Nieuw Zeeland, 26 december t/m 2 januari

Tweede kerstdag werd Ruby om 6 uur wakker, en niet veel later volgde haar zusje. Niet echt ideaal voor het vakantiegevoel, maar wel praktisch, nu waren we om 7.45 helemaal klaar om te vertrekken. Maar eerst nog even skypen met mijn familie, die met z'n allen aan het kerstdiner zaten bij mijn zus. Heel raar idee dat zij bijna aan het hoofdgerecht begonnen en wij het ontbijt net achter de kiezen hadden!

Voor vandaag stond er een lange rit op het programma, we begonnen, dat helemaal aan de oostkust ligt, daar waar Thomas Cook als eerste voet aan wal zette, en waar je als eerste ter wereld de zon op ziet komen. De weg vervolgde zich via de noordkust naar het midden en dan naar het zuiden, met als eindbestemming Roterua. Daar kwamen we na zo'n 4,5 uur rijden aan bij het Agrodome. Een schapenboerderij waar ze als nevenactiviteit verschillende shows en tours doen. Wij boekten een boerderij tour waarbij we in een tractor werden rondgereden over de boerderij waarbij we de schapen en lama's met de hand mochten voeren terwijl we genoten van een prachtig uitzicht over de groene heuvels. De tweede show was wat meer entertainment. Een gespierde boer showde de 17 verschillende schapensoorten die ze op de boerderij hadden, waaronder het Texelse schaap! Verder werd er live on stage een schaap geschoren en deden ze voor hoe de schaapshonden hun werk doen. Het hoogtepunt was echter dat er een paar kinderen op het podium mochten komen, Ruby zat er officieel niet bij, maar wilde zo graag dat ze toch ook mocht komen, net als nog een paar kindjes. En amber liep zonder uitnodiging zo naar boven. We hadden nog geen idee wat de bedoeling was, maar toen werden er een paar lammetjes het podium opgezet die door de eerste 4 kindjes met de fles gevoerd werden. Die arme Ruby, helemaal teleurgesteld dat zij niet mocht. Het goede nieuws was dat ze na de show wel een kans kreeg om in het hok met de lammetjes te gaan en alsnog een flesje kreeg om aan het lammetje te voeren, en wat was ze blij! Sindsdien is ze niet meer Ruby, niet meer de baby poes, maar het baby witte lammetje!

Afscheid nemen was heel lastig voor Ruby, maar uiteindelijk ging ze mee. We vonden een camping vlak bij de stad, maar deze leek ons niet zo leuk, dus reden we door naar de volgende camping. Hier boekten we een nacht, maar ook deze camping viel een beetje tegen. Het is moeilijk om je vinger er op te leggen, maar de ene camping heeft echt een veel betere sfeer dan de andere... Roterua ligt in een vulkanisch gebied, en dat is goed te merken! Overal ruik je zwavel, en op veel plekken met de stoom zo uit de grond. Het gebied is dan ook omgeven door thermische Spa's en modderbaden. Wij hadden als eerste een geiser op het programma staan, lady know, zoals de geiser heet gaat elke dag om 10.15 de lucht in. Wel geholpen door de mens, of beter, door een beetjezeep, die triggert het water dat omhoog spuit tot wel 20 meter. Zouden ze dat niet doen dan heeft de geiser een cyclus tussen de 36 en 72 uur, en dan is er niets aan voor de toeristen dus vandaar de zeep. Na de uitbarsting van de geiser hebben we nog een rondje gelopen langs de vulkaan kraters, gevuld met kokende modder en water met chemische substanties, waardoor ze de prachtigste kleuren hebben!

Na al deze indrukken besloten we door te rijden naar Taupo, zo'n 50 km ten zuiden van Roterua. Daar vonden we een hele leuke camping, met een warm water zwembad, een grote speeltuin en het grootste springkussen van nieuw Zeeland. Een prima camping dus om een middag rond te hangen! Ik heb. Er de kinderen gezwommen en gespeeld en rond 16 uur zijn we naar Huka prawn farm gereden. Een garnalenkwekerij waar ze de Maleisische garnaal kweken, die wel 40cm lang kan worden. We begonnen met een tour langs alle bassins, met als paradepaardje Shaun de Prawn, het grootste mannetje van de kwekerij. Via de babyafdeling, waar we de garnalen uit onze hand lieten eten (en geloof het of niet, ze bijten een beetje!), kwamen we vanzelf bij de visvijvers aan. Hier kregen we allemaal een hengel en een bakje voer (stukjes koeienhart) en toen konden we een stekkie zoeken om garnalen te gaan vangen. Nu zijn wij niet de meest geduldige mensen, en de kinderen al helemaal niet, dus toen er na 10 minuten nog niets was gevangen begonnen wij de lol al te verliezen. Maar toen ving Arjen de toch zijn eerste garnaal! En niet lang daarna ving ik er ook een. Die van mij was veel kleiner, maar ik was er vreselijk trots op. We hadden nog een half uur voor het park sloot en we besloten om door toebijten vissen, want we hadden er nu lol in! Ruby had ook haar eigen hengel en eens in de zoveel tijd deden we er, meer voor de vorm, ook wat aas aan. En verdomd als het niet waar is, vlak voor sluit had ze ineens beet! Ik haalde voorzichtig de hengel naar boven, en aan de haak zat een megagroot mannetje van wel zeker 20cm en daarmee heeft ze ruimschoots gewonnen! Ik ving vlak daarna nog mijn tweede garnaal waarmee ik de prijs voor de meeste won, en omdat Arjen de eerste had gevangen heeft hij ook gewonnen. Allemaal prijs dus!

De volgende dag, inmiddels dus al 28 december stonden we om 10 uur op de stoep bij lilliput land, een hele grote kinderboerderij waar de kinderen konden knuffelen met konijnen, papegaaien en kuikentjes. Op zo'n 10ha kregen de kinderen de mogelijkheid om paarden, schapen, koeien en ezels te voeren. Ook liepen er hele schattige biggetjes rond, althans, dat vonden wij, de meisjes waren als de dood voor ze en kropen zo snelalsze konden gillend ironie armen, eigenlijk best een grappig gezicht ;) en als slagroom op de taart konden ze ook nog pony rijden. Ruby natuurlijk helemaal in haar sas, maar Amber vond het nog een beetje eng.... Moe maar voldaan kwamen we weer aan op de camping, en daar werd Arjen om 13 uur opgehaald voor zijn papa dag. Hij ging wild water raften. De meisjes en ik bleven op de camping en genoten van alle faciliteiten. Het zwembad, de speeltuin en het springkussen waren een groot succes. En ook het grote schaakspel werd door de meisjes ontdekt. Uiteraard niet om te schaken, maar om te knuffelen met de paarden....

Donderdag 29 december, het begin van een drukke dag! We doen het eerst nog even rustig aan, spelen wat, ont bijten uitgebreid en dan vertrekken we naar het startpunt van onze cruise naar de Huka falls. Een prachtige waterval. We hadden ook met een jetboat kunnen gaan, maar daar mochten de kinderen niet mee, dus hebben we de rustige versie genomen. Eigenlijk heel prima, want het begon te regenen tijdens onze trip, en dus waren we blij dat we droog zaten. Na de trip zijn we nog even blijven hangen om te zien hoe ze de sluis openzetten, een spectaculair gezicht moet ik zeggen!
Inmiddels was het 12.30 uur en we reden nog even naar een plek waar je ook op een jetboat kon, dat zouden we dan een voor een doen terwijl de kinderen sliepen. Helaas bleek hun eerste vaart pas weer om 1400 uur te zijn, en daar gingen we niet op wachten.

We hadden namelijk nog een lange weg voor de boeg, die leidde van Taupo naar Watamata. Hier is het hobbitdorp dat gebouwd is voor de Lord of the Rings. We hadden geluk, de opnames voor de film The Hobbit waren net 5 weken daarvoor afgerond. Dat betekende dat veel dingen op de set nog net zo mooi waren als in de film. Het was een indrukwekkende rondleiding. Niet dat ik nu zo goed weet hoe de film gaat, maar alle verhalen er omheen zijn erg leuk om te horen. Zo staat er een boom, die helemaal nagemaakt is, letterlijk elk blaadje is er aan gemaakt! Het dorp is gebouwd op een schapenboerderij, en je raad het al, de kinderen waren niet geinteresseert in de kabouterhuisjes, maar wilden alleen maar naar de schapen. Gelukkig eindigde de tour met een schapenshow, waarbij er een schaap geschoren werd en….de kinderen de lammetjes de fles mochten geven. Wat een feest!! Helaas waren er een paar hele vervelende kinderen bij die achter de lammetjes aanrenden en ze optilden waardoor de lammetjes erg bang werden. Maar daar was Ruby, de schapenredder, ze stormde op de jongetjes (jaar of 5-7) af en pakte ze bij de arm beet en sprak ze vermanend toe!

Moe, maar voldaan reden we verder, er was nog een lange weg te gaan. De kinderen hebben we in hun pyjama in hun stoeltjes gezet en die vielen vrijwel meteen in slaap zodat wij door konden rijden naar Hotwater Beach. We kwamen laat aan, rond 21.30, en toen hadden we voor het eerst dat de camping vol was. We dachten er over om aan de kant van de weg te gaan slapen, maar vonden dat toch te riskant. Op zoek dus naar een andere camping. Gelukkig vonden we veel later een camping, op de deur van de receptie stond dat we een plekje mochten zoeken en de volgende dag betalen. Prima deal, we vonden een plekje naast de speeltuin en gingen slapen. Het was inmiddels veel harder gaan regenen, en echt gezellig wordt een camping daar niet van…We besloten dus om na het ontbijt meteen naar het strand te gaan. Eerst netjes betalen, en wat denk je? Duurste camping ooit! Bijna 2.5 keer zo duur als de campings die we verder gebruikten, en dat voor de camping waar we geen gebruik hebben gemaakt van de
faciliteiten, en het kortste hebben geslapen. Maar goed, wij legden ons er bij neer en reden naar het strand. We waren speciaal gekomen voor (volgens het boekje) indrukwekkende natuurverschijnselen. Je kon in het zand een kuil graven waar warm grondwater naar boven komt, zodat je je eigen warmwaterpoel kunt maken. Het regende nog steeds, sterker nog het stormde inmiddels, dus wij hadden wel zin in een warmwaterbad. Bij het strand aangekomen bleek het echter alleen te werken bij laag water, en dat was die ochtend om 6 uur geweest, en die avond om 5 uur weer. Wij waren er om 10 uur…Jammer maar helaas dus, dit verschijnsel ging aan onze neus voorbij.

Tijd dus om naar de volgende bestemming te rijden, Auckland. We komen hier de laatste dag ook weer, maar besloten om hier nu ook al 2 dagen de stad te bekijken. We hadden een camping gevonden met een binnenzwembad. Dit bleek een klein badje te zijn, wat er nogal vies uit zag, maar de kinderen vonden het ok, en dus wij ook.

Die middag vertrokken we met de auto naar Auckland om vast wat voorbereidend werk te doen, We reden door de verschillende wijken en keken waar we de volgende dag wat uitgebreider wilden kijken. Echt heel lang reden we niet rond, het regende, en de kinderen waren er ook wel een beetje klaar mee. Snel dus weer terug gegaan naar de camping om op tijd te gaan slapen.

De volgende dag, de laatste dag van 2011 reden we ’s morgens eerst naar Mount Eden, vanwaar je een prachtig uitzicht over de stad hebt. Althans, als je niet in een wolk zit tenminste  Ons zicht was niet meer dan 2 meter…we typten de volgende bestemming in het GPS systeem in, en die leidde ons naar een leuke wijk, alleen het marktje dat omschreven stond in het boek konden we niet vinden. Toch maar even gevraagd dus, wat bleek? We waren helemaal in een verkeerde wijk, waar toevallig 3 straten hetzelfde heten en op dezelfde hoogte van elkaar lagen! Dus vervolgden wij onze weg weer naar het centrum. Ondertussen hadden we het briljante idee opgevat om de auto op een parkeerplaats te parkeren waar je de hele nacht mocht blijven staan en vanuit daar het vuurwerk te kijken. Dan konden we daarna wel naar de camping rijden. We vonden een goede spot en parkeerden de auto daar. Toen konden we de stad goed bekijken, we struinden rond, shopten wat en vonden een leuke Belgische kroeg waar we mosselen aten. Na het eten bedachten we dat het inmiddels genoeg was opgeklaard om zicht te kunnen hebben vanaf een berg, ook leuk voor het vuurwerk, en dus stopten we de kinderen in de pyjama in de auto en reden we terug naar de vulkaan Mt. Eden. Het zicht was inderdaad beter, maar het park werd om 23.00 uur gesloten, dit was dus geen optie. Volgende optie was een andere berg, toen we die eindelijk vonden bleken we daar ook niet op te kunnen. De kinderen lagen in hun stoeltjes te slapen, wij waren moe, en toen besloten we niet meer terug naar het centrum te rijden, maar gewoon naar de camping. Daar speelden we nog een potje kaarten, dronken een wijntje, en toen besloten we dat het ook wel 1 januari zou worden als we niet op bleven. We zijn dus om 22.30 uur naar bed gegaan en de volgende morgen werden we pas weer wakker, in het nieuwe jaar. Geen spectaculaire oud en nieuw, maar wel relaxed!

Op 1 januari reden we naar het noordland, het schiereiland ten noorden van Auckland. Hier waren de eerste Europese nederzettingen in het bay of islands. We lunchten bij en paar mooie watervallen bij Wakatarei, en reden daarna door naar Russell. Via een veerpondje werden we daar afgezet. Het weer leek wat beter te worden onderweg, dus we hadden goede hoop voor de komende dagen. De top 10 camping waar we graag wilden staan had alleen nog een plekje zonder stroom voor deze nacht, en die namen we. De nacht erna boekten we er meteen bij voor een power site. En ook boekten we een trip met een boot om dolfijnen te kijken.

De volgende morgen liepen we naar het dorp om de boot te halen. En eerlijk is eerlijk, het is hier echt idyllisch. Je waant je 150 jaar terug in de tijd als je naar de prachtige koloniale huizen kijkt, en er hangt een ontzettend leuke sfeer in dit dorp. De tocht op de boot nam om 4 uur mee de bay of Islands op. Een prachtig gebied, en ja, we zagen een paar dolfijnen. Slechts een stuk om 7, en toen we zagen hoe de mensen hier er mee zwemmen waren we extra blij dat we dat al gedaan hadden, deze dolfijnen waren niet in de mood om te zwemmen, en speelden liever met de boten om zich heen dan met de zwemmers. Helaas was het niet het seizoen van de orka’s, pinguins of walvissen, dus die zagen we niet, maar wel mooie natuur en een gat in een rots waar we met de boot doorheen voeren.
’s Middags zijn we na alle slaapjes eerst naar het strand gelopen, en daarna naar het dorp. We hebben wat boodschappen gedaan een voor de volgende dag een hengel gehuurd. Terwijl we het dorpje bekeken werden we steeds verliefder op dit plaatsje (vooral ik) en dus boekten we nog een extra nacht op de camping. Dit is trouwens ook een hele leuke camping met heel veel kinderen in alle leeftijden. Ruby heeft een nieuwe vriendin gevonden in Eden, een meisje dat tegenover ons staat!

Helaas is Amber ziek, ze heeft hoge koorts en voelt zich duidelijk niet lekker. De stranddag die we vandaag hielden liep dan ook wat ander dan gedacht. Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met Amber in mijn armen in bed gelegen, terwijl Arjen en Ruby lekker op het strand aan het spelen waren. Heel even hebben Arjen en ik omgewisseld en toen wilde ik gaan vissen, maar dat bleek nog best lastig te zijn bij de rotsen. Twee keer kwam mijn haak vast te zitten tussen de rotsen, maar gelukkig waren er een paar jongetjes aan het snorkelen die met liefde mijn haak weer losmaakten. Maar puntje bij paaltje had mijn vader gelijk toen hij zei dat ik het geduld niet heb om te vissen, na een half uur hield ik er dan ook mee op.
Aan het einde van de dag heeft Arjen mij nog in het dorp afgezet om daar nog even te vissen, en hoewel het daar beter ging (ik kwam niet vast te zitten) had ik niet veel geluk, ze wilden niet bijten. En dus bracht ik de hengel weer terug naar de verhuurder (een man oorspronkelijk uit Kaatsheuvel) zonder een vis te hebben gevangen.

Hopelijk knapt Amber snel op, want morgen verlaten we dit prachtige dorp en gaan we kijken wat er noorderlijker te doen is!