwe indrukken in slaap was gevallen bij het zwembad werd gewekt door Pierre en Wijnand. Het feest kon beginnen!
Het werd wederom een gezellige avond, in plaats van triviant of risk werd er de hele avond wordfeut gespeeld tegen elkaar. De moderne variant van scrabble op je iphone, heel 2.0 zullen we maar zeggen :)
Zondag lieten we de mini's bij Arjen, en vertrokken Linda en ik naar Shenzen. Ik had verwacht dat het superdruk zou zijn op zondag, maar het was juist heel erg rustig. Bij de immigratie waar Linda haar visum ging halen was niets te doen. We probeerden nog even om alvast een China visum te regelen voor hetweekend erop, maar de man die er zat was zo onvriendelijk dat we het wel uit ons hoofd lieten. Dan maar in de rij op maandagmorgen!
Linda kwam goed voorbereid, ze had allemaal kleding meegenomen die goed zit om na te laten maken. De jacht naar mooie stoffen kon beginnen. Leren jasje, oranje colbert en satijnen jurkjes, we zochten de ene naar de andere mooie stof uit en kregen er steeds meer lol in. En tja, dan begrijp je wel dat ik me ook niet in kon houden, dus bestelde ik ook weer 3 jurken, wel hele mooie, dat moet gezegd worden!
De hele ochtend spendeerden we op de markt om stoffen te kopen en ons van top tot teen op te laten meten, en toen was het tijd voor een welverdiende dim sum lunch. Omdat we nog naar Beijing zouden gaan hebben we verder niet veel gekocht, maar wel lieten we onze nagels mooi maken. Ze lokken je naar binnen voor 2 euro, en uiteindelijk verkopen ze je er allemaal extra services bij zodat je toch veel betaald. Maar het moet gezegd, de nagellak zit er nu, 3 weken later nog steeds prachtig op, dus het was het wel waard!
Moe maar voldaan zijn we aan het einde van de middag weer naar Hong Kong gegaan, de eerste shoptrip was een succes!
Maandagmorgen om 9 uur stonden we in Wan Chai voor het visumbureau. En niet alleen...beetje naief misschien, maar ik had het niet zo druk verwacht. Gelukkig hadden we nog genoeg te kletsen, en de 1.5 uur wachten vlogen voorbij! Net op tijd waren we bij de school van Amber om haar les bij te wonen. Ook Linda zong braaf mee met alle liedjes en het was erg leuk om te zien hoe Amber steeds meer geniet van haar play group.
Het werd nu natuurlijk wel tijd voor de toeristische highlights, dus nadat de kinderen in bed lagen stapten wij op het busje om Causeway Bay & Wan Chai te ontdekken. Het leuke van rondleidingen geven is dat iedereen anders tegen dingen aankijkt, en ik vind het heerlijk om Hong Kong weer door de ogen te zien van iemand voor wie alles nieuw is. Het enthousiasme is erg aanstekelijk, en je wordt vanzelf weer verliefd op je eigen stad. Aan het einde van de middag vonden we een Duitse kroeg (inclusief schlager muziek) waar we op het terras een biertje dronken, en zo sloten wij onze dag goed af!
Dinsdagmorgen moest ik gewoon werken bij Annemiek. Gelukkig is Linda aan het trainen voor de Dam tot Dam loop, dus zij ging hardlopen. Rond de lunch was ik thuis en vertrokken we samen naar de Peak. Eerst even geluncht en toen kon Linda met eigen ogen het uitzicht bekijken vanaf de hoogste berg op HK eiland.
Vanuit de Peak was het niet moeilijk om naar de overkant te gaan en TST te bekijken. We slenterden over de avenue of stars, bekeken Nathan Road en trakteerden onszelf op een (veel te duur) drankje bij Felix, de bar in het Peninsula hotel. Omdat we daarna niet heel veel tijd meer hadden voordat de lichtshow begon probeerden we de locale fastfood keten, Coral. Het zag er heerlijk uit op de foto's, en het was nog goedkoop ook. Ik vroeg met net af waarom ik deze tent nog niet eerder had ontdekt, toen ik mijn eerste hap nam. Ik zal niet precies herhalen wat ik toen zei, maar geloof me, het was niet voor kinderoren bestemd. Dit was a ones in a lifetime, en geen aanrader!
De lichtshow daarentegen viel wel in goede aarde bij Linda. Het is helemaal niet moeilijk om mensen te imponeren in Hong Kong, de stad heeft zoveel te bieden, je hoeft ze alleen maar naar de juiste plekken te begeleiden!
Woensdagochtend kwam Suzanne hier om dingen door te nemen voor het spel, en toen zij naar huis ging pakten wij de bus naar Central. Voor een lekkere dim sum lunch vertrokken we naar Maxime's place. Helaas waren we te laat en stond er een megalange rij. Toch maar een nummertje getrokken in de hoop dat het snel zou gaan. Ik moest nog best wat emails versturen en dus ging ik op de grond zitten en verdiepte me in mijn telefoon terwijl Linda om zich heen keek. En ineens werden we aangesproken door een Australische gast die vroeg of we bij hem en zijn vriend aan tafel wilden, met als excuus dat we dan sneller een tafel zouden krijgen (NOT). Ik wist niet wat me overkwam. Ik kijk al jaren niet meer om me heen met de blik dat ik op zoek ben naar contact, en dus komt er dus ook nooit iemand op me af. Maar op reis zijn met een vrijgezelle vrouw opent hele andere deuren! We overlegden snel met elkaar en vonden het ok om samen te eten. Echter schoot het niet op met de rij, en besloten we om ergens anders te lunchen. We vertelden dit aan Shaun en Cort, maar die vatten dit niet op als een vaarwel, maar pakten hun boeltje op en liepen mee...Kortom, we waren ineens met z'n vieren en vonden in LKF een nieuwe dim sum tent. Het was eigenlijk best gezellig, zeker niet mannen waar ik normaal mee af zou spreken, maar het bracht wel weer het backpackers gevoel terug.
Na de lunch ging Shaun naar de kapper, en vroeg Cort of hij met ons mee mocht. En zo had ik ineens een "groep" te begeleiden door Sheung Wan. Ik zat helemaal in mijn rol als reisleidster, en vertelde honderduit over de history van de wijk, de gewoontes, de tempel en uiteindelijk bracht ik ze naar "mijn" theemannetje waar we de thee ceremonie deden. Ik voelde me helemaal de reisleider, en vond het bijna raar dat ik geen tip kreeg toen de tour na 2 uur over was :) We namen afscheid van Cort, en gingen naar huis waar we met de meisjes konden knuffelen en een paar afleveringen van Grey's anatomy konden kijken. Linda heeft het pas recentelijk ontdekt en was "pas" bij seizoen 3. Ik besloot met haar mee te kijken, en inmiddels ben ik weer net zo verslaafd als zij, en ben ik blij dat ik alle dvd boxen heb!
Donderdagmorgen zijn we eerst naar het visumbureau gegaan om Linda's China Visum op te halen en daarna vertrokken we naar de Big Budha. Het was druk bij de kabelbaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook het feit dat het niet zo helder was maakte niet uit. We hebben een superleuke dag gehad. Linda is omhoog geklommen terwijl ik beneden een cadeautje kocht voor een kinderfeestje, en nadat we nog snel even het klooster bezochten stapten we in de bus naar Tai O. We struinden door de smalle straatjes van het stadje en deden uiteraard de dolfijnenboot tour! En....YIHAA, we hadden geluk, op een afstandje zagen we een dolfijn die rond een visserboot zwom.
En in plaats van de bus namen we dit keer een boot terug naar Tung Tjung. Echt een aanrader. Langs de kust van Lantau brengt die je tot vlak bij de MTR (5 minuten lopen). Je kunt op het bovendek zitten en hebt prachtig uitzich. En omdat je hetzelfde stuk vaart als de dolfijnenboten heb je nog kans dat je een dolfijn ziet ook!
Aan het einde van de middag ben ik er wel klaar mee en ga naar huis, terwijl Linda nog even in de bus blijft zitten en door reist naar Stanley market voor wat inkopen sluit ik mijn meisjes weer in mijn armen. Nog een nachtje en dan laat ik ze 4 dagen achter bij Arjen en Emi. Raar idee, maar oh, wat heb ik zin in onze trip naar Beijing!!
woensdag 7 september 2011
Nog even stilte voor de storm!
Maandag 15 augustus was het eindelijk weer tijd om samen met Ruby & Amber af te reizen naar Discovery Bay. We hadden met Rozemarijn en haar dochters Zare en Philine afgesproken. En dan merk je dat HK toch best wel groot is, het kunnen maanden voorbij gaan zonder dat we elkaar zien! Maar als we dan weer samen zijn is het wel meteen weer gezellig. We zijn naar de club op DB gegaan waar we heerlijk hebben gezwommen. De dames hadden pret voor 10 en wij konden lekker bijkletsen. Het enige nadeel is dat je er gewoon 1.5 uur over doet om weer thuis te komen, dus kon ik niet eeuwig blijven, de meisjes moesten nog naar bed. Maar al met al was het een heerlijke dag!
Dinsdag stond een langafgesproken uitje op het programma. Met Ana, Rufus, Hamish en Jasmine zijn Ruby en ik naar de kinderboerderij geweest. En omdat het de laatste dag van Willa was in Hong Kong mocht die ook mee :) Helaas nam ik de verkeerde afslag waardoor we ietwat rondjes reden, maar gelukkig kwam er redding, eindelijk vonden we iemand die de weg wist en zo kwamen we niet eens heel veel later dan gepland aan. De kinderen vonden het geweldig! Vooral het paardrijden was een topper, maar ook het vissen voeren en de geitjes vielen in de smaak. Hamish, de vader van Jasmine, die een week vrij was nam de kinderen mee op de touwbrug terwijl Ana en ik even uitpuften in de schaduw. Kortom, prima ochtend :) En 's middags kwamen sandra en Vera bij ons zwemmen, wat wil een mens nog meer? Een perfecte afsluiting van de zomervakantie.
Woensdag begon het echte leven weer, op het programma stond de eerste schooldag! Ruby zit nog steeds in de Ladybirds klas, en Amber starte vandaag in de playgroup. Heel raar om daar weer terug te zijn, maar nu met Amber. Ze was slechts 4 dagen oud toen we haar meenamen om te laten zien aan de klas van Ruby, en nu gaat ze er zelf al naartoe...Amber is veruit de jongste in haar klas (niet zo verwonderlijk aangezien je eigenlijk 18 maanden moet zijn voordat je kunt starten en Amber pas 16 maanden is) en ze vond het nog best spannend. Had ook moeite om tot het einde wakker te blijven, maar overall kreeg ik wel het idee dat ze het leuk vond.
Ruby moet duidelijk weer wennen op school. Haar vriendinnetje Rebecca is naar een andere school gegaan en dus moet ze nu nieuwe vrienden maken, en dat vind ze nog best lastig. De eerste dagen zijn dan ook best moeilijk voor haar, maar gelukkig vind ze haar draai snel en maakt ze makkelijk vrienden.
Als de kinderen moe maar voldaan in bed liggen vertrek ik naar Stanley voor een lunch met Sandra. Eindelijk eens bijpraten zonder de kinderen werkt verfrissend :) Heel lang hebben we helaas niet de tijd, want om 14.30 uur moet ik me melden op Burnside om te werken bij Annemiek. De kinderen spelen bij Ava, en die zie ik helaas niet meer als ik thuis kom zijn zij nog daar. Ik haast me ondertussen naar Central waar ik met Candy heb afgesproken voor een etentje. Heel gezellig, mooie verhalen uitgewisseld en veel business ideeen besproken. Heerlijk om weer creatief na te kunnen denken!
Donderdagochtend komt Suzanne hier, we bespreken de nieuwste ideeen voor ons bedrijf en nemen de laatste sampels door. Het is natuurlijk altijd meer werk dan we hadden gehoopt/gedacht, maar het geeft ongelofelijk veel energie om er mee bezig te zijn!
's middags ga ik naar Causeway Bay voor mijn slimming treatment, waar ik helaas nog niets van zie of merk...ze verkopen een boel gebakken lucht zullen we maar zeggen, maar goed, baad het niet dan schaad het niet, en ik heb nog een aantal sessie te gaan, dus wie weet!
Heel lang kan ik ook niet treuren, want 's middags moet er weer gebakken worden. Dit keer voor de traktatie van Ruby op school. Op het menu staan cupcakes. Omdat ze in de "lieveheerstbeestjes" klas zit leek het me een leuk idee om 24 lieveheersbeestjes te maken. De volgende keer als ik dit soort goede ideeen heb wil iemand me dan waarschuwen? Het was namelijk superveel werk, heb 3 uur non stop in de keuken gestaan om de krengen te maken. Maar eerlijk is eerlijk, het resultaat was geweldig!
Helaas kreeg ik slecht nieuws toen de kinderen terug kwamen van hun playdate. Jasmine, een meisje waar Ruby de laatste tijd veel mee heeft gespeeld pest haar. Zodra Rufus en Jasmine samen zijn bombardeerd Jasmine ruby tot haar slachtoffer en zijn ze echt gemeen. Ik had het al vaker gezien, maar dat werd dan gecorrigeerd en het leek beter te gaan, maar toen de kinderen alleen met de helpers waren liep het helemaal uit de hand. Ruby werd geduwd, buitengesloten en er werden hele gemene dingen tegen haar gezegd. Tijd dus voor mij om er een stokje voor te steken. Met lood in mijn schoenen belde ik de moeder van dit meisje op om te vertellen wat er was gebeurd en dat ik vanaf nu niet meer wil dat de kinderen met elkaar spelen. Heel jammer, maar ik moet nu voor mijn kind kiezen. Gelukkig pakte de moeder het goed op, bood ze haar excuses aan namens haar dochter en heeft ze haar dochter op een ander tijdstip naar balletles gedaan. Voorlopig maar even geen contact met de dames, dan zien we over een paar maanden wel weer verder.
Ik denk niet dat Ruby er een trauma aan over zal houden, die had het nog niet eens heel erg door. Ze is nog zo naief, wilde gewoon graag met Rufus en Jasmine spelen en begreep niet dat ze dat niet wilden, want het waren toch haar vrienden? Ik denk dat ik het er moeilijker mee had omdat je je als moeder ontzettend machteloos voelt als je kind wordt gepest. Het heeft mij in ieder geval heel diep geraakt. En ik hoop van harte dat ze in de toekomst niet vaker zal worden gepest, al kun je dat bijna niet voorkomen dat je op een punt in je leven gepest wordt.
Vrijdag was Ruby het hele voorval al weer vergeten en verheugde ze zich er op om haar verjaardag te vieren op school. En het moet gezegd, dat doen ze op een ontzettend leuke manier. Van te voren krijg je als ouders formulieren mee die je in moet vullen. Voor elk levensjaar 1 formulier waar je een foto op plakt van je kind zoals ze er toen uit zag. Alle kinderen zitten in een kring en in het midden wordt de wereldbol neergezet, Ruby mocht vertellen waar ze was geboren, en vervolgens mocht ze voor elk jaar een rondje om de wereldbol lopen terwijl de kinderen een liedje zongen over het verstrijken van de 12 maanden en dat er dan een jaar voorbij was. Na elk rondje mocht Ruby de foto van haar laten zien aan de kinderen van hoe ze er uit zag toen ze 0, 1,2 was, en uiteindelijk natuurlijk 3. Daarna mocht ik een verhaaltje voorlezen in de klas en toen was het tijd voor de cupcakes. Ze vielen gelukkig in de smaak, dus had ik niet voor niets in de keuken staan zwoegen :).
Na de enerverende dag had ik wel een lekker etentje verdiend, en alzo geschiede! Samen met Julia & Peter en hun dochter Sophie en Jo Anne & Adam heb ik gegeten bij een Thais restaurant. Eerlijk is eerlijk, ik hou niet van thais eten, maar het was zo gezellig dat ik het eten op de koop toe nam :) Jammer dat Arjen er niet bij kon zijn, die zat de hele week in het buitenland samen met Ingrid om de sales te doen. Gelukkig kwam hij zaterdag weer thuis, want een week zonder elkaar vind ik toch echt te veel!
Dinsdag stond een langafgesproken uitje op het programma. Met Ana, Rufus, Hamish en Jasmine zijn Ruby en ik naar de kinderboerderij geweest. En omdat het de laatste dag van Willa was in Hong Kong mocht die ook mee :) Helaas nam ik de verkeerde afslag waardoor we ietwat rondjes reden, maar gelukkig kwam er redding, eindelijk vonden we iemand die de weg wist en zo kwamen we niet eens heel veel later dan gepland aan. De kinderen vonden het geweldig! Vooral het paardrijden was een topper, maar ook het vissen voeren en de geitjes vielen in de smaak. Hamish, de vader van Jasmine, die een week vrij was nam de kinderen mee op de touwbrug terwijl Ana en ik even uitpuften in de schaduw. Kortom, prima ochtend :) En 's middags kwamen sandra en Vera bij ons zwemmen, wat wil een mens nog meer? Een perfecte afsluiting van de zomervakantie.
Woensdag begon het echte leven weer, op het programma stond de eerste schooldag! Ruby zit nog steeds in de Ladybirds klas, en Amber starte vandaag in de playgroup. Heel raar om daar weer terug te zijn, maar nu met Amber. Ze was slechts 4 dagen oud toen we haar meenamen om te laten zien aan de klas van Ruby, en nu gaat ze er zelf al naartoe...Amber is veruit de jongste in haar klas (niet zo verwonderlijk aangezien je eigenlijk 18 maanden moet zijn voordat je kunt starten en Amber pas 16 maanden is) en ze vond het nog best spannend. Had ook moeite om tot het einde wakker te blijven, maar overall kreeg ik wel het idee dat ze het leuk vond.
Ruby moet duidelijk weer wennen op school. Haar vriendinnetje Rebecca is naar een andere school gegaan en dus moet ze nu nieuwe vrienden maken, en dat vind ze nog best lastig. De eerste dagen zijn dan ook best moeilijk voor haar, maar gelukkig vind ze haar draai snel en maakt ze makkelijk vrienden.
Als de kinderen moe maar voldaan in bed liggen vertrek ik naar Stanley voor een lunch met Sandra. Eindelijk eens bijpraten zonder de kinderen werkt verfrissend :) Heel lang hebben we helaas niet de tijd, want om 14.30 uur moet ik me melden op Burnside om te werken bij Annemiek. De kinderen spelen bij Ava, en die zie ik helaas niet meer als ik thuis kom zijn zij nog daar. Ik haast me ondertussen naar Central waar ik met Candy heb afgesproken voor een etentje. Heel gezellig, mooie verhalen uitgewisseld en veel business ideeen besproken. Heerlijk om weer creatief na te kunnen denken!
Donderdagochtend komt Suzanne hier, we bespreken de nieuwste ideeen voor ons bedrijf en nemen de laatste sampels door. Het is natuurlijk altijd meer werk dan we hadden gehoopt/gedacht, maar het geeft ongelofelijk veel energie om er mee bezig te zijn!
's middags ga ik naar Causeway Bay voor mijn slimming treatment, waar ik helaas nog niets van zie of merk...ze verkopen een boel gebakken lucht zullen we maar zeggen, maar goed, baad het niet dan schaad het niet, en ik heb nog een aantal sessie te gaan, dus wie weet!
Heel lang kan ik ook niet treuren, want 's middags moet er weer gebakken worden. Dit keer voor de traktatie van Ruby op school. Op het menu staan cupcakes. Omdat ze in de "lieveheerstbeestjes" klas zit leek het me een leuk idee om 24 lieveheersbeestjes te maken. De volgende keer als ik dit soort goede ideeen heb wil iemand me dan waarschuwen? Het was namelijk superveel werk, heb 3 uur non stop in de keuken gestaan om de krengen te maken. Maar eerlijk is eerlijk, het resultaat was geweldig!
Helaas kreeg ik slecht nieuws toen de kinderen terug kwamen van hun playdate. Jasmine, een meisje waar Ruby de laatste tijd veel mee heeft gespeeld pest haar. Zodra Rufus en Jasmine samen zijn bombardeerd Jasmine ruby tot haar slachtoffer en zijn ze echt gemeen. Ik had het al vaker gezien, maar dat werd dan gecorrigeerd en het leek beter te gaan, maar toen de kinderen alleen met de helpers waren liep het helemaal uit de hand. Ruby werd geduwd, buitengesloten en er werden hele gemene dingen tegen haar gezegd. Tijd dus voor mij om er een stokje voor te steken. Met lood in mijn schoenen belde ik de moeder van dit meisje op om te vertellen wat er was gebeurd en dat ik vanaf nu niet meer wil dat de kinderen met elkaar spelen. Heel jammer, maar ik moet nu voor mijn kind kiezen. Gelukkig pakte de moeder het goed op, bood ze haar excuses aan namens haar dochter en heeft ze haar dochter op een ander tijdstip naar balletles gedaan. Voorlopig maar even geen contact met de dames, dan zien we over een paar maanden wel weer verder.
Ik denk niet dat Ruby er een trauma aan over zal houden, die had het nog niet eens heel erg door. Ze is nog zo naief, wilde gewoon graag met Rufus en Jasmine spelen en begreep niet dat ze dat niet wilden, want het waren toch haar vrienden? Ik denk dat ik het er moeilijker mee had omdat je je als moeder ontzettend machteloos voelt als je kind wordt gepest. Het heeft mij in ieder geval heel diep geraakt. En ik hoop van harte dat ze in de toekomst niet vaker zal worden gepest, al kun je dat bijna niet voorkomen dat je op een punt in je leven gepest wordt.
Vrijdag was Ruby het hele voorval al weer vergeten en verheugde ze zich er op om haar verjaardag te vieren op school. En het moet gezegd, dat doen ze op een ontzettend leuke manier. Van te voren krijg je als ouders formulieren mee die je in moet vullen. Voor elk levensjaar 1 formulier waar je een foto op plakt van je kind zoals ze er toen uit zag. Alle kinderen zitten in een kring en in het midden wordt de wereldbol neergezet, Ruby mocht vertellen waar ze was geboren, en vervolgens mocht ze voor elk jaar een rondje om de wereldbol lopen terwijl de kinderen een liedje zongen over het verstrijken van de 12 maanden en dat er dan een jaar voorbij was. Na elk rondje mocht Ruby de foto van haar laten zien aan de kinderen van hoe ze er uit zag toen ze 0, 1,2 was, en uiteindelijk natuurlijk 3. Daarna mocht ik een verhaaltje voorlezen in de klas en toen was het tijd voor de cupcakes. Ze vielen gelukkig in de smaak, dus had ik niet voor niets in de keuken staan zwoegen :).
Na de enerverende dag had ik wel een lekker etentje verdiend, en alzo geschiede! Samen met Julia & Peter en hun dochter Sophie en Jo Anne & Adam heb ik gegeten bij een Thais restaurant. Eerlijk is eerlijk, ik hou niet van thais eten, maar het was zo gezellig dat ik het eten op de koop toe nam :) Jammer dat Arjen er niet bij kon zijn, die zat de hele week in het buitenland samen met Ingrid om de sales te doen. Gelukkig kwam hij zaterdag weer thuis, want een week zonder elkaar vind ik toch echt te veel!
vrijdag 19 augustus 2011
1,2 3 Jaar!!!!
Wat heerlijk, nu suzanne en ik samen werken begint onze werkweek ook echt op maandag! De eerste meeting was bij Suzanne thuis. We hebben een overzicht gemaakt met wat we willen doen, welke producten we gaan lanceren en hoe die er uit moeten komen te zien. Het ging razendsnel, en binnen no time hadden we de 3 producten uitgekozen. Na de meeting ben ik even meegegaan om naar hun nieuwe huis te kijken, en daarna ging ik naar de stoffenmarkt in Sham shui po om materialen te sourcen. Mijn god, wat een keuze! Werkelijk duizenden stoffen, van verschillende materialen en met verschillende prints. Het werd een indrukwekkende middag. Ik kwam met een tas helemaal vol samplels thuis, nu nog uitzoeken welke stof we gaan gebruiken.
Dinsdagochtend kwamen sandra & Vera hier spelen, en daarna kwam Suzanne langs om te kijken naar de stoffen. We maakten onze keuze en gewapend met de sampels ben ik toen naar Central gegaan om het design te bespreken met "mijn" kleermaker. Tja, en dat viel een beetje tegen. De romper die we uit hadden gekozen was erg duur om te maken, en daar kwamen de materialen en drukkosten nog bij. Dus dat idee hebben we even op de lange baan geschoven. Het volgende ontwerp is wat simpeler, en op dit moment wordt er een voorbeeld gemaakt. Ik ben reuze benieuwd.
Omdat we niet alleen met de babykleding bezig zijn, maar ook nog met het memoriespel hadden we woendag een afspraak met de grootste drukker van spelletjes in HK. Met een tas vol voorbeelden kwamen we aanzetten, en we hadden allebei meteen een ontzettend goed gevoel bij deze partij. Na anderhalf uur waren we er helemaal uit, maten en papier zijn gekozen! Ze zijn heel professioneel, en kunnen ook nog eens een goede prijs geven. We gaan nog wel bij een paar anderen een offerte opvragen, maar het is in ieder geval fijn dat we met hun in zee kunnen.
Donderdag kwam er ineens een afscheidslunch van Emma. Omdat ze geen school voor hun oudste zoon konden vinden verhuizen ze terug naar Sydney. En ook al heel snel, twee weken nadat het besluit was genomen verhuizen ze, en dus hadden we een snelle afscheidslunch. Die overegens heel erg leuk was! Om 15.00 uur snelde ik terug naar huis, want de huisbaas kwam weer langs om alle gebreken op te nemen die we hadden gemeld. Dat doen ze alleen als we brieven schrijven (op de ouderwetse manier, dus geen email/fax etc), dus dat doen we dan nu maar. En terwijl zij hun inspectie door het huis liepen ben ik begonnen met het bakken van de taart voor Ruby's verjaardag. Ze wilde graag een paard, een blauw paard om precies te zijn, en dus spendeerde ik uren in de keuken om het paard te maken. En toen de meisjes op bed lagen konden Emi en ik het huis gaan versieren, want onze "kleine" meid werd al weer 3!
En vrijdag was het zover, Ruby was jarig, en ik was 3 jaar mama. Het blijft een hele bijzondere dag voor ons allebei. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe klein ze was, en hoe hulpeloos, en kijk nu naar haar!
Het is de eerste keer dat ze echt door heeft dat ze jarig is, en dat is heel lief om te zien. Vol verwachting liep ze de trap af waar wij met z'n allen stonden om voor haar te zingen. Na het uitblazen van de kaarsje mocht ze haar cadeaus openmaken. Van ons kreeg ze een fiets, balletschoenen, een balletpakje en een mini mouse poppetje. En van opa Willem & oma Janny & Barbara een echte Buzz Lightyear. Zo schattig, ze was zo druk bezig met het openmaken van het cadeau dat ze niet eens door had wat er in zat. Arjen vroeg wat het was, waarop ze antwoorde, een space ranger papa. En welke dan? Buzz lighyear....(stilte, en toen viel het kwartje pas)OOOOOOOOHHHH Buzz lightyear is van mij!!!
's Middags had Ruby haar feestje, er waren een heleboel kindjes en ze is gruwelijk verwend. Toen iedereen er was zijn we naar de tuin gegaan waar ik voor iedereen een canvas doek had neergezet met een bordje verf. Ze mochten allemaal hun eigen schilderij maken. En toen ze allemaal vies waren verhuisden we de hele groep naar het zwembad waar we een verfrissende duik namen. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was mochten ze daarna 2 aan 2 hun eigen pizza maken (ik had de dag ervoor het deeg gemaakt, en kleine pizza's gerold). Zelf mochten ze de sauce en de toppings erop doen. Ze vonden het allemaal geweldig! En zo heeft iedereen genoten van Ruby's verjaardag. En Ruby? Die lag om 19.30 gesloopt, maar gelukkig in bed.
Wat ik me niet eerder realiseerde is dat er HEEL veel verjaardagen zijn in augustus. Dus ondanks het feit dat onze buik nog vol zat van alle cupcakes en taart was het zaterdagmorgen al weer tijd voor het feestje van sarah. Ze hielden het op het strand bij South Bay, en dus lagen we binnen no time met z'n allen in de zee. Erg geslaagd partijtje.
Toen we eenmaal thuis waren en de kinderen knock out in bed lagen besloten Arjen en ik om toch naar de hockeytraining te gaan, ook al was het 35 graden. Het was heet, heeeeel heet. Zelfs zonder te sporten was het bijna niet uit te houden, maar als je ook nog moet rennen heb je het idee dat je in een sauna speelt. Veel langer dan een uurtje hielden we het dan ook niet vol. Gelukkig was het biert na de training bij de Jockey koud!
En 's avonds zijn we gaan eten bij de China Club met Peter & Julia. Mijn vriendin die weer in de UK woont, maar waarvan de man nog in HK zit. Zij is dus elke vakantie hier met de kinderen, wat het voor ons geweldig maakt om haar nog regelmatig te zien. Heel fijn om weer bij te kletsen en we hebben nog lekker gegeten ook.
En zondag hadden we zin in HELEMAAL NIETS! oh, wat heerlijk, een dagje aanrommelen met z'n allen in huis. Beetje zwemmen, puzzelen met Ruby, boekje lezen met Amber en ik heb onze reis voor de kerst geboekt. Na een geweldige vakantie in Australie vorig jaar gaan we dit jaar naar.....Nieuw Zeeland! De vluchten en de camper zijn geboekt en betaald, dus niets houdt ons meer tegen ;)
Arjen vertrok om 16.00 uur naar het vliegveld. Hij is de hele week weg om heel veel klanten te bezoeken. De meisjes en ik hebben de rest van de middag gebruikt om te skypen met alle opa's en oma's en tante Barbara. Fijn om iedereen weer even gezien en gesproken te hebben.
En zo eindigde de laatste volle week van de vakantie. Nog 2 dagen zijn we vrij, en dan beginnen allebei de kinderen aan school!
Dinsdagochtend kwamen sandra & Vera hier spelen, en daarna kwam Suzanne langs om te kijken naar de stoffen. We maakten onze keuze en gewapend met de sampels ben ik toen naar Central gegaan om het design te bespreken met "mijn" kleermaker. Tja, en dat viel een beetje tegen. De romper die we uit hadden gekozen was erg duur om te maken, en daar kwamen de materialen en drukkosten nog bij. Dus dat idee hebben we even op de lange baan geschoven. Het volgende ontwerp is wat simpeler, en op dit moment wordt er een voorbeeld gemaakt. Ik ben reuze benieuwd.
Omdat we niet alleen met de babykleding bezig zijn, maar ook nog met het memoriespel hadden we woendag een afspraak met de grootste drukker van spelletjes in HK. Met een tas vol voorbeelden kwamen we aanzetten, en we hadden allebei meteen een ontzettend goed gevoel bij deze partij. Na anderhalf uur waren we er helemaal uit, maten en papier zijn gekozen! Ze zijn heel professioneel, en kunnen ook nog eens een goede prijs geven. We gaan nog wel bij een paar anderen een offerte opvragen, maar het is in ieder geval fijn dat we met hun in zee kunnen.
Donderdag kwam er ineens een afscheidslunch van Emma. Omdat ze geen school voor hun oudste zoon konden vinden verhuizen ze terug naar Sydney. En ook al heel snel, twee weken nadat het besluit was genomen verhuizen ze, en dus hadden we een snelle afscheidslunch. Die overegens heel erg leuk was! Om 15.00 uur snelde ik terug naar huis, want de huisbaas kwam weer langs om alle gebreken op te nemen die we hadden gemeld. Dat doen ze alleen als we brieven schrijven (op de ouderwetse manier, dus geen email/fax etc), dus dat doen we dan nu maar. En terwijl zij hun inspectie door het huis liepen ben ik begonnen met het bakken van de taart voor Ruby's verjaardag. Ze wilde graag een paard, een blauw paard om precies te zijn, en dus spendeerde ik uren in de keuken om het paard te maken. En toen de meisjes op bed lagen konden Emi en ik het huis gaan versieren, want onze "kleine" meid werd al weer 3!
En vrijdag was het zover, Ruby was jarig, en ik was 3 jaar mama. Het blijft een hele bijzondere dag voor ons allebei. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe klein ze was, en hoe hulpeloos, en kijk nu naar haar!
Het is de eerste keer dat ze echt door heeft dat ze jarig is, en dat is heel lief om te zien. Vol verwachting liep ze de trap af waar wij met z'n allen stonden om voor haar te zingen. Na het uitblazen van de kaarsje mocht ze haar cadeaus openmaken. Van ons kreeg ze een fiets, balletschoenen, een balletpakje en een mini mouse poppetje. En van opa Willem & oma Janny & Barbara een echte Buzz Lightyear. Zo schattig, ze was zo druk bezig met het openmaken van het cadeau dat ze niet eens door had wat er in zat. Arjen vroeg wat het was, waarop ze antwoorde, een space ranger papa. En welke dan? Buzz lighyear....(stilte, en toen viel het kwartje pas)OOOOOOOOHHHH Buzz lightyear is van mij!!!
's Middags had Ruby haar feestje, er waren een heleboel kindjes en ze is gruwelijk verwend. Toen iedereen er was zijn we naar de tuin gegaan waar ik voor iedereen een canvas doek had neergezet met een bordje verf. Ze mochten allemaal hun eigen schilderij maken. En toen ze allemaal vies waren verhuisden we de hele groep naar het zwembad waar we een verfrissende duik namen. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was mochten ze daarna 2 aan 2 hun eigen pizza maken (ik had de dag ervoor het deeg gemaakt, en kleine pizza's gerold). Zelf mochten ze de sauce en de toppings erop doen. Ze vonden het allemaal geweldig! En zo heeft iedereen genoten van Ruby's verjaardag. En Ruby? Die lag om 19.30 gesloopt, maar gelukkig in bed.
Wat ik me niet eerder realiseerde is dat er HEEL veel verjaardagen zijn in augustus. Dus ondanks het feit dat onze buik nog vol zat van alle cupcakes en taart was het zaterdagmorgen al weer tijd voor het feestje van sarah. Ze hielden het op het strand bij South Bay, en dus lagen we binnen no time met z'n allen in de zee. Erg geslaagd partijtje.
Toen we eenmaal thuis waren en de kinderen knock out in bed lagen besloten Arjen en ik om toch naar de hockeytraining te gaan, ook al was het 35 graden. Het was heet, heeeeel heet. Zelfs zonder te sporten was het bijna niet uit te houden, maar als je ook nog moet rennen heb je het idee dat je in een sauna speelt. Veel langer dan een uurtje hielden we het dan ook niet vol. Gelukkig was het biert na de training bij de Jockey koud!
En 's avonds zijn we gaan eten bij de China Club met Peter & Julia. Mijn vriendin die weer in de UK woont, maar waarvan de man nog in HK zit. Zij is dus elke vakantie hier met de kinderen, wat het voor ons geweldig maakt om haar nog regelmatig te zien. Heel fijn om weer bij te kletsen en we hebben nog lekker gegeten ook.
En zondag hadden we zin in HELEMAAL NIETS! oh, wat heerlijk, een dagje aanrommelen met z'n allen in huis. Beetje zwemmen, puzzelen met Ruby, boekje lezen met Amber en ik heb onze reis voor de kerst geboekt. Na een geweldige vakantie in Australie vorig jaar gaan we dit jaar naar.....Nieuw Zeeland! De vluchten en de camper zijn geboekt en betaald, dus niets houdt ons meer tegen ;)
Arjen vertrok om 16.00 uur naar het vliegveld. Hij is de hele week weg om heel veel klanten te bezoeken. De meisjes en ik hebben de rest van de middag gebruikt om te skypen met alle opa's en oma's en tante Barbara. Fijn om iedereen weer even gezien en gesproken te hebben.
En zo eindigde de laatste volle week van de vakantie. Nog 2 dagen zijn we vrij, en dan beginnen allebei de kinderen aan school!
zondag 14 augustus 2011
sport week voor Ruby
Deze zomer geen summer school voor Ruby, maar ik heb haar wel opgegeven voor een sportcamp bij de Football Club. En na registratie bleek dat Rufus en Jasmine ook naar dit kamp gingen, dus dat kwam mooi uit.
We konden met Ana meerijden naar de Football Club, en terwijl de kinderen van 10-13 op camp waren lagen wij in de zon bij het zwembad. Echt vakantiegevoel kan ik melden. Zeker toen ik aan het einde van de dag een roodverbrand huidje had en mijn bikini duidelijk op mijn lichaam stond!
De kinderen speelden die middag met Rufus, en dus kon ik naar mijn slimming treatment. Heb helaas niet het idee dat het echt werkt, maar goed, ik kreeg er ook een gezichtsbehandeling en dat is altijd fijn. En wie weet, na alle behandelingen zal ik toch wel iets zien?!
We hebben geluk, het is deze week stralend weer, warm (heel warm) maar aan het zwembad is dat goed uit te houden. Dinsdag neem ik Amber dus ook mee naar de football club als Ruby aan het sporten is. Dat wil zeggen, als ze sport doet, want het kamp valt nogal tegen. Het is vol in de klas (38 kindjes) en ze hebben maandag niet gesport (alleen de jongens mochten rugbyen) en op dinsdag is er gebasketbald, maar niet heel lang. Wel komt Ruby elke dag met een paar tekeningen thuis, maar je moet het met me eens zijn dat je haar daar niet voor naar een sportkamp stuurd. Toen ze op woensdag ook niet sporten heb ik een klacht ingediend, ik betaal natuurlijk geen godsvermogen voor een sportkamp waar niet wordt gesport. Gelukkig is deze klacht goed opgepakt en hebben ze de rest van de week wel gesport, maar het was eens en nooit weer daar, dat begrijp je.
Woensdag begon weer heeeeeel vroeg, want wederom ging ik voor Gouke invallen bij BNI, dat betekende dus om 7 uur melden in central. Arjen ging gelukkig tegelijkertijd naar zijn werd, dus ik werd netjes afgezet, en daarna ben ik naar kantoor gegaan om verder te werken aan de teksten.
Dit keer niet de hele dag, want er was een feestje te vieren, Vera werd 2! Met de meisjes zijn we daar naartoe gegaan en op hun dakterras hebben ze heerlijk in het zwembadje gelegen en taartjes gegeten. Er waren heel veel kindjes, maar die van mij speelden vooral met elkaar. Zodra Amber ergens naartoe ging volgde Ruby haar en andersom, heel leuk om te zien.
Donderdag ochtend kreeg ik versterking, Suzanne, afgestudeerd journalist, kwam me helpen met mijn teksten. Netjes had ik alle teksten uitgeprint en aan haar gegeven. Maar wat ik al aan zag komen, de teksten moeten volledig herschreven worden. Ik heb goed werk verricht met het uitzoeken van leuke feiten, maar het daadwerkelijke schrijven, daar ben ik gewoon niet voor in de wieg gelegd. Helemaal niet erg, maar wat nu? Het plan was snel geboren dat Suzanne ons ging helpen, maar dat moest natuurlijk nog wel met Jeanine overlegd worden, dit project deed ik niet alleen. Gelukkig vond die het geen enkel probleem!
De rest van de dag zijn Suzanne en ik op pad geweest, en langzaam maar zeker kwamen er nog veel meer ideeen bovendrijven, en hadden we wel 10 producten die we wilden lanceren. Het was dan ook een logisch gevolg dat we besloten om samen een bedrijf op te gaan richten waarin we, naast het memoryspel nog zeker 2 andere producten voor het einde van het jaar gelanceerd willen hebben. De naam van ons bedrijf? Hong Kong memories, en wat we gaan maken? Hoogwaardige souvenirs, met een touch of Hong Kong!
Dit heugelijk feit moest natuurlijk gevierd worden, dus zijn we met de mannen naar de borrel geweest van de Nederlandse vereniging, en daarna hebben we nog gegeten bij Frites. Een geslaagde dag kan ik dus melden!
Vrijdag ben ik naar het consulaat geweest van China om een visum aan te vragen. Dit keer voor 6 maanden, dus kom maar op met die leuke tripjes :) En tja, dan kom je toch weer bij het zwembad te liggen nadat je klaar bent. Daar lagen Ana en Mel al op me te wachten. Ik besloot het er maar van te nemen deze week!
's Middags zijn mijn kinderen gaan slapen, en toen ze wakker werden kwamen Mel en Ana ons ophalen om met z'n allen naar wise kids te gaan. Rufus, Ruby, Jasmine en Amber hadden het enorm naar hun zin.
Zaterdagmorgen ben ik met de meisjes naar het strand gegaan in Stanley voor de verjaardag van Xanthe, die werd al weer 1. De meiden genoten van het strand en rond 11.00 uur zijn we naar het huis van Mel gegaan voor taart en drankjes. Maar hoe gezellig het ook was, de kinderen waren om 12.00 uur gesloopt, dus tijd om naar huis te gaan. Ze zijn gaan slapen en werden 's middags pas laat wakker. Het idee was om met z'n allen met de boot naar Mui Wo te gaan, maar die was net weg toen we aankwamen. Een half uur wachten hadden we geen zin in, dan zou het allemaal heel laat worden, dus besloten we voor plan B te gaan. We namen de starferry naar TST. Vanuit daar kon ik prachtige foto's maken voor het spel, en de meisjes waren er ook nog nooit geweest, dus die konden HK ook eens goed bekijken.
Nadat we de foto's binnen hadden en we allemaal oververhit waren hadden we het wel gehad. We zijn terug naar huis gegaan waar ik eten ging kopen en Arjen met de meisjes ging zwemmen.
Zondagmorgen om 8.15 stond Rufus op de stoep. Hij kwam een dagje bij ons spelen omdat zijn ouders een romantisch weekend weg waren. Een mooie reden om iets leuks te doen, dus gingen we naar Disneyland. Na het ontbijt stapten we met z'n allen in de auto en rond 10.15 kwamen we aan in het park. Ons abonnement was verlopen dus dat werd eerst verlengt en toen kon de lol beginnen. Uiteraard gingen we eerst in de Buzz Lightyear attractie, 2 x, want Buzz is de held van alle kinderen. Willem, Suzanne & Julius waren al in het park en die ontmoeten we daar. De kinderen vonden het geweldig!
Na de Buzz liepen we naar het plein waar lightning McQueen kwam (auto uit Cars). Er was een hele show omheen gebouwd, en je kon met de auto op de foto. Hier had je wel van te voren kaarten voor moeten halen, en gelukkig had Suzanne dat geregeld. Dus mochten al onze kinderen naar voren om met hun held op de foto te gaan.
Het volgende hoogtepunt was de Lion King musical. Amber, die bij mij op schoot zat heeft een half uur lang geklapt en gejuicht bij het zien van alle dieren. Ze was op een gegeven moment zo enhousiast dat ze mijn hoofd vastpakte en ik een hele dikke kus kreeg! Maar ook de andere kinderen genoten zichtbaar van de hele show.
Na de show viel Amber in slaap, en ik bleef bij haar terwijl de rest de river cruise maakten. Dat was de laatste keer een groot succes geweest, maar dit keer waren alle kinderen bang. Je maakt een cruise door de jungle en daar zie je allemaal beesten. Voorheen was dat leuk, maar nu waren ze te "echt" voor de kids en dachten ze dat ze aangevallen werden. Voorlopig maar niet meer ingaan dus.
De parade was net begonnen toen ze uit de boot kwamen en daarmee was het leed snel vergeten. Met open monden keken ze naar alle Disney karakters die voorbij kwamen op hun praalwagens. Heeft zeker heel veel indruk gemaakt.
Inmiddels was het 2 uur, dus tijd om wat te eten. Er werd gekozen voor de burgertent. Maar daar bleek dat het toch wel veel was geweest voor de meisjes, ze waren op, werden jengelig en geiriteerd. Tijd dus om naar huis te gaan.
Rond 3 uur brachten we Rufus weer naar zijn ouders en doken wij met z'n allen het zwembad in. Weer een hele mooie week was afgesloten!
We konden met Ana meerijden naar de Football Club, en terwijl de kinderen van 10-13 op camp waren lagen wij in de zon bij het zwembad. Echt vakantiegevoel kan ik melden. Zeker toen ik aan het einde van de dag een roodverbrand huidje had en mijn bikini duidelijk op mijn lichaam stond!
De kinderen speelden die middag met Rufus, en dus kon ik naar mijn slimming treatment. Heb helaas niet het idee dat het echt werkt, maar goed, ik kreeg er ook een gezichtsbehandeling en dat is altijd fijn. En wie weet, na alle behandelingen zal ik toch wel iets zien?!
We hebben geluk, het is deze week stralend weer, warm (heel warm) maar aan het zwembad is dat goed uit te houden. Dinsdag neem ik Amber dus ook mee naar de football club als Ruby aan het sporten is. Dat wil zeggen, als ze sport doet, want het kamp valt nogal tegen. Het is vol in de klas (38 kindjes) en ze hebben maandag niet gesport (alleen de jongens mochten rugbyen) en op dinsdag is er gebasketbald, maar niet heel lang. Wel komt Ruby elke dag met een paar tekeningen thuis, maar je moet het met me eens zijn dat je haar daar niet voor naar een sportkamp stuurd. Toen ze op woensdag ook niet sporten heb ik een klacht ingediend, ik betaal natuurlijk geen godsvermogen voor een sportkamp waar niet wordt gesport. Gelukkig is deze klacht goed opgepakt en hebben ze de rest van de week wel gesport, maar het was eens en nooit weer daar, dat begrijp je.
Woensdag begon weer heeeeeel vroeg, want wederom ging ik voor Gouke invallen bij BNI, dat betekende dus om 7 uur melden in central. Arjen ging gelukkig tegelijkertijd naar zijn werd, dus ik werd netjes afgezet, en daarna ben ik naar kantoor gegaan om verder te werken aan de teksten.
Dit keer niet de hele dag, want er was een feestje te vieren, Vera werd 2! Met de meisjes zijn we daar naartoe gegaan en op hun dakterras hebben ze heerlijk in het zwembadje gelegen en taartjes gegeten. Er waren heel veel kindjes, maar die van mij speelden vooral met elkaar. Zodra Amber ergens naartoe ging volgde Ruby haar en andersom, heel leuk om te zien.
Donderdag ochtend kreeg ik versterking, Suzanne, afgestudeerd journalist, kwam me helpen met mijn teksten. Netjes had ik alle teksten uitgeprint en aan haar gegeven. Maar wat ik al aan zag komen, de teksten moeten volledig herschreven worden. Ik heb goed werk verricht met het uitzoeken van leuke feiten, maar het daadwerkelijke schrijven, daar ben ik gewoon niet voor in de wieg gelegd. Helemaal niet erg, maar wat nu? Het plan was snel geboren dat Suzanne ons ging helpen, maar dat moest natuurlijk nog wel met Jeanine overlegd worden, dit project deed ik niet alleen. Gelukkig vond die het geen enkel probleem!
De rest van de dag zijn Suzanne en ik op pad geweest, en langzaam maar zeker kwamen er nog veel meer ideeen bovendrijven, en hadden we wel 10 producten die we wilden lanceren. Het was dan ook een logisch gevolg dat we besloten om samen een bedrijf op te gaan richten waarin we, naast het memoryspel nog zeker 2 andere producten voor het einde van het jaar gelanceerd willen hebben. De naam van ons bedrijf? Hong Kong memories, en wat we gaan maken? Hoogwaardige souvenirs, met een touch of Hong Kong!
Dit heugelijk feit moest natuurlijk gevierd worden, dus zijn we met de mannen naar de borrel geweest van de Nederlandse vereniging, en daarna hebben we nog gegeten bij Frites. Een geslaagde dag kan ik dus melden!
Vrijdag ben ik naar het consulaat geweest van China om een visum aan te vragen. Dit keer voor 6 maanden, dus kom maar op met die leuke tripjes :) En tja, dan kom je toch weer bij het zwembad te liggen nadat je klaar bent. Daar lagen Ana en Mel al op me te wachten. Ik besloot het er maar van te nemen deze week!
's Middags zijn mijn kinderen gaan slapen, en toen ze wakker werden kwamen Mel en Ana ons ophalen om met z'n allen naar wise kids te gaan. Rufus, Ruby, Jasmine en Amber hadden het enorm naar hun zin.
Zaterdagmorgen ben ik met de meisjes naar het strand gegaan in Stanley voor de verjaardag van Xanthe, die werd al weer 1. De meiden genoten van het strand en rond 11.00 uur zijn we naar het huis van Mel gegaan voor taart en drankjes. Maar hoe gezellig het ook was, de kinderen waren om 12.00 uur gesloopt, dus tijd om naar huis te gaan. Ze zijn gaan slapen en werden 's middags pas laat wakker. Het idee was om met z'n allen met de boot naar Mui Wo te gaan, maar die was net weg toen we aankwamen. Een half uur wachten hadden we geen zin in, dan zou het allemaal heel laat worden, dus besloten we voor plan B te gaan. We namen de starferry naar TST. Vanuit daar kon ik prachtige foto's maken voor het spel, en de meisjes waren er ook nog nooit geweest, dus die konden HK ook eens goed bekijken.
Nadat we de foto's binnen hadden en we allemaal oververhit waren hadden we het wel gehad. We zijn terug naar huis gegaan waar ik eten ging kopen en Arjen met de meisjes ging zwemmen.
Zondagmorgen om 8.15 stond Rufus op de stoep. Hij kwam een dagje bij ons spelen omdat zijn ouders een romantisch weekend weg waren. Een mooie reden om iets leuks te doen, dus gingen we naar Disneyland. Na het ontbijt stapten we met z'n allen in de auto en rond 10.15 kwamen we aan in het park. Ons abonnement was verlopen dus dat werd eerst verlengt en toen kon de lol beginnen. Uiteraard gingen we eerst in de Buzz Lightyear attractie, 2 x, want Buzz is de held van alle kinderen. Willem, Suzanne & Julius waren al in het park en die ontmoeten we daar. De kinderen vonden het geweldig!
Na de Buzz liepen we naar het plein waar lightning McQueen kwam (auto uit Cars). Er was een hele show omheen gebouwd, en je kon met de auto op de foto. Hier had je wel van te voren kaarten voor moeten halen, en gelukkig had Suzanne dat geregeld. Dus mochten al onze kinderen naar voren om met hun held op de foto te gaan.
Het volgende hoogtepunt was de Lion King musical. Amber, die bij mij op schoot zat heeft een half uur lang geklapt en gejuicht bij het zien van alle dieren. Ze was op een gegeven moment zo enhousiast dat ze mijn hoofd vastpakte en ik een hele dikke kus kreeg! Maar ook de andere kinderen genoten zichtbaar van de hele show.
Na de show viel Amber in slaap, en ik bleef bij haar terwijl de rest de river cruise maakten. Dat was de laatste keer een groot succes geweest, maar dit keer waren alle kinderen bang. Je maakt een cruise door de jungle en daar zie je allemaal beesten. Voorheen was dat leuk, maar nu waren ze te "echt" voor de kids en dachten ze dat ze aangevallen werden. Voorlopig maar niet meer ingaan dus.
De parade was net begonnen toen ze uit de boot kwamen en daarmee was het leed snel vergeten. Met open monden keken ze naar alle Disney karakters die voorbij kwamen op hun praalwagens. Heeft zeker heel veel indruk gemaakt.
Inmiddels was het 2 uur, dus tijd om wat te eten. Er werd gekozen voor de burgertent. Maar daar bleek dat het toch wel veel was geweest voor de meisjes, ze waren op, werden jengelig en geiriteerd. Tijd dus om naar huis te gaan.
Rond 3 uur brachten we Rufus weer naar zijn ouders en doken wij met z'n allen het zwembad in. Weer een hele mooie week was afgesloten!
zaterdag 6 augustus 2011
Hard werken.....
Op dinsdagmorgen heb ik de kinderen vroeg in de auto gestopt en reden we naar Sai Kung. Daar had ik afgesproken met Eugenie & Jikke voor een zwemsessie. Het weer is prachtig, het is warm (heel warm) maar niet zo benauwd als het in het voorjaar is. Perfect dus om een soort vakantiegevoel te creeeren! Het was supergezellig, en de kindjes hebben genoten van het zwemmen, en ik van het bijkletsen met Eugenie.
's Middags zijn de meisjes met Julius en de helpers naar het strand gegaan en kon ik aan de teksten voor het memoryspel werken.
Woendagmorgen was het vroeg, heeeeeel vroeg! Ik moest om 7 uur in Central zijn voor een ontbijtmeeting met BNI. Een network club waar ik 2 keer voor een vriendin ging invallen. Best interessant en ik heb ook nog leuke mensen leren kennen. En na de meeting, en het ontbijt vertrok ik naar Arjen's kantoor om verder te werken. Die teksten blijken echt veel moeilijker te zijn dan ik had gedacht, en ook veel meer werk. Dus ik moet nog wel ff doorwerken.
Na een dag hard werken heb ik Arjen en mij getrakteerd op een avondje film, het werd Harry Potter 7.2, het laatste deel al weer. En hij was briljant, kan niet anders zeggen.
Het was de bedoeling dat Willa hier donderdag zou komen spelen, maar helaas was onze airco nog steeds kapot, en was het niet om uit te houden hier in huis. Woensdag hadden de kinderen 2 playdates gehad, en de kinderen waren allemaal volledig bezweet geweest, dus geen succes. De playdate werd dus verplaatst naar het huis van Willa, en ik? Ik zat weer achter de computer...
Gelukkig kwamen ze op vrijdag een noodoplossing maken voor het electriciteitsprobleem en kon de playdate met Gracy, Mia & hun mama gewoon door gaan. Arme Arjen kwam 's Middags ziek thuis, dus die is meteen in bed gaan liggen en ik heb met Jill een koffie gedronken in de Repulse Bay.
Zaterdag was Arjen nog steeds ziek, dus die hebben we in bed laten liggen terwijl ik met de meisjes naar de verjaardag van Jasmijn ging. Het is ongelovelijk hoeveel kinderen en in juli/aug jarig zijn hier. We hebben deze weken gemiddeld 2 feestjes per week!!
Helaas kreeg ik tijdens de verjaardag een telefoontje van mijn beste vriendinnetje dat haar vader is overleden. En dat heeft toch wel heel veel indruk op me gemaakt. Hij was al een tijd ziek, en dat het er aan zat te komen was ook wel duidelijk, maar nu het dan zover is komt het toch nog hard aan. Het ergste vind ik het nog dat ik hier zit, en haar niet kan steunen zoals ik had kunnen doen als ik in Nederland had gewoond. Het leven aan de andere kant van de wereld heeft een aantal grote nadelen, en dit hoort ronduit in de categorie heel groot nadeel.
Zondag zouden we met Willem & Suzanne naar Ocean Park gaan 's middags, maar rond de tijd dat we hadden afgesproken hadden we nog even overleg en besloten we dat het TE warm was voor een pretpark en dat het ook een prima idee zou zijn om aan het zwembad te hangen, en alzo geschiede. Het was heerlijk, in en uit het water, en aan het einde van de middag hebben we alle kliekjes van die week uit de koelkast gehaald en opgewarmd. Geen hoogstaande maaltijd, maar wel lekker makkelijk!
Na het eten gingen de kindjes in bad, en toen we Amber in bed hadden gelegd mochten Julius en Ruby nog even naar Toy Story kijken. Eventjes werd alleen best lang, want terwijl wij beneden een drankje dronken lagen de kindjes boven deel 1, 2 en 3 te kijken. Uiteindelijk kwam Julius om 21.30 uur naar beneden om te vertellen dat Ruby in slaap was gevallen :) Ach, het is vakantie en de volgende ochtend hoefden ze niets te doen, dus het mocht wel een keertje. En de papa's en mama's hebben er van genoten dat ze toch nog samen een avondje konden kletsen.
En zo eindigde de week toch heel gezelig. Ik ben er wel achter gekomen dat het schrijven van teksten in mijn eentje achter de computer me niet heel blij maakt, dus daar moeten we nog even wat op gaan verzinnen, maar verder was het een prima week.
's Middags zijn de meisjes met Julius en de helpers naar het strand gegaan en kon ik aan de teksten voor het memoryspel werken.
Woendagmorgen was het vroeg, heeeeeel vroeg! Ik moest om 7 uur in Central zijn voor een ontbijtmeeting met BNI. Een network club waar ik 2 keer voor een vriendin ging invallen. Best interessant en ik heb ook nog leuke mensen leren kennen. En na de meeting, en het ontbijt vertrok ik naar Arjen's kantoor om verder te werken. Die teksten blijken echt veel moeilijker te zijn dan ik had gedacht, en ook veel meer werk. Dus ik moet nog wel ff doorwerken.
Na een dag hard werken heb ik Arjen en mij getrakteerd op een avondje film, het werd Harry Potter 7.2, het laatste deel al weer. En hij was briljant, kan niet anders zeggen.
Het was de bedoeling dat Willa hier donderdag zou komen spelen, maar helaas was onze airco nog steeds kapot, en was het niet om uit te houden hier in huis. Woensdag hadden de kinderen 2 playdates gehad, en de kinderen waren allemaal volledig bezweet geweest, dus geen succes. De playdate werd dus verplaatst naar het huis van Willa, en ik? Ik zat weer achter de computer...
Gelukkig kwamen ze op vrijdag een noodoplossing maken voor het electriciteitsprobleem en kon de playdate met Gracy, Mia & hun mama gewoon door gaan. Arme Arjen kwam 's Middags ziek thuis, dus die is meteen in bed gaan liggen en ik heb met Jill een koffie gedronken in de Repulse Bay.
Zaterdag was Arjen nog steeds ziek, dus die hebben we in bed laten liggen terwijl ik met de meisjes naar de verjaardag van Jasmijn ging. Het is ongelovelijk hoeveel kinderen en in juli/aug jarig zijn hier. We hebben deze weken gemiddeld 2 feestjes per week!!
Helaas kreeg ik tijdens de verjaardag een telefoontje van mijn beste vriendinnetje dat haar vader is overleden. En dat heeft toch wel heel veel indruk op me gemaakt. Hij was al een tijd ziek, en dat het er aan zat te komen was ook wel duidelijk, maar nu het dan zover is komt het toch nog hard aan. Het ergste vind ik het nog dat ik hier zit, en haar niet kan steunen zoals ik had kunnen doen als ik in Nederland had gewoond. Het leven aan de andere kant van de wereld heeft een aantal grote nadelen, en dit hoort ronduit in de categorie heel groot nadeel.
Zondag zouden we met Willem & Suzanne naar Ocean Park gaan 's middags, maar rond de tijd dat we hadden afgesproken hadden we nog even overleg en besloten we dat het TE warm was voor een pretpark en dat het ook een prima idee zou zijn om aan het zwembad te hangen, en alzo geschiede. Het was heerlijk, in en uit het water, en aan het einde van de middag hebben we alle kliekjes van die week uit de koelkast gehaald en opgewarmd. Geen hoogstaande maaltijd, maar wel lekker makkelijk!
Na het eten gingen de kindjes in bad, en toen we Amber in bed hadden gelegd mochten Julius en Ruby nog even naar Toy Story kijken. Eventjes werd alleen best lang, want terwijl wij beneden een drankje dronken lagen de kindjes boven deel 1, 2 en 3 te kijken. Uiteindelijk kwam Julius om 21.30 uur naar beneden om te vertellen dat Ruby in slaap was gevallen :) Ach, het is vakantie en de volgende ochtend hoefden ze niets te doen, dus het mocht wel een keertje. En de papa's en mama's hebben er van genoten dat ze toch nog samen een avondje konden kletsen.
En zo eindigde de week toch heel gezelig. Ik ben er wel achter gekomen dat het schrijven van teksten in mijn eentje achter de computer me niet heel blij maakt, dus daar moeten we nog even wat op gaan verzinnen, maar verder was het een prima week.
maandag 25 juli 2011
Nieuwe garderobe!
Half negen had ik met Ana afgesproken bij school. Zij had net Rufus afgezet voor zomerschool en daarna zouden we vertrekken. Maar aangezien het nog vroeg was hebben we eerst een kop koffie gedronken voordat we de taxi naar Admirality namen. De eerste metro's gingen goed, we hadden goede aansluitingen, en konden nog NET in de trein springen naar China. Iets te snel helaas, want we bleken per ongeluk in de eerste klasse te zitten. Niet dat wij dat meteen door hadden, maar er was een kaartcontrole, en daar werden we er op gewezen. Of we meteen mee naar buiten wilden op het volgende station. Met twee controleurs werden we naar buiten gehaald, en terwijl de trein achter ons weg reed, kregen wij op onze donder. Alle gegevens werden gecontroleerd, paspoorten ingeleverd en terwijl ze ons streng toekeken kwamen we weg met een waarschuwing. Maar, zo verzekerden ze ons, als het nog een keer zou gebeuren dan waren we de sjaak en zouden we 500 EURO moeten betalen!
Toch wel geschrokken vervolgden we onze reis, keurig in de tweede klas met de volgende trein. En netjes op tijd kwamen we aan in Lo Wu shopping center. Eerste stop was "mijn" kleermaker. En ik moet zeggen, ik was overall erg blij. Ten eerste omdat ik toch naar Shenzen was gekomen om te passen, en ten tweede omdat het echt hele mooie kleding was geworden. Er moest wel aan ongeveer de helft het e.e.a. vermaakt worden, maar dat was allemaal goed te doen. Drie van de jurken waren zelfs zo mooi gelukt dat ik, op aanraden van Ana, nog extra kopien heb laten maken!
En zo gebeurde het dat ik wederom mijn rondje over de stoffenmarkt liep, en ik weer 10 items na heb laten maken. Mijn excuus? Ik had echt nog shirts nodig, en als je eenmaal mooie kleding hebt, kun je maar beter zorgen dat je het dubbel hebt :) Daarbij hielp het ook dat Ana los ging, en het toch gezelliger is om samen dingen te kopen.
Na het harde werken hadden we honger, en waar kun je je honger beter stillen dan bij de McDonalds? Ana, 5 maanden zwanger heeft een enorme behoefte aan McDonalds, en mij kun je er altijd wel blij mee maken, dus de keus was snel gemaakt.
Daarna begon de zoektocht naar de perfecte handtas, en hoewel ik hem wel heb gevonden vond ik hem met 100 EUR nog steeds te duur. En hoewel je dan graag weg wilt lopen omdat je het item niet wilt kopen, dat ging in dit geval niet. We zaten namelijk opgesloten in een klein shopje met een rolluik dat op slot was. Dit was voor de politie zodat ze de namaak niet zouden zien. Maar de sfeer sloeg ineens om en werd grimmig toen we geen zaken gingen doen, maar ze liet ons er nog niet uit. Ik werd er claustrofobisch van, maar gelukkig liet ze ons gaan toen de riem die Ana had gevraagd kwam. Geen goed idee dus om terug te gaan naar Betty's shop!
De rest van de middag was helaas minder succesvol, uiteindlijk heb ik de perfecte schoenen gevonden, maar nergens hadden ze die in mijn maat. Dus dat is niet gelukt. Voor Ana hebben we nog een nieuwe cover voor haar telefoon gevonden, en toen zijn we weer naar huis gegaan. Dit keer keurig betaald eerste klas, en vanaf Kowloon met de taxi naar huis waar ik nog net Rufus en Ava gedag kon zeggen. Die hadden hier gespeeld.
Dinsdag ochtend vertrok ik naar Central voor de verjaardag van een vriendin, met een groepje meiden hebben we taartjes gegeten, koffie gedronken en geproost op een fijn nieuw jaar voor haar.
En vanuit Central stapte ik in de tram naar Causeway Bay voor mijn tweede slimming treatment. Vandaag heb ik electroden gekregen en daarna een soort stofzuiger op mijn benen. Ik kan je vertellen, dat deed pijn! Maar laten we hopen dat het allemaal werkt ;)
De meisjes hadden een playdate bij Willa thuis, dus die zag ik pas weer toen ze naar bed moesten. Arjen had deze week stress op zijn werk. Hij moest iemand ontslaan, en heeft twee avonden gewerkt om alles voor te bereiden. Gelukkig met resultaat, de man is er goed uitgewerkt.
Woensdag was het Ambers dag. Voor het eerst werd zij gevraagd voor een fotoshoot voor de speelgoedfabriek. We arriveerden om 10.00 uur in Wan Chai en daar kwam ik er achter dat het toch een heel stuk lastiger is om met een kindje van 15 maanden zo'n shoot te doen dan met Ruby! We begonnen met een telefoon, maar denk je dat Amber het interessant vond? Nee dus! Met veel moeite kregen we haar uiteindelijk zover dat ze hem gebruikte, maar daarvoor moesten we wel een stoel uit de wachtkamer halen waar Amber helemaal weg van was.
Het tweede item was een aarbeienpakje. Heel schattig om te zien, maar mevrouw vond het vreselijk! Ze heeft eerst 10 minuten geprobeert om het pakje uit te trekken, en pas na veel afleiden vond ze het pakje ok. Echter de bijpassende hoed kregen we met geen enkele mogelijkheid op haar hoofd. Die wordt er later op gefotoshopt! En Amber was er op een gegeven moment ook echt wel klaar mee, maar goed, we hebben prachtige foto's, en met een beetje geluk straks weer 2 verpakkingen.
Na het harde werken mocht ze lekker slapen en 's middags kwam Melanie met haar dochters Xante en Jasmine. We besloten naar Wise Kids te gaan. Een geweldige speelzaal, waar je belachelijk veel geld betaald voor 2 uurtjes spelen. Maar de kinderen vinden het geweldig! En we kwamen allemaal bekenden tegen, dus het was een geslaagde middag. Alleen jammer dat Ruby toen ik de parkeerkaart haalde moest plassen en dat midden in de winkel deed....OEPS! Maar goed, ongelukjes gebeuren, en eerlijk is eerlijk, dit gebeurt eigenlijk nooit meer.
's avonds toen de meisjes op bed lagen ben ik bij Suzanne geweest. Lekker even bijkletsen met z'n tweeen zonder de mannen is ook fijn!
Donderdag stond er van alles op het programma, maar dat kon ik allemaal afzeggen, want de kinderen waren ziek. Ruby was 's nachts al 3 keer wakker geweest en heeft uiteindelijk in ons bed geslapen. Ze werd met koorts wakker en klaagde over hoofdpijn. Ik ben 's middags met haar naar de dokter gegaan, omdat ik geen risico wilde nemen met die hoofdpijn. Ze is op van alles getest en met de halve apotheek aan middeltjes kwam ik weer naar buiten. Amber was iets minder ziek, maar had ook verhoging, dus met beide meisjes in de lappenmand hebben we een dagje niets gedaan.
's Avonds kwam Marielle eten. Dat is een dochter van vrienden van mijn schoonouders, en ze woont in Beijing. Arjen had al vaker met haar afgesproken, maar ik had haar nog nooit ontmoet. Het bleek een hele leuke vrouw, en het was dan ook een gezellige avond.
Vrijdag ging het wel iets beter met de kids, maar helemaal lekker waren ze nog niet. Dus ook vandaag heb ik de playdates gecanceld. Maar aan het einde van de dag, toen de koorts echt weg was hadden we wel een verzetje verdiend. Samen met Suzanne en Julius zijn we in Stanley bij de pizzeria gaan eten. Kinderen blij, wij blij!
En 's avonds is Suzanne bij mij een filmpje komen kijken, want de mannen hadden een squoshe date bij hun thuis!
Zaterdagmorgen hebben we eerst met de dames gezwommen, en daarna ben ik boodschappen gaan doen met Ruby. Die vind het echt geweldig om te helpen! Ruby heb ik met de boodschappen thuis afgezet, en toen ben ik doorgegaan naar Causeway Bay om vis te halen voor de BBQ. Rond 16.00 uur kwamen Julius, Willem en Suzanne zwemmen en toen kon het echte relaxen beginnen. Heerlijk om te zien hoe de kinderen (en wij) genieten in het water! En.....Amber kan met bandjes zwemmen. Voorheen was ze nog erg bang en had ze niet genoeg kracht om te spartelen, maar ineens heeft ze het onder de knie en vind ze het geweldig!
Na het zwemmen mochten Ruby, Amber en Julius zelf pizza's maken. De dag ervoor had ik pizzadeeg gemaakt en nu mochten ze het beleggen. Topidee, en goed gelukt. Ze hebben vol smaak alles opgegeten! En daarna met z'n drieen in bad, en toen mochten zij nog even een filmpje kijken terwijl wij de BBQ voorbereiden. En om 19.30 uur was het echt voorbij met de pret, toen werd Julius naar huis gebracht en mijn meisjes naar bed, en toen kon het feestje voor de papa's en mama's beginnen.
Rond 1900 uur kwamen Jan Willen en Pierre en Wijnand de ploeg versterken voor de BBQ. En het werd een hele gezellige avond, die werd afgesloten met een spelletje triviant. Niet echt de favoriet van een aantal mensen, maar het bleek toch leuk te zijn. We speelden in teams, en wonder boven wonder wonnen Pierre en ik! En omdat Arjen verloor moet hij op 20 augustus de BBQ weer regelen. Wat een straf he!
Zondagmorgen mocht Arjen uitslapen, en ben ik met de meisjes naar beneden gegaan. Daar kwam ik er achter dat er weer een vis dood was, en dat de andere twee ook vol met schimmel zaten. Denk dus dat ook deze vissen het einde van de week niet gaan halen. Geen idee hoe dit nu weer komt, heb toch echt 4 plantjes en zuurstof in het water, en we geven ze niet te veel of te weinig eten. Het is me dus een raadsel.
Toen Arjen wakker was zijn we met z'n allen gaan zwemmen voordat het tijd was voor het middagdutje. Voor de middag stond een verjaardagspartijtje op het programma, maar, heel zielig, het jarige jobje was ziek. Dus moesten we een plan B bedenken.
Het werd Sai Kung. Voor het spel moest ik nog een foto hebben, en ik had helemaal uitgezocht hoe we er moesten komen. Piece of cake dacht ik. Maar dat viel tegen. Ten eerste was het toch verder rijden dan gedacht, en omdat Ruby pas laat wakker was arriveerden we pas om 16.30 in het Country park, waar we tegen werden gehouden omdat we geen vergunning hadden om het park in te rijden. Niet voor een gat te vangen namen we een taxi die wel een vergunning had en arriveerden we via een kringelweggetje vol met koeien en prachtig uitzicht op onze bestemming. Helaas bleek het niet het leuke paviljoen te zijn waar je wat kon drinken, maar slechts een overkapping dat het startpunt was naar vele wandelingen. Niet echt handig met twee kinderen en met 33 graden. En toen we uitstapten reed onze taxi weg, en waren we overgeleverd aan de busjes waarvan we geen idee hadden hoe vaak die reden. Ik besloot om snel mijn foto te maken en het minibusje te nemen. Buttom line, we zijn 10 minuten boven geweest voordat we weer terug gingen. Omdat het zonde was om zo ver te rijden zonder echt iets te doen besloten we nog even naar Sai Kung te gaan. Maar oh, oh, hadden we even niet gerekend op de file waar we in kwamen. Er was een ongeluk gebeurd in Sai Kung, en we hebben letterlijk 1.5 uur gedaan over 300 meter, en daar was eindelijk een afslag waardoor we via het noorden uiteindelijk in het zuiden uitkwamen. Puntje bij paaltje waren we pas om 19.30 uur thuis. Tijd om de dames eten te geven en in bed te stoppen en zelf ook wat te eten.
Gelukkig hebben de meisjes zich geweldig gedragen, en dus kregen ze vandaag een superdag. We begonnen met Rufus en Ana op het strand vanmorgen. En daarna mocht Rufus nog even bij ons spelen. Na het middagslaapje zijn we met Jasmine en Rufus en Ana naar de Football Club gegaan. En daar was het net vakantie, de kinderen in het zwembad, wij met een drankje aan de kant en iedereen blij en gelukkig! Als klap op de vuurpijl mochten de kindjes friet en kipnuggets eten en daarna werden we thuis afgezet. Ik ben net met de meisjes in bad geweest en nu kijken we naar Toy Story 2. Een perfecte dag!
Abonneren op:
Posts (Atom)
