Drie weken vakantie is lang! Dus geen tijd om langzaam in te komen, er was werk aan de winkel. Zondagmiddag stond ik dan ook al in Wan Chai om een nieuwe computer te kopen. Als ik serieus wil gaan ontwerpen dan moet ik ook een goede computer hebben. Het is een Macbook Pro geworden.
En maandag moesten de kinderen weer naar school, het was weer even wennen, vooral voor Ruby, die wilde helemaal niet bij Amber en mij weg...Maar natuurlijk duurde ook deze fase maar even.
's Middags vertrok ik samen met Caroline naar Eugenie, die had op 31 december het leven geschonken aan Hidde. We maakten een paar tussenstops om wat memory spellen af te leveren. En om de geboortekaartjes van Hidde op te halen. Al met al bleek het allemaal best lang te duren, dus kwamen we pas laat aan in Sai Kung. Maar de pret was niet minder. Wat zijn die kleine baby's toch schattig (als ze van een ander zijn).
Deze week had ik weer twee zakelijke bespreking met bedrijven die HK Memory in willen zetten als corporate gift. Ging op zich wel goed, maar helaas niets geworden, althans niet voor nu. Maar de interesse is er zeker.
Uiteindelijk heb ik veel tijd besteed aan de kinderen om die weer in het ritme te krijgen. En Emy was jarig, dat was ik een beetje vergeten, maar gelukkig kwam ik er nog 's ochtends achter. Dus die heb ik naar Ocean Park laten gaan terwijl ik foto's aan het maken was voor de tweede editie van het spel. En daarna hebben we met de kinderen bij McDonalds gegeten. Daarna de kinderen in bed gelegd, en ben ik doorgegaan naar de paardenraces om foto's te maken.
Donderdag mocht ik op kraamvisite bij Ana, Thabitha is 7 januari geboren. En zij hebben heeel veel moeite gedaan om zwanger te worden, tot aan een speciale IVF behandeling. Daarom was het extra speciaal om dit kleine meisjes vast te mogen houden.
Vrijdagmiddag heb ik een tegoedbon ingeleverd die ik nog had van een beautysalon. Heerlijk genoten van een bodyscrub, facial en massage. Even weer tijd voor alleen mezelf, heerlijk :)
's Avonds hoorde ik Ruby kreunen, en toen ik bij haar ging kijken had ze 40,5C koorts. Die heeft dus met een flinke scheut paracetamol bij ons in bed geslapen. Hoewel de koorts nog niet helemaal weg was voelde ze zich wel ok de volgende dag. Dus heb ik haar toch meegenomen naar haar interview bij de Canadian School.
Voor de mensen in Nederland zal ik even uitleggen hoe overspannen de scholenmarkt in Hong Kong is. Kinderen zijn hier (net als in Nederland) leerplichtig vanaf het moment dat ze 5 zijn. Echter is hiet niet zo dat je ze "even" inschrijft en dan klaar bent. Er zijn zo'n 20 internationale scholen in HK, en het wordt steeds moeilijker om een plekje te bemachtigen. Grootste probleem tegenwoordig zijn de Chinezen die hun kinderen Engelstalig opvoeden zodat ze alleen naar een internationale school kunnen. Deze grote groep aast dus nu naar dezelfde plekken als de expats. Scholen hebben een gemiddelde van 5 aanmeldingen per beschikbare plaats. En dus beheerst het plaatsen van je kind op een school de gesprekken van de meeste moeders met kinderen tussen de 3-5 jaar.
Er zijn verschillende mogelijkheden om een kind op school te krijgen.
1. vanaf het moment dat je spruit geboren is geef je hem/haar op. Daar was ik dus te laat voor, en dus vallen er al een aantal scholen af, want dan zijn we nr. 500+ op de wachtlijst (voor 100 plekken).
2. Een debentiar kopen. Dat houdt in dat je bedrijf een groot bedrag neerlegt (kan wel 150.000 EUR zijn) en zo een plaatje koopt. Nu gaat Endemol dit niet voor ons betalen, en dus zijn de scholen die op deze manier plekken verkoopt niet binnen ons bereik.
3. De scholen die nu nog overblijven hebben bijna allemaal een (pre)-reception, een soort groep 0, en de kinderen die op de pre-school zitten krijgen (naast broertjes en zusjes van kinderen die al op school zitten) voorrang op een plekje. Nu moet je kind wel een toelatingsexamen doen voor deze pre-schools, en ook hiervoor zijn er veel meer aanmeldingen dan plaatsen. Maar het biedt in ieder geval een optie. En ach, het is "slechts" 200-300 EUR per school dat je betaald voor zo'n interview...
Je kind moet wel al een schoolhistorie hebben voordat hij/zij uberhaubt in aanmerking komt voor een interview. En daarom gaan Amber en Ruby al vanaf dat ze 12 cq 17 maanden zijn naar school.
En nu heeft Ruby dus haar eerste interview gedaan. Het arme schaap is 3, en nu al moet ze zich bewijzen om aangenomen te worden op een school. Ze werd samen met een ander jongetje opgehaald en een klein uurtje later kregen we haar weer terug. Ze hadden een boekje gelezen, met blokjes gespeeld en verder heb ik geen idee. Ruby verteld er weinig over. Dus er zit niets anders op dan afwachten. In maart zullen we het horen.
Verder staat ze nog op de wachtlijst voor de pre-school van ESF, maar dat gaat random, dus moeten we geluk hebben dat er een plaatje beschikbaar komt. We gaan het allemaal meemaken. Het goede nieuws is dat ze in ieder geval totdat ze 5 is op haar huidige school kan blijven. En in het ergste geval nog een jaartje langer. En dan zijn we 2.5 jaar verder, en dan moeten we maar kijken of we hier uberhaubt nog zitten, en zo ja, dan komt het vast allemaal goed.
Woens
zondag 22 januari 2012
vrijdag 13 januari 2012
Laatste dagen Nieuw Zeeland
Gelukkig werd Amber na een goede nacht wakker zonder koort, dus konden we alles inladen en vertrekken. We verlieten op tijd het mooie Russel en reden naar de eerste highlight in de buurt. Nou ja, high light is wellicht een groot woord. Het was de plek waar ze het verdrag tussen de maori's en de Engelsen hebben getekend. Maar daar aangekomen bleek het een groot toeristisch maori centrum te zijn. We besloten niet naar binnen te gaan en verder te rijden. Stop nummer twee was bij een waterval, we hadden al een wandelpad van 5 km gezien bij het Maori centrum, maar wijzelijk besloten om die niet te nemen. Gelukkig maar, want onderweg zagen we een afslag naar...juist ja, diezelfde waterval, waar je dus gewoon met de auto kon komen :)
Na deze stop stond niets ons nog in de weg om door te rijden naar Kerikeri. Hier zochten we tevergeefs de eerste wijngaard, en dus reden we door naar het Mission House. Ik had het ingetoetst op de GPS, maar ineens stonden er borden "mission house" precies de andere kant op. Eigenwijs als we waren volgenden we de borden en niet de GPS. Dit leide on inderdaad naar een mission house, maar niet degene die beschreven stond in ons boek :) Toch maar weer de GPS aangezet dus en het juiste huis gevonden. Onderweg had ik een reclamebord gezien van een Rodeo die dag, en aangekomen in het stadje heb ik wat navraag gedaan. Het lag niet helemaal op de route, maar we hoefden ook niet mega om te rijden om er naartoe te gaan. Dat werd dus onze volgende bestemming.
Het vinden van de Rodeo was nog niet zo makkelijk, het lag heel afgelegen op een ranche, maar toen we er eenmaal waren was het het zeker waard! We waanden ons in een Western film! Er was een grote bak waar het publiek omheen zat, en we werden kostelijk vermaakt. Toen we binnenkwamen was net het onderdeel bezig waar cowboys zo lang mogelijk op een wilde stier moesten blijven zitten. Het was echt precies zoals in de film, inclusief de clowns die de stier afleiden zodra de cowboy gevallen was. Het volgende onderdeel was het lassowerpen en het vangen van een kalfje. Het kalfje en de cowboy op paard werden tegelijkertijd de bak ingelaten en het ging er om dat ze zo snel mogelijk met de lasso het kalf vingen, van hun paard sprongen, de poten van het kalf aan elkaar bonden en terug op hun paard gingen zitten. Als het kalf niet binnen 10 sec los kon komen was het een catch. En uiteraard ging het er om wie dat het snelste kon. Daarna werden we getrakteerd op een aantal hele stoere cowboys die op wilde hengsten gingen rijden. Vanaf een brug sprongen ze op het paard, dat duidelijk niet gediend was van iemand op z'n rug. Bokkend en stijgerend renden ze door de bak in de hoop dat ze de rijden er af konden gooien. Prachtig gezicht!
Ruby genoot zichtbaar, maar vroeg zich de hele tijd af waarom ze geen cap droegen, dat was toch veel te gevaarlijk!!
Ruby wilde uiteraard alle paarden aaien, maar ook berijden. Ik probeerde uit te leggen dat dat niet kon, maar mevrouw nam natuurlijk geen genoegen met nee. Ik vertelde dat als ze op een paard wilde zitten dat ze dat dan zelf maar moest vragen, en verdomd, het lukte haar ook nog met dat engelengezicht! Ze mocht zelfs een stukje rijden. Twee locale meisjes (wij waren de enige niet-locals) wilden ook meteen, maar dat mocht niet. Ruby had het weer eens voor elkaar!
Na een paar uur hadden we het wel gezien, en vertrokken we dan eindelijk naar de eindbestemming, Doubless Bay. Arjen wilde de camping nog bellen of ze plek hadden, maar ik dacht dat het wel los zou lopen. Niet dus, camping voor de komende dagen volgeboekt. Dus rechtsomkeert gemaakt en een camping op 90 miles beach gevonden. Niet een geweldige camping, maar prima voor 2 nachten. Ze hadden een zwembadje en een speeltuin, dus iedereen blij.
De volgende morgen pakten we alles in om zelf de trip naar Cape Reinga te maken. Veel toeroperators bieden het aan, maar ons werd aangeraden om zelf met de kinderen te gaan. En wat een goed idee was dat! Het enige dat we nu niet konden doen was over het strand crossen, maar dat hadden we vorig jaar op Frasier Island al gedaan, dus was prima!
We volgde wel het schema van de reisorganisaties, dus starten we bij een parelwit strand waar de kinderen een half uur lang schelpjes hebben gezocht. Toen we uit de camper stapten was het eerste wat Ruby zei: Oh mama, dit zand is WIT!
We reden vervolgens in een keer door naar Cape Reinga, de plek waar de twee oceanen bij elkaar komen. Volgens de Maori's gaan overleden zielen hier naartoe om de eeuwigheid in te gaan, en ik zou me dat zo voor kunnen stellen, want wow, wat was het daar mooi!
Wat heel mooi was om te zien was dat op het punt waar de twee oceanen echt bij elkaar komen er een soort branding is in zee, alsof het water echt tegen elkaar aan botst.
We hebben best lang genoten van het uitzicht en het lekkere weer, en liepen toen weer terug naar de camper. De volgende stop was bij een ander strand waar we lunchten en Arjen en Ruby tikkertje speelden. Vertoppertje probeerde ze ook, maar dat begrijpt Ruby nog niet zo goed. Ze roept meteen waar ze zit en toen Arjen zich verstopte zei ze dat papa was weggelopen...
Ik verheugde me enorm op de volgende stop, enorme zandduinen waar je vanaf kon surfen/sleeen. We hadden van de camping sleetjes gehuurd, en Arjen en Ruby gingen als eerste naar boven. Het lijkt niet zo eng, maar eenmaal boven zie je toch dat het best stijl is! Ruby vond het geweldig, en is een paar keer mee geweest, en ook Amber is een keer mee gegaan. Maar puntje bij paaltje vonden ze het beekje beneden leuker om in te spetteren...Ach, het gaf Arjen en mij de kans om nog een paar keer te gaan. Helaas was ons sleetje niet heel snel, maar het idee is wel eel leuk?
Vol zand, en de kinderen nat van het water reden we door naar de oostkust waar we de camper langs de kant van de weg zetten en via de rotsen naar het water liepen. We waanden ons weer in een film. De inham waar we zwommen was kristalhelder en we vonden een crabbetje, zagen locale jongens met paarden door het water rijden en waren lekker aan het zwemmen. Het perfecte plaatje.
Inmiddels zat de vakantie er bijna op, we moesten beginnen aan de terugreis. Op vrijdag pakten we het eerste stuk rijden. Via het Kauri bos, met de hoogste boom van Nieuw Zeeland (wereld?) reisden we naar het zuiden af.
We sneden een stuk van de route af door met een pondje te gaan, en kwamen rond 15.00 uur 's middags aan bij de laatste camping. We hadden niet meer de behoefte om iets te zien van de omgeving. Dus keken we wat er op de camping te doen was. En dat bleek een kinderparadijs te zijn. Naast de zandbak (de eerste die we deze vakantie zagen) en de grote speeltuin leenden ze grote banden uit waarmee je over de rivier kon gaan. Arjen en Ruby gingen eerst, met een iets grotere band, en Amber en ik volgden. Ai ai ai, de band was te klein, ik kwam met hele blauwe billen weer aan land. Arjen probeerde het ook een keer met de kleine band, en wist niet hoe snel hij hem om moest wisselen voor een grotere :) Wat hebben we een lol gehad. Ik denk dat we zeker een uur op een neer zijn gegaan op de rivier.
Koud tot op het bot, maar wel voldaan stapten we onderd de douche. Amber was kapot, dus die hebben we na het eten meteen in bed gelegd. Ruby was nog niet moe, en dus mocht ze mee naar de kinderdisco van de camping. Wat geweldig. Ze danste alsof haar leven er van af hing, en al die pubers vonden haar geweldig. Ze werd door het stoerste jongetje gefilmd met zijn ipad, en hij kwam zelfs speciaal naar me toe om te zeggen hoe leuk ze was, en hoe goed ze kon dansen! Het was een groot succes, maar om 21 uur wilde ze zelf naar bed, ze was moe :)
Tja, aan alle goede dingen komt een einde, en dus ook aan deze geweldige vakantie. Op zaterdagmorgen pakten we alles in en reden we terug naar Auckland. We dachten daar vroeg aan te komen, maar door de drukte op de weg redden we het maar net om er voor 16 uur te zijn om de camper in te leveren.
Onze vlucht was pas om 23.59 uur, dus hadden we nog alle tijd in Auckland. We besloten om naar de film te gaan, aangezien het regende. Het was de eerste keer voor de kinderen in een bioscoop. Amber kon zich niet concentreren en liep na een half uur al heen en weer door de (gelukkig bijna lege) zaal. Maar Ruby was erg onder de indruk. We waren naar Happy Feet 2, een schattige film vonden wij, maar Ruby vond het vaak heel eng. Ze was dan ook erg onder de indruk van alles.
Na de film hebben we bij een foodcourt wat gegeten en toen zijn we met de kinderen een kroeg ingedoken. Zou ik normaal ook nooit doen, maar goed, het was wel lekker. Ruby sliep er wat en Amber was lekker aan het kleuren terwijl Arjen en ik nog de laatste keer een toast uitbrachten op deze geweldige vakantie.
De vlucht terug ging goed, Ambers liep een stuk beter dan de heenreis, en daarom ging het eigenlijk heel snel voorbij. Om 6 uur s'morgens landden we in Hong Kong, we waren weer thuis.
Emy stond ons al op te wachten en nadat we alle koffers uit hadden gepakt en allemaal in bad waren geweest heb ik iedereen in bed gelegd om nog even te slapen. Net na de lunch werd iedereen wakker en daarmee was ook meteen de jetlag over. Het normale leven kon weer beginnen!
Na deze stop stond niets ons nog in de weg om door te rijden naar Kerikeri. Hier zochten we tevergeefs de eerste wijngaard, en dus reden we door naar het Mission House. Ik had het ingetoetst op de GPS, maar ineens stonden er borden "mission house" precies de andere kant op. Eigenwijs als we waren volgenden we de borden en niet de GPS. Dit leide on inderdaad naar een mission house, maar niet degene die beschreven stond in ons boek :) Toch maar weer de GPS aangezet dus en het juiste huis gevonden. Onderweg had ik een reclamebord gezien van een Rodeo die dag, en aangekomen in het stadje heb ik wat navraag gedaan. Het lag niet helemaal op de route, maar we hoefden ook niet mega om te rijden om er naartoe te gaan. Dat werd dus onze volgende bestemming.
Het vinden van de Rodeo was nog niet zo makkelijk, het lag heel afgelegen op een ranche, maar toen we er eenmaal waren was het het zeker waard! We waanden ons in een Western film! Er was een grote bak waar het publiek omheen zat, en we werden kostelijk vermaakt. Toen we binnenkwamen was net het onderdeel bezig waar cowboys zo lang mogelijk op een wilde stier moesten blijven zitten. Het was echt precies zoals in de film, inclusief de clowns die de stier afleiden zodra de cowboy gevallen was. Het volgende onderdeel was het lassowerpen en het vangen van een kalfje. Het kalfje en de cowboy op paard werden tegelijkertijd de bak ingelaten en het ging er om dat ze zo snel mogelijk met de lasso het kalf vingen, van hun paard sprongen, de poten van het kalf aan elkaar bonden en terug op hun paard gingen zitten. Als het kalf niet binnen 10 sec los kon komen was het een catch. En uiteraard ging het er om wie dat het snelste kon. Daarna werden we getrakteerd op een aantal hele stoere cowboys die op wilde hengsten gingen rijden. Vanaf een brug sprongen ze op het paard, dat duidelijk niet gediend was van iemand op z'n rug. Bokkend en stijgerend renden ze door de bak in de hoop dat ze de rijden er af konden gooien. Prachtig gezicht!
Ruby genoot zichtbaar, maar vroeg zich de hele tijd af waarom ze geen cap droegen, dat was toch veel te gevaarlijk!!
Ruby wilde uiteraard alle paarden aaien, maar ook berijden. Ik probeerde uit te leggen dat dat niet kon, maar mevrouw nam natuurlijk geen genoegen met nee. Ik vertelde dat als ze op een paard wilde zitten dat ze dat dan zelf maar moest vragen, en verdomd, het lukte haar ook nog met dat engelengezicht! Ze mocht zelfs een stukje rijden. Twee locale meisjes (wij waren de enige niet-locals) wilden ook meteen, maar dat mocht niet. Ruby had het weer eens voor elkaar!
Na een paar uur hadden we het wel gezien, en vertrokken we dan eindelijk naar de eindbestemming, Doubless Bay. Arjen wilde de camping nog bellen of ze plek hadden, maar ik dacht dat het wel los zou lopen. Niet dus, camping voor de komende dagen volgeboekt. Dus rechtsomkeert gemaakt en een camping op 90 miles beach gevonden. Niet een geweldige camping, maar prima voor 2 nachten. Ze hadden een zwembadje en een speeltuin, dus iedereen blij.
De volgende morgen pakten we alles in om zelf de trip naar Cape Reinga te maken. Veel toeroperators bieden het aan, maar ons werd aangeraden om zelf met de kinderen te gaan. En wat een goed idee was dat! Het enige dat we nu niet konden doen was over het strand crossen, maar dat hadden we vorig jaar op Frasier Island al gedaan, dus was prima!
We volgde wel het schema van de reisorganisaties, dus starten we bij een parelwit strand waar de kinderen een half uur lang schelpjes hebben gezocht. Toen we uit de camper stapten was het eerste wat Ruby zei: Oh mama, dit zand is WIT!
We reden vervolgens in een keer door naar Cape Reinga, de plek waar de twee oceanen bij elkaar komen. Volgens de Maori's gaan overleden zielen hier naartoe om de eeuwigheid in te gaan, en ik zou me dat zo voor kunnen stellen, want wow, wat was het daar mooi!
Wat heel mooi was om te zien was dat op het punt waar de twee oceanen echt bij elkaar komen er een soort branding is in zee, alsof het water echt tegen elkaar aan botst.
We hebben best lang genoten van het uitzicht en het lekkere weer, en liepen toen weer terug naar de camper. De volgende stop was bij een ander strand waar we lunchten en Arjen en Ruby tikkertje speelden. Vertoppertje probeerde ze ook, maar dat begrijpt Ruby nog niet zo goed. Ze roept meteen waar ze zit en toen Arjen zich verstopte zei ze dat papa was weggelopen...
Ik verheugde me enorm op de volgende stop, enorme zandduinen waar je vanaf kon surfen/sleeen. We hadden van de camping sleetjes gehuurd, en Arjen en Ruby gingen als eerste naar boven. Het lijkt niet zo eng, maar eenmaal boven zie je toch dat het best stijl is! Ruby vond het geweldig, en is een paar keer mee geweest, en ook Amber is een keer mee gegaan. Maar puntje bij paaltje vonden ze het beekje beneden leuker om in te spetteren...Ach, het gaf Arjen en mij de kans om nog een paar keer te gaan. Helaas was ons sleetje niet heel snel, maar het idee is wel eel leuk?
Vol zand, en de kinderen nat van het water reden we door naar de oostkust waar we de camper langs de kant van de weg zetten en via de rotsen naar het water liepen. We waanden ons weer in een film. De inham waar we zwommen was kristalhelder en we vonden een crabbetje, zagen locale jongens met paarden door het water rijden en waren lekker aan het zwemmen. Het perfecte plaatje.
Inmiddels zat de vakantie er bijna op, we moesten beginnen aan de terugreis. Op vrijdag pakten we het eerste stuk rijden. Via het Kauri bos, met de hoogste boom van Nieuw Zeeland (wereld?) reisden we naar het zuiden af.
We sneden een stuk van de route af door met een pondje te gaan, en kwamen rond 15.00 uur 's middags aan bij de laatste camping. We hadden niet meer de behoefte om iets te zien van de omgeving. Dus keken we wat er op de camping te doen was. En dat bleek een kinderparadijs te zijn. Naast de zandbak (de eerste die we deze vakantie zagen) en de grote speeltuin leenden ze grote banden uit waarmee je over de rivier kon gaan. Arjen en Ruby gingen eerst, met een iets grotere band, en Amber en ik volgden. Ai ai ai, de band was te klein, ik kwam met hele blauwe billen weer aan land. Arjen probeerde het ook een keer met de kleine band, en wist niet hoe snel hij hem om moest wisselen voor een grotere :) Wat hebben we een lol gehad. Ik denk dat we zeker een uur op een neer zijn gegaan op de rivier.
Koud tot op het bot, maar wel voldaan stapten we onderd de douche. Amber was kapot, dus die hebben we na het eten meteen in bed gelegd. Ruby was nog niet moe, en dus mocht ze mee naar de kinderdisco van de camping. Wat geweldig. Ze danste alsof haar leven er van af hing, en al die pubers vonden haar geweldig. Ze werd door het stoerste jongetje gefilmd met zijn ipad, en hij kwam zelfs speciaal naar me toe om te zeggen hoe leuk ze was, en hoe goed ze kon dansen! Het was een groot succes, maar om 21 uur wilde ze zelf naar bed, ze was moe :)
Tja, aan alle goede dingen komt een einde, en dus ook aan deze geweldige vakantie. Op zaterdagmorgen pakten we alles in en reden we terug naar Auckland. We dachten daar vroeg aan te komen, maar door de drukte op de weg redden we het maar net om er voor 16 uur te zijn om de camper in te leveren.
Onze vlucht was pas om 23.59 uur, dus hadden we nog alle tijd in Auckland. We besloten om naar de film te gaan, aangezien het regende. Het was de eerste keer voor de kinderen in een bioscoop. Amber kon zich niet concentreren en liep na een half uur al heen en weer door de (gelukkig bijna lege) zaal. Maar Ruby was erg onder de indruk. We waren naar Happy Feet 2, een schattige film vonden wij, maar Ruby vond het vaak heel eng. Ze was dan ook erg onder de indruk van alles.
Na de film hebben we bij een foodcourt wat gegeten en toen zijn we met de kinderen een kroeg ingedoken. Zou ik normaal ook nooit doen, maar goed, het was wel lekker. Ruby sliep er wat en Amber was lekker aan het kleuren terwijl Arjen en ik nog de laatste keer een toast uitbrachten op deze geweldige vakantie.
De vlucht terug ging goed, Ambers liep een stuk beter dan de heenreis, en daarom ging het eigenlijk heel snel voorbij. Om 6 uur s'morgens landden we in Hong Kong, we waren weer thuis.
Emy stond ons al op te wachten en nadat we alle koffers uit hadden gepakt en allemaal in bad waren geweest heb ik iedereen in bed gelegd om nog even te slapen. Net na de lunch werd iedereen wakker en daarmee was ook meteen de jetlag over. Het normale leven kon weer beginnen!
dinsdag 3 januari 2012
Nieuw Zeeland, 26 december t/m 2 januari
Tweede kerstdag werd Ruby om 6 uur wakker, en niet veel later volgde haar zusje. Niet echt ideaal voor het vakantiegevoel, maar wel praktisch, nu waren we om 7.45 helemaal klaar om te vertrekken. Maar eerst nog even skypen met mijn familie, die met z'n allen aan het kerstdiner zaten bij mijn zus. Heel raar idee dat zij bijna aan het hoofdgerecht begonnen en wij het ontbijt net achter de kiezen hadden!
Voor vandaag stond er een lange rit op het programma, we begonnen, dat helemaal aan de oostkust ligt, daar waar Thomas Cook als eerste voet aan wal zette, en waar je als eerste ter wereld de zon op ziet komen. De weg vervolgde zich via de noordkust naar het midden en dan naar het zuiden, met als eindbestemming Roterua. Daar kwamen we na zo'n 4,5 uur rijden aan bij het Agrodome. Een schapenboerderij waar ze als nevenactiviteit verschillende shows en tours doen. Wij boekten een boerderij tour waarbij we in een tractor werden rondgereden over de boerderij waarbij we de schapen en lama's met de hand mochten voeren terwijl we genoten van een prachtig uitzicht over de groene heuvels. De tweede show was wat meer entertainment. Een gespierde boer showde de 17 verschillende schapensoorten die ze op de boerderij hadden, waaronder het Texelse schaap! Verder werd er live on stage een schaap geschoren en deden ze voor hoe de schaapshonden hun werk doen. Het hoogtepunt was echter dat er een paar kinderen op het podium mochten komen, Ruby zat er officieel niet bij, maar wilde zo graag dat ze toch ook mocht komen, net als nog een paar kindjes. En amber liep zonder uitnodiging zo naar boven. We hadden nog geen idee wat de bedoeling was, maar toen werden er een paar lammetjes het podium opgezet die door de eerste 4 kindjes met de fles gevoerd werden. Die arme Ruby, helemaal teleurgesteld dat zij niet mocht. Het goede nieuws was dat ze na de show wel een kans kreeg om in het hok met de lammetjes te gaan en alsnog een flesje kreeg om aan het lammetje te voeren, en wat was ze blij! Sindsdien is ze niet meer Ruby, niet meer de baby poes, maar het baby witte lammetje!
Afscheid nemen was heel lastig voor Ruby, maar uiteindelijk ging ze mee. We vonden een camping vlak bij de stad, maar deze leek ons niet zo leuk, dus reden we door naar de volgende camping. Hier boekten we een nacht, maar ook deze camping viel een beetje tegen. Het is moeilijk om je vinger er op te leggen, maar de ene camping heeft echt een veel betere sfeer dan de andere... Roterua ligt in een vulkanisch gebied, en dat is goed te merken! Overal ruik je zwavel, en op veel plekken met de stoom zo uit de grond. Het gebied is dan ook omgeven door thermische Spa's en modderbaden. Wij hadden als eerste een geiser op het programma staan, lady know, zoals de geiser heet gaat elke dag om 10.15 de lucht in. Wel geholpen door de mens, of beter, door een beetjezeep, die triggert het water dat omhoog spuit tot wel 20 meter. Zouden ze dat niet doen dan heeft de geiser een cyclus tussen de 36 en 72 uur, en dan is er niets aan voor de toeristen dus vandaar de zeep. Na de uitbarsting van de geiser hebben we nog een rondje gelopen langs de vulkaan kraters, gevuld met kokende modder en water met chemische substanties, waardoor ze de prachtigste kleuren hebben!
Na al deze indrukken besloten we door te rijden naar Taupo, zo'n 50 km ten zuiden van Roterua. Daar vonden we een hele leuke camping, met een warm water zwembad, een grote speeltuin en het grootste springkussen van nieuw Zeeland. Een prima camping dus om een middag rond te hangen! Ik heb. Er de kinderen gezwommen en gespeeld en rond 16 uur zijn we naar Huka prawn farm gereden. Een garnalenkwekerij waar ze de Maleisische garnaal kweken, die wel 40cm lang kan worden. We begonnen met een tour langs alle bassins, met als paradepaardje Shaun de Prawn, het grootste mannetje van de kwekerij. Via de babyafdeling, waar we de garnalen uit onze hand lieten eten (en geloof het of niet, ze bijten een beetje!), kwamen we vanzelf bij de visvijvers aan. Hier kregen we allemaal een hengel en een bakje voer (stukjes koeienhart) en toen konden we een stekkie zoeken om garnalen te gaan vangen. Nu zijn wij niet de meest geduldige mensen, en de kinderen al helemaal niet, dus toen er na 10 minuten nog niets was gevangen begonnen wij de lol al te verliezen. Maar toen ving Arjen de toch zijn eerste garnaal! En niet lang daarna ving ik er ook een. Die van mij was veel kleiner, maar ik was er vreselijk trots op. We hadden nog een half uur voor het park sloot en we besloten om door toebijten vissen, want we hadden er nu lol in! Ruby had ook haar eigen hengel en eens in de zoveel tijd deden we er, meer voor de vorm, ook wat aas aan. En verdomd als het niet waar is, vlak voor sluit had ze ineens beet! Ik haalde voorzichtig de hengel naar boven, en aan de haak zat een megagroot mannetje van wel zeker 20cm en daarmee heeft ze ruimschoots gewonnen! Ik ving vlak daarna nog mijn tweede garnaal waarmee ik de prijs voor de meeste won, en omdat Arjen de eerste had gevangen heeft hij ook gewonnen. Allemaal prijs dus!
De volgende dag, inmiddels dus al 28 december stonden we om 10 uur op de stoep bij lilliput land, een hele grote kinderboerderij waar de kinderen konden knuffelen met konijnen, papegaaien en kuikentjes. Op zo'n 10ha kregen de kinderen de mogelijkheid om paarden, schapen, koeien en ezels te voeren. Ook liepen er hele schattige biggetjes rond, althans, dat vonden wij, de meisjes waren als de dood voor ze en kropen zo snelalsze konden gillend ironie armen, eigenlijk best een grappig gezicht ;) en als slagroom op de taart konden ze ook nog pony rijden. Ruby natuurlijk helemaal in haar sas, maar Amber vond het nog een beetje eng.... Moe maar voldaan kwamen we weer aan op de camping, en daar werd Arjen om 13 uur opgehaald voor zijn papa dag. Hij ging wild water raften. De meisjes en ik bleven op de camping en genoten van alle faciliteiten. Het zwembad, de speeltuin en het springkussen waren een groot succes. En ook het grote schaakspel werd door de meisjes ontdekt. Uiteraard niet om te schaken, maar om te knuffelen met de paarden....
Donderdag 29 december, het begin van een drukke dag! We doen het eerst nog even rustig aan, spelen wat, ont bijten uitgebreid en dan vertrekken we naar het startpunt van onze cruise naar de Huka falls. Een prachtige waterval. We hadden ook met een jetboat kunnen gaan, maar daar mochten de kinderen niet mee, dus hebben we de rustige versie genomen. Eigenlijk heel prima, want het begon te regenen tijdens onze trip, en dus waren we blij dat we droog zaten. Na de trip zijn we nog even blijven hangen om te zien hoe ze de sluis openzetten, een spectaculair gezicht moet ik zeggen!
Inmiddels was het 12.30 uur en we reden nog even naar een plek waar je ook op een jetboat kon, dat zouden we dan een voor een doen terwijl de kinderen sliepen. Helaas bleek hun eerste vaart pas weer om 1400 uur te zijn, en daar gingen we niet op wachten.
We hadden namelijk nog een lange weg voor de boeg, die leidde van Taupo naar Watamata. Hier is het hobbitdorp dat gebouwd is voor de Lord of the Rings. We hadden geluk, de opnames voor de film The Hobbit waren net 5 weken daarvoor afgerond. Dat betekende dat veel dingen op de set nog net zo mooi waren als in de film. Het was een indrukwekkende rondleiding. Niet dat ik nu zo goed weet hoe de film gaat, maar alle verhalen er omheen zijn erg leuk om te horen. Zo staat er een boom, die helemaal nagemaakt is, letterlijk elk blaadje is er aan gemaakt! Het dorp is gebouwd op een schapenboerderij, en je raad het al, de kinderen waren niet geinteresseert in de kabouterhuisjes, maar wilden alleen maar naar de schapen. Gelukkig eindigde de tour met een schapenshow, waarbij er een schaap geschoren werd en….de kinderen de lammetjes de fles mochten geven. Wat een feest!! Helaas waren er een paar hele vervelende kinderen bij die achter de lammetjes aanrenden en ze optilden waardoor de lammetjes erg bang werden. Maar daar was Ruby, de schapenredder, ze stormde op de jongetjes (jaar of 5-7) af en pakte ze bij de arm beet en sprak ze vermanend toe!
Moe, maar voldaan reden we verder, er was nog een lange weg te gaan. De kinderen hebben we in hun pyjama in hun stoeltjes gezet en die vielen vrijwel meteen in slaap zodat wij door konden rijden naar Hotwater Beach. We kwamen laat aan, rond 21.30, en toen hadden we voor het eerst dat de camping vol was. We dachten er over om aan de kant van de weg te gaan slapen, maar vonden dat toch te riskant. Op zoek dus naar een andere camping. Gelukkig vonden we veel later een camping, op de deur van de receptie stond dat we een plekje mochten zoeken en de volgende dag betalen. Prima deal, we vonden een plekje naast de speeltuin en gingen slapen. Het was inmiddels veel harder gaan regenen, en echt gezellig wordt een camping daar niet van…We besloten dus om na het ontbijt meteen naar het strand te gaan. Eerst netjes betalen, en wat denk je? Duurste camping ooit! Bijna 2.5 keer zo duur als de campings die we verder gebruikten, en dat voor de camping waar we geen gebruik hebben gemaakt van de
faciliteiten, en het kortste hebben geslapen. Maar goed, wij legden ons er bij neer en reden naar het strand. We waren speciaal gekomen voor (volgens het boekje) indrukwekkende natuurverschijnselen. Je kon in het zand een kuil graven waar warm grondwater naar boven komt, zodat je je eigen warmwaterpoel kunt maken. Het regende nog steeds, sterker nog het stormde inmiddels, dus wij hadden wel zin in een warmwaterbad. Bij het strand aangekomen bleek het echter alleen te werken bij laag water, en dat was die ochtend om 6 uur geweest, en die avond om 5 uur weer. Wij waren er om 10 uur…Jammer maar helaas dus, dit verschijnsel ging aan onze neus voorbij.
Tijd dus om naar de volgende bestemming te rijden, Auckland. We komen hier de laatste dag ook weer, maar besloten om hier nu ook al 2 dagen de stad te bekijken. We hadden een camping gevonden met een binnenzwembad. Dit bleek een klein badje te zijn, wat er nogal vies uit zag, maar de kinderen vonden het ok, en dus wij ook.
Die middag vertrokken we met de auto naar Auckland om vast wat voorbereidend werk te doen, We reden door de verschillende wijken en keken waar we de volgende dag wat uitgebreider wilden kijken. Echt heel lang reden we niet rond, het regende, en de kinderen waren er ook wel een beetje klaar mee. Snel dus weer terug gegaan naar de camping om op tijd te gaan slapen.
De volgende dag, de laatste dag van 2011 reden we ’s morgens eerst naar Mount Eden, vanwaar je een prachtig uitzicht over de stad hebt. Althans, als je niet in een wolk zit tenminste Ons zicht was niet meer dan 2 meter…we typten de volgende bestemming in het GPS systeem in, en die leidde ons naar een leuke wijk, alleen het marktje dat omschreven stond in het boek konden we niet vinden. Toch maar even gevraagd dus, wat bleek? We waren helemaal in een verkeerde wijk, waar toevallig 3 straten hetzelfde heten en op dezelfde hoogte van elkaar lagen! Dus vervolgden wij onze weg weer naar het centrum. Ondertussen hadden we het briljante idee opgevat om de auto op een parkeerplaats te parkeren waar je de hele nacht mocht blijven staan en vanuit daar het vuurwerk te kijken. Dan konden we daarna wel naar de camping rijden. We vonden een goede spot en parkeerden de auto daar. Toen konden we de stad goed bekijken, we struinden rond, shopten wat en vonden een leuke Belgische kroeg waar we mosselen aten. Na het eten bedachten we dat het inmiddels genoeg was opgeklaard om zicht te kunnen hebben vanaf een berg, ook leuk voor het vuurwerk, en dus stopten we de kinderen in de pyjama in de auto en reden we terug naar de vulkaan Mt. Eden. Het zicht was inderdaad beter, maar het park werd om 23.00 uur gesloten, dit was dus geen optie. Volgende optie was een andere berg, toen we die eindelijk vonden bleken we daar ook niet op te kunnen. De kinderen lagen in hun stoeltjes te slapen, wij waren moe, en toen besloten we niet meer terug naar het centrum te rijden, maar gewoon naar de camping. Daar speelden we nog een potje kaarten, dronken een wijntje, en toen besloten we dat het ook wel 1 januari zou worden als we niet op bleven. We zijn dus om 22.30 uur naar bed gegaan en de volgende morgen werden we pas weer wakker, in het nieuwe jaar. Geen spectaculaire oud en nieuw, maar wel relaxed!
Op 1 januari reden we naar het noordland, het schiereiland ten noorden van Auckland. Hier waren de eerste Europese nederzettingen in het bay of islands. We lunchten bij en paar mooie watervallen bij Wakatarei, en reden daarna door naar Russell. Via een veerpondje werden we daar afgezet. Het weer leek wat beter te worden onderweg, dus we hadden goede hoop voor de komende dagen. De top 10 camping waar we graag wilden staan had alleen nog een plekje zonder stroom voor deze nacht, en die namen we. De nacht erna boekten we er meteen bij voor een power site. En ook boekten we een trip met een boot om dolfijnen te kijken.
De volgende morgen liepen we naar het dorp om de boot te halen. En eerlijk is eerlijk, het is hier echt idyllisch. Je waant je 150 jaar terug in de tijd als je naar de prachtige koloniale huizen kijkt, en er hangt een ontzettend leuke sfeer in dit dorp. De tocht op de boot nam om 4 uur mee de bay of Islands op. Een prachtig gebied, en ja, we zagen een paar dolfijnen. Slechts een stuk om 7, en toen we zagen hoe de mensen hier er mee zwemmen waren we extra blij dat we dat al gedaan hadden, deze dolfijnen waren niet in de mood om te zwemmen, en speelden liever met de boten om zich heen dan met de zwemmers. Helaas was het niet het seizoen van de orka’s, pinguins of walvissen, dus die zagen we niet, maar wel mooie natuur en een gat in een rots waar we met de boot doorheen voeren.
’s Middags zijn we na alle slaapjes eerst naar het strand gelopen, en daarna naar het dorp. We hebben wat boodschappen gedaan een voor de volgende dag een hengel gehuurd. Terwijl we het dorpje bekeken werden we steeds verliefder op dit plaatsje (vooral ik) en dus boekten we nog een extra nacht op de camping. Dit is trouwens ook een hele leuke camping met heel veel kinderen in alle leeftijden. Ruby heeft een nieuwe vriendin gevonden in Eden, een meisje dat tegenover ons staat!
Helaas is Amber ziek, ze heeft hoge koorts en voelt zich duidelijk niet lekker. De stranddag die we vandaag hielden liep dan ook wat ander dan gedacht. Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met Amber in mijn armen in bed gelegen, terwijl Arjen en Ruby lekker op het strand aan het spelen waren. Heel even hebben Arjen en ik omgewisseld en toen wilde ik gaan vissen, maar dat bleek nog best lastig te zijn bij de rotsen. Twee keer kwam mijn haak vast te zitten tussen de rotsen, maar gelukkig waren er een paar jongetjes aan het snorkelen die met liefde mijn haak weer losmaakten. Maar puntje bij paaltje had mijn vader gelijk toen hij zei dat ik het geduld niet heb om te vissen, na een half uur hield ik er dan ook mee op.
Aan het einde van de dag heeft Arjen mij nog in het dorp afgezet om daar nog even te vissen, en hoewel het daar beter ging (ik kwam niet vast te zitten) had ik niet veel geluk, ze wilden niet bijten. En dus bracht ik de hengel weer terug naar de verhuurder (een man oorspronkelijk uit Kaatsheuvel) zonder een vis te hebben gevangen.
Hopelijk knapt Amber snel op, want morgen verlaten we dit prachtige dorp en gaan we kijken wat er noorderlijker te doen is!
Voor vandaag stond er een lange rit op het programma, we begonnen, dat helemaal aan de oostkust ligt, daar waar Thomas Cook als eerste voet aan wal zette, en waar je als eerste ter wereld de zon op ziet komen. De weg vervolgde zich via de noordkust naar het midden en dan naar het zuiden, met als eindbestemming Roterua. Daar kwamen we na zo'n 4,5 uur rijden aan bij het Agrodome. Een schapenboerderij waar ze als nevenactiviteit verschillende shows en tours doen. Wij boekten een boerderij tour waarbij we in een tractor werden rondgereden over de boerderij waarbij we de schapen en lama's met de hand mochten voeren terwijl we genoten van een prachtig uitzicht over de groene heuvels. De tweede show was wat meer entertainment. Een gespierde boer showde de 17 verschillende schapensoorten die ze op de boerderij hadden, waaronder het Texelse schaap! Verder werd er live on stage een schaap geschoren en deden ze voor hoe de schaapshonden hun werk doen. Het hoogtepunt was echter dat er een paar kinderen op het podium mochten komen, Ruby zat er officieel niet bij, maar wilde zo graag dat ze toch ook mocht komen, net als nog een paar kindjes. En amber liep zonder uitnodiging zo naar boven. We hadden nog geen idee wat de bedoeling was, maar toen werden er een paar lammetjes het podium opgezet die door de eerste 4 kindjes met de fles gevoerd werden. Die arme Ruby, helemaal teleurgesteld dat zij niet mocht. Het goede nieuws was dat ze na de show wel een kans kreeg om in het hok met de lammetjes te gaan en alsnog een flesje kreeg om aan het lammetje te voeren, en wat was ze blij! Sindsdien is ze niet meer Ruby, niet meer de baby poes, maar het baby witte lammetje!
Afscheid nemen was heel lastig voor Ruby, maar uiteindelijk ging ze mee. We vonden een camping vlak bij de stad, maar deze leek ons niet zo leuk, dus reden we door naar de volgende camping. Hier boekten we een nacht, maar ook deze camping viel een beetje tegen. Het is moeilijk om je vinger er op te leggen, maar de ene camping heeft echt een veel betere sfeer dan de andere... Roterua ligt in een vulkanisch gebied, en dat is goed te merken! Overal ruik je zwavel, en op veel plekken met de stoom zo uit de grond. Het gebied is dan ook omgeven door thermische Spa's en modderbaden. Wij hadden als eerste een geiser op het programma staan, lady know, zoals de geiser heet gaat elke dag om 10.15 de lucht in. Wel geholpen door de mens, of beter, door een beetjezeep, die triggert het water dat omhoog spuit tot wel 20 meter. Zouden ze dat niet doen dan heeft de geiser een cyclus tussen de 36 en 72 uur, en dan is er niets aan voor de toeristen dus vandaar de zeep. Na de uitbarsting van de geiser hebben we nog een rondje gelopen langs de vulkaan kraters, gevuld met kokende modder en water met chemische substanties, waardoor ze de prachtigste kleuren hebben!
Na al deze indrukken besloten we door te rijden naar Taupo, zo'n 50 km ten zuiden van Roterua. Daar vonden we een hele leuke camping, met een warm water zwembad, een grote speeltuin en het grootste springkussen van nieuw Zeeland. Een prima camping dus om een middag rond te hangen! Ik heb. Er de kinderen gezwommen en gespeeld en rond 16 uur zijn we naar Huka prawn farm gereden. Een garnalenkwekerij waar ze de Maleisische garnaal kweken, die wel 40cm lang kan worden. We begonnen met een tour langs alle bassins, met als paradepaardje Shaun de Prawn, het grootste mannetje van de kwekerij. Via de babyafdeling, waar we de garnalen uit onze hand lieten eten (en geloof het of niet, ze bijten een beetje!), kwamen we vanzelf bij de visvijvers aan. Hier kregen we allemaal een hengel en een bakje voer (stukjes koeienhart) en toen konden we een stekkie zoeken om garnalen te gaan vangen. Nu zijn wij niet de meest geduldige mensen, en de kinderen al helemaal niet, dus toen er na 10 minuten nog niets was gevangen begonnen wij de lol al te verliezen. Maar toen ving Arjen de toch zijn eerste garnaal! En niet lang daarna ving ik er ook een. Die van mij was veel kleiner, maar ik was er vreselijk trots op. We hadden nog een half uur voor het park sloot en we besloten om door toebijten vissen, want we hadden er nu lol in! Ruby had ook haar eigen hengel en eens in de zoveel tijd deden we er, meer voor de vorm, ook wat aas aan. En verdomd als het niet waar is, vlak voor sluit had ze ineens beet! Ik haalde voorzichtig de hengel naar boven, en aan de haak zat een megagroot mannetje van wel zeker 20cm en daarmee heeft ze ruimschoots gewonnen! Ik ving vlak daarna nog mijn tweede garnaal waarmee ik de prijs voor de meeste won, en omdat Arjen de eerste had gevangen heeft hij ook gewonnen. Allemaal prijs dus!
De volgende dag, inmiddels dus al 28 december stonden we om 10 uur op de stoep bij lilliput land, een hele grote kinderboerderij waar de kinderen konden knuffelen met konijnen, papegaaien en kuikentjes. Op zo'n 10ha kregen de kinderen de mogelijkheid om paarden, schapen, koeien en ezels te voeren. Ook liepen er hele schattige biggetjes rond, althans, dat vonden wij, de meisjes waren als de dood voor ze en kropen zo snelalsze konden gillend ironie armen, eigenlijk best een grappig gezicht ;) en als slagroom op de taart konden ze ook nog pony rijden. Ruby natuurlijk helemaal in haar sas, maar Amber vond het nog een beetje eng.... Moe maar voldaan kwamen we weer aan op de camping, en daar werd Arjen om 13 uur opgehaald voor zijn papa dag. Hij ging wild water raften. De meisjes en ik bleven op de camping en genoten van alle faciliteiten. Het zwembad, de speeltuin en het springkussen waren een groot succes. En ook het grote schaakspel werd door de meisjes ontdekt. Uiteraard niet om te schaken, maar om te knuffelen met de paarden....
Donderdag 29 december, het begin van een drukke dag! We doen het eerst nog even rustig aan, spelen wat, ont bijten uitgebreid en dan vertrekken we naar het startpunt van onze cruise naar de Huka falls. Een prachtige waterval. We hadden ook met een jetboat kunnen gaan, maar daar mochten de kinderen niet mee, dus hebben we de rustige versie genomen. Eigenlijk heel prima, want het begon te regenen tijdens onze trip, en dus waren we blij dat we droog zaten. Na de trip zijn we nog even blijven hangen om te zien hoe ze de sluis openzetten, een spectaculair gezicht moet ik zeggen!
Inmiddels was het 12.30 uur en we reden nog even naar een plek waar je ook op een jetboat kon, dat zouden we dan een voor een doen terwijl de kinderen sliepen. Helaas bleek hun eerste vaart pas weer om 1400 uur te zijn, en daar gingen we niet op wachten.
We hadden namelijk nog een lange weg voor de boeg, die leidde van Taupo naar Watamata. Hier is het hobbitdorp dat gebouwd is voor de Lord of the Rings. We hadden geluk, de opnames voor de film The Hobbit waren net 5 weken daarvoor afgerond. Dat betekende dat veel dingen op de set nog net zo mooi waren als in de film. Het was een indrukwekkende rondleiding. Niet dat ik nu zo goed weet hoe de film gaat, maar alle verhalen er omheen zijn erg leuk om te horen. Zo staat er een boom, die helemaal nagemaakt is, letterlijk elk blaadje is er aan gemaakt! Het dorp is gebouwd op een schapenboerderij, en je raad het al, de kinderen waren niet geinteresseert in de kabouterhuisjes, maar wilden alleen maar naar de schapen. Gelukkig eindigde de tour met een schapenshow, waarbij er een schaap geschoren werd en….de kinderen de lammetjes de fles mochten geven. Wat een feest!! Helaas waren er een paar hele vervelende kinderen bij die achter de lammetjes aanrenden en ze optilden waardoor de lammetjes erg bang werden. Maar daar was Ruby, de schapenredder, ze stormde op de jongetjes (jaar of 5-7) af en pakte ze bij de arm beet en sprak ze vermanend toe!
Moe, maar voldaan reden we verder, er was nog een lange weg te gaan. De kinderen hebben we in hun pyjama in hun stoeltjes gezet en die vielen vrijwel meteen in slaap zodat wij door konden rijden naar Hotwater Beach. We kwamen laat aan, rond 21.30, en toen hadden we voor het eerst dat de camping vol was. We dachten er over om aan de kant van de weg te gaan slapen, maar vonden dat toch te riskant. Op zoek dus naar een andere camping. Gelukkig vonden we veel later een camping, op de deur van de receptie stond dat we een plekje mochten zoeken en de volgende dag betalen. Prima deal, we vonden een plekje naast de speeltuin en gingen slapen. Het was inmiddels veel harder gaan regenen, en echt gezellig wordt een camping daar niet van…We besloten dus om na het ontbijt meteen naar het strand te gaan. Eerst netjes betalen, en wat denk je? Duurste camping ooit! Bijna 2.5 keer zo duur als de campings die we verder gebruikten, en dat voor de camping waar we geen gebruik hebben gemaakt van de
faciliteiten, en het kortste hebben geslapen. Maar goed, wij legden ons er bij neer en reden naar het strand. We waren speciaal gekomen voor (volgens het boekje) indrukwekkende natuurverschijnselen. Je kon in het zand een kuil graven waar warm grondwater naar boven komt, zodat je je eigen warmwaterpoel kunt maken. Het regende nog steeds, sterker nog het stormde inmiddels, dus wij hadden wel zin in een warmwaterbad. Bij het strand aangekomen bleek het echter alleen te werken bij laag water, en dat was die ochtend om 6 uur geweest, en die avond om 5 uur weer. Wij waren er om 10 uur…Jammer maar helaas dus, dit verschijnsel ging aan onze neus voorbij.
Tijd dus om naar de volgende bestemming te rijden, Auckland. We komen hier de laatste dag ook weer, maar besloten om hier nu ook al 2 dagen de stad te bekijken. We hadden een camping gevonden met een binnenzwembad. Dit bleek een klein badje te zijn, wat er nogal vies uit zag, maar de kinderen vonden het ok, en dus wij ook.
Die middag vertrokken we met de auto naar Auckland om vast wat voorbereidend werk te doen, We reden door de verschillende wijken en keken waar we de volgende dag wat uitgebreider wilden kijken. Echt heel lang reden we niet rond, het regende, en de kinderen waren er ook wel een beetje klaar mee. Snel dus weer terug gegaan naar de camping om op tijd te gaan slapen.
De volgende dag, de laatste dag van 2011 reden we ’s morgens eerst naar Mount Eden, vanwaar je een prachtig uitzicht over de stad hebt. Althans, als je niet in een wolk zit tenminste Ons zicht was niet meer dan 2 meter…we typten de volgende bestemming in het GPS systeem in, en die leidde ons naar een leuke wijk, alleen het marktje dat omschreven stond in het boek konden we niet vinden. Toch maar even gevraagd dus, wat bleek? We waren helemaal in een verkeerde wijk, waar toevallig 3 straten hetzelfde heten en op dezelfde hoogte van elkaar lagen! Dus vervolgden wij onze weg weer naar het centrum. Ondertussen hadden we het briljante idee opgevat om de auto op een parkeerplaats te parkeren waar je de hele nacht mocht blijven staan en vanuit daar het vuurwerk te kijken. Dan konden we daarna wel naar de camping rijden. We vonden een goede spot en parkeerden de auto daar. Toen konden we de stad goed bekijken, we struinden rond, shopten wat en vonden een leuke Belgische kroeg waar we mosselen aten. Na het eten bedachten we dat het inmiddels genoeg was opgeklaard om zicht te kunnen hebben vanaf een berg, ook leuk voor het vuurwerk, en dus stopten we de kinderen in de pyjama in de auto en reden we terug naar de vulkaan Mt. Eden. Het zicht was inderdaad beter, maar het park werd om 23.00 uur gesloten, dit was dus geen optie. Volgende optie was een andere berg, toen we die eindelijk vonden bleken we daar ook niet op te kunnen. De kinderen lagen in hun stoeltjes te slapen, wij waren moe, en toen besloten we niet meer terug naar het centrum te rijden, maar gewoon naar de camping. Daar speelden we nog een potje kaarten, dronken een wijntje, en toen besloten we dat het ook wel 1 januari zou worden als we niet op bleven. We zijn dus om 22.30 uur naar bed gegaan en de volgende morgen werden we pas weer wakker, in het nieuwe jaar. Geen spectaculaire oud en nieuw, maar wel relaxed!
Op 1 januari reden we naar het noordland, het schiereiland ten noorden van Auckland. Hier waren de eerste Europese nederzettingen in het bay of islands. We lunchten bij en paar mooie watervallen bij Wakatarei, en reden daarna door naar Russell. Via een veerpondje werden we daar afgezet. Het weer leek wat beter te worden onderweg, dus we hadden goede hoop voor de komende dagen. De top 10 camping waar we graag wilden staan had alleen nog een plekje zonder stroom voor deze nacht, en die namen we. De nacht erna boekten we er meteen bij voor een power site. En ook boekten we een trip met een boot om dolfijnen te kijken.
De volgende morgen liepen we naar het dorp om de boot te halen. En eerlijk is eerlijk, het is hier echt idyllisch. Je waant je 150 jaar terug in de tijd als je naar de prachtige koloniale huizen kijkt, en er hangt een ontzettend leuke sfeer in dit dorp. De tocht op de boot nam om 4 uur mee de bay of Islands op. Een prachtig gebied, en ja, we zagen een paar dolfijnen. Slechts een stuk om 7, en toen we zagen hoe de mensen hier er mee zwemmen waren we extra blij dat we dat al gedaan hadden, deze dolfijnen waren niet in de mood om te zwemmen, en speelden liever met de boten om zich heen dan met de zwemmers. Helaas was het niet het seizoen van de orka’s, pinguins of walvissen, dus die zagen we niet, maar wel mooie natuur en een gat in een rots waar we met de boot doorheen voeren.
’s Middags zijn we na alle slaapjes eerst naar het strand gelopen, en daarna naar het dorp. We hebben wat boodschappen gedaan een voor de volgende dag een hengel gehuurd. Terwijl we het dorpje bekeken werden we steeds verliefder op dit plaatsje (vooral ik) en dus boekten we nog een extra nacht op de camping. Dit is trouwens ook een hele leuke camping met heel veel kinderen in alle leeftijden. Ruby heeft een nieuwe vriendin gevonden in Eden, een meisje dat tegenover ons staat!
Helaas is Amber ziek, ze heeft hoge koorts en voelt zich duidelijk niet lekker. De stranddag die we vandaag hielden liep dan ook wat ander dan gedacht. Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met Amber in mijn armen in bed gelegen, terwijl Arjen en Ruby lekker op het strand aan het spelen waren. Heel even hebben Arjen en ik omgewisseld en toen wilde ik gaan vissen, maar dat bleek nog best lastig te zijn bij de rotsen. Twee keer kwam mijn haak vast te zitten tussen de rotsen, maar gelukkig waren er een paar jongetjes aan het snorkelen die met liefde mijn haak weer losmaakten. Maar puntje bij paaltje had mijn vader gelijk toen hij zei dat ik het geduld niet heb om te vissen, na een half uur hield ik er dan ook mee op.
Aan het einde van de dag heeft Arjen mij nog in het dorp afgezet om daar nog even te vissen, en hoewel het daar beter ging (ik kwam niet vast te zitten) had ik niet veel geluk, ze wilden niet bijten. En dus bracht ik de hengel weer terug naar de verhuurder (een man oorspronkelijk uit Kaatsheuvel) zonder een vis te hebben gevangen.
Hopelijk knapt Amber snel op, want morgen verlaten we dit prachtige dorp en gaan we kijken wat er noorderlijker te doen is!
Abonneren op:
Posts (Atom)
