En nog erg gezellig ook! Maar voor het zover was moesten er natuurlijk nog wel cadeaus worden gekocht. En hoewel ik dat klusje normaal niet erg vind is het met een kind dat niet al te lang in de buggy wil blijven en een stad vol met mensen niet echt makkelijk...En het feit dat de scheurkalander van de Quest overal was uitverkocht maakte me ook niet vrolijk!! Maar goed, uiteindelijk is het gelukt om alle cadeaus te kopen (behalve dan die scheurkalender)
En natuurlijk kun je niet in een winter wonderland zijn zonder je dochter op een slee te zetten en een rondje te gaan lopen. Zo gezegd zo gedaan. Van de onderburen bij mijn moeder konden we een slee lenen en Ruby werd dik aangekleed. Het was inmiddels droog, niet al te koud meer en de sneeuw was op veel plaatsen in het park nog maagdelijk wit. Een ideale omstandigheid om te sleeen. Alleen vond mijn dochter het sleeen niets...ze had er duidelijk geen lol in. Ik heb haar 5 minuten op de slee gehad en toen kwamen we bij mijn oma aan. Daar zijn we binnen gaan zitten en kreeg Ruby een prachtige pop waar mijn oma nog mee gespeeld heeft vroeger, oprecht een antieke pop dus! De terugweg op de slee was helaas nog minder succesvol met als dieptepunt dat ze acherover van de slee viel. Tja en toen was het gedaan met de sneeuwpret, volgende keer beter!
Woensdag kwamen Arjen en Barbara aan in Enschede voor de kerst. Echt geweldig om Barbara te zien met haar bolle buik. Nog even en dan komt ons nichtje!! Verheug me daar erg op, ben zo benieuwd!
En donderdag was de dag van de grote boodschappen, er moest ingekocht worden voor het kerstdiner. En zoals je zult begrijpen waren we niet de enige die de Albert Heijn opzochten deze dag. Het was dan ook een drukte van jewelste en we waren bang dat we de helft van de boodschappen niet meer zouden kunnen krijgen, maar complimenten aan de AH, alles was er nog! En omdat Barbara, mijn moeder en ik de taken goed verdeelden waren we binnen no time klaar in de winkel. Dat was nog eens powershoppen voor de kerst. Wel grappig dat zowel Barbara als ik overal waar we kwamen bekenden tegen kwamen. Iedereen is natuurlijk voor de kerst terug bij zijn/haar ouders, maar we merkten dat er ook best een aantal na hun studie weer naar Enschede zijn terug verhuisd.
Voor ons dit jaar geen Kater of Fred & Douwe. Het was vroeger altijd traditie om op kerstavond de stad in te gaan, maar dat lieten we nu maar aan ons voorbij gaan. Wij zaten lekker warm binnen met onder de kerstboom een boel cadeaus en voor ons heerlijk eten. Zoals elk jaar duurt zo'n diner toch langer dan je verwacht, dus we zaten pas om 23.30 uur aan de warme appeltjes met ijs & slagroom. Geen tijd meer daarna dus om spelletjes te spelen, maar het was een heerlijke avond.
Ruby heeft het concept cadeaus uitpakken goed onder de knie, echt zo grappig! We hadden haar kerstavond een gedeelte van haar cadeaus gegeven en vol overgave maakte ze die open. De cadeaus die er in zaten waren minder spannend dan het uitpakken, maar dat mocht de pret niet drukken. De volgende morgen toen we aan het ontbijt zaten hoorden we ineens iets scheuren...zat ze de rest van haar cadeaus al weer uit te pakken! We zijn allemaal reuze verwend dus bij deze kertman/vrouw bedankt!!
Na het ontbijt op eerste kerstdag zijn we met een volledig volle auto naar Helvoirt gereden naar de ouders van Arjen. Er stonden 3 files op de Nederlandse wegen ivm de gaten in de weg, en wij stonden in de langste...niet grappig, maar uiteindelijk kwamen we rond 15.00 aan bij opa en oma Helvoirt waar ook Helene, Jeroen en de kinderen + nieuwe hond al waren. Niet veel later kwamen ook zijn andere zus met man en kinderen en was het huis goed vol! Ruby had weinig geslapen die dag en werd er helemaal hyperactief van, maar ze vond het geweldig! Hondjes zijn toch iets groter en enger dan de poes, maar zeker interessant. Arme Martit van 4 had zich zo verheugd op het spelen met Ruby, maar die vond Ruby veel te druk...zondag komt ze weer spelen en hopelijk gaat het dan wat beter.
Na het zingen bij de kerstboom en het uitpakken van nog meer cadeaus kon Ruby eindelijk slapen. Ze viel als een blok in slaap en heeft tot de volgende morgen 8 uur geslapen. Jetleg is dus over, YIHAAAAAA!
Tweede kerstdag ben ik met Arjen en zijn vader naar een antiekmarkt in Tilburg geweest. Mooi om te zien, maar niets gekocht (hoe krijgen we uberhaubt alles weer mee terug?!) en de rest van de dag hebben we heerlijk gerelaxed. Ruby voelt zich hier een kleine koningin, loopt vrolijk rond te brabbelen en zit overal aan. Gisteren hoorden we haar niet meer en bij inspectie bleek dat ze in de bijkeuken zat, een zak brood dat daar lag om te ontdooien had ze uitgepakt en met een hele lading boterhammen om haar heen zat ze droog brood te eten...alsof ze nooit iets te eten krijgt!
Vandaag is het zondag en die relaxte dag gisteren is me zo goed bevallen dat ik denk dat we die nog maar een keer moeten doen :) Sabine en Marit komen langs en misschien kunnen we vandaag even naar de levende kerststal in de St. Josephkerk in Den Bosch. We kijken wel hoe het allemaal gaat lopen, het is kerstvakantie en niets moet, alles mag, heerlijk!
zondag 27 december 2009
maandag 21 december 2009
Winterwonderland!
Eindelijk was het zover, toch apart dat als je wacht de tijd veel langzamer lijkt te gaan....maar goed, het werd vanzelf zaterdagavond en toen mochten we Ruby wakker maken, onze koffers buitenzetten en een taxi aanhouden, we gingen naar Nederland!!
Alles ging eigenlijk voorspoedig en rond 00.30 uur vertrok het vliegtuig richting Nederland. Helaas vonden ze dat Ruby inmiddels te groot is voor de wieg aan boord, dus moest ze bij ons op de stoel slapen. En ik kan je vertellen dat ik erg blij was dat we business vlogen, want die stoelen zijn net iets plezieriger om met z'n tweeen in te liggen dan die in economy...Veel geslapen hebben we niet, maar toch hebben we een paar uurtjes mee kunnen pikken voordat we om 5.45 uur plaatselijke tijd midden in een sneeuwbui landden op Schiphol. We moesten even wachten voordat we aangekoppeld konden worden aan de sluis omdat er sneeuw geruimd moest worden, maar verder hebben we gelukkig geen last gehad van de sneeuw. Later op het nieuws zagen we dat er honderden gestrande reizigers op schiphol stonden en dat veel vluchten niet konden landen, we waren dus net op tijd in Nederland.
Bep en Leo stonden ons op te wachten en gezamelijk vertrokken we naar Hilversum. Karel is zo lief om zijn auto (met kinderstoeltje) aan ons uit te lenen deze vakantie, dus we zijn helemaal blij. Midden in de sneeuw stond hij ons op te wachten de schat!! Ruby en ik stapten in zijn auto en reden zo snel mogelijk naar Enschede, er was namelijk voorspeld dat de sneeuwval naar het oosten toe weg zou trekken, dus het was wel lekker om dat voor te blijven. Arjen ging met zijn ouders mee naar Brabant.
Ik ging er voor het gemak van uit dat de A1 (toch een van de hoofdwegen van NL) wel begaanbaar zou zijn, maar niets was minder waar! Harder dan 70 km per uur heb ik niet gereden (en meestal niet harder dan 50 km/u) en de markering op de weg was volledig onzichtbaar door de sneeuw. Soms was er 1 baan redelijk begaanbaar, maar vaak ook reed je over een laag sneeuw in de hoop dat je op de weg zou blijven.
Gelukkig zijn we heelhuids om 9.30 uur aangekomen in Enschede waar mijn moeder al op ons zat te wachten en de verwarming hoog stond zodat we in een heerlijk warm huis kwamen. Nadat we waren uitgepakt en wat hadden gegeten stond een bezoekje aan mijn vader op het programma. Ruby kreeg haar dikke winterjas aan, de muts ging op en de sjaal om en zo trotseerden we de winterse kou. Het was fijn om papa weer te zien en Ruby vond de sneeuw enorm indrukwekkend.
Nadat we 's middags lekker binnen zijn gebleven was Ruby om 17.15 uur zo moe dat ze tijdens het eten al bijna in slaap viel. Niet veel later (rond 19.30 uur) hield ik mijn ogen ook niet meer open en ben ook in bed gedoken. Tja, en toen waren we vanacht om 3.15 uur allemaal wakker...lang leve de jetlag! Slapen lukte echt niet meer, dus om 5.45 zaten we met z'n drieen aan het ontbijt. En omdat we toch wakker waren hebben we mama daarna maar naar haar werk gebracht, hoeft ze niet te fietsen! Daar nog een kop koffie gedronken en daarna weer naar papa gegaan. Het was nu zaak om zo lang mogelijk wakker te blijven om zo snel mogelijk in het Nederlandse ritme te komen!!
En dat is redelijk gelukt, na het boodschappen doen heb ik Ruby in bed gelegd, maar dat was nog niet zo'n succes. Pas toen ik samen met haar in het grote bed ben gaan liggen viel ze in mijn armen in slaap. Ach, is ook wel weer heel gezellig om zo samen in bed te liggen!!
Ze heeft een uurtje geslapen en we nu gaan we even lunchen en dan gezellig naar Marike, Aina en Dirk. Druk programma dus weer voor vanmiddag, kunnen we lekker moe worden zodat we vanacht hopelijk wat langer kunnen slapen!!!
Alles ging eigenlijk voorspoedig en rond 00.30 uur vertrok het vliegtuig richting Nederland. Helaas vonden ze dat Ruby inmiddels te groot is voor de wieg aan boord, dus moest ze bij ons op de stoel slapen. En ik kan je vertellen dat ik erg blij was dat we business vlogen, want die stoelen zijn net iets plezieriger om met z'n tweeen in te liggen dan die in economy...Veel geslapen hebben we niet, maar toch hebben we een paar uurtjes mee kunnen pikken voordat we om 5.45 uur plaatselijke tijd midden in een sneeuwbui landden op Schiphol. We moesten even wachten voordat we aangekoppeld konden worden aan de sluis omdat er sneeuw geruimd moest worden, maar verder hebben we gelukkig geen last gehad van de sneeuw. Later op het nieuws zagen we dat er honderden gestrande reizigers op schiphol stonden en dat veel vluchten niet konden landen, we waren dus net op tijd in Nederland.
Bep en Leo stonden ons op te wachten en gezamelijk vertrokken we naar Hilversum. Karel is zo lief om zijn auto (met kinderstoeltje) aan ons uit te lenen deze vakantie, dus we zijn helemaal blij. Midden in de sneeuw stond hij ons op te wachten de schat!! Ruby en ik stapten in zijn auto en reden zo snel mogelijk naar Enschede, er was namelijk voorspeld dat de sneeuwval naar het oosten toe weg zou trekken, dus het was wel lekker om dat voor te blijven. Arjen ging met zijn ouders mee naar Brabant.
Ik ging er voor het gemak van uit dat de A1 (toch een van de hoofdwegen van NL) wel begaanbaar zou zijn, maar niets was minder waar! Harder dan 70 km per uur heb ik niet gereden (en meestal niet harder dan 50 km/u) en de markering op de weg was volledig onzichtbaar door de sneeuw. Soms was er 1 baan redelijk begaanbaar, maar vaak ook reed je over een laag sneeuw in de hoop dat je op de weg zou blijven.
Gelukkig zijn we heelhuids om 9.30 uur aangekomen in Enschede waar mijn moeder al op ons zat te wachten en de verwarming hoog stond zodat we in een heerlijk warm huis kwamen. Nadat we waren uitgepakt en wat hadden gegeten stond een bezoekje aan mijn vader op het programma. Ruby kreeg haar dikke winterjas aan, de muts ging op en de sjaal om en zo trotseerden we de winterse kou. Het was fijn om papa weer te zien en Ruby vond de sneeuw enorm indrukwekkend.
Nadat we 's middags lekker binnen zijn gebleven was Ruby om 17.15 uur zo moe dat ze tijdens het eten al bijna in slaap viel. Niet veel later (rond 19.30 uur) hield ik mijn ogen ook niet meer open en ben ook in bed gedoken. Tja, en toen waren we vanacht om 3.15 uur allemaal wakker...lang leve de jetlag! Slapen lukte echt niet meer, dus om 5.45 zaten we met z'n drieen aan het ontbijt. En omdat we toch wakker waren hebben we mama daarna maar naar haar werk gebracht, hoeft ze niet te fietsen! Daar nog een kop koffie gedronken en daarna weer naar papa gegaan. Het was nu zaak om zo lang mogelijk wakker te blijven om zo snel mogelijk in het Nederlandse ritme te komen!!
En dat is redelijk gelukt, na het boodschappen doen heb ik Ruby in bed gelegd, maar dat was nog niet zo'n succes. Pas toen ik samen met haar in het grote bed ben gaan liggen viel ze in mijn armen in slaap. Ach, is ook wel weer heel gezellig om zo samen in bed te liggen!!
Ze heeft een uurtje geslapen en we nu gaan we even lunchen en dan gezellig naar Marike, Aina en Dirk. Druk programma dus weer voor vanmiddag, kunnen we lekker moe worden zodat we vanacht hopelijk wat langer kunnen slapen!!!
vrijdag 18 december 2009
I'm dreaming of a white Christmas....
En die wens zou zo maar eens uit kunnen komen volgens de heren van Meteo Consult! We wachten het af...Nog maar een paar uur (ok, zo'n 40 uur) en dan zitten wij ook in de sneeuw. De handschoenen zijn al van de bovenste plank gehaald, de winterjassen uit de mottenballen gehaald, de shawls liggen klaar en ook het thermo-ondergoed en de maillots zijn uit de kast gestrokken. Morgen wordt alles keurig in de koffers gepakt en dan zijn we er helemaal klaar voor.
Maar voor dat zover was had ik vandaag mijn laatste werkdag voor de vakantie. En deze eindigde met een lunch voor mijn baas. Zoals al eerder geschreven heeft hij een van de excelent leaderschip awards van het tijdschrift Capital gewonnen. De CEO van het concern dat meerdere bladen uitgeeft (een beetje de Sanoma van Hong Kong/China) is een mooie dame met haar eigen blad, de JESSICA, dus je kunt haar wel vergelijken met Linda de Mol, alleen dan dus de Chineze uitvoering. Het bleek een hele happening te zijn met flink wat pers, cameraploegen en bekende Chinezen.
De ceremonie + lunch waren in de balzaal van het Mira hotel. Erik, zijn vrouw Amanda onze country manager uit Shanghai, Hans Jan, en ik waren in een zaal van zeker 150 gasten de enige niet Chinezen. De hele ceremonie ging dan ook in het Cantonees. En daar zit je dan met je goede gedrag. Gelukkig vertaalden de collega's die mee waren nog wel e.e.a. maar ik beloof je, je kunt het echt niet volgen. Gelukkig was de luch erg lekker en was het tussen de speeches door gezellig bij ons aan tafel. Er waren 4 collega's mee en de sfeer was goed. Ik kwam er wel achter dat een van de organisatoren een viendinnetje is van onze marketingdame en toen ik haar vroeg of dat wellicht heeft geholpen in de beoordeling van Erik door de jury liep ze rood aan en begon te hakkelen, dus het zou maar zo eens kunnen :) Maar dat maakt voor het resultaat niet zoveel uit, Erik stond er wel mooi, gaf een leuke speech en Stepstone Asia staat weer in de belangstelling, dus missie geslaagd.
De volgende missie die ik had, namelijk shoppen is helaas niet geslaagd. Het is ongelovelijk, Hong Kong staat bekend als een van de beste steden om te shoppen en ik was zelfs in de mood (dat komt niet vaak voor) dus het kon niet stuk. Met een advertentie van een zwangerschapswinkel in mijn handen ging ik op zoek naar mijn eerste target. Na wat omlopen en het her en der gevraagd te hebben vond ik de winkel op 13 hoog in een bijna onzichtbaar gebouw. Binnengekomen bleken ze het mooie truitje waarmee ze adverteerden niet meer te hebben en de rest wat er hing was ronduit stom of extreem duur. Wel grappig is dat ze het merk noppies verkochten, maar dan wel voor het dubbele bedrag dan dat je er in NL voor betaald...
Maar goed, ik was pas net begonnen en mijn tweede doel was de kelder van het winkelcentrum Harber City. In deze kelder keek ik mijn ogen uit, dat moet ik eerlijk toegeven. Ans en Mickey hadden me al gewaarschuwd, maar het was ongelovelijk. Alle winkels zijn gericht op kinderen en zwangeren, daar is niets mis mee (sterker nog, heerlijk, alles dicht bij elkaar), maar welke winkels waren er? Louis Verton, Gucci, Tommy Hilfiger, Donna Karen, Prada en alle andere duren merken die je kunt bedenken, allemaal met hun eigen babylijn en aparte winkels daarvoor!!! En hoewel het sale was en er soms wel 70% korting werd gegeven betaal je nog steeds met gemak 100 euro voor een truitje voor Ruby. En geloof me, ik hou verschrikkelijk veel van mijn kind, maar dat gaat me echt te ver.
Met nog steeds lege handen heb ik de boot naar Central genomen en op hoop van zegen de Zara maar binnengelopen. Mijn shoppingmood was inmiddels gedaald tot het vriespunt en tussen de massa's mensen en stapels kleding kon ik niets leuks vinden. Mijn laatste hoop was Bumps to babes. Ik slenterde (mijn voeten deden na 3 uur lopen best pijn) er naartoe en bekeek de aanwezige waren. Eerlijk is eerlijk, het was het mooiste dat ik tot dan toe had gezien, maar de prijzen waren toch wel aan de hoge kant, dus besloot ik terplaatse om lekker in Nederland te gaan shoppen. De eerste dagen kom ik wel door met de twee spijkerbroeken die ik heb en de twee vesten die nog passen....
Met lege handen en met zere voeten kwam ik nog net op tijd thuis om Ruby haar yoghurt te geven, in bad te doen en een verhaalte voor te lezen. Ze vind het leuk om elke 2 minuten weer op te staan een kus te vragen en dan weer te gaan liggen, tja en dan duurt zo'n verhaaltje in eens een stuk langer (slim kind!!). Maar goed, ze ligt inmiddels te slapen en als het goed is komt arjen over een kwartiertje thuis. Dan gaan we samen eten en op tijd slapen, want morgen zal er van slapen in het vliegtuig waarschijnlijk niet heel veel terecht komen...
Maar voor dat zover was had ik vandaag mijn laatste werkdag voor de vakantie. En deze eindigde met een lunch voor mijn baas. Zoals al eerder geschreven heeft hij een van de excelent leaderschip awards van het tijdschrift Capital gewonnen. De CEO van het concern dat meerdere bladen uitgeeft (een beetje de Sanoma van Hong Kong/China) is een mooie dame met haar eigen blad, de JESSICA, dus je kunt haar wel vergelijken met Linda de Mol, alleen dan dus de Chineze uitvoering. Het bleek een hele happening te zijn met flink wat pers, cameraploegen en bekende Chinezen.
De ceremonie + lunch waren in de balzaal van het Mira hotel. Erik, zijn vrouw Amanda onze country manager uit Shanghai, Hans Jan, en ik waren in een zaal van zeker 150 gasten de enige niet Chinezen. De hele ceremonie ging dan ook in het Cantonees. En daar zit je dan met je goede gedrag. Gelukkig vertaalden de collega's die mee waren nog wel e.e.a. maar ik beloof je, je kunt het echt niet volgen. Gelukkig was de luch erg lekker en was het tussen de speeches door gezellig bij ons aan tafel. Er waren 4 collega's mee en de sfeer was goed. Ik kwam er wel achter dat een van de organisatoren een viendinnetje is van onze marketingdame en toen ik haar vroeg of dat wellicht heeft geholpen in de beoordeling van Erik door de jury liep ze rood aan en begon te hakkelen, dus het zou maar zo eens kunnen :) Maar dat maakt voor het resultaat niet zoveel uit, Erik stond er wel mooi, gaf een leuke speech en Stepstone Asia staat weer in de belangstelling, dus missie geslaagd.
De volgende missie die ik had, namelijk shoppen is helaas niet geslaagd. Het is ongelovelijk, Hong Kong staat bekend als een van de beste steden om te shoppen en ik was zelfs in de mood (dat komt niet vaak voor) dus het kon niet stuk. Met een advertentie van een zwangerschapswinkel in mijn handen ging ik op zoek naar mijn eerste target. Na wat omlopen en het her en der gevraagd te hebben vond ik de winkel op 13 hoog in een bijna onzichtbaar gebouw. Binnengekomen bleken ze het mooie truitje waarmee ze adverteerden niet meer te hebben en de rest wat er hing was ronduit stom of extreem duur. Wel grappig is dat ze het merk noppies verkochten, maar dan wel voor het dubbele bedrag dan dat je er in NL voor betaald...
Maar goed, ik was pas net begonnen en mijn tweede doel was de kelder van het winkelcentrum Harber City. In deze kelder keek ik mijn ogen uit, dat moet ik eerlijk toegeven. Ans en Mickey hadden me al gewaarschuwd, maar het was ongelovelijk. Alle winkels zijn gericht op kinderen en zwangeren, daar is niets mis mee (sterker nog, heerlijk, alles dicht bij elkaar), maar welke winkels waren er? Louis Verton, Gucci, Tommy Hilfiger, Donna Karen, Prada en alle andere duren merken die je kunt bedenken, allemaal met hun eigen babylijn en aparte winkels daarvoor!!! En hoewel het sale was en er soms wel 70% korting werd gegeven betaal je nog steeds met gemak 100 euro voor een truitje voor Ruby. En geloof me, ik hou verschrikkelijk veel van mijn kind, maar dat gaat me echt te ver.
Met nog steeds lege handen heb ik de boot naar Central genomen en op hoop van zegen de Zara maar binnengelopen. Mijn shoppingmood was inmiddels gedaald tot het vriespunt en tussen de massa's mensen en stapels kleding kon ik niets leuks vinden. Mijn laatste hoop was Bumps to babes. Ik slenterde (mijn voeten deden na 3 uur lopen best pijn) er naartoe en bekeek de aanwezige waren. Eerlijk is eerlijk, het was het mooiste dat ik tot dan toe had gezien, maar de prijzen waren toch wel aan de hoge kant, dus besloot ik terplaatse om lekker in Nederland te gaan shoppen. De eerste dagen kom ik wel door met de twee spijkerbroeken die ik heb en de twee vesten die nog passen....
Met lege handen en met zere voeten kwam ik nog net op tijd thuis om Ruby haar yoghurt te geven, in bad te doen en een verhaalte voor te lezen. Ze vind het leuk om elke 2 minuten weer op te staan een kus te vragen en dan weer te gaan liggen, tja en dan duurt zo'n verhaaltje in eens een stuk langer (slim kind!!). Maar goed, ze ligt inmiddels te slapen en als het goed is komt arjen over een kwartiertje thuis. Dan gaan we samen eten en op tijd slapen, want morgen zal er van slapen in het vliegtuig waarschijnlijk niet heel veel terecht komen...
donderdag 17 december 2009
Het is hier.....
KOUD!!! Ja, jullie denken natuurlijk dat het in Nederland koud is, maar wij hebben het hier ook koud. Goed, wij hebben geen sneeuw, geen vorst en ook geen files van 700km!!, maar we vinden het wel koud met 12 graden...We hebben weer een cold weather warning, zoiets als een weeralarm om ons vooral warm aan te kleden, warme dranken te drinken etc.
Natuurlijk is dit zwaar overdreven en volgen wij het nieuws in Nederland ook. En al hou ik niet van kou, het heeft ook wel weer z'n charme om een witte kerst te hebben. En wie weet vindt Ruby het wel heel leuk op het ijs en in de sneeuw! Nog 3 nachtjes slapen en we zullen het weten.
Maar eerst moet er nog een boel gebeuren. Vanmorgen ben ik eindelijk weer mijn bed uit gegaan en al voel ik me nog niet 100%, het gaat steeds beter. En er moest gewerkt worden. Vandaag mijn evaluatiegesprek gehad, en ik kan trots melden dat ik mijn bonus binnen heb. Er kan gewinkeld worden in januari!
Morgenvroeg nog werken en daarna hebben we een lunch ter ere van het feit dat mijn baas manager van het jaar is geworden in Hong Kong. Echt een knappe prestatie, 3000 inzendingen en slechts 13 winnaars! En daar is Erik er dus 1 van en dat wordt morgen gevierd in het chique Mira Hotel.
En daarna ga ik kijken hoever ik kom met de kerstinkopen. Aangezien ik de hele week in bed heb gelegen loop ik wat achter op schema qua inkopen, maar gelukkig hebben ze in Nederland ook winkels, dus ik kan altijd nog daar mijn slag slaan.
En dan kan ik zaterdag onze koffers gaan pakken, komt wel heel dicht bij nu!!
Holland, sneeuw, kou, familie, vrienden, we komen er aan!!!
Natuurlijk is dit zwaar overdreven en volgen wij het nieuws in Nederland ook. En al hou ik niet van kou, het heeft ook wel weer z'n charme om een witte kerst te hebben. En wie weet vindt Ruby het wel heel leuk op het ijs en in de sneeuw! Nog 3 nachtjes slapen en we zullen het weten.
Maar eerst moet er nog een boel gebeuren. Vanmorgen ben ik eindelijk weer mijn bed uit gegaan en al voel ik me nog niet 100%, het gaat steeds beter. En er moest gewerkt worden. Vandaag mijn evaluatiegesprek gehad, en ik kan trots melden dat ik mijn bonus binnen heb. Er kan gewinkeld worden in januari!
Morgenvroeg nog werken en daarna hebben we een lunch ter ere van het feit dat mijn baas manager van het jaar is geworden in Hong Kong. Echt een knappe prestatie, 3000 inzendingen en slechts 13 winnaars! En daar is Erik er dus 1 van en dat wordt morgen gevierd in het chique Mira Hotel.
En daarna ga ik kijken hoever ik kom met de kerstinkopen. Aangezien ik de hele week in bed heb gelegen loop ik wat achter op schema qua inkopen, maar gelukkig hebben ze in Nederland ook winkels, dus ik kan altijd nog daar mijn slag slaan.
En dan kan ik zaterdag onze koffers gaan pakken, komt wel heel dicht bij nu!!
Holland, sneeuw, kou, familie, vrienden, we komen er aan!!!
maandag 14 december 2009
VROEG!!!
Tja, daar lagen we dan op zondag bijna de hele dag in bed. Arjen had het flink te pakken en ook ik voel me nog steeds niet 100%. Arme Arjen had koorts en voelde zich heel beroerd, dat is op zich natuurlijk al wel zielig, maar hij moest ook nog vliegen vanacht. Om 22.00 uur ging zijn wekker dus weer en moest hij opstaan om de hele nacht in een vliegtuig te zitten naar Tokyo. Ik hoop maar dat dat een beetje goed is gegaan.
Hij komt pas donderdagnacht thuis, dus zou heel vervelend zijn als hij de hele week ziek is.
Omdat Arjen al vroeg ging slapen ben ik er ook maar op tijd ingedoken en dat resulteerde in het feit dat ik om 5.30 uur klaarwakker was. Niets voor mij!! Ben dan ook nog wat duf en hoofd zit nog vol watten.
Daarom heb ik besloten om vandaag thuis te werken. Dan hoef ik de deur niet uit en kan ik toch al die dingen doen die echt nodig zijn vandaag.
Het goede nieuws? Ruby is weer zo goed als beter (nog een beetje snotneus, maar dat mag de pret niet drukken) EN ze heeft weer twee nieuwe tanden. Het lijkt wel of ze elke keer als ze ziek is nieuwe tanden krijgt....
En we hoeven nog maar een paar nachtjes te slapen en dan gaan we al weer naar Nederland!! Time flies!
Hij komt pas donderdagnacht thuis, dus zou heel vervelend zijn als hij de hele week ziek is.
Omdat Arjen al vroeg ging slapen ben ik er ook maar op tijd ingedoken en dat resulteerde in het feit dat ik om 5.30 uur klaarwakker was. Niets voor mij!! Ben dan ook nog wat duf en hoofd zit nog vol watten.
Daarom heb ik besloten om vandaag thuis te werken. Dan hoef ik de deur niet uit en kan ik toch al die dingen doen die echt nodig zijn vandaag.
Het goede nieuws? Ruby is weer zo goed als beter (nog een beetje snotneus, maar dat mag de pret niet drukken) EN ze heeft weer twee nieuwe tanden. Het lijkt wel of ze elke keer als ze ziek is nieuwe tanden krijgt....
En we hoeven nog maar een paar nachtjes te slapen en dan gaan we al weer naar Nederland!! Time flies!
zaterdag 12 december 2009
Disney Hong Kong
Vandaag was het zover, we gingen naar Disneyland. De omstandigheden waren niet optimaal, ik was nog steeds niet echt beter en Arjen had weinig geslapen vanacht, maar dat mocht de pret niet drukken. Het ging echt gebeuren. Na het ontbijt werden de tassen gepakt en stapten we rond 11 uur met z'n drieen in de auto naar Disney.
Aangekomen hebben we eerst een kaartje gekocht en omdat je na 3 bezoeken een jaarabonnement er al uit hebt hebben we maar meteen een jaarabonnement gekocht voor Arjen en mij (Ruby is nog gratis). En toen gingen we het park in. Je komt binnen bij de mainstreet, een heerlijk kitch Amerikaans straatje met alleen maar souvenirwinkels. En alles in kerstsfeer, met een grote kerstboom op het plein. Kan ik zeer waarderen. Omdat we op zaterdag waren was het wel wat druk in het park, dat betekende dus heel lang in de rij staan om met de karakters op de foto te kunnen. We besloten om niet in de rij te gaan staan en de volgende keer foto's te maken met de karakters als het minder druk is.
Ik had gedacht dat we nergens in konden met Ruby, maar dat viel eigenlijk best mee. We hebben een riviercruise gemaakt door de jungle, we hebben een 3-d film gekeken en natuurlijk zijn we naar It's a small world geweest dat ook helemaal in kerstsferen was. En er waren nog meer attracties waar ze in had kunnen gaan, maar dat hebben we qua tijd niet gered. Ze heeft namelijk 45 minuten geslapen (best goed als je bedenkt dat ze in haar wagentje lag) dus die tijd konden we al niets doen. En om 15.30 uur begon de parade. Daar had ik enorm naar uitgekeken, en het was ook zeker leuk om te zien. Het begon zelfs "echt" te sneeuwen (soort zeepbelletjes) tijdens de parade. Alles was in kerstsferen en ze deden het heel leuk. Na de parade die ongeveer een half uurtje duurde was Ruby gesloopt, ze werd jengelig en had het gehad. En om eerlijk te zijn waren wij ook wel klaar. En we hebben een jaarkaart, dus we kunnen zo vaak als we willen terug ;)
Kortom, een zeer geslaagde dag vandaag met ons gezinnetje. En nu liggen we allemaal gesloopt in bed. Ruby was zo moe dat ze een enorm gevecht heeft gevoerd met de slaap (de slaap won uiteindelijk) en Arjen en ik zijn allebei nog wat zwakjes, hopelijk wordt Arjen niet ook ziek, want die moet de hele week reizen voor zijn werk, dus zou niet lekker zijn als hij ziek zou worden. En ik wil ook wel weer gewoon fit zijn. Dus vanavond maar op tijd gaan slapen en morgen relaxen.
De foto's van vandaag staan al op de blog voor de liefhebbers!
Aangekomen hebben we eerst een kaartje gekocht en omdat je na 3 bezoeken een jaarabonnement er al uit hebt hebben we maar meteen een jaarabonnement gekocht voor Arjen en mij (Ruby is nog gratis). En toen gingen we het park in. Je komt binnen bij de mainstreet, een heerlijk kitch Amerikaans straatje met alleen maar souvenirwinkels. En alles in kerstsfeer, met een grote kerstboom op het plein. Kan ik zeer waarderen. Omdat we op zaterdag waren was het wel wat druk in het park, dat betekende dus heel lang in de rij staan om met de karakters op de foto te kunnen. We besloten om niet in de rij te gaan staan en de volgende keer foto's te maken met de karakters als het minder druk is.
Ik had gedacht dat we nergens in konden met Ruby, maar dat viel eigenlijk best mee. We hebben een riviercruise gemaakt door de jungle, we hebben een 3-d film gekeken en natuurlijk zijn we naar It's a small world geweest dat ook helemaal in kerstsferen was. En er waren nog meer attracties waar ze in had kunnen gaan, maar dat hebben we qua tijd niet gered. Ze heeft namelijk 45 minuten geslapen (best goed als je bedenkt dat ze in haar wagentje lag) dus die tijd konden we al niets doen. En om 15.30 uur begon de parade. Daar had ik enorm naar uitgekeken, en het was ook zeker leuk om te zien. Het begon zelfs "echt" te sneeuwen (soort zeepbelletjes) tijdens de parade. Alles was in kerstsferen en ze deden het heel leuk. Na de parade die ongeveer een half uurtje duurde was Ruby gesloopt, ze werd jengelig en had het gehad. En om eerlijk te zijn waren wij ook wel klaar. En we hebben een jaarkaart, dus we kunnen zo vaak als we willen terug ;)
Kortom, een zeer geslaagde dag vandaag met ons gezinnetje. En nu liggen we allemaal gesloopt in bed. Ruby was zo moe dat ze een enorm gevecht heeft gevoerd met de slaap (de slaap won uiteindelijk) en Arjen en ik zijn allebei nog wat zwakjes, hopelijk wordt Arjen niet ook ziek, want die moet de hele week reizen voor zijn werk, dus zou niet lekker zijn als hij ziek zou worden. En ik wil ook wel weer gewoon fit zijn. Dus vanavond maar op tijd gaan slapen en morgen relaxen.
De foto's van vandaag staan al op de blog voor de liefhebbers!
vrijdag 11 december 2009
Snif, snotter, AU!!
Daar lig je dan met je goede gedrag op vrijdagmiddag ziek in bed...Heel veel zelfmedelijden, veel fruit en slapen hebben helaas niet geholpen, ik ben echt ziek.
Het begon eigenlijk afgelopen maandag met Ruby. Toen ik thuiskwam van ons kerstfeest was ze erg onrustig en wilde niet slapen. Ik heb haar toen bij me in bed genomen en geknuffeld totdat ze rustig genoeg was om in slaap te komen. Dat is gelukt, maar vanaf dinsdag had ze koorts, was ze verkouden en voelde ze zich echt beroerd. Heel zielig natuurlijk, dus heb ik haar zo veel mogelijk geknuffeld. Het heeft haar geholpen, zij is sinds vandaag weer beter, dat wil zeggen, geen snotneus meer en geen koorts meer, maar ze is nog niet helemaal zichzelf (nog wat hangerig).
Tja, en woensdagavond begon het bij mij dus met keelpijn en inmiddels heb ik ook zweetaanvallen, hoofdpijn en andere ongemakken. Erg zielig voor ons dus.
Gisteren ben ik nog wel met Mickey en Ans wezen lunchen. Was erg gezellig om Ans weer te zien en om Mickey te ontmoeten. En, Mickey nogmaals bedankt voor de zelfgemaakte cereals, ze zijn heerlijk, mag ik het recept?
Verder goed nieuws, onze vlucht naar Nederland is geboekt, we komen 20 december aan in Nederland en we blijven in ieder geval tot 9 januari. Maar, als Barbara nog niet is bevallen tegen die tijd dan blijven Ruby en ik nog een week langer. We willen ons nichtje natuurlijk wel meteen kunnen knuffelen!
Maar eerst maar even beter worden dus. Vandaag blijf ik de hele dag in bed liggen met een pot thee naast me en dan ben ik hopelijk morgen weer het vrouwtje zodat we wel naar Disneyland kunnen! Want daar verheug ik me erg op!
Het begon eigenlijk afgelopen maandag met Ruby. Toen ik thuiskwam van ons kerstfeest was ze erg onrustig en wilde niet slapen. Ik heb haar toen bij me in bed genomen en geknuffeld totdat ze rustig genoeg was om in slaap te komen. Dat is gelukt, maar vanaf dinsdag had ze koorts, was ze verkouden en voelde ze zich echt beroerd. Heel zielig natuurlijk, dus heb ik haar zo veel mogelijk geknuffeld. Het heeft haar geholpen, zij is sinds vandaag weer beter, dat wil zeggen, geen snotneus meer en geen koorts meer, maar ze is nog niet helemaal zichzelf (nog wat hangerig).
Tja, en woensdagavond begon het bij mij dus met keelpijn en inmiddels heb ik ook zweetaanvallen, hoofdpijn en andere ongemakken. Erg zielig voor ons dus.
Gisteren ben ik nog wel met Mickey en Ans wezen lunchen. Was erg gezellig om Ans weer te zien en om Mickey te ontmoeten. En, Mickey nogmaals bedankt voor de zelfgemaakte cereals, ze zijn heerlijk, mag ik het recept?
Verder goed nieuws, onze vlucht naar Nederland is geboekt, we komen 20 december aan in Nederland en we blijven in ieder geval tot 9 januari. Maar, als Barbara nog niet is bevallen tegen die tijd dan blijven Ruby en ik nog een week langer. We willen ons nichtje natuurlijk wel meteen kunnen knuffelen!
Maar eerst maar even beter worden dus. Vandaag blijf ik de hele dag in bed liggen met een pot thee naast me en dan ben ik hopelijk morgen weer het vrouwtje zodat we wel naar Disneyland kunnen! Want daar verheug ik me erg op!
dinsdag 8 december 2009
Helemaal in decembersferen
Al zou ik het willen, het is niet te ontkennen, de decembermaand heeft haar intrede gemaakt en dat moet gevierd worden! En wel op verschillende manieren heb ik gemerkt.
Donderdag ben ik eerst naar de gyneacoloog geweest (nee, dat heeft niets met december te maken, maar is wel leuk om even te vertellen). Met ons kleine meisje gaat het erg goed. Ze groeit goed en zwemt vrolijk rond. We hebben weer wat mooie foto's gekregen en we mogen na ons bezoek aan Nederland weer terugkomen. Sandra was met me mee en die heeft de kleine prinses dus al gezien, heel leuk dat ze mee was, en ook wel bijzonder om dit soort dingen te kunnen delen.
Na ons dokterbezoekje begon dan echt de decembermaand, met een kerstlunch bij de prestigieuze Country Club, georganiseerd door de YWCA, de organisatie waar ik mijn at home cursus had gedaan. Was erg gezellig om de dames van mijn clubje weer te zien en de lunch was heerlijk. Ze hadden de schrijfster van The Piano teacher uitgenodigd om te speachen, maar dat was iets minder. Deze dame heeft in 9!! jaar tijd een bestselller geschreven die wereldwijd al in 20 talen is verschenen (geen idee of het ook in NL uitgekomen is), maar ze kan beter schrijven dan spreken zijn we achter gekomen. Haar speach las ze voor vanaf een blaadje zonder enige intonatie, geen succes dus....Maar dat mocht de pret niet drukken, de lunch was verder erg geslaagd, en de decembermaand is officieel geopend!
Vrijdagavond was er een kerstfeest bij Julia thuis. Julia is een Engelse dame die ik ken van het at home clubje. Haar man werkt bij RBS en omdat er geen budgetten zijn om kerst met je afdeling te vieren besloot hij om thuis een feestje te geven voor zijn collega's en Julia besloot daarop om ook haar vriendinnen uit te nodigen. Ze hadden er veel werk van gemaakt, er liepen twee obers de hele avond rond met heerlijke happen en champagne (toch wel jammer dat ik niet kan drinken tijdens deze feestmaand). Julia woont in een prachtig huis boven op de peak. Ze hebben een mooier uitzicht dan op de peak lookout (omdat ze net iets hoger zitten) en hun huis is zelfs voorzien van een lift!! Kortom, het was een geweldige locatie voor een heel gezellig kerstfeest.
En zaterdag was Sinterklaas natuurlijk jarig, en al zitten we dan in Hong Kong, dat betekent niet dat er geen pepernoten op het menu stonden. Karel was zo lief geweest om pepernoten en schuimpjes mee te nemen uit Nederland en dus vertrokken we na het middagslaapje van Ruby naar Pok Fu Lam om met Corine, Ebbe en hun kinderen sinterklaas te vieren. Het was een hele gezellige middag, Corine had warme chocolademelk, er waren hapjes, heeeel veel pepernoten, chips en schuimpjes en natuurlijk cadeaus voor de kids. Ruby begrijpt nog niets van sinterklaas, en ook de jongste van Corine en Ebbe had nog niets door, maar de pepernoten smaakten er niets minder om!! En het was heerlijk om te zien hoe Fleur helemaal in spanning zat of Sinterklaas wel zou komen en of ze wel cadeaus zou krijgen. Kortom, we hebben een heerlijke middag gehad en ook de kinderen hebben genoten!
En gisteren was het kerstfeest van mijn werk. Dit ging op z'n Chinees en dat is toch wel de moeite waard om wat uitgebreider te vertellen. 4 dames hebben al 2 weken alles zitten voorbereiden om het mogelijk te maken. Er waren 3 spelletjes bedacht en de vergaderkamer was omgetoverd tot feestzaal/spelletjeszaal.
Om 1500 uur begon het feest met het eerste spel. We werden in twee teams verdeeld en het was de bedoeling dat we een soort hints gingen spelen, maar dan de variant waarbij je wel mag praten, alleen niet het woord mag zeggen waar het om gaat. Elk team kreeg 15 minuten de tijd en het team dat de meeste woorden goed had geraden zou winnen. Niet heel ingewikkeld, alleen waren 4/5 van de woorden in het chinees...dus Erik en ik snapten er niets van. Alleen de Engelse woorden begrepen we en bij het tweede team omschreven ze die ook in het Chinees omdat Erik en ik daar niet in zaten. Het merendeel van het spel is dus langs ons heengegaan, maar aan het enthousiasme van onze collega's te merken was het een geslaagd spel.
Op naar het volgende spel dachten we, hier konden we wel aan mee doen beloofden ze ons, dus vol verwachting wachten we op de uitleg. En ze hadden niet gelogen, we mochten inderdaad mee doen. Sterker nog, we waren erg belangrijk in het spel. Wat bleek, het spel was dat wij een koptelefoon opkregen waar bekende Chineze muziek op werd gespeeld en wij dat mee moesten zingen en de twee teams moesten dan raden welk liedje we zongen!! Klinkt misschien als niet heel moeilijk, maar het is bijna onmogelijk om een liedje dat je niet kent, in een taal die je niet kent mee te moeten zingen terwijl het liedje gewoon verder blijft lopen. En tja, ik ben nu eenmaal geen zangwonder (en Erik ook niet) dus het was een lastige opgave. Het is een concept van tv, daar worden buitenlanders uitgenodigd om dit te doen en dan moet het publiek het raden en ik geloof best dat leedvermaak leuk kan zijn, maar ik moest nog even wennen aan mijn rol. Uiteindelijk ging het redelijk en hebben ze zelfs wat liedjes geraden dus we waren trots op onszelf, en het heeft leuke filmpjes opgeleverd....
Het derde spel mocht ik niet aan meedoen ivm mijn zwangerschap. De groep werd wederom in teams verdeeld en de benen van twee teamgenoten werden vastgebonden en samen moest je over een paar hindernissen stappen met een bordje in je hand met een bal er op. En je raad het al, het team dat aan het einde van de 3 minuten de meeste ballen aan de overkant had gekregen had gewonnen. Ik vond het niet zo erg dat ik niet mee kon doen...
En na de drie spelletjes, drie uur later vertrokken we met z'n allen naar een hotel in Monkok waar er een buffetdiner was. Wederom heb ik me verbaasd over hoeveel die Chinezen kunnen eten. En vooral ook in welke volgorde ze dat doen. Elke keer als ik dacht dat ze nu wel klaar waren met eten (ze zaten immers aan hun toetje) kwamen ze weer met warm eten op de proppen. Ik heb voor mijn doen heel veel gegeten, maar dat viel nog steeds in het niet bij de hoeveelheden die die Chinezen achterover slaan.
Uiteindelijk was ik om 22.30 uur thuis, moe maar toch wel voldaan. Het was geen kerstdiner zoals ik gewend ben, maar het is zeker bijzonder om het een keer mee te maken zo samen met die Chinezen.
Zaterdag gaan we naar Disneyland Hong Kong om naar de kerstparade te kijken en ik zag op de website dat de rest van het park ook helemaal in kerstsferen is. Ik ben heel benieuwd, heb altijd al eens die parade willen zien en nu hebben we de mogelijkheid. Kortom, de kerst is nog lang niet voorbij!!
Donderdag ben ik eerst naar de gyneacoloog geweest (nee, dat heeft niets met december te maken, maar is wel leuk om even te vertellen). Met ons kleine meisje gaat het erg goed. Ze groeit goed en zwemt vrolijk rond. We hebben weer wat mooie foto's gekregen en we mogen na ons bezoek aan Nederland weer terugkomen. Sandra was met me mee en die heeft de kleine prinses dus al gezien, heel leuk dat ze mee was, en ook wel bijzonder om dit soort dingen te kunnen delen.
Na ons dokterbezoekje begon dan echt de decembermaand, met een kerstlunch bij de prestigieuze Country Club, georganiseerd door de YWCA, de organisatie waar ik mijn at home cursus had gedaan. Was erg gezellig om de dames van mijn clubje weer te zien en de lunch was heerlijk. Ze hadden de schrijfster van The Piano teacher uitgenodigd om te speachen, maar dat was iets minder. Deze dame heeft in 9!! jaar tijd een bestselller geschreven die wereldwijd al in 20 talen is verschenen (geen idee of het ook in NL uitgekomen is), maar ze kan beter schrijven dan spreken zijn we achter gekomen. Haar speach las ze voor vanaf een blaadje zonder enige intonatie, geen succes dus....Maar dat mocht de pret niet drukken, de lunch was verder erg geslaagd, en de decembermaand is officieel geopend!
Vrijdagavond was er een kerstfeest bij Julia thuis. Julia is een Engelse dame die ik ken van het at home clubje. Haar man werkt bij RBS en omdat er geen budgetten zijn om kerst met je afdeling te vieren besloot hij om thuis een feestje te geven voor zijn collega's en Julia besloot daarop om ook haar vriendinnen uit te nodigen. Ze hadden er veel werk van gemaakt, er liepen twee obers de hele avond rond met heerlijke happen en champagne (toch wel jammer dat ik niet kan drinken tijdens deze feestmaand). Julia woont in een prachtig huis boven op de peak. Ze hebben een mooier uitzicht dan op de peak lookout (omdat ze net iets hoger zitten) en hun huis is zelfs voorzien van een lift!! Kortom, het was een geweldige locatie voor een heel gezellig kerstfeest.
En zaterdag was Sinterklaas natuurlijk jarig, en al zitten we dan in Hong Kong, dat betekent niet dat er geen pepernoten op het menu stonden. Karel was zo lief geweest om pepernoten en schuimpjes mee te nemen uit Nederland en dus vertrokken we na het middagslaapje van Ruby naar Pok Fu Lam om met Corine, Ebbe en hun kinderen sinterklaas te vieren. Het was een hele gezellige middag, Corine had warme chocolademelk, er waren hapjes, heeeel veel pepernoten, chips en schuimpjes en natuurlijk cadeaus voor de kids. Ruby begrijpt nog niets van sinterklaas, en ook de jongste van Corine en Ebbe had nog niets door, maar de pepernoten smaakten er niets minder om!! En het was heerlijk om te zien hoe Fleur helemaal in spanning zat of Sinterklaas wel zou komen en of ze wel cadeaus zou krijgen. Kortom, we hebben een heerlijke middag gehad en ook de kinderen hebben genoten!
En gisteren was het kerstfeest van mijn werk. Dit ging op z'n Chinees en dat is toch wel de moeite waard om wat uitgebreider te vertellen. 4 dames hebben al 2 weken alles zitten voorbereiden om het mogelijk te maken. Er waren 3 spelletjes bedacht en de vergaderkamer was omgetoverd tot feestzaal/spelletjeszaal.
Om 1500 uur begon het feest met het eerste spel. We werden in twee teams verdeeld en het was de bedoeling dat we een soort hints gingen spelen, maar dan de variant waarbij je wel mag praten, alleen niet het woord mag zeggen waar het om gaat. Elk team kreeg 15 minuten de tijd en het team dat de meeste woorden goed had geraden zou winnen. Niet heel ingewikkeld, alleen waren 4/5 van de woorden in het chinees...dus Erik en ik snapten er niets van. Alleen de Engelse woorden begrepen we en bij het tweede team omschreven ze die ook in het Chinees omdat Erik en ik daar niet in zaten. Het merendeel van het spel is dus langs ons heengegaan, maar aan het enthousiasme van onze collega's te merken was het een geslaagd spel.
Op naar het volgende spel dachten we, hier konden we wel aan mee doen beloofden ze ons, dus vol verwachting wachten we op de uitleg. En ze hadden niet gelogen, we mochten inderdaad mee doen. Sterker nog, we waren erg belangrijk in het spel. Wat bleek, het spel was dat wij een koptelefoon opkregen waar bekende Chineze muziek op werd gespeeld en wij dat mee moesten zingen en de twee teams moesten dan raden welk liedje we zongen!! Klinkt misschien als niet heel moeilijk, maar het is bijna onmogelijk om een liedje dat je niet kent, in een taal die je niet kent mee te moeten zingen terwijl het liedje gewoon verder blijft lopen. En tja, ik ben nu eenmaal geen zangwonder (en Erik ook niet) dus het was een lastige opgave. Het is een concept van tv, daar worden buitenlanders uitgenodigd om dit te doen en dan moet het publiek het raden en ik geloof best dat leedvermaak leuk kan zijn, maar ik moest nog even wennen aan mijn rol. Uiteindelijk ging het redelijk en hebben ze zelfs wat liedjes geraden dus we waren trots op onszelf, en het heeft leuke filmpjes opgeleverd....
Het derde spel mocht ik niet aan meedoen ivm mijn zwangerschap. De groep werd wederom in teams verdeeld en de benen van twee teamgenoten werden vastgebonden en samen moest je over een paar hindernissen stappen met een bordje in je hand met een bal er op. En je raad het al, het team dat aan het einde van de 3 minuten de meeste ballen aan de overkant had gekregen had gewonnen. Ik vond het niet zo erg dat ik niet mee kon doen...
En na de drie spelletjes, drie uur later vertrokken we met z'n allen naar een hotel in Monkok waar er een buffetdiner was. Wederom heb ik me verbaasd over hoeveel die Chinezen kunnen eten. En vooral ook in welke volgorde ze dat doen. Elke keer als ik dacht dat ze nu wel klaar waren met eten (ze zaten immers aan hun toetje) kwamen ze weer met warm eten op de proppen. Ik heb voor mijn doen heel veel gegeten, maar dat viel nog steeds in het niet bij de hoeveelheden die die Chinezen achterover slaan.
Uiteindelijk was ik om 22.30 uur thuis, moe maar toch wel voldaan. Het was geen kerstdiner zoals ik gewend ben, maar het is zeker bijzonder om het een keer mee te maken zo samen met die Chinezen.
Zaterdag gaan we naar Disneyland Hong Kong om naar de kerstparade te kijken en ik zag op de website dat de rest van het park ook helemaal in kerstsferen is. Ik ben heel benieuwd, heb altijd al eens die parade willen zien en nu hebben we de mogelijkheid. Kortom, de kerst is nog lang niet voorbij!!
woensdag 2 december 2009
Natte voeten
Maandag begon de werkweek weer, en misschien is het wel leuk om te vertellen hoe het gaat :).
Bij Arjen gaat het goed op zijn werk, hij heeft een paar mensen aangenomen in de sales en hoewel het natuurlijk hard werken is zit er zeker schot in de zaak! Afgelopen vrijdag heeft Arjen afscheid genomen van Emma, zijn secretaresse, een goede beslissig voor het bedrijf, maar het blijft natuurlijk vervelend om de boodschap te moeten overbrengen. Gisteren is Ling begonnen, de nieuwe secretaresse. Ik heb haar nog niet gezien, maar ik ga er van uit dat ze goed is in haar werk.
En bij mij op mijn werk gaat het ook wel goed. Het is best pittig om mijn targets te halen merk ik. Een van mijn targets is dat ik voor het einde van het jaar 15 afspraken moet hebben. Dat leek me niet zo'n probleem dus daar heb ik ja tegen gezegd, maar het blijkt een heel stuk moeilijker te zijn om hier een afspraak te maken dan het is in Nederland. Mensen kennen Stepstone niet, ze kennen het product niet, en willen eigenlijk zowiezo niet lastig gevallen worden door (buitenlandse) verkopers. Kortom, het is me meerdere malen gebeurd dat de telefoon gewoon werd opgegooid, dat mensen zo goed bescherm worden door hun secretaresse dat je ze nooit te spreken krijgt en emails worden standaard genegeerd. Geen makkelijke opgave dus om die afspraken te halen. Maar goed, ik heb er inmiddels 10, dus nog 5 te gaan. Ik heb nu een andere techniek bedacht en dat is om werkelijk alle mensen die ik in Hong Kong ken te benaderen of ze me kunnen introduceren bij hun HR afdeling, en dat werkt eigenlijk best goed. Nog 2.5 week buffelen en dan kan ik hopelijk zeggen dat ik mijn target heb gehaald!! Zou wel mooi zijn, want in gedachten heb ik dat geld al een paar keer uitgegeven....
Maadagavond had ik het evaluatiediner van Zoatbestuur. We gaan nog een keer met alle vrijwilligers een avond iets leuks doen en dan is het echt afgesloten!
En vandaag was het al weer woensdag. Mijn halve dag werken ging snel voorbij en toen kon ik heerlijk lunchen met Pierre. We hadden elkaar al weer een tijdje niet gezien en er was nogal wat gebeurd in zijn leven. Zijn schoonmoeder is een paar weken geleden heel ongelukkig gevallen en heeft haar nek gebroken waardoor ze nu vanaf haar nek verlamd is. Drama natuurlijk en dan baal je wel dat je zo ver weg zit. En als je dit soort verhalen hoort dan besef je maar weer hoe blij je moet zijn met je gezondheid en die van de mensen van wie je houdt.
Na de lunch was het tijd voor mijn derde zwangerschapsmassage en ik moet zeggen, echt een aanrader. Ik ben nog helemaal niet zo dik en voel me eigenlijk best prima, maar het helpt nu al. Mijn spieren zijn al veel soepeler en ik geloof erg in de olieen die ze gebruikt om bijvoorbeeld je hormoonhuishouding in balans te brengen, en of het nu door de massages komt of niet, sinds ik naar haar toe ga heb ik een stuk minder last van stemmingswisselingen en doen mijn spieren minder pijn. Dus ik blijf mezelf deze zwangerschap verwennen met regelmatige bezoekjes aan haar.
Toen ik terug liep naar huis, helemaal relaxed, kreeg ik een wat verontrustend telefoontje van Emy. Waar ik was, want het zwembad was lek en het leek haar een goed idee dat ik de zwembadman even zou bellen. In een iets hoger tempo liep ik naar huis en daar aangekomen zag ik dat er al bijna geen water meer in het zwembad zat! In de kelder onder het zwembad stond het blank en het water spoot werkelijk uit de buis die was geknapt! Het filmpje staat hieronder, dan kun je zien hoeveel kracht er op staat (logisch natuurlijk met zoveel water). Inmiddels is het zwembad zo goed als leeg en toen de zwembadman kwam heeft hij de pomp uitgezet en ons ook even verteld hoe dat moest (ik had werkelijk geen idee). Vrijdag komt hij de kapotte pijp repareren en dan kan het zwembad weer worden gevuld. Of misschien wachten we wel tot het voorjaar totdat we het gaan vullen. In de winter zwemmen we toch niet en dan hoeft het ook niet onderhouden te worden.
Verder heeft Ruby vandaag bewezen een echt meisje meisje te zijn. Ze wilde graag haar nagels gelakt hebben. Emy was bezig met haar nagels en Ruby presenteerde haar nageltjes om ook te laten lakken. En ze had het geduld om ze alle 10 te laten lakken. Het is een hele lichte kleur bruin, dus je ziet het bijna niet, maar ik moest er wel heel hard om lachen. Ze houdt dus van tuttelen aan haar uiterlijk, dat heeft ze in ieder geval niet van mij!
Verder heb ik vandaag eindelijk ook de foto's van de vakantie op de computer gezet, dus die zal ik zo ook naar het blog uploaden. Dan zijn jullie weer helemaal bij. Vooral de foto waarbij Ruby trots rondloopt met haar emmertje als kroon op is de moeite waard!
Bij Arjen gaat het goed op zijn werk, hij heeft een paar mensen aangenomen in de sales en hoewel het natuurlijk hard werken is zit er zeker schot in de zaak! Afgelopen vrijdag heeft Arjen afscheid genomen van Emma, zijn secretaresse, een goede beslissig voor het bedrijf, maar het blijft natuurlijk vervelend om de boodschap te moeten overbrengen. Gisteren is Ling begonnen, de nieuwe secretaresse. Ik heb haar nog niet gezien, maar ik ga er van uit dat ze goed is in haar werk.
En bij mij op mijn werk gaat het ook wel goed. Het is best pittig om mijn targets te halen merk ik. Een van mijn targets is dat ik voor het einde van het jaar 15 afspraken moet hebben. Dat leek me niet zo'n probleem dus daar heb ik ja tegen gezegd, maar het blijkt een heel stuk moeilijker te zijn om hier een afspraak te maken dan het is in Nederland. Mensen kennen Stepstone niet, ze kennen het product niet, en willen eigenlijk zowiezo niet lastig gevallen worden door (buitenlandse) verkopers. Kortom, het is me meerdere malen gebeurd dat de telefoon gewoon werd opgegooid, dat mensen zo goed bescherm worden door hun secretaresse dat je ze nooit te spreken krijgt en emails worden standaard genegeerd. Geen makkelijke opgave dus om die afspraken te halen. Maar goed, ik heb er inmiddels 10, dus nog 5 te gaan. Ik heb nu een andere techniek bedacht en dat is om werkelijk alle mensen die ik in Hong Kong ken te benaderen of ze me kunnen introduceren bij hun HR afdeling, en dat werkt eigenlijk best goed. Nog 2.5 week buffelen en dan kan ik hopelijk zeggen dat ik mijn target heb gehaald!! Zou wel mooi zijn, want in gedachten heb ik dat geld al een paar keer uitgegeven....
Maadagavond had ik het evaluatiediner van Zoatbestuur. We gaan nog een keer met alle vrijwilligers een avond iets leuks doen en dan is het echt afgesloten!
En vandaag was het al weer woensdag. Mijn halve dag werken ging snel voorbij en toen kon ik heerlijk lunchen met Pierre. We hadden elkaar al weer een tijdje niet gezien en er was nogal wat gebeurd in zijn leven. Zijn schoonmoeder is een paar weken geleden heel ongelukkig gevallen en heeft haar nek gebroken waardoor ze nu vanaf haar nek verlamd is. Drama natuurlijk en dan baal je wel dat je zo ver weg zit. En als je dit soort verhalen hoort dan besef je maar weer hoe blij je moet zijn met je gezondheid en die van de mensen van wie je houdt.
Na de lunch was het tijd voor mijn derde zwangerschapsmassage en ik moet zeggen, echt een aanrader. Ik ben nog helemaal niet zo dik en voel me eigenlijk best prima, maar het helpt nu al. Mijn spieren zijn al veel soepeler en ik geloof erg in de olieen die ze gebruikt om bijvoorbeeld je hormoonhuishouding in balans te brengen, en of het nu door de massages komt of niet, sinds ik naar haar toe ga heb ik een stuk minder last van stemmingswisselingen en doen mijn spieren minder pijn. Dus ik blijf mezelf deze zwangerschap verwennen met regelmatige bezoekjes aan haar.
Toen ik terug liep naar huis, helemaal relaxed, kreeg ik een wat verontrustend telefoontje van Emy. Waar ik was, want het zwembad was lek en het leek haar een goed idee dat ik de zwembadman even zou bellen. In een iets hoger tempo liep ik naar huis en daar aangekomen zag ik dat er al bijna geen water meer in het zwembad zat! In de kelder onder het zwembad stond het blank en het water spoot werkelijk uit de buis die was geknapt! Het filmpje staat hieronder, dan kun je zien hoeveel kracht er op staat (logisch natuurlijk met zoveel water). Inmiddels is het zwembad zo goed als leeg en toen de zwembadman kwam heeft hij de pomp uitgezet en ons ook even verteld hoe dat moest (ik had werkelijk geen idee). Vrijdag komt hij de kapotte pijp repareren en dan kan het zwembad weer worden gevuld. Of misschien wachten we wel tot het voorjaar totdat we het gaan vullen. In de winter zwemmen we toch niet en dan hoeft het ook niet onderhouden te worden.
Verder heeft Ruby vandaag bewezen een echt meisje meisje te zijn. Ze wilde graag haar nagels gelakt hebben. Emy was bezig met haar nagels en Ruby presenteerde haar nageltjes om ook te laten lakken. En ze had het geduld om ze alle 10 te laten lakken. Het is een hele lichte kleur bruin, dus je ziet het bijna niet, maar ik moest er wel heel hard om lachen. Ze houdt dus van tuttelen aan haar uiterlijk, dat heeft ze in ieder geval niet van mij!
Verder heb ik vandaag eindelijk ook de foto's van de vakantie op de computer gezet, dus die zal ik zo ook naar het blog uploaden. Dan zijn jullie weer helemaal bij. Vooral de foto waarbij Ruby trots rondloopt met haar emmertje als kroon op is de moeite waard!
zondag 29 november 2009
Heerlijke dagen
Vrijdagmorgen had ik me voorgenomen om uit te slapen. Ik was er helemaal aan toe na een paar gebroken nachten en het drukke programma. Helaas had Ruby daar hele andere ideeen over en dus stond ik om 7 uur naast haar bedje. Het idee om daarna nog even in bed te kruipen om wat te gaan slapen was leuk bedacht, maar ik kon niet slapen, dus dat schoot niet op. Toch maar naar beneden gegaan dus om met Ruby te spelen, ook leuk :)
Tegen 12 uur, toen Ruby op bed lag gingen Karel en ik gewapend met het rode 100% Hong Kong boekje richting Kowloon. Mijn idee om de 10.000 buddha's te gaan bekijken bleek wat ambitieus te zijn, want dat is toch een heel stuk noordelijker dan de wandeling die we gingen maken. Ik dacht nog dat we misschien wel door konden gaan naar de vogeltjesmarkt en de flowermakt (en heel misschien nog naar Sha Tin voor de buddha's) maar na 2 uur lopen in de zon zeiden mijn knieen dat ze er geen zin meer in hadden. En ach, het uitzicht vanaf de avenue of the stars (hoezo was ik daar nog niet geweest!?!) is fenominaal, dus zeker geen straf om daar op het terrasje wat te drinken. De zon scheen en het was warm (zo'n 27 graden) dus we vonden het wel best!
Zaterdag stond dan echt een dagprogramma gepland. Na veel wikken en wegen besloten we om Ruby toch thuis te laten omdat ze er niet zoveel aan had om mee te gaan en ze niet zou kunnen slapen. Wel jammer, want het is natuurlijk gezelliger als ze er bij is, maar het was niet in haar belang, dus ze bleef thuis bij Emy. En Karel, Arjen en ik vertrokken naar het station om de metro naar Lantau te nemen. Daar aangekomen bleek dat het in het weekend een heel stuk drukker is bij de gondelbaan dan door de week....niet verwonderlijk natuurlijk, maar wel jammer. Aangekomen bij het loket vertelde ze ons dat het 1 uur wachttijd was voor de normale gondel, en 15 minuten voor de Chrystal gondel (met een glazen bodem). Het prijsverschil was 4 euro per persoon, dus de keus was snel gemaakt. En het was nog mooi ook, zo'n glazen bodem ;) De Big Buddha lag er stralend bij in de heldere zon en met als achtergrond een strakblauwe lucht. Ik ben tot halverwege de trappen gekomen, toen besloot ik dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n zin had om helemaal naar boven te klimmen en dus ben ik lekker in het zonnetje gaan zitten terwijl Arjen (die de Buddha 1 keer had gezien, maar toen was het zo mistig dat hij hem pas zag op 2 meter afstand) en Karel genoten van het uitzicht bij de Buddha. Natuurlijk vervolgde onze reis zich naar het klooster dat erbij ligt en daarna gingen we op zoek naar een taxi die ons naar Tai O zou brengen.
We besloten eerst een boottocht te maken op zoek naar de dolfijnen en daarna te gaan lunchen. Dit was mijn vierde boottocht in Tai O, en tot nu toe had ik maar 1 keer de dolfijnen gezien. Het was dus best even spannend, maar eigenlijk vrij vlot zagen we verschillende roze dolfijnen uit het water komen om zichzelf te laten zien. Noem me sentimenteel, maar het blijft een wonder om die beesten in het wild te mogen aanschouwen!!
Na de tour zijn we weer naar hetzelfde restaurant gegaan als waar we ook met Danny & Annemiek hebben gegeten en met Barbara en Bas (je kunt het bijna ons stamcafe noemen). Alleen was het terras verplaatst, waar het eerst stond stond nu een huis/schuur en voor het nieuwe terras moest je twee huizen verder aan de overkant een schuur door. Maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden wel zin in vis en dus heeft Arjen in het aquarium een mooie zeebaars uitgezocht die daar vrolijk aan het zwemmen was. 20 minuten later lag het beetje in 30 stukken gefrituurd op ons bord. Heel bizar eigenlijk. Ook al weet je dat vlees/vis niet uit de fabriek komt, het is best confronterend om het zo te zien. Maar goed, verser krijg je het niet en ik moet zeggen, het smaakte heerlijk. Het restaurant ziet er misschien wat shebby uit, maar het eten is geweldig.
Na de lunch zijn we met een taxi (de bus hadden we weer gemist) naar Mui Wo gegaan, naar de antiekwinkel waar we vorige week al naartoe hadden gewild, maar waar we niet met de auto konden komen. Anthony en Gary waren blij om hun goede klant weer te zien, en Arjen heeft ze niet teleurgesteld. Hij heeft een heel mooi keramieken paard gekocht met een mannetje erbij dat 2000 jaar oud is en een volledige set van een begravenisstoet uit de Ming tijd. Antiek kopen is een betere investering dan het geld op de bank zetten volgens Anthony, dus laten we maar hopen dat hij gelijk heeft :)
Na deze aankopen zijn we met de boot terug naar Central gegaan om onze weg te vervolgen naar huis. Hier hadden we net genoeg tijd om Ruby in bad te doen, voor Karel om zijn koffer te pakken en om te eten. Want daarna gingen we naar Kowloon om de symphony of lights te bekijken. Arjen had hem nog nooit gezien, en uiteraard Karel ook nog niet. Het leuke voor mij was dat er een heleboel gebouwen inmiddels voorzien zijn van kerstverlichting (er staan kerstbomen, kertmannen en bellen op de gebouwen). De foto's zal ik zsm op de blog zetten.
En na de lichtshow zat het er al weer op voor Karel. We hebben hem naar de trein gebracht zodat hij zijn vlucht kon halen. Het was een leuke week!!
En vandaag was het zondag. Arjen en Ruby hadden een dag qualitytime met elkaar, want moeders ging mee op een junkboat. Vanmorgen om 9.30 uur stapte ik in de auto richting Clear Water Bay waar ik me voegde bij de groep van Tom & Elberti. De jaarclub van Tom bestaat 20 jaar, en Tom is morgen jarig, dus een mooie gelegenheid voor 5 van zijn jaarclubgenoten om naar Hong Kong af te reizen voor een paar dagen. En dat is dan weer een mooie reden om een junkboat te huren vonden Tom & Elberti. Na vandaag kan ik niet anders zeggen dan dat ze daar helemaal gelijk in hadden.
De mannen waren gisteren de stad in geweest en dat was zo gezellig dat ze pas vanmorgen vroeg thuis kwamen en niet hadden geslapen. Zij hebben vandaag dus gebruikt om uit te brakken en te slapen op het voordek. Het weer was prachtig, zeker 25 graden en strakblauwe lucht, dus prima weer om op een boot te liggen. Omdat ik ook voor het eerst sinds lange tijd niet op Ruby hoefde te letten en ook geen andere verplichtingen had ben ik maar naast de mannen gaan liggen en heb heerlijk gedoezeld, wat gekletst met mannen die even hun ogen open deden en natuurlijk met de dames en heren uit Hong Kong die ook aan boord waren. Rond lunchtijd kwam er een speedboot aangevaren met een bananenboot en waterskies aan boord en daar heb ik me met een aantal kinderen en 1 van de mannen goed mee vermaakt. Slechts 1 keer zijn we van de banaan gevallen en het waterskieen ging ook nog erg goed. Toch wel handig dat ik nog niet zo'n megabuik heb, ik pas gewoon nog in de wetsuite en het zwemvest!!
Verder was er de hele dag door zoveel eten en drinken als je op kon, en van ontzettend goede kwaliteit. De zelfgemaakte brownies vers uit de oven waren mijn favoriet, maar ook de salades, hamburgers, pizza, steaks, zalm en tortilla's waren heerlijk.
Kortom, ik heb een geweldige dag gehad, ben met een vuurrood hoofd (dat trekt vast heel snel bij naar bruin...) en heerlijk ontspannen thuis gekomen. En daar was Ruby nog wakker, dus daar kon ik nog even mee knuffelen. Ruby en Arjen hebben het ook heel gezellig gehad met elkaar. Arjen heeft haar meegenomen naar het hockeyveld waar hij zelf ook nog even heeft gespeeld, zijn schouder is dus weer beter!
Het was dus voor ons allemaal een heerlijk weekend. En morgen begint weer een drukke week. Arjen moet naar Singapore en ik zit ook de hele week vol met afspraken. Er staan wel hele leuke dingen op de planning, dus zal vast een leuke week worden :)
Tegen 12 uur, toen Ruby op bed lag gingen Karel en ik gewapend met het rode 100% Hong Kong boekje richting Kowloon. Mijn idee om de 10.000 buddha's te gaan bekijken bleek wat ambitieus te zijn, want dat is toch een heel stuk noordelijker dan de wandeling die we gingen maken. Ik dacht nog dat we misschien wel door konden gaan naar de vogeltjesmarkt en de flowermakt (en heel misschien nog naar Sha Tin voor de buddha's) maar na 2 uur lopen in de zon zeiden mijn knieen dat ze er geen zin meer in hadden. En ach, het uitzicht vanaf de avenue of the stars (hoezo was ik daar nog niet geweest!?!) is fenominaal, dus zeker geen straf om daar op het terrasje wat te drinken. De zon scheen en het was warm (zo'n 27 graden) dus we vonden het wel best!
Zaterdag stond dan echt een dagprogramma gepland. Na veel wikken en wegen besloten we om Ruby toch thuis te laten omdat ze er niet zoveel aan had om mee te gaan en ze niet zou kunnen slapen. Wel jammer, want het is natuurlijk gezelliger als ze er bij is, maar het was niet in haar belang, dus ze bleef thuis bij Emy. En Karel, Arjen en ik vertrokken naar het station om de metro naar Lantau te nemen. Daar aangekomen bleek dat het in het weekend een heel stuk drukker is bij de gondelbaan dan door de week....niet verwonderlijk natuurlijk, maar wel jammer. Aangekomen bij het loket vertelde ze ons dat het 1 uur wachttijd was voor de normale gondel, en 15 minuten voor de Chrystal gondel (met een glazen bodem). Het prijsverschil was 4 euro per persoon, dus de keus was snel gemaakt. En het was nog mooi ook, zo'n glazen bodem ;) De Big Buddha lag er stralend bij in de heldere zon en met als achtergrond een strakblauwe lucht. Ik ben tot halverwege de trappen gekomen, toen besloot ik dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n zin had om helemaal naar boven te klimmen en dus ben ik lekker in het zonnetje gaan zitten terwijl Arjen (die de Buddha 1 keer had gezien, maar toen was het zo mistig dat hij hem pas zag op 2 meter afstand) en Karel genoten van het uitzicht bij de Buddha. Natuurlijk vervolgde onze reis zich naar het klooster dat erbij ligt en daarna gingen we op zoek naar een taxi die ons naar Tai O zou brengen.
We besloten eerst een boottocht te maken op zoek naar de dolfijnen en daarna te gaan lunchen. Dit was mijn vierde boottocht in Tai O, en tot nu toe had ik maar 1 keer de dolfijnen gezien. Het was dus best even spannend, maar eigenlijk vrij vlot zagen we verschillende roze dolfijnen uit het water komen om zichzelf te laten zien. Noem me sentimenteel, maar het blijft een wonder om die beesten in het wild te mogen aanschouwen!!
Na de tour zijn we weer naar hetzelfde restaurant gegaan als waar we ook met Danny & Annemiek hebben gegeten en met Barbara en Bas (je kunt het bijna ons stamcafe noemen). Alleen was het terras verplaatst, waar het eerst stond stond nu een huis/schuur en voor het nieuwe terras moest je twee huizen verder aan de overkant een schuur door. Maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden wel zin in vis en dus heeft Arjen in het aquarium een mooie zeebaars uitgezocht die daar vrolijk aan het zwemmen was. 20 minuten later lag het beetje in 30 stukken gefrituurd op ons bord. Heel bizar eigenlijk. Ook al weet je dat vlees/vis niet uit de fabriek komt, het is best confronterend om het zo te zien. Maar goed, verser krijg je het niet en ik moet zeggen, het smaakte heerlijk. Het restaurant ziet er misschien wat shebby uit, maar het eten is geweldig.
Na de lunch zijn we met een taxi (de bus hadden we weer gemist) naar Mui Wo gegaan, naar de antiekwinkel waar we vorige week al naartoe hadden gewild, maar waar we niet met de auto konden komen. Anthony en Gary waren blij om hun goede klant weer te zien, en Arjen heeft ze niet teleurgesteld. Hij heeft een heel mooi keramieken paard gekocht met een mannetje erbij dat 2000 jaar oud is en een volledige set van een begravenisstoet uit de Ming tijd. Antiek kopen is een betere investering dan het geld op de bank zetten volgens Anthony, dus laten we maar hopen dat hij gelijk heeft :)
Na deze aankopen zijn we met de boot terug naar Central gegaan om onze weg te vervolgen naar huis. Hier hadden we net genoeg tijd om Ruby in bad te doen, voor Karel om zijn koffer te pakken en om te eten. Want daarna gingen we naar Kowloon om de symphony of lights te bekijken. Arjen had hem nog nooit gezien, en uiteraard Karel ook nog niet. Het leuke voor mij was dat er een heleboel gebouwen inmiddels voorzien zijn van kerstverlichting (er staan kerstbomen, kertmannen en bellen op de gebouwen). De foto's zal ik zsm op de blog zetten.
En na de lichtshow zat het er al weer op voor Karel. We hebben hem naar de trein gebracht zodat hij zijn vlucht kon halen. Het was een leuke week!!
En vandaag was het zondag. Arjen en Ruby hadden een dag qualitytime met elkaar, want moeders ging mee op een junkboat. Vanmorgen om 9.30 uur stapte ik in de auto richting Clear Water Bay waar ik me voegde bij de groep van Tom & Elberti. De jaarclub van Tom bestaat 20 jaar, en Tom is morgen jarig, dus een mooie gelegenheid voor 5 van zijn jaarclubgenoten om naar Hong Kong af te reizen voor een paar dagen. En dat is dan weer een mooie reden om een junkboat te huren vonden Tom & Elberti. Na vandaag kan ik niet anders zeggen dan dat ze daar helemaal gelijk in hadden.
De mannen waren gisteren de stad in geweest en dat was zo gezellig dat ze pas vanmorgen vroeg thuis kwamen en niet hadden geslapen. Zij hebben vandaag dus gebruikt om uit te brakken en te slapen op het voordek. Het weer was prachtig, zeker 25 graden en strakblauwe lucht, dus prima weer om op een boot te liggen. Omdat ik ook voor het eerst sinds lange tijd niet op Ruby hoefde te letten en ook geen andere verplichtingen had ben ik maar naast de mannen gaan liggen en heb heerlijk gedoezeld, wat gekletst met mannen die even hun ogen open deden en natuurlijk met de dames en heren uit Hong Kong die ook aan boord waren. Rond lunchtijd kwam er een speedboot aangevaren met een bananenboot en waterskies aan boord en daar heb ik me met een aantal kinderen en 1 van de mannen goed mee vermaakt. Slechts 1 keer zijn we van de banaan gevallen en het waterskieen ging ook nog erg goed. Toch wel handig dat ik nog niet zo'n megabuik heb, ik pas gewoon nog in de wetsuite en het zwemvest!!
Verder was er de hele dag door zoveel eten en drinken als je op kon, en van ontzettend goede kwaliteit. De zelfgemaakte brownies vers uit de oven waren mijn favoriet, maar ook de salades, hamburgers, pizza, steaks, zalm en tortilla's waren heerlijk.
Kortom, ik heb een geweldige dag gehad, ben met een vuurrood hoofd (dat trekt vast heel snel bij naar bruin...) en heerlijk ontspannen thuis gekomen. En daar was Ruby nog wakker, dus daar kon ik nog even mee knuffelen. Ruby en Arjen hebben het ook heel gezellig gehad met elkaar. Arjen heeft haar meegenomen naar het hockeyveld waar hij zelf ook nog even heeft gespeeld, zijn schouder is dus weer beter!
Het was dus voor ons allemaal een heerlijk weekend. En morgen begint weer een drukke week. Arjen moet naar Singapore en ik zit ook de hele week vol met afspraken. Er staan wel hele leuke dingen op de planning, dus zal vast een leuke week worden :)
donderdag 26 november 2009
En toen was het al weer donderdagavond...
Genoeg te vertellen dus! Zondag moesten we natuurlijk Karel ophalen, maar voor het zover was wilden we nog even langs de antiekwinkel van Anthony en Gary op Lantau rijden. Ze hadden Arjen gemaild dat ze nieuwe spullen hebben in de winkel die hij wellicht interessant vindt (zou ik ook doen, want zo'n goede klant, daar heb je er weinig van!).
Vol goede moed stapten we met z'n drieen in de auto op weg naar Lantau. Het eerste gedeelte van de reis ging voorspoedig, we reden in een keer naar het eiland. Maar daar begon de ellende. We zagen nergens een afslag naar de plaats waar we naartoe moesten. Tot nu toe hadden we altijd de ferry of de bus genomen, maar we hadden er zeker auto's gezien (en niet alleen taxi's) dus er moest een weg naartoe zijn, alleen kwamen we er maar niet achter waar die weg dan was...Na een paar rondjes zijn we toch maar gestopt bij een tankstation om het te vragen en toen bleek dat je daar alleen mag komen met een speciale vergunning. Tja, en die hadden we natuurlijk niet. Wisten wij veel dat heel Lantau eiland autoluw is (van Discovery Bay wisten we het wel, maar de rest is nieuw). Maar goed, we hebben in ieder geval weer wat meer van Hong Kong gezien en nog steeds vrolijk reden we naar het centrum om nog wat te winkelen voordat Karel aan zou komen. Bij de H&M hele schattige laarsjes voor Ruby gekocht en een jurkje voor mama en toen ging de telefoon dat Karel er al was. Snel begaven we ons dus naar het treinstation om hem op te halen!!
Maandag moesten Arjen en ik gewoon werken, dus bleef Karel thuis en is hij goed bijgekomen van de reis, ook wel lekker, het is tenslotte vakantie :)
Dinsdag had ik tussen de middag met Karel afgesproken om samen te lunchen en dan kon hij meteen de Causeway Bay route lopen. Het 100% Hong Kong boekje dat ik van Sky bij mijn afscheid heb gekregen blijkt echt een reisbijbel te zijn. De wandelingen die er in staan zijn superleuk en met alle omschrijvingen kun je in korte tijd (ook zonder gids) veel ontdekken in deze mooie stad.
Woensdag zijn we met z'n drieen gaan lunchen in Central. Ik had mijn ochtendshift van werk geruild met de middag ivm een seminar, dus had tot 14.00 uur de tijd om met Karel het begin van de Sheun Wan route te lopen. Aan het einde van de middag zouden we met z'n allen naar de gyneacoloog gaan (ook een soort uitje) om de kleine meid te bekijken, maar een half uur voor de afspraak werd die afgezegd omdat dr. Lord bezig was met een bevalling (tja, dat hoort er ook bij). We moeten dus nog even geduld hebben voordat we haar weer kunnen zien.
Maar niet getreurd, de dag zat er nog niet op, in de avond stonden de paardenraces op het programma. Ook Karel is overstag en zette goed in op de paarden. Helaas hadden we allemaal niet zoveel geluk dit keer. We wonnen wel wat, maar verloren meer....het was wel gezellig en daar gaat het dan toch weer om.
Ruby zit volgens mij weer in een nieuwe fase, hoe ik dat weet? Nou ze is nogal aanhankelijk naar mama toe, zeg maar nog meer dan normaal, waar dat kind zo'n verlatingsangst vandaan haalt weet ik niet, maar het is soms echt zielig! En ze vindt vreemden echt eng. Karel mocht vandaag voor het eerst wat dichterbij komen, de afgelopen dagen wilde ze wel naar hem zwaaien, maar dan op minimaal 2 meter afstand. Verder is ze sinds zondag elke nacht wakker, niet echt fijn (voor niemand niet). Normaal ging ze na een aai over haar bol en haar speen weer slapen, maar vanacht was echt een drama. Ze was echt aan het krijsen! Niet stil te krijgen en uiteindelijk heb ik haar maar mee naar ons bed genomen. Uiteindelijk kon ze daar ook niet slapen en toen heb ik haar na een uur weer in haar bed gelegd en sliep ze in tot vanmorgen. Hopelijk slaapt ze vanacht wel door, want voor haar papa en mama is dit ook niet echt een feest.
Uitslapen zat er voor mij namelijk ook niet in, ik had mijn eerste zakelijke afspraak alleen!! Ging eigenlijk best goed, komt voorlopig niets uit, maar wellicht volgend jaar wel, en wat in het vat zit verzuurd niet zeggen ze.
Thuis aangekomen bleek Karel even naar het strand te zijn gelopen en die ontmoette ik weer om 1 uur bij de school van Ruby. Eindelijk kon ik weer een keer mee. Vandaag niet veel bijzonders gedaan op school, haar nieuwe juf (die ik nog niet had gezien) is ziek, dus er was een invaller. Maar de volgende keer zal ik vast de echte juf ontmoeten.
Na de school ben ik met Ruby en Karel naar de Peak gereden (kun je niet overslaan als je in Hong Kong bent) en op de terugweg hebben we Ruby even thuis afgezet (die had het wel weer gehad in de auto/stoeltje) zodat wij samen door konden rijden naar Stanley. Karel ging de markt op en ik....ging boodschappen doen. Want tja, het leven gaat gewoon door en er moet gegeten worden :) Op dit moment is Emy sushi aan het maken voor ons en komt Arjen als het goed is zo thuis. En dan gaan we maar eens vroeg naar bed, even wat slaap inhalen.
Voor morgen staat Kowloon op het programma, ik heb de 10.000 budda's nog steeds niet gezien, dus die wil ik nu eindeijk wel eens gaan bekijken. En zaterdag gaan we met z'n allen naar Lantau de Big Budda weer vereren met een bezoekje. Maar goed, jullie lezen vanzelf op de blog wel wat de toekomst ons brengt!
Vol goede moed stapten we met z'n drieen in de auto op weg naar Lantau. Het eerste gedeelte van de reis ging voorspoedig, we reden in een keer naar het eiland. Maar daar begon de ellende. We zagen nergens een afslag naar de plaats waar we naartoe moesten. Tot nu toe hadden we altijd de ferry of de bus genomen, maar we hadden er zeker auto's gezien (en niet alleen taxi's) dus er moest een weg naartoe zijn, alleen kwamen we er maar niet achter waar die weg dan was...Na een paar rondjes zijn we toch maar gestopt bij een tankstation om het te vragen en toen bleek dat je daar alleen mag komen met een speciale vergunning. Tja, en die hadden we natuurlijk niet. Wisten wij veel dat heel Lantau eiland autoluw is (van Discovery Bay wisten we het wel, maar de rest is nieuw). Maar goed, we hebben in ieder geval weer wat meer van Hong Kong gezien en nog steeds vrolijk reden we naar het centrum om nog wat te winkelen voordat Karel aan zou komen. Bij de H&M hele schattige laarsjes voor Ruby gekocht en een jurkje voor mama en toen ging de telefoon dat Karel er al was. Snel begaven we ons dus naar het treinstation om hem op te halen!!
Maandag moesten Arjen en ik gewoon werken, dus bleef Karel thuis en is hij goed bijgekomen van de reis, ook wel lekker, het is tenslotte vakantie :)
Dinsdag had ik tussen de middag met Karel afgesproken om samen te lunchen en dan kon hij meteen de Causeway Bay route lopen. Het 100% Hong Kong boekje dat ik van Sky bij mijn afscheid heb gekregen blijkt echt een reisbijbel te zijn. De wandelingen die er in staan zijn superleuk en met alle omschrijvingen kun je in korte tijd (ook zonder gids) veel ontdekken in deze mooie stad.
Woensdag zijn we met z'n drieen gaan lunchen in Central. Ik had mijn ochtendshift van werk geruild met de middag ivm een seminar, dus had tot 14.00 uur de tijd om met Karel het begin van de Sheun Wan route te lopen. Aan het einde van de middag zouden we met z'n allen naar de gyneacoloog gaan (ook een soort uitje) om de kleine meid te bekijken, maar een half uur voor de afspraak werd die afgezegd omdat dr. Lord bezig was met een bevalling (tja, dat hoort er ook bij). We moeten dus nog even geduld hebben voordat we haar weer kunnen zien.
Maar niet getreurd, de dag zat er nog niet op, in de avond stonden de paardenraces op het programma. Ook Karel is overstag en zette goed in op de paarden. Helaas hadden we allemaal niet zoveel geluk dit keer. We wonnen wel wat, maar verloren meer....het was wel gezellig en daar gaat het dan toch weer om.
Ruby zit volgens mij weer in een nieuwe fase, hoe ik dat weet? Nou ze is nogal aanhankelijk naar mama toe, zeg maar nog meer dan normaal, waar dat kind zo'n verlatingsangst vandaan haalt weet ik niet, maar het is soms echt zielig! En ze vindt vreemden echt eng. Karel mocht vandaag voor het eerst wat dichterbij komen, de afgelopen dagen wilde ze wel naar hem zwaaien, maar dan op minimaal 2 meter afstand. Verder is ze sinds zondag elke nacht wakker, niet echt fijn (voor niemand niet). Normaal ging ze na een aai over haar bol en haar speen weer slapen, maar vanacht was echt een drama. Ze was echt aan het krijsen! Niet stil te krijgen en uiteindelijk heb ik haar maar mee naar ons bed genomen. Uiteindelijk kon ze daar ook niet slapen en toen heb ik haar na een uur weer in haar bed gelegd en sliep ze in tot vanmorgen. Hopelijk slaapt ze vanacht wel door, want voor haar papa en mama is dit ook niet echt een feest.
Uitslapen zat er voor mij namelijk ook niet in, ik had mijn eerste zakelijke afspraak alleen!! Ging eigenlijk best goed, komt voorlopig niets uit, maar wellicht volgend jaar wel, en wat in het vat zit verzuurd niet zeggen ze.
Thuis aangekomen bleek Karel even naar het strand te zijn gelopen en die ontmoette ik weer om 1 uur bij de school van Ruby. Eindelijk kon ik weer een keer mee. Vandaag niet veel bijzonders gedaan op school, haar nieuwe juf (die ik nog niet had gezien) is ziek, dus er was een invaller. Maar de volgende keer zal ik vast de echte juf ontmoeten.
Na de school ben ik met Ruby en Karel naar de Peak gereden (kun je niet overslaan als je in Hong Kong bent) en op de terugweg hebben we Ruby even thuis afgezet (die had het wel weer gehad in de auto/stoeltje) zodat wij samen door konden rijden naar Stanley. Karel ging de markt op en ik....ging boodschappen doen. Want tja, het leven gaat gewoon door en er moet gegeten worden :) Op dit moment is Emy sushi aan het maken voor ons en komt Arjen als het goed is zo thuis. En dan gaan we maar eens vroeg naar bed, even wat slaap inhalen.
Voor morgen staat Kowloon op het programma, ik heb de 10.000 budda's nog steeds niet gezien, dus die wil ik nu eindeijk wel eens gaan bekijken. En zaterdag gaan we met z'n allen naar Lantau de Big Budda weer vereren met een bezoekje. Maar goed, jullie lezen vanzelf op de blog wel wat de toekomst ons brengt!
maandag 23 november 2009
Te grappig voor woorden
Op de blog van Ans kwam ik onderstaand bordje tegen. Bij gebrek aan tijd om zelf wat te schrijven wil ik jullie deze waarschuwing niet onthouden.
Het is dus koud in Hong Kong (het was vorige week 10 graden begreep ik, dus paniek onder de Chinezen) en om te voorkomen dat je het koud krijgen de Hongkongnezen onderstaande tips (als je op de foto klikt wordt hij vergroot)
Het is dus koud in Hong Kong (het was vorige week 10 graden begreep ik, dus paniek onder de Chinezen) en om te voorkomen dat je het koud krijgen de Hongkongnezen onderstaande tips (als je op de foto klikt wordt hij vergroot)
zondag 22 november 2009
Wat een feestdag!
Het is een risico als je voor speciale gelegenheden eerder terug komt van vakantie, dus ik was erg benieuwd of we de juiste keuze hadden gemaakt om vrijdag ipv zaterdag terug te komen uit Sanya. Zaterdag kwam namelijk sinterklaas aan in Hong Kong, een speciale gebeurtenis zou ik zo zeggen :) en 's avonds hadden we een feest van vrienden van ons.
Omdat het hier ineens erg koud is geworden (het is zo'n 10-15 graden brrrrr) moesten we eerst een nieuwe wintergarderobe kopen voor Ruby. Het arme kind heeft namelijk echt alleen maar zomerkleding (en nog 2 vestjes die ze al had toen we in februari aankwamen, heel bijzonder, maar het past nog steeds na 10 maanden...). Tijd dus voor winterbroeken, truien, shirts met lange mouwen en maillots. We vertrokken dus vroeg naar Stanley waar de goedheiligman aan zou komen, zodat we eerst nog even op de markt konden shoppen. Helaas hadden we er geen rekening mee gehouden dat de markt pas na 10.00 uur open gaat, dus dat was verspilde moeite. Dan toch maar naar de Stanley Sea School waar zich op het schoolplein het feest af zou spelen. De organisatie had haar best gedaan, het zag er erg gezellig uit. Allemaal oud hollandse spelletjes en een kraam met erwtensoep, broodjes kroket, speculaas, gevuld speculaas, pepernoten en andere lekkernijen. En om 10.30 liepen we met 177 kinderen + ouders naar de waterkant waar Sinterklaas met zijn pieten per speedboat aan kwam varen. Na een paar schijnbewegingen meerde hij aan en kon het echte feest beginnen. Ruby had nog niet heel erg door wat er aan de hand was, maar was wel danig onder de indruk van alle mensen en die man met mijter en zijn zwarte pieten. Ze werd wel heel moe, en daarmee ook wat hangerig (waarschijnlijk combinatie van spanning en moeheid), maar ze dufde wel naar het podium te gaan waar sint en piet waren, al kwam er daar weinig uit haar, ze staarde ze aan gaf een handje en toen was het voorbij...Nog niet echt een feest voor Ruby dus, maar ze heeft wel haar eerste pepernoten gegeten (lekker) en kunnen proeven van de sfeer en dat is ook belangrijk. En na het in ontvangst nemen van haar cadeau van de cadeaupiet zijn we alsnog naar de markt gegaan en is Ruby de nieuwe eigenaresse van een heuze warme wintergarderobe :)
's middags heeft Ruby heerlijk gespeeld met haar nieuwe golfsetje (je kunt niet vroeg genoeg beginnen) en we denken dat ze een natuurtalent is :)
En 's avonds was het tijd voor een feestje voor papa en mama. Vrienden van ons, Tom & Elberti zijn beiden dit jaar 40 geworden en vierden dat samen met een spetterende beachparty. Om 19.00 uur moesten we allemaal verzamelen bij een pier in het hoge noorden van Hong Kong waar twee junkboats vertrokken naar de locatie. Vol goede moed vertrokken we om iets over 18.00 uur van huis om een taxi te pakken, maar daar begon de ellende, geen taxi te krijgen voor 15 minuten, en toen we eenmaal wel in een taxi zaten kwamen we er achter dat we allebei onze telefoon waren vergeten...gelukkig had ik mijn werkmobiel wel bij me, dus helemaal onbereikbaar waren we niet, maar daar stonden geen telefoonnummers in van Tom & Elberti. We kwamen in een megafile terecht en uiteindelijk waren we ruim een half uur te laat bij de boot, die gelukkig wel op ons hadden gewacht. Op de boot zagen we iedereen in winterjassen en sjaals staan, oeps, wij hadden alleen een t-shirt met colbert aan, het zou nog wel eens koud kunnen worden...
De feestlocatie was een uur varen en het was inderdaad frisjes op de boot, maar de muziek van de dj's en de gezellige mensen maakten een boel goed. En de locatie bleek heelmaal top te zijn. Ontzettend vriendelijk personeel, veel en goed eten en erg leuke mensen. In het begin van de avond maakte ik me een beetje zorgen over het feit dat we pas om 24.00 uur weg konden (op een onbewoond eiland kom je niet zomaar weg) maar dat bleek heel erg mee te vallen. Toen de muziek stopte waren we nog helemaal niet uitgefeest!! Op de boot terug zijn we dan ook nog helemaal los gegaan, ook zonder alcohol kun je helemaal los gaan heb ik gemerkt! Aangekomen bij de pier reden we mee met iemand naar de auto van Annemiek en Ben, die vlak bij ons wonen en met de auto waren, maar eigenlijk wel wilden drinken. Toen heb ik dus maar aangeboden om terug te rijden, en dat was heel relaxt. Om 2.00 uur waren we thuis na een supergeslaagde avond.
Dus we kunnen concluderen dat het een goede beslissing was om vrijdag terug te komen ipv zaterdag, we hadden deze twee evenementen zeker niet willen missen.
Natuurlijk was het vanmorgen wel vroeg toen Ruby om 8 uur wakker werd (maar het had veel erger gekunt, ze heeft best lang geslapen) en omdat ik niet drink heb ik ook geen last van een kater (Arjen daarentegen is iets brakker...). Vandaag maar rustig aan doen en straks rond 17.00 uur halen we Karel op, die landt volgens de laatste voorspellingen om 16.00 uur, erg gezellig om hem weer te zien!
Omdat het hier ineens erg koud is geworden (het is zo'n 10-15 graden brrrrr) moesten we eerst een nieuwe wintergarderobe kopen voor Ruby. Het arme kind heeft namelijk echt alleen maar zomerkleding (en nog 2 vestjes die ze al had toen we in februari aankwamen, heel bijzonder, maar het past nog steeds na 10 maanden...). Tijd dus voor winterbroeken, truien, shirts met lange mouwen en maillots. We vertrokken dus vroeg naar Stanley waar de goedheiligman aan zou komen, zodat we eerst nog even op de markt konden shoppen. Helaas hadden we er geen rekening mee gehouden dat de markt pas na 10.00 uur open gaat, dus dat was verspilde moeite. Dan toch maar naar de Stanley Sea School waar zich op het schoolplein het feest af zou spelen. De organisatie had haar best gedaan, het zag er erg gezellig uit. Allemaal oud hollandse spelletjes en een kraam met erwtensoep, broodjes kroket, speculaas, gevuld speculaas, pepernoten en andere lekkernijen. En om 10.30 liepen we met 177 kinderen + ouders naar de waterkant waar Sinterklaas met zijn pieten per speedboat aan kwam varen. Na een paar schijnbewegingen meerde hij aan en kon het echte feest beginnen. Ruby had nog niet heel erg door wat er aan de hand was, maar was wel danig onder de indruk van alle mensen en die man met mijter en zijn zwarte pieten. Ze werd wel heel moe, en daarmee ook wat hangerig (waarschijnlijk combinatie van spanning en moeheid), maar ze dufde wel naar het podium te gaan waar sint en piet waren, al kwam er daar weinig uit haar, ze staarde ze aan gaf een handje en toen was het voorbij...Nog niet echt een feest voor Ruby dus, maar ze heeft wel haar eerste pepernoten gegeten (lekker) en kunnen proeven van de sfeer en dat is ook belangrijk. En na het in ontvangst nemen van haar cadeau van de cadeaupiet zijn we alsnog naar de markt gegaan en is Ruby de nieuwe eigenaresse van een heuze warme wintergarderobe :)
's middags heeft Ruby heerlijk gespeeld met haar nieuwe golfsetje (je kunt niet vroeg genoeg beginnen) en we denken dat ze een natuurtalent is :)
En 's avonds was het tijd voor een feestje voor papa en mama. Vrienden van ons, Tom & Elberti zijn beiden dit jaar 40 geworden en vierden dat samen met een spetterende beachparty. Om 19.00 uur moesten we allemaal verzamelen bij een pier in het hoge noorden van Hong Kong waar twee junkboats vertrokken naar de locatie. Vol goede moed vertrokken we om iets over 18.00 uur van huis om een taxi te pakken, maar daar begon de ellende, geen taxi te krijgen voor 15 minuten, en toen we eenmaal wel in een taxi zaten kwamen we er achter dat we allebei onze telefoon waren vergeten...gelukkig had ik mijn werkmobiel wel bij me, dus helemaal onbereikbaar waren we niet, maar daar stonden geen telefoonnummers in van Tom & Elberti. We kwamen in een megafile terecht en uiteindelijk waren we ruim een half uur te laat bij de boot, die gelukkig wel op ons hadden gewacht. Op de boot zagen we iedereen in winterjassen en sjaals staan, oeps, wij hadden alleen een t-shirt met colbert aan, het zou nog wel eens koud kunnen worden...
De feestlocatie was een uur varen en het was inderdaad frisjes op de boot, maar de muziek van de dj's en de gezellige mensen maakten een boel goed. En de locatie bleek heelmaal top te zijn. Ontzettend vriendelijk personeel, veel en goed eten en erg leuke mensen. In het begin van de avond maakte ik me een beetje zorgen over het feit dat we pas om 24.00 uur weg konden (op een onbewoond eiland kom je niet zomaar weg) maar dat bleek heel erg mee te vallen. Toen de muziek stopte waren we nog helemaal niet uitgefeest!! Op de boot terug zijn we dan ook nog helemaal los gegaan, ook zonder alcohol kun je helemaal los gaan heb ik gemerkt! Aangekomen bij de pier reden we mee met iemand naar de auto van Annemiek en Ben, die vlak bij ons wonen en met de auto waren, maar eigenlijk wel wilden drinken. Toen heb ik dus maar aangeboden om terug te rijden, en dat was heel relaxt. Om 2.00 uur waren we thuis na een supergeslaagde avond.
Dus we kunnen concluderen dat het een goede beslissing was om vrijdag terug te komen ipv zaterdag, we hadden deze twee evenementen zeker niet willen missen.
Natuurlijk was het vanmorgen wel vroeg toen Ruby om 8 uur wakker werd (maar het had veel erger gekunt, ze heeft best lang geslapen) en omdat ik niet drink heb ik ook geen last van een kater (Arjen daarentegen is iets brakker...). Vandaag maar rustig aan doen en straks rond 17.00 uur halen we Karel op, die landt volgens de laatste voorspellingen om 16.00 uur, erg gezellig om hem weer te zien!
zaterdag 21 november 2009
Heerlijke vakantie
En toen was het dan zover, we gingen op vakantie!! Voor die tijd nog veel stress om alle sponsorbrieven voor de sponsoren van Zoat af te maken en te zorgen dat die bij Marike kwamen om verstuurd te worden. Uiteindelijk waren we om 22.30 uur klaar met alle administratie en het inpakken van de koffers, tijd om te gaan slapen.
Zaterdagmorgen om 8 uur vertrokken we met z'n allen naar het vliegveld, na 3 minuten moesten we wel even omdraaien met de taxi omdat de buggy nog op de oprit stond (oeps!!) maar toen begon de rit. De vlucht ging prima en om 1.30 uur checkten we in in het hotel. Het Pullman hotel in Sanya bleek een prachtig hotel te zijn met een megagroot zwembad een speelkamer, gym en drie restaurants. Hier gingen we ons wel vermaken.
Zaterdagmiddag hebben we een beetje rondgelopen, wat gezwommen en de koffers uitgepakt. Ik was 's avonds zo moe dat ik bijna gelijk met Ruby in slaap ben gevallen en niet meer wakker ben geworden. Arjen heeft dus alleen gegeten die avond...
En vanaf toen begon het grote genieten. Zondag stranddagje, een prachtig strand met palmbomen en een vlonder op palen waar je met prachtig uitzicht kon genieten van het uitzicht over de baai. Wel lekker dat je dus wel op het strand ligt maar geen last hebt van het zand. Tussen de middag ging ik met Ruby naar de kamer zodat ze kon slapen en als ze wakker werd gingen we weer terug naar het strand.
's middags wilden we wat water en snackjes kopen voor op de kamer en we namen een taxi naar het dichtsbijzijnde dorpje waar we wilden gaan shoppen en wat wilden drinken. Ze keken ons in het hotel al raar aan toen we vroegen waar een supermarkt was en een dorp, maar wij dachten dat ze het Engels niet zo goed begrepen. Maar toen de taxi ons afzetten bij de supermarkt keken we toch even raar op. Het dorp bleek uit 3 straten te bestaan met allemaal dezelfde winkeltjes die strandballen, zwembanden en bikini's verkochten en wat drankjes en snacks. Na wat rondgelopen te hebben streken we neer op het terras (nou ja, er stonden twee krukjes) van het internetcafe. Dit cafe had 1 computer van minimaal 10 jaar oud en ze verkochten drankjes (30 eurocent voor een flesje cola) dus was prima om even te zitten. We zaten net aan ons drankje een beetje te kijken naar de Chinezen om ons heen toen er vanuit de ruimte naast ons (meer dan een garage kan ik het niet noemen) een jongetjes van en jaar of 9 naar buiten liep met een infuus in zijn arm en onder begeleiding van een dame ging hij recht voor ons op de stoep plassen. We wisten niet wat we zagen!! Na het drankje liepen we langs de garage waar we zeker 30 mensen met infuus in hun arm zagen zitten, het bleek een soort ziekenboeg te zijn, maar dan zonder enige hygiene of toilet, bah, je zal er maar ziek worden! Via een zijweggetje liepen we door de woonwijken heen waar wij toch echt een attractie waren (ok, vooral Ruby) en we een kijkje konden nemen in de cultuur van de mensen op Hainan eiland. Ik kan je vertellen, ik ben blij dat we er niet hoeven te wonen...
Maandag hebben we weer een zondagje gehad, maar dan bij het zwembad. Ruby is helemaal gek op zwemmen en het peuterbadje was helemaal haar ding. Het mooie is dat ze zelf in het water kan springen, maar dat alleen durft als wij er bij zijn in het water. Ze kon er net in staan en had de tijd van haar leven.
Helaas was het dinsdag wat minder goed weer (zo'n 18 graden en bewolkt) dus niet echt weer om in de zon te liggen. Tijd voor een uitstapje dus. We kozen voor het apeneiland. Voor 30 euro huurden we de hele dag een taxi en vertrokken we richting de gondelbaan. Een uur later werden we uitgelaten en kochten we de kaartjes voor de gondelbaan en het apeneiland. Het leek niet zo heel druk, maar eenmaal om het hoekje begon de rij voor de gondels. Ik waande me weer in Oostenrijk in de rij voor de skilift! We hadden de pech dat er net twee bussen vol Chinezen voor ons stonden die Ruby helemaal geweldig vonden. Het nadeel van Chinezen is echter dat ze ook ongevraagd aan je kind gaan zitten, en daar zit ik toch niet echt op te wachten (en Ruby trouwens ook niet). Eenmaal in de gondel was het prima, mooi uitzicht en met de wind door ons haar bracht deze ons naar het eiland met de apen. Het was een soort apenheul, maar dan met maar 1 soort apen die allemaal los liepen. Wederom was Ruby bijna net zo'n attractie voor de Chinezen als de apen en maakten ze ook van haar allemaal foto's. Ruby vond het prima allemaal. De apen waren wel spannend, maar langzaam maar zeker durfde ze steeds dichterbij te komen. Er waren ook een aantal shows met de apen waar we naar hebben gekeken. Best grappig om te zien, maar eigenlijk regelrechte dierenmishandeling. De eerste show deden de apen in kleertjes allemaal trucjes, maar lagen ze wel aan de ketting en werd er een zweep gebruikt en werd er echt geslagen...de tweede show vond ik helemaal zielig. Daar lieten ze de apen op stelten lopen, fietsen en het toppunt was dat een bok moest koortdansen met een aap op zijn rug. Ik vond het echt zielig om dat beestje op zo'n dun balkje te zien lopen en daar moest hij ook nog kunstjes op doen. Hopelijk worden dit soort shows ook in China snel verboden.
Woensdag bleek helaas ook niet een hele mooie dag te zijn, dus was het tijd voor ons tweede tripje. 's Morgens hebben we in het hotel rondgehangen en 's middags vertrokken we naar de warmwaterbronnen. We vroegen vooraf nog wel of Ruby en ik (zwanger) er wel in mochten en volgens de medewerkers van het hotel was dat geen probleem. Aangekomen bij de baden bleek dat ze daar wat andere regels hadden en ik mocht nergens in volgens hun. Ruby en Arjen gingen dus naar de kuurbaden en ik boekte een gezichtsbehandeling (een vrouw moet toch wat). Na mijn behandeling heb ik toch maar mijn bikini aangetrokken en vertrok ik naar de baden om Arjen en Ruby op te zoeken en daar bleek het allemaal reuze mee te vallen met de zwavel in de baden. Er was van de 20 baden 1 bad waar ik niet in kon ivm de zwangerschap (maar omdat dat mensen achter de bali niet zo goed Engels konden zeiden ze maar overal nee op....). We hebben toen nog een heerlijke middag gehad met z'n drieen. Er was 1 bad met allemaal visjes die aan je knabbelen (wat we ook in Macau voor onze voeten hadden gedaan) waar we met Ruby in zijn gegaan, maar hoewel ze allemaal op ons af kwamen werd Ruby met rust gelaten. Of dat nu was omdat ze te veel bewoog of omdat ze weinig dode huidcellen heeft weten we niet, maar zij heeft de ervaring moeten missen. Het zwemmen in de baden vond ze wel heel leuk ;)
En toen was het al weer donderdag, onze laatste vakantiedag, gaat toch best snel zo'n week! Gelukkig was het weer heerlijk weer en hebben we 's morgens bij het zwembad kunnen liggen en 's middag op het strand. Daar was nog wel even een drama aan de hand. Arjen kwam net met Ruby uit het water toen we de lifegard het water in zagen sprinten om een man uit het water te trekken. We hadden niet eens door dat die in problemen was (maar goed dat wij geen lifegard zijn) maar hij werd toch echt bewusteloos uit de zee gehaald. Na 10 minuten hartmassage werd hij per ambulance afgevoerd. Ben benieuwd hoe dat afgelopen is, maar daar zullen we waarschijnljk nooit achter komen. Laten we maar hopen dat het goed is afgelopen.
Tja, en toen zat het er al weer op, vrijdagmorgen koffers weer ingepakt en naar het vliegveld getogen. Daar bleek alles nog dicht te zijn, best apart om 11.30 uur, maar goed, de wachthal zat vol en de winkels gingen langzaam aan open en na een half uur wachten ook de duane. Helaas bleken we wat vertraging te hebben, maar gelukkig niet al te lang, waardoor we om 17.00 uur 's middags weer thuis waren. Toch wel grappig, dan denk je dichtbij op vakantie te gaan (1 uur en 10 minuten vliegen) maar uiteindelijk ben je toch gewoon de hele dag onderweg.
Om het kort samen te vatten, we hebben een heerlijke week gehad met z'n drieen. We hebben van elkaar genoten en zijn lekker uitgerust. Hainan is een prima eiland om op vakantie te gaan als je rust wilt en niets wilt doen, maar zodra je buiten je resort komt is het droevig gesteld met het eiland.
Zaterdagmorgen om 8 uur vertrokken we met z'n allen naar het vliegveld, na 3 minuten moesten we wel even omdraaien met de taxi omdat de buggy nog op de oprit stond (oeps!!) maar toen begon de rit. De vlucht ging prima en om 1.30 uur checkten we in in het hotel. Het Pullman hotel in Sanya bleek een prachtig hotel te zijn met een megagroot zwembad een speelkamer, gym en drie restaurants. Hier gingen we ons wel vermaken.
Zaterdagmiddag hebben we een beetje rondgelopen, wat gezwommen en de koffers uitgepakt. Ik was 's avonds zo moe dat ik bijna gelijk met Ruby in slaap ben gevallen en niet meer wakker ben geworden. Arjen heeft dus alleen gegeten die avond...
En vanaf toen begon het grote genieten. Zondag stranddagje, een prachtig strand met palmbomen en een vlonder op palen waar je met prachtig uitzicht kon genieten van het uitzicht over de baai. Wel lekker dat je dus wel op het strand ligt maar geen last hebt van het zand. Tussen de middag ging ik met Ruby naar de kamer zodat ze kon slapen en als ze wakker werd gingen we weer terug naar het strand.
's middags wilden we wat water en snackjes kopen voor op de kamer en we namen een taxi naar het dichtsbijzijnde dorpje waar we wilden gaan shoppen en wat wilden drinken. Ze keken ons in het hotel al raar aan toen we vroegen waar een supermarkt was en een dorp, maar wij dachten dat ze het Engels niet zo goed begrepen. Maar toen de taxi ons afzetten bij de supermarkt keken we toch even raar op. Het dorp bleek uit 3 straten te bestaan met allemaal dezelfde winkeltjes die strandballen, zwembanden en bikini's verkochten en wat drankjes en snacks. Na wat rondgelopen te hebben streken we neer op het terras (nou ja, er stonden twee krukjes) van het internetcafe. Dit cafe had 1 computer van minimaal 10 jaar oud en ze verkochten drankjes (30 eurocent voor een flesje cola) dus was prima om even te zitten. We zaten net aan ons drankje een beetje te kijken naar de Chinezen om ons heen toen er vanuit de ruimte naast ons (meer dan een garage kan ik het niet noemen) een jongetjes van en jaar of 9 naar buiten liep met een infuus in zijn arm en onder begeleiding van een dame ging hij recht voor ons op de stoep plassen. We wisten niet wat we zagen!! Na het drankje liepen we langs de garage waar we zeker 30 mensen met infuus in hun arm zagen zitten, het bleek een soort ziekenboeg te zijn, maar dan zonder enige hygiene of toilet, bah, je zal er maar ziek worden! Via een zijweggetje liepen we door de woonwijken heen waar wij toch echt een attractie waren (ok, vooral Ruby) en we een kijkje konden nemen in de cultuur van de mensen op Hainan eiland. Ik kan je vertellen, ik ben blij dat we er niet hoeven te wonen...
Maandag hebben we weer een zondagje gehad, maar dan bij het zwembad. Ruby is helemaal gek op zwemmen en het peuterbadje was helemaal haar ding. Het mooie is dat ze zelf in het water kan springen, maar dat alleen durft als wij er bij zijn in het water. Ze kon er net in staan en had de tijd van haar leven.
Helaas was het dinsdag wat minder goed weer (zo'n 18 graden en bewolkt) dus niet echt weer om in de zon te liggen. Tijd voor een uitstapje dus. We kozen voor het apeneiland. Voor 30 euro huurden we de hele dag een taxi en vertrokken we richting de gondelbaan. Een uur later werden we uitgelaten en kochten we de kaartjes voor de gondelbaan en het apeneiland. Het leek niet zo heel druk, maar eenmaal om het hoekje begon de rij voor de gondels. Ik waande me weer in Oostenrijk in de rij voor de skilift! We hadden de pech dat er net twee bussen vol Chinezen voor ons stonden die Ruby helemaal geweldig vonden. Het nadeel van Chinezen is echter dat ze ook ongevraagd aan je kind gaan zitten, en daar zit ik toch niet echt op te wachten (en Ruby trouwens ook niet). Eenmaal in de gondel was het prima, mooi uitzicht en met de wind door ons haar bracht deze ons naar het eiland met de apen. Het was een soort apenheul, maar dan met maar 1 soort apen die allemaal los liepen. Wederom was Ruby bijna net zo'n attractie voor de Chinezen als de apen en maakten ze ook van haar allemaal foto's. Ruby vond het prima allemaal. De apen waren wel spannend, maar langzaam maar zeker durfde ze steeds dichterbij te komen. Er waren ook een aantal shows met de apen waar we naar hebben gekeken. Best grappig om te zien, maar eigenlijk regelrechte dierenmishandeling. De eerste show deden de apen in kleertjes allemaal trucjes, maar lagen ze wel aan de ketting en werd er een zweep gebruikt en werd er echt geslagen...de tweede show vond ik helemaal zielig. Daar lieten ze de apen op stelten lopen, fietsen en het toppunt was dat een bok moest koortdansen met een aap op zijn rug. Ik vond het echt zielig om dat beestje op zo'n dun balkje te zien lopen en daar moest hij ook nog kunstjes op doen. Hopelijk worden dit soort shows ook in China snel verboden.
Woensdag bleek helaas ook niet een hele mooie dag te zijn, dus was het tijd voor ons tweede tripje. 's Morgens hebben we in het hotel rondgehangen en 's middags vertrokken we naar de warmwaterbronnen. We vroegen vooraf nog wel of Ruby en ik (zwanger) er wel in mochten en volgens de medewerkers van het hotel was dat geen probleem. Aangekomen bij de baden bleek dat ze daar wat andere regels hadden en ik mocht nergens in volgens hun. Ruby en Arjen gingen dus naar de kuurbaden en ik boekte een gezichtsbehandeling (een vrouw moet toch wat). Na mijn behandeling heb ik toch maar mijn bikini aangetrokken en vertrok ik naar de baden om Arjen en Ruby op te zoeken en daar bleek het allemaal reuze mee te vallen met de zwavel in de baden. Er was van de 20 baden 1 bad waar ik niet in kon ivm de zwangerschap (maar omdat dat mensen achter de bali niet zo goed Engels konden zeiden ze maar overal nee op....). We hebben toen nog een heerlijke middag gehad met z'n drieen. Er was 1 bad met allemaal visjes die aan je knabbelen (wat we ook in Macau voor onze voeten hadden gedaan) waar we met Ruby in zijn gegaan, maar hoewel ze allemaal op ons af kwamen werd Ruby met rust gelaten. Of dat nu was omdat ze te veel bewoog of omdat ze weinig dode huidcellen heeft weten we niet, maar zij heeft de ervaring moeten missen. Het zwemmen in de baden vond ze wel heel leuk ;)
En toen was het al weer donderdag, onze laatste vakantiedag, gaat toch best snel zo'n week! Gelukkig was het weer heerlijk weer en hebben we 's morgens bij het zwembad kunnen liggen en 's middag op het strand. Daar was nog wel even een drama aan de hand. Arjen kwam net met Ruby uit het water toen we de lifegard het water in zagen sprinten om een man uit het water te trekken. We hadden niet eens door dat die in problemen was (maar goed dat wij geen lifegard zijn) maar hij werd toch echt bewusteloos uit de zee gehaald. Na 10 minuten hartmassage werd hij per ambulance afgevoerd. Ben benieuwd hoe dat afgelopen is, maar daar zullen we waarschijnljk nooit achter komen. Laten we maar hopen dat het goed is afgelopen.
Tja, en toen zat het er al weer op, vrijdagmorgen koffers weer ingepakt en naar het vliegveld getogen. Daar bleek alles nog dicht te zijn, best apart om 11.30 uur, maar goed, de wachthal zat vol en de winkels gingen langzaam aan open en na een half uur wachten ook de duane. Helaas bleken we wat vertraging te hebben, maar gelukkig niet al te lang, waardoor we om 17.00 uur 's middags weer thuis waren. Toch wel grappig, dan denk je dichtbij op vakantie te gaan (1 uur en 10 minuten vliegen) maar uiteindelijk ben je toch gewoon de hele dag onderweg.
Om het kort samen te vatten, we hebben een heerlijke week gehad met z'n drieen. We hebben van elkaar genoten en zijn lekker uitgerust. Hainan is een prima eiland om op vakantie te gaan als je rust wilt en niets wilt doen, maar zodra je buiten je resort komt is het droevig gesteld met het eiland.
vrijdag 13 november 2009
Hier is ze dan, onze kleine meid!! Vandaag hebben we de 20 weken echo gehad en alles ziet er goed uit. Ze bewoog goed (dat doet ze zowiezo de hele dag, erg gezellig) en alles ziet er goed uit, 10 vingertjes, 10 teentjes, 4 hartkamers, goede nieren, etc. We zijn dus helemaal blij. Het enige minpuntje is dat met deze echo toch echt blijkt dat ze pas 15 april wordt verwacht ipv 8 april (die vorige dokter was niet echt scherp, eerst jongen, toen meisje en een verkeerde uitgerekende datum) maar goed, de datum zegt niet zo heel veel, Ruby was 12 dagen te laat, dus misschien komt deze wel te vroeg?!?
Nu nog even heel veel stress om alles voor Zoat af te handelen en dan de koffer nog pakken van Arjen en mij (die van Ruby is inmiddels gereed) en dan vertrekken we morgenvroeg om 8 uur!! Nog minder dan 24 uur en dan liggen we op een tropisch strand, ik kan niet wachten!!
maandag 9 november 2009
Zoat 2009
Na maanden van voorbereiding, veel stress in de laatste weken en veel vergaderen was het dan eindelijk zover. Zoat 2009 in Hong Kong.
Voor Arjen begon Zoat op vrijdagmorgen toen hij zich om 7 uur meldde bij het hotel waar de Zoatdeelnemers sliepen om met 60 man in de bus te stappen naar de golfclub. Ze hebben een stralende dag gehad (iedereen kwam rood als een kreeft weer terug) en ze hebben genoten van het golfen en de junkboot terug. Helaas viel Arjen niet in de prijzen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Vrijdagmiddag begon voor mij Zoat met de opbouw op de Hong Kong Foodball Club. Samen met een aantal mensen hebben we zoveel mogelijk opgebouwd. Gelukkig werd het meeste gedaan door mensen die er verstand van hebben (tent opbouwen, stoelen/tafels neerzetten, biertenten opbouwen etc.) maar er blijft altijd genoeg te doen. Van het ophangen van lampionnen, het versieren van de tafels tot het aanwijzen waar de loungeset moet komen te staan en hoe de tafels moeten komen te staan. Ook had ik de schone taak om de sponsoren te verwelkomen met hun spullen. Het hoofdveld van ABN AMRO kon al aangekleed worden en de banners van Eurosport werden opgeslagen om de volgende morgen opgehangen te worden. Al met al zijn we toch zo'n 4 uur bezig geweest op de HKFC en dus was het haasten naar huis om me om te kleden voor de officiele opening van het Zoat op de residentie van de Consul Generaal van Nederland.
De tuin bij de residentie was omgetoverd tot een waardige feesttuin inclusief live band, versierde bomen, banners en veel Heineken tappunten! De opkomst was erg goed. We wisten van te voren niet hoeveel mensen er zouden komen omdat niet iedereen al op vrijdagmiddag ingecheckt (veel mensen namen een late vlucht na hun werk op vrijdag) maar er stonden zeker 375 mensen te eten en te drinken. Een waardig begin van Zoat! Jammer dat Arjen er niet bij kon zijn ivm een galadiner van zijn werk.
Zaterdagmorgen om 7.00 uur meldde ik me weer op het veld om de velden aan te kleden op Happy Valley. Gelukkig voor ons bleek dat de printer van Eurosport maar 1/3 van de banners had geleverd, dus waren we gelukkig op tijd klaar met ophangen voordat de wedstrijden begonnen. Halverwege de dag werden de andere 40 banners gebracht en die heb ik samen met het Hong Kong heren 1 team opgehangen, ging gelukkig heel snel, dus het veld zag er op zaterdagmiddag prachtig uit! Ook de rest van de velden en de feesttent werden 's morgens van de laatste details voorzien voordat de 450 Nederlanders uit alle windstreken aankwamen. Ietwat brak begaven de meeste mensen het terrein, de binnenstad van Hong Kong had goede zaken gedaan de avond ervoor!!
Om 8.30 was het dan zover, de opening door een Zumba leraar (voor de mensen die Zumba niet kennen, het is een soort workout/dans waarbij je vooral veel springt en met je heupen draait) en het Hong Kong dames 1 team stond vooraan om mee te doen. Volledig warmgedraaid konden de eerste wedstrijden beginnen, Zoat was van start.
Gedurende de dag liepen we van het ene veld naar het andere veld (het was 10 minuten lopen van de Happy Valley velden naar het veld van de HKFC) om naar de wedstrijden van de 6!! Hong Kong teams te kijken en ik had de schone taak om mijn sponsoren op te vangen die als daggasten waren uitgenodigd.
Om 12.30 uur op zaterdag keek ik naar de wedstrijd Hong Kong heren 1 tegen Jakarta toen Arjen gewond van het veld af ging. Eerst dacht ik nog dat het wel mee viel, maar toen hij wit wegtrok heb ik hem toch maar meegenomen naar de EHBO. De schaafwonden waren niet zo erg, maar zijn schouders deed verschrikkelijk veel pijn. De EHBO dacht dat hij wel eens uit de kom zou kunnen zijn en stuurde ons naar het ziekenhuis. En zo zaten we om 1.00 uur 's middags in het Adventist ziekenhuis in Hong Kong om foto's te laten maken. Gelukkig bleek er niets gebroken/gescheurd of uit de kom te zijn. Maar hij heeft zijn spier wel zwaar verrekt, en ik kan je vertellen dat doet pijn!! Met zijn arm in een mitella en een handvol pijnstillers en spierverslappers verlieten we het ziekenhuis weer. Zoat zat er op voor Arjen. Hij kan voorlopig het hockeyen wel vergeten.
Aan het einde van de middag ben ik met Arjen mee naar huis gegaan om de auto op te halen (in het oorspronkelijke plan zou Arjen die meenemen naar het feest, maar aangezien hij niet kon autorijden moest ik het nu zelf doen). Het leuke hiervan was dat ik Rutger & Caroline met kleine Bob nog even heb kunnen zien. Die zijn zaterdagmorgen aangekomen in Hong Kong op doorreis naar Australie en ik had verwacht ze niet te zien ivm Zoat, maar nu dus wel. Echt lang hebben we niet bij kunnen praten, want het feest op de Hong Kong Jockeyclub begon om 19.00 uur en aangezien ik de band had geregeld en aan moest sturen kon ik natuurlijk niet veel te laat komen.
Arjen had eigenlijk helemaal geen zin meer om te komen, maar na lang aandringen is hij toch mee gegaan, als hij te veel pijn zou hebben dan zou hij naar huis gaan. Maar gelukkig verdoofd bier de pijn prima (hij had de pijnstillers nog niet genomen) dus heeft ook Arjen een leuke avond gehad. Het eten op het feest was heerlijk, de band en DJ sweepten iedereen op en de mensen waren prachtig aangekleed (het blijkt dat er een wedstrijd is elk jaar welk team er het mooiste uitziet, en dit jaar heeft Bankkok duidelijk gewonnen, de foto's houden jullie tegoed) en de sfeer zat er goed in. Kortom, een prima feest met veel blije mensen en daar doe je het dan toch weer voor :) Om 01.00 uur reed ik met een auto vol aangeschoten mensen naar huis en dan besef je toch wel dat het niveau echt veranderd als je alcohol drinkt. Begrijp me niet verkeerd, ik wil helemaal niet zeuren en ik heb het er echt wel voor over om niet te hockeyen en te drinken, maar je wordt toch een buitenstaander als je niet mee gaat in de flow van de drank en het hockey!
Zondagmorgen was het wat lastiger om mijn bed uit te komen, maar het is gelukt om om 8.30 uur op het hockeyveld te staan. Mijn officiele taken zaten er op, de sponsoren hadden allemaal een toegangsbewijs, de velden waren aangekleed en dus kon ik vandaag relaxen. Ik heb aardig wat wedstrijden bekeken en was erg trots op "mijn" hockeyteam dat het tot de finale heeft geschopt (helaas daar verloren). Het team van Arjen verloor met strafballen in de halve finale van de Hong Kong Elite mannen die de finale daarna tegen de regionalisten wel wisten te winnen. De beker blijft dus gelukkig wel in Hong Kong. En omdat Arjen niet kon hockeyen en ik niet zo heel veel verantwoordelijkheden had hebben we Emy gevraagd om 's middags Ruby voor 2 uurtjes naar het veld te brengen. Er liepen ruim 80 kinderen rond, dus voor Ruby ook leuk. Ze had het enorm naar haar zin, maar ze toen we op de tribune gingen zitten voor de de finale en alle kinderen op hun toeters gingen blazen om hun ouders aan te moedigen werd ze heeeeel bang! Met een hevig huilend meisje ben ik dus maar van het veld gelopen. Ze is hier toch nog iets te jong voor blijkt...Maar we gaan wel proberen of ze haar hockeystick (gekregen toen ze geboren werd) al kan vasthouden, je kunt niet vroeg genoeg beginnen :)
Tja, en toen was het ineens zondagmiddag en werd het toernooi al weer afgesloten met de prijsuitreiking, de meeste mensen vertrokken meteen daarna om hun vliegtuig te halen en toen was het voorbij. Alles werd afgebouwd en opgeruimd en om 19.50 uur kwam ik volledig uitgeput thuis, nog net op tijd om Rutger & Caroline uit te zwaaien. Ik was zelfs te moe om mijn pizza op te eten en ben meteen naar bed gegaan.
Het hele Zoat heeft op Ruby een behoorlijke indruk gemaakt waardoor ze vanacht om 4.00 uur wakker werd van een nachtmerrie, ik heb haar getroost en toen viel zij weer in slaap, maar haar moeder niet. Na een uur viel ik pas weer in slaap. Je kunt je dus voorstellen dat ik met hele kleine oogjes achter mijn computer zit nu op mijn werk...
Net zijn de laatste banners opgehaald en alles is opgehaald bij de Hong Kong Foodball Club. Deze week de bedankbrieven schrijven voor de sponsoren en een overdracht maken voor de organisatoren in Bangkok volgend jaar en dan zit het er echt op. Volgend jaar ga ik "gewoon" als deelnemer naar Bangkok en dan kan ik weer hockeyen en drinken zonder verplichtingen, kijk ik nu al naar uit!!
Maar eerst nog maar even werken deze week en vrijdag hebben we de 20 weken echo. Gaan we ons kleine wondertje weer bekijken en wordt er gekeken of alles goed gaat! En zaterdagmorgen vertekken we met z'n drieen naar Hainan, een tropisch eiland hier een uurtje vliegen vandaan om een week lang helemaal niets te doen. En ik kan je vertellen, zowel Arjen als ik zijn daar enorm aan toe!!!
Voor Arjen begon Zoat op vrijdagmorgen toen hij zich om 7 uur meldde bij het hotel waar de Zoatdeelnemers sliepen om met 60 man in de bus te stappen naar de golfclub. Ze hebben een stralende dag gehad (iedereen kwam rood als een kreeft weer terug) en ze hebben genoten van het golfen en de junkboot terug. Helaas viel Arjen niet in de prijzen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Vrijdagmiddag begon voor mij Zoat met de opbouw op de Hong Kong Foodball Club. Samen met een aantal mensen hebben we zoveel mogelijk opgebouwd. Gelukkig werd het meeste gedaan door mensen die er verstand van hebben (tent opbouwen, stoelen/tafels neerzetten, biertenten opbouwen etc.) maar er blijft altijd genoeg te doen. Van het ophangen van lampionnen, het versieren van de tafels tot het aanwijzen waar de loungeset moet komen te staan en hoe de tafels moeten komen te staan. Ook had ik de schone taak om de sponsoren te verwelkomen met hun spullen. Het hoofdveld van ABN AMRO kon al aangekleed worden en de banners van Eurosport werden opgeslagen om de volgende morgen opgehangen te worden. Al met al zijn we toch zo'n 4 uur bezig geweest op de HKFC en dus was het haasten naar huis om me om te kleden voor de officiele opening van het Zoat op de residentie van de Consul Generaal van Nederland.
De tuin bij de residentie was omgetoverd tot een waardige feesttuin inclusief live band, versierde bomen, banners en veel Heineken tappunten! De opkomst was erg goed. We wisten van te voren niet hoeveel mensen er zouden komen omdat niet iedereen al op vrijdagmiddag ingecheckt (veel mensen namen een late vlucht na hun werk op vrijdag) maar er stonden zeker 375 mensen te eten en te drinken. Een waardig begin van Zoat! Jammer dat Arjen er niet bij kon zijn ivm een galadiner van zijn werk.
Zaterdagmorgen om 7.00 uur meldde ik me weer op het veld om de velden aan te kleden op Happy Valley. Gelukkig voor ons bleek dat de printer van Eurosport maar 1/3 van de banners had geleverd, dus waren we gelukkig op tijd klaar met ophangen voordat de wedstrijden begonnen. Halverwege de dag werden de andere 40 banners gebracht en die heb ik samen met het Hong Kong heren 1 team opgehangen, ging gelukkig heel snel, dus het veld zag er op zaterdagmiddag prachtig uit! Ook de rest van de velden en de feesttent werden 's morgens van de laatste details voorzien voordat de 450 Nederlanders uit alle windstreken aankwamen. Ietwat brak begaven de meeste mensen het terrein, de binnenstad van Hong Kong had goede zaken gedaan de avond ervoor!!
Om 8.30 was het dan zover, de opening door een Zumba leraar (voor de mensen die Zumba niet kennen, het is een soort workout/dans waarbij je vooral veel springt en met je heupen draait) en het Hong Kong dames 1 team stond vooraan om mee te doen. Volledig warmgedraaid konden de eerste wedstrijden beginnen, Zoat was van start.
Gedurende de dag liepen we van het ene veld naar het andere veld (het was 10 minuten lopen van de Happy Valley velden naar het veld van de HKFC) om naar de wedstrijden van de 6!! Hong Kong teams te kijken en ik had de schone taak om mijn sponsoren op te vangen die als daggasten waren uitgenodigd.
Om 12.30 uur op zaterdag keek ik naar de wedstrijd Hong Kong heren 1 tegen Jakarta toen Arjen gewond van het veld af ging. Eerst dacht ik nog dat het wel mee viel, maar toen hij wit wegtrok heb ik hem toch maar meegenomen naar de EHBO. De schaafwonden waren niet zo erg, maar zijn schouders deed verschrikkelijk veel pijn. De EHBO dacht dat hij wel eens uit de kom zou kunnen zijn en stuurde ons naar het ziekenhuis. En zo zaten we om 1.00 uur 's middags in het Adventist ziekenhuis in Hong Kong om foto's te laten maken. Gelukkig bleek er niets gebroken/gescheurd of uit de kom te zijn. Maar hij heeft zijn spier wel zwaar verrekt, en ik kan je vertellen dat doet pijn!! Met zijn arm in een mitella en een handvol pijnstillers en spierverslappers verlieten we het ziekenhuis weer. Zoat zat er op voor Arjen. Hij kan voorlopig het hockeyen wel vergeten.
Aan het einde van de middag ben ik met Arjen mee naar huis gegaan om de auto op te halen (in het oorspronkelijke plan zou Arjen die meenemen naar het feest, maar aangezien hij niet kon autorijden moest ik het nu zelf doen). Het leuke hiervan was dat ik Rutger & Caroline met kleine Bob nog even heb kunnen zien. Die zijn zaterdagmorgen aangekomen in Hong Kong op doorreis naar Australie en ik had verwacht ze niet te zien ivm Zoat, maar nu dus wel. Echt lang hebben we niet bij kunnen praten, want het feest op de Hong Kong Jockeyclub begon om 19.00 uur en aangezien ik de band had geregeld en aan moest sturen kon ik natuurlijk niet veel te laat komen.
Arjen had eigenlijk helemaal geen zin meer om te komen, maar na lang aandringen is hij toch mee gegaan, als hij te veel pijn zou hebben dan zou hij naar huis gaan. Maar gelukkig verdoofd bier de pijn prima (hij had de pijnstillers nog niet genomen) dus heeft ook Arjen een leuke avond gehad. Het eten op het feest was heerlijk, de band en DJ sweepten iedereen op en de mensen waren prachtig aangekleed (het blijkt dat er een wedstrijd is elk jaar welk team er het mooiste uitziet, en dit jaar heeft Bankkok duidelijk gewonnen, de foto's houden jullie tegoed) en de sfeer zat er goed in. Kortom, een prima feest met veel blije mensen en daar doe je het dan toch weer voor :) Om 01.00 uur reed ik met een auto vol aangeschoten mensen naar huis en dan besef je toch wel dat het niveau echt veranderd als je alcohol drinkt. Begrijp me niet verkeerd, ik wil helemaal niet zeuren en ik heb het er echt wel voor over om niet te hockeyen en te drinken, maar je wordt toch een buitenstaander als je niet mee gaat in de flow van de drank en het hockey!
Zondagmorgen was het wat lastiger om mijn bed uit te komen, maar het is gelukt om om 8.30 uur op het hockeyveld te staan. Mijn officiele taken zaten er op, de sponsoren hadden allemaal een toegangsbewijs, de velden waren aangekleed en dus kon ik vandaag relaxen. Ik heb aardig wat wedstrijden bekeken en was erg trots op "mijn" hockeyteam dat het tot de finale heeft geschopt (helaas daar verloren). Het team van Arjen verloor met strafballen in de halve finale van de Hong Kong Elite mannen die de finale daarna tegen de regionalisten wel wisten te winnen. De beker blijft dus gelukkig wel in Hong Kong. En omdat Arjen niet kon hockeyen en ik niet zo heel veel verantwoordelijkheden had hebben we Emy gevraagd om 's middags Ruby voor 2 uurtjes naar het veld te brengen. Er liepen ruim 80 kinderen rond, dus voor Ruby ook leuk. Ze had het enorm naar haar zin, maar ze toen we op de tribune gingen zitten voor de de finale en alle kinderen op hun toeters gingen blazen om hun ouders aan te moedigen werd ze heeeeel bang! Met een hevig huilend meisje ben ik dus maar van het veld gelopen. Ze is hier toch nog iets te jong voor blijkt...Maar we gaan wel proberen of ze haar hockeystick (gekregen toen ze geboren werd) al kan vasthouden, je kunt niet vroeg genoeg beginnen :)
Tja, en toen was het ineens zondagmiddag en werd het toernooi al weer afgesloten met de prijsuitreiking, de meeste mensen vertrokken meteen daarna om hun vliegtuig te halen en toen was het voorbij. Alles werd afgebouwd en opgeruimd en om 19.50 uur kwam ik volledig uitgeput thuis, nog net op tijd om Rutger & Caroline uit te zwaaien. Ik was zelfs te moe om mijn pizza op te eten en ben meteen naar bed gegaan.
Het hele Zoat heeft op Ruby een behoorlijke indruk gemaakt waardoor ze vanacht om 4.00 uur wakker werd van een nachtmerrie, ik heb haar getroost en toen viel zij weer in slaap, maar haar moeder niet. Na een uur viel ik pas weer in slaap. Je kunt je dus voorstellen dat ik met hele kleine oogjes achter mijn computer zit nu op mijn werk...
Net zijn de laatste banners opgehaald en alles is opgehaald bij de Hong Kong Foodball Club. Deze week de bedankbrieven schrijven voor de sponsoren en een overdracht maken voor de organisatoren in Bangkok volgend jaar en dan zit het er echt op. Volgend jaar ga ik "gewoon" als deelnemer naar Bangkok en dan kan ik weer hockeyen en drinken zonder verplichtingen, kijk ik nu al naar uit!!
Maar eerst nog maar even werken deze week en vrijdag hebben we de 20 weken echo. Gaan we ons kleine wondertje weer bekijken en wordt er gekeken of alles goed gaat! En zaterdagmorgen vertekken we met z'n drieen naar Hainan, een tropisch eiland hier een uurtje vliegen vandaan om een week lang helemaal niets te doen. En ik kan je vertellen, zowel Arjen als ik zijn daar enorm aan toe!!!
vrijdag 6 november 2009
Zoat stress
Zondag was het wederom stralend weer! Hoewel het november is kwam het kwik tot de 28 graden en konden we samen met Jo Anne en Adam naar het strand. We besloten om naar South Bay Beach te gaan, een heerlijk strandje hier niet ver vandaan. Eenmaal aangekomen doken we meteen in het water met z’n allen. Ruby had de smaak helemaal te pakken en heeft een half uur alleen gezwommen. Het meisje is echt een waterratje!! En er waren een heleboel kindjes van haar leeftijd op het strand die nog helemaal niet konden zwemmen, dus we waren megatrots ;)Maandag begon er weer een nieuwe werkweek, een zeer drukken om precies te zijn. Dinsdag had ik mijn eerste afspraak, zelfstandig gemaakt, dus dat was spannend! ’s Morgens kwam ik voor mijn eerste dilemma te staan. Mijn pak past niet meer, en ik moest er natuurlijk wel representatief uit zien…Uiteindelijk vond ik een grijs rokje dat ik nog net aanpaste, dus dat probleem was opgelost. Maar vervolgens bleek het ineens koud te zijn!! En dan bedoel ik echt koud, het kwik kwam niet boven de 18 graden uit (en dat is toch echt een heel verschil met 28 graden twee dagen ervoor). Had ik maar niet zo hard geroepen dat het hier zulk heerlijk weer is….De afspraak ging trouwens erg goed, dus dat was lekker!
’s avonds hadden we de laatste vergadering voor Zoat, dus als je zult begrijpen waren we daar wel even mee bezig. De laatste details werden besproken, de tijdstippen dat iedereen aanwezig moet zijn werden vastgesteld en de laatste taken werden verdeeld. Het wordt nu wel spannend, nog maar 2 nachtjes slapen en dan is begint het hele festijn waar we nu al maanden voor aan het werken zijn. Woensdag zou ik eigenlijk moeten werken, maar omdat mijn afspraak verschoven is naar donderdag heb ik besloten om dan maar donderdag te gaan werken vanuit huis en vanuit hier naar de afspraak te gaan. Dat klinkt in theorie goed, maar helaas ligt het internet er hier al sinds zaterdag het grootste gedeelte van de tijd uit. Ontzettend irritant, zeker als je heel veel mails moet versturen voor Zoat en thuis wilt werken. De techneut van het internetbedrijf kwam vandaag, maar helaas sprak hij geen woord Engels. Hij was bezig met de televisie (die het prima deed) toen ik thuis kwam en toen ik hem aanspoorde om vooral het internet te maken ging hij weg met de mededeling dat hij terug zou komen. Nu 3 uur later is hij nog steeds niet terug, dus heb ik Emma, de secretaresse van Arjen maar gebeld om te vragen of zij kan achterhalen wat de man aan het doen is. Wordt vervolgd dus.
Woensdagmiddag heeft Ruby haar vaccinaties gekregen. De standaard vaccinaties die ze in NL ook zou hebben gehad EN we hebben haar in laten enten tegen de waterpokken. Ik wist niet dat dat kon (in NL doen ze dat niet), maar blijkt dat ze helemaal niet door alle jeuk, pukkels en potentiële littekens heen hoeven te gaan!Voor ons dus een logische keuze om haar in te laten enten tegen deze vervelende ziekte. En ach, als je dan toch bij de dokter bent dan kun je haar net zo goed laten wegen en meten toch? Alleen bleek ons prinsesje daar toch echt anders over te denken. Ze raakte volledig in paniek toen ze op de tafel moest liggen om gemeten te worden en het wegen was ook niet haar ding zullen we maar zeggen. Werkelijk, ze trilde helemaal van verdriet en huilde grote tranen!! De inentingen daarna vielen vergeleken met het meten/wegen ontzettend mee, het kan soms raar lopen. Voor de mensen die het leuk vinden om te weten, Ruby is nu 79,5 cm lang (iets langer dan gemiddeld) en ze weegt 10.1 kilo (iets onder het gemiddelde) en haar hoofdomtrek is 47 cm (iets boven het gemiddelde). Het komt er op neer dat ze in haar eigen groeicurve perfect op lijn blijft, dus het gaat goed met ons schatje. Dat wisten we natuurlijk al, maar toch fijn als het even bevestigd wordt!
’s avonds hadden we de laatste vergadering voor Zoat, dus als je zult begrijpen waren we daar wel even mee bezig. De laatste details werden besproken, de tijdstippen dat iedereen aanwezig moet zijn werden vastgesteld en de laatste taken werden verdeeld. Het wordt nu wel spannend, nog maar 2 nachtjes slapen en dan is begint het hele festijn waar we nu al maanden voor aan het werken zijn. Woensdag zou ik eigenlijk moeten werken, maar omdat mijn afspraak verschoven is naar donderdag heb ik besloten om dan maar donderdag te gaan werken vanuit huis en vanuit hier naar de afspraak te gaan. Dat klinkt in theorie goed, maar helaas ligt het internet er hier al sinds zaterdag het grootste gedeelte van de tijd uit. Ontzettend irritant, zeker als je heel veel mails moet versturen voor Zoat en thuis wilt werken. De techneut van het internetbedrijf kwam vandaag, maar helaas sprak hij geen woord Engels. Hij was bezig met de televisie (die het prima deed) toen ik thuis kwam en toen ik hem aanspoorde om vooral het internet te maken ging hij weg met de mededeling dat hij terug zou komen. Nu 3 uur later is hij nog steeds niet terug, dus heb ik Emma, de secretaresse van Arjen maar gebeld om te vragen of zij kan achterhalen wat de man aan het doen is. Wordt vervolgd dus.
Woensdagmiddag heeft Ruby haar vaccinaties gekregen. De standaard vaccinaties die ze in NL ook zou hebben gehad EN we hebben haar in laten enten tegen de waterpokken. Ik wist niet dat dat kon (in NL doen ze dat niet), maar blijkt dat ze helemaal niet door alle jeuk, pukkels en potentiële littekens heen hoeven te gaan!Voor ons dus een logische keuze om haar in te laten enten tegen deze vervelende ziekte. En ach, als je dan toch bij de dokter bent dan kun je haar net zo goed laten wegen en meten toch? Alleen bleek ons prinsesje daar toch echt anders over te denken. Ze raakte volledig in paniek toen ze op de tafel moest liggen om gemeten te worden en het wegen was ook niet haar ding zullen we maar zeggen. Werkelijk, ze trilde helemaal van verdriet en huilde grote tranen!! De inentingen daarna vielen vergeleken met het meten/wegen ontzettend mee, het kan soms raar lopen. Voor de mensen die het leuk vinden om te weten, Ruby is nu 79,5 cm lang (iets langer dan gemiddeld) en ze weegt 10.1 kilo (iets onder het gemiddelde) en haar hoofdomtrek is 47 cm (iets boven het gemiddelde). Het komt er op neer dat ze in haar eigen groeicurve perfect op lijn blijft, dus het gaat goed met ons schatje. Dat wisten we natuurlijk al, maar toch fijn als het even bevestigd wordt!
Inmiddels is de internettechneut teruggekomen om 18.00 uur, dus vol goede moed heb ik Ruby in bad gedaan in de hoop dat ik daarna weer kon internetten, maar helaas. En ja hoor, het internet werkte weer toen de man weg ging!
’s Avonds hadden Arjen en ik kaartjes voor een show van een man die geboren is zonder armen en benen. Het is een Australische man die nu in de USA woont. Hij geeft een soort motivatieseminars waarbij hij uitlegt dat als je iets echt wil in het leven je het voor elkaar krijgt. Ook al mislukt het 999 x de 1000ste keer kun je wel succesvol zijn. We hadden al een aantal youtube filmpjes van hem gezien en het is echt bijzonder hoe hij in het leven staat. Helaas ging de vaart van het verhaal er redelijk uit doordat na elke zin een live vertaling werd gegeven, maar het was een mooie show.
Donderdag stressdag!!!
Tja, en toen kwam donderdag, een dramadag!! Het begon ’s morgens toen bleek dat het internet het weer niet deed. Erg frustrerend omdat ik thuis zou werken om al mijn klanten in het systeem in te voeren. Maar dat ging dus niet door. Eerst deed het internet het nog wel met de kabel in de computer, maar ook die methode bleek niet de ultieme oplossing. Uiteindelijk zat ik al redelijk chagrijnig om 9.30 uur in het busje om om 10.00 uur op mijn werk aan te komen. Daar opende ik mijn email en begon de stress. Het bleek dat we niet op vrijdagmiddag de velden aan mogen kleden. En dat terwijl ik een sponsor heb die meer dan 60!!! Banners op wil hangen op zijn veld en die al aan hadden gegeven dat ze niet op zaterdag kunnen komen. Daarbij had de Hong Kong Hockey Assosiation besloten dat ze eigenlijk helemaal geen commerciële banners op hun velden willen toestaan. Alleen banners die direct aan het toernooi zijn gelinkt (alleen bannesr met Zoat erop) mogen er hangen. En je raad het al, ik was degene die dat uit mocht gaan leggen aan mijn sponsor. Deze sponsor was al niet meer blij me mij omdat ik had gezegd dat ze zelf het veld aan moesten kleden en dat ik geen mensen daar voor in ging huren. Ze waren ook niet blij dat ze zelf de banners moesten maken en dat wij geen ladders hadden. Kortom, de relatie met deze sponsor was niet optimaal zal ik maar zeggen. En nu moest ik gaan vertellen dat ze hun handyman en ladders af konden zeggen (een dag van te voren) omdat we helemaal niets op mogen hangen op vrijdag….Uiteindelijk is alles goed gekomen en brengen ze vrijdag alle banners en hangen wij ze met z’n allen op zaterdag op, maar daar zijn nogal wat telefoontjes aan vooraf gegaan. Ook andere sponsoren werden in een keer wakker en kwamen met de meest onmogelijke vragen, mensen willen in eens allemaal kaarten waar ze geen recht op hebben en iedereen vindt dat hij/zij een uitzondering waard is. Erg vermoeiend allemaal. Maar zoals altijd komt het allemaal goed en natuurlijk wordt alles netjes opgelost. ’s Avonds was de kick off borrel voor de golfers van Zoat. Ik ben niet zo heel lang geweest. Het was een lange dag en ik was nogal moe. En omdat ik weet dat er nog hele zware dagen aan gaan komen ben ik braaf om 22.00 uur naar huis gegaan.
Arjen is vanmorgen om 6.30 uur vertrokken naar de golfbaan om vandaag de eerste wedstrijd te spelen. Ik ben benieuwd. De prijzen van Philips zijn erg mooi, dus ik hoop dat hij met een leuk prijsje terug komt!
En vanmorgen kwam er weer een mannetje van PCCW die de modum zou vervangen van het internet. Helaas bleek dit niet het probleem te zijn en moeten ze de lijn buiten repareren. Hij heeft me toegezegd dat dit vanmiddag gaat gebeuren, maar ik hou mijn hart vast. Inmiddels heb ik nog steeds geen internet, behalve op mijn telefoon, dus ik voel me redelijk gehandicapt. Straks gaan we naar de Hong Kong Foodball Club om de eerste spullen op te bouwen (tent, geluid, hockeyveld daar) en daarna is de receptie bij de consul generaal thuis. En dan begint het Zoat echt!
Laatste update, het internet doet het weer!!! Hoewel ik dus het hele weekend niet thuis ben kunnen we wel weer internetten :)
zondag 1 november 2009
Zomer?!?
Het wordt een beetje saai om elke blog te beginnen met het feit dat het zo druk is geweest dat ik geen tijd heb gehad om de blog bij te werken, maar het is echt waar...
Laat ik beginnen met vorige week zaterdag. Nadat ik heerlijk had uitgeslapen zijn we met z'n drieen uitgebreid gaan ontbijten. Toen ik Ruby naar bed bracht voor haar middagdutje hoorde ik een alarm afgaan op mijn werktelefoon, vreemd dacht ik nog, totdat ik het bericht zag en er achter kwam dat ik helemaal mijn zwangerschapsmassage was vergeten!! Als een dolle me aangekleed en Arjen bracht met met de auto naar Annemiek, waar ik ruim 20 minuten te laat aankwam. Gelukkig was ze niet boos en konden we in alle rust beginnen aan de massage. Tijdens de zwangerschap mag je bepaalde olien niet gebruiken en is het verstandig bepaalde drukpunten te mijden. Wel zo handig dus om niet naar zomaar een masseur te gaan maar iemand die er verstand van heeft. Ik dacht dat ik nergens last van had en ging eigenlijk voor de ontspanning, maar eenmaal op de behandeltafel bleek ik behoorlijk wat knopen te hebben (AU). Maar de behandeling was heerlijk, over twee weken ga ik dus weer! We gaan eerst de knopen weghalen zodat ik daar geen last meer van heb als het gewicht toe gaat nemen, lijkt me heerlijk!
Na de massage zijn Onno, Arjen, Ruby en ik naar Stanley gegaan. Eerst even over de markt gelopen en toen was het tijd voor een drankje op het terras. Ruby liep over het terras en was een soort magneet voor andere kindjes. Een meisje van een jaar of 3 kwam naar haar toe en begon te knuffelen. Superschattig en Ruby vond het prima. Er werden kusjes gegeven en nog meer geknuffeld, en toen werd het Ruby te veel. Ze worstelde zich los en kwam gezellig bij mama staan. Op dat moment kwam er nog een kindje aan dat met Ruby wilde knuffelen, maar die had duidelijk geen zin meer.De meisjes dropen af en wij bleven achter met een paar schattige foto's :)
Zondagmorgen gingen de heren al vroeg weg naar het centrum om Paul op te halen. Paul is een vriend van Onno die hem 2.5 week gezelschap komt houden tijdens zijn wereldreis. Toen de heren terug kwamen zijn we met z'n allen gaan ontbijten. Ik had verwacht dat Paul wel heel moe zou zijn en even zou willen slapen na zo'n lange vlucht waar hij helemaal niet had geslapen. Maar de bikkel had nergens last van en de heren gingen gezellig samen naar Kowloon voor een sightseeing trip om pas 's avonds om 22.00 uur thuis te komen. En wij kregen bezoek van Elberti, Tom & de kinderen. Erg gezellig, we zijn eerst gaan zwemmen met z'n allen en toen bleek dat Ruby echt heel goed met bandjes kan zwemmen inmiddels. Het was even oefenen, maar nu vindt ze het geweldig!
Maandag waren we allemaal vrij ter ere van de 9de dag van de 9de maand van de Chineze kalender. Dit brengt ongeluk en dus hoeft er niemand te werken! Om het ongeluk af te wenden brengen de Chinezen een bezoek aan de graven van hun overleden familieleden om deze schoon te maken en de geesten goed te stemmen met wierook. Dit alles is redelijk langs ons heen gegaan, wij lagen namelijk op het strand ;) Dat wil zeggen, iedereen behalve Arjen, die moest namelijk wel werken omdat NL geen vrij had en er nog veel voorbereid moest worden voor een call die hij 's middag had. Toen Ruby wakker werd heb ik haar in de auto gezet en ben IK naar het strand gereden. Mijn eerste meters in de nieuwe auto, aan de linker kant van de weg! En als ik eerlijk ben, het viel 100% mee dat links rijden. Ik heb de meeste moeite met de grote van de auto waardoor inparkeren heel lastig is. Maar goed, ik heb het dus gehaald naar het strand, en we hebben genoten.
Sinds deze week lijkt het wel of de zomer hier is begonnen. Het is ontzettend mooi weer. Strakblauwe lucht, tussen de 28-30 graden en niet meer vochtig. Ideaal zomerweer dus. In Nederland wordt ik nooit zo blij van de herfst met zijn koude weer en de dagen die steeds korter worden, maar hier kan ik er prima mee leven :)
's avonds hebben de heren de BBQ in elkaar gezet. De tafel en stoelen zijn van het dakterras gehaald, waar we nog nooit hebben gezeten, en bij het zwembad neergezet. Het vlees werd klaargemaakt en het brood gesneden. Het was tijd voor onze eerste BBQ in Hong Kong. En het viel in de smaak. Rond 21.30 uur heb ik de heren alleen gelaten en ben ik naar boven gegaan. De heren hebben het wat langer volgehouden, Arjen kwam om 5.00 uur naar bed, het was duidelijk dat ze het nog heel gezellig hebben gehad :)
En dinsdag moest er gewoon weer gewerkt worden, dus op tijd op en aan de bak, het target van 15 afspraken staat nog steeds, en ik had er nog steeds slechts 1, schiet dus niet op!!! Gelukkig heb ik woensdag eindelijk een flow gekregen en sta ik nu op 4 afspraken, dus dat schiet in een keer best op. Hopelijk ontmoet ik tijdens Zoat nog wat mensen waar ik ook een afspraak mee kan maken, dan kan ik mijn target misschien wel halen!
Als bedankje voor onze gastvrijheid namen Onno & Paul ons 's avonds mee uit eten in Soho. We kwamen in een heerlijk restaurant terecht waar we lekker hebben gegeten. En ik was dit keer niet de enige die geen alcohol dronk :) We waren allemaal redelijk moe, dus laat is het niet geworden, maar het was wel gezellig, en daar gaat het natuurlijk om.
Woensdag was het zo druk op mijn werk dat ik besloot om die middag ook maar te werken zodat ik nog wat gedaan kon krijgen. En dan kon ik 's avonds meteen mee met mijn collega's naar het huis van Erik, mijn baas. We hadden namelijk een personeelsetentje (bbq) bij hem thuis. 's Middags hadden Erik en ik samen een aantal karaoke dvd's gekocht, want dat is helemaal hot in Hong Kong. En dat bleek een briljantje zet van Erik te zijn geweest. Mijn Chineze collega's, die ik toch over het algemeen als introvert kan betitelen kwamen helemaal los! Ian, mijn salescollega bleek een soort Robbie Williams te zijn, maar ook de dames van de financien konden zich niet inhouden en zongen de sterren van de hemel. Het werkte zo aanstekelijk dat zelfs ik een paar liedjes heb gezongen. Geen aanrader voor de mensen om me heen, ik hoor zelf dat het vals is (en dat zegt een heleboel), maar het was wel superlachen.
Kijk, en zo zie je, dan zit je ineens al weer bij de donderdag! De dag van de junk trip met mijn at home vrouwen. De Y, de organisatie waar je de at home (soort inburgering voor huisvrouwen) klas kunt volgen organiseert 1 x per jaar een junk boat trip voor alle vrouwen die een at home cursus hebben gevolgd om elkaar te leren kennen. Eigenlijk zou de junk een paar weken geleden zijn toen ik in Shanghai zat, maar vanwege de typhoon die er toen was ging die niet door en werd hij verzet naar donderdag. Helaas konden er niet zoveel vrouwen (in eerste instantie zouden er 4 boten, zijn, toen 29 mensen, en uiteindelijk waren we met 9 vrouwen...) maar het was wel gezellig. Het weer was prachtig en we lagen als ware prinsesjes op de grote matrassen op het dak van het schip te genieten van de zon, het uitzicht en elkaar. Na een heerlijke lunch met verse vis op Lama eiland gingen we weer terug op de boot en met een heerlijk kleurtje kwamen we rond 15.00 uur weer aan in central. Mijn leven hier is zo rot nog niet!
Rond 19.00 uur kwam Liliane me ophalen om naar de jachtclub te rijden waar we de een na laatste vergadering voor Zoat hadden. Nog een week en dan is het zover, en zoals altijd bij een groot evenement komen op het laatste moment een heleboel losse eindjes naar boven die nog geregeld moeten worden. Dat betekent dus werk aan de winkel!
Maar niet op vrijdagmorgen, want toen had ik eerst een seminar voor mijn werk. Helaas had ik niet goed opgelet toen ik me opgaf en bleek het onderwerp voor mij helemaal niet interessant te zijn. Ik zat tussen allemaal oude (boven de 55 jaar) Engelse mannen en was blij toen ik na een uur weer weg kon. Het was tijd voor de kapper :)
Mijn kapster, een hele aardige Nederlandse meid, blijkt ook zwanger te zijn en ze is net zo ver als ik van haar eerste kindje. We hebben dus al zitten brainstormen over het feit dat de kinderen over een paar jaar gezellig samen kunnen spelen. Maar goed, ze moeten eerst nog geboren worden, dus dat duurt nog even. 's middags zou ik met Sandra afspreken, maar ik was en heel druk met Zoat en ontzettend moe. Dus die afspraak hebben we verzet. Wel jammer, want had onzettend veel zin om haar weer te zien, maar goed, je kunt niet alles hebben.
Arjen was donderdag vertrokken naar een seminar in China waar hij ook een presentatie moest geven, dus ik was alleen met Ruby. Het plan was om iets leuks te gaan doen samen, het was wederom prachtig weer en we besloten om naar het strand te gaan. Sanne en Bibi hadden ook wel zin om te komen (Bauke zat ook in China, weliswaar ergens anders dan Arjen, maar het effect was hetzelfde). Dus zaten we met vier meiden op het strand te bakken op 31 oktober :)
Ruby heeft het zwemmen nu helemaal ondekt, toen ik zei dat we gingen zwemmen liep ze meteen (helaas nog zonder bandjes) naar het water en liep er zo in. Gelukkig had ik haar net op tijd te pakken om de bandjes om te doen, en kon ze lekker los gaan. Na het zwemmen was het tijd om af te spoelen. Ik herinnerde me dat Ruby douchen eng vind, maar hier bleek ze helemaal onder de indruk van de douche. Ze wilde er niet onder uit!! Als de straal ophield liep ze zo naar een andere douche waar iemand onder stond!! Helaas had ze 's avonds in huis geen interesse meer in de douche, maar dat kan ook komen omdat ze inmiddels erg moe was...
Helaas had ze daar vanmorgen om 5.45 geen last van toen ze wakker werd en niet meer wilde slapen. Hevig snikkend heb ik haar uit bed gehaald en geprobeert om haar tussen ons in nog wat te laten slapen, maar daar wilde ze alleen boven op mij liggen...na een kwartier heb ik haar dus maar weer in haar bedje gelegd, maar slapen heeft ze niet meer gedaan. Ze heeft nog 45 gespeeld in bed en toen was ze er klaar mee. Dat betekent dus dat het een vroege dag was voor ons. Om 7 uur zaten we al beneden en inmiddels is ook Arjen naar beneden gekomen omdat hij niet meer kon slapen. Vanavond dus maar weer op tijd naar bed.
Vanmiddag komen Jo Anna (van mijn at home group) en haar vriend Adam thee drinken. Wordt vast heel gezellig, maar voor die tijd ga ik misschien nog proberen een uurtje te slapen...
Laat ik beginnen met vorige week zaterdag. Nadat ik heerlijk had uitgeslapen zijn we met z'n drieen uitgebreid gaan ontbijten. Toen ik Ruby naar bed bracht voor haar middagdutje hoorde ik een alarm afgaan op mijn werktelefoon, vreemd dacht ik nog, totdat ik het bericht zag en er achter kwam dat ik helemaal mijn zwangerschapsmassage was vergeten!! Als een dolle me aangekleed en Arjen bracht met met de auto naar Annemiek, waar ik ruim 20 minuten te laat aankwam. Gelukkig was ze niet boos en konden we in alle rust beginnen aan de massage. Tijdens de zwangerschap mag je bepaalde olien niet gebruiken en is het verstandig bepaalde drukpunten te mijden. Wel zo handig dus om niet naar zomaar een masseur te gaan maar iemand die er verstand van heeft. Ik dacht dat ik nergens last van had en ging eigenlijk voor de ontspanning, maar eenmaal op de behandeltafel bleek ik behoorlijk wat knopen te hebben (AU). Maar de behandeling was heerlijk, over twee weken ga ik dus weer! We gaan eerst de knopen weghalen zodat ik daar geen last meer van heb als het gewicht toe gaat nemen, lijkt me heerlijk!
Na de massage zijn Onno, Arjen, Ruby en ik naar Stanley gegaan. Eerst even over de markt gelopen en toen was het tijd voor een drankje op het terras. Ruby liep over het terras en was een soort magneet voor andere kindjes. Een meisje van een jaar of 3 kwam naar haar toe en begon te knuffelen. Superschattig en Ruby vond het prima. Er werden kusjes gegeven en nog meer geknuffeld, en toen werd het Ruby te veel. Ze worstelde zich los en kwam gezellig bij mama staan. Op dat moment kwam er nog een kindje aan dat met Ruby wilde knuffelen, maar die had duidelijk geen zin meer.De meisjes dropen af en wij bleven achter met een paar schattige foto's :)
Zondagmorgen gingen de heren al vroeg weg naar het centrum om Paul op te halen. Paul is een vriend van Onno die hem 2.5 week gezelschap komt houden tijdens zijn wereldreis. Toen de heren terug kwamen zijn we met z'n allen gaan ontbijten. Ik had verwacht dat Paul wel heel moe zou zijn en even zou willen slapen na zo'n lange vlucht waar hij helemaal niet had geslapen. Maar de bikkel had nergens last van en de heren gingen gezellig samen naar Kowloon voor een sightseeing trip om pas 's avonds om 22.00 uur thuis te komen. En wij kregen bezoek van Elberti, Tom & de kinderen. Erg gezellig, we zijn eerst gaan zwemmen met z'n allen en toen bleek dat Ruby echt heel goed met bandjes kan zwemmen inmiddels. Het was even oefenen, maar nu vindt ze het geweldig!
Maandag waren we allemaal vrij ter ere van de 9de dag van de 9de maand van de Chineze kalender. Dit brengt ongeluk en dus hoeft er niemand te werken! Om het ongeluk af te wenden brengen de Chinezen een bezoek aan de graven van hun overleden familieleden om deze schoon te maken en de geesten goed te stemmen met wierook. Dit alles is redelijk langs ons heen gegaan, wij lagen namelijk op het strand ;) Dat wil zeggen, iedereen behalve Arjen, die moest namelijk wel werken omdat NL geen vrij had en er nog veel voorbereid moest worden voor een call die hij 's middag had. Toen Ruby wakker werd heb ik haar in de auto gezet en ben IK naar het strand gereden. Mijn eerste meters in de nieuwe auto, aan de linker kant van de weg! En als ik eerlijk ben, het viel 100% mee dat links rijden. Ik heb de meeste moeite met de grote van de auto waardoor inparkeren heel lastig is. Maar goed, ik heb het dus gehaald naar het strand, en we hebben genoten.
Sinds deze week lijkt het wel of de zomer hier is begonnen. Het is ontzettend mooi weer. Strakblauwe lucht, tussen de 28-30 graden en niet meer vochtig. Ideaal zomerweer dus. In Nederland wordt ik nooit zo blij van de herfst met zijn koude weer en de dagen die steeds korter worden, maar hier kan ik er prima mee leven :)
's avonds hebben de heren de BBQ in elkaar gezet. De tafel en stoelen zijn van het dakterras gehaald, waar we nog nooit hebben gezeten, en bij het zwembad neergezet. Het vlees werd klaargemaakt en het brood gesneden. Het was tijd voor onze eerste BBQ in Hong Kong. En het viel in de smaak. Rond 21.30 uur heb ik de heren alleen gelaten en ben ik naar boven gegaan. De heren hebben het wat langer volgehouden, Arjen kwam om 5.00 uur naar bed, het was duidelijk dat ze het nog heel gezellig hebben gehad :)
En dinsdag moest er gewoon weer gewerkt worden, dus op tijd op en aan de bak, het target van 15 afspraken staat nog steeds, en ik had er nog steeds slechts 1, schiet dus niet op!!! Gelukkig heb ik woensdag eindelijk een flow gekregen en sta ik nu op 4 afspraken, dus dat schiet in een keer best op. Hopelijk ontmoet ik tijdens Zoat nog wat mensen waar ik ook een afspraak mee kan maken, dan kan ik mijn target misschien wel halen!
Als bedankje voor onze gastvrijheid namen Onno & Paul ons 's avonds mee uit eten in Soho. We kwamen in een heerlijk restaurant terecht waar we lekker hebben gegeten. En ik was dit keer niet de enige die geen alcohol dronk :) We waren allemaal redelijk moe, dus laat is het niet geworden, maar het was wel gezellig, en daar gaat het natuurlijk om.
Woensdag was het zo druk op mijn werk dat ik besloot om die middag ook maar te werken zodat ik nog wat gedaan kon krijgen. En dan kon ik 's avonds meteen mee met mijn collega's naar het huis van Erik, mijn baas. We hadden namelijk een personeelsetentje (bbq) bij hem thuis. 's Middags hadden Erik en ik samen een aantal karaoke dvd's gekocht, want dat is helemaal hot in Hong Kong. En dat bleek een briljantje zet van Erik te zijn geweest. Mijn Chineze collega's, die ik toch over het algemeen als introvert kan betitelen kwamen helemaal los! Ian, mijn salescollega bleek een soort Robbie Williams te zijn, maar ook de dames van de financien konden zich niet inhouden en zongen de sterren van de hemel. Het werkte zo aanstekelijk dat zelfs ik een paar liedjes heb gezongen. Geen aanrader voor de mensen om me heen, ik hoor zelf dat het vals is (en dat zegt een heleboel), maar het was wel superlachen.
Kijk, en zo zie je, dan zit je ineens al weer bij de donderdag! De dag van de junk trip met mijn at home vrouwen. De Y, de organisatie waar je de at home (soort inburgering voor huisvrouwen) klas kunt volgen organiseert 1 x per jaar een junk boat trip voor alle vrouwen die een at home cursus hebben gevolgd om elkaar te leren kennen. Eigenlijk zou de junk een paar weken geleden zijn toen ik in Shanghai zat, maar vanwege de typhoon die er toen was ging die niet door en werd hij verzet naar donderdag. Helaas konden er niet zoveel vrouwen (in eerste instantie zouden er 4 boten, zijn, toen 29 mensen, en uiteindelijk waren we met 9 vrouwen...) maar het was wel gezellig. Het weer was prachtig en we lagen als ware prinsesjes op de grote matrassen op het dak van het schip te genieten van de zon, het uitzicht en elkaar. Na een heerlijke lunch met verse vis op Lama eiland gingen we weer terug op de boot en met een heerlijk kleurtje kwamen we rond 15.00 uur weer aan in central. Mijn leven hier is zo rot nog niet!
Rond 19.00 uur kwam Liliane me ophalen om naar de jachtclub te rijden waar we de een na laatste vergadering voor Zoat hadden. Nog een week en dan is het zover, en zoals altijd bij een groot evenement komen op het laatste moment een heleboel losse eindjes naar boven die nog geregeld moeten worden. Dat betekent dus werk aan de winkel!
Maar niet op vrijdagmorgen, want toen had ik eerst een seminar voor mijn werk. Helaas had ik niet goed opgelet toen ik me opgaf en bleek het onderwerp voor mij helemaal niet interessant te zijn. Ik zat tussen allemaal oude (boven de 55 jaar) Engelse mannen en was blij toen ik na een uur weer weg kon. Het was tijd voor de kapper :)
Mijn kapster, een hele aardige Nederlandse meid, blijkt ook zwanger te zijn en ze is net zo ver als ik van haar eerste kindje. We hebben dus al zitten brainstormen over het feit dat de kinderen over een paar jaar gezellig samen kunnen spelen. Maar goed, ze moeten eerst nog geboren worden, dus dat duurt nog even. 's middags zou ik met Sandra afspreken, maar ik was en heel druk met Zoat en ontzettend moe. Dus die afspraak hebben we verzet. Wel jammer, want had onzettend veel zin om haar weer te zien, maar goed, je kunt niet alles hebben.
Arjen was donderdag vertrokken naar een seminar in China waar hij ook een presentatie moest geven, dus ik was alleen met Ruby. Het plan was om iets leuks te gaan doen samen, het was wederom prachtig weer en we besloten om naar het strand te gaan. Sanne en Bibi hadden ook wel zin om te komen (Bauke zat ook in China, weliswaar ergens anders dan Arjen, maar het effect was hetzelfde). Dus zaten we met vier meiden op het strand te bakken op 31 oktober :)
Ruby heeft het zwemmen nu helemaal ondekt, toen ik zei dat we gingen zwemmen liep ze meteen (helaas nog zonder bandjes) naar het water en liep er zo in. Gelukkig had ik haar net op tijd te pakken om de bandjes om te doen, en kon ze lekker los gaan. Na het zwemmen was het tijd om af te spoelen. Ik herinnerde me dat Ruby douchen eng vind, maar hier bleek ze helemaal onder de indruk van de douche. Ze wilde er niet onder uit!! Als de straal ophield liep ze zo naar een andere douche waar iemand onder stond!! Helaas had ze 's avonds in huis geen interesse meer in de douche, maar dat kan ook komen omdat ze inmiddels erg moe was...
Helaas had ze daar vanmorgen om 5.45 geen last van toen ze wakker werd en niet meer wilde slapen. Hevig snikkend heb ik haar uit bed gehaald en geprobeert om haar tussen ons in nog wat te laten slapen, maar daar wilde ze alleen boven op mij liggen...na een kwartier heb ik haar dus maar weer in haar bedje gelegd, maar slapen heeft ze niet meer gedaan. Ze heeft nog 45 gespeeld in bed en toen was ze er klaar mee. Dat betekent dus dat het een vroege dag was voor ons. Om 7 uur zaten we al beneden en inmiddels is ook Arjen naar beneden gekomen omdat hij niet meer kon slapen. Vanavond dus maar weer op tijd naar bed.
Vanmiddag komen Jo Anna (van mijn at home group) en haar vriend Adam thee drinken. Wordt vast heel gezellig, maar voor die tijd ga ik misschien nog proberen een uurtje te slapen...
vrijdag 23 oktober 2009
Die Ruby toch....
Tijd om weer eens wat over de streken van onze dochter te vertellen. Ze is inmiddels 14 maanden en loopt/rent vrolijk rond. Traplopen is haar nieuwe hobby, dus zodra ze traptredes ziet begint ze te glunderen en wordt er op geklommen (ja, dat vind ik best eng, maar gelukkig is ze wel heel voorzichtig). Ze brabbelt de hele dag en ze zingt ook graag. Niet dat ze de woorden uit kan spreken, maar geloof het of niet, je weet precies welk liedje ze zingt, want in tegenstelling tot haar moeder kan zij wel toon houden!! Twinkle twinkle little star is een van de favorieten (op school geleerd MET gebaren), maar ook Nijntje wordt geregeld gezongen (hierbij kan ze wel nijntje zeggen, maar de rest van de tekst is gebrabbel).
In haar tuintje kan ze hele dagen rondlopen, met de ballen spelen en de glijbaan op klimmen (er af is nog te eng). Ik heb er inmiddels een ligbed neergelegd zodat ik ook lekker kan relaxen in de tuin als we daar zitten, maar Ruby heeft daar andere ideeen bij. Ze wil namelijk alleen maar bovenop me kruipen en met me knuffelen (heel gezellig hoor, maar het leest zo lastig....).
We zijn aan het oefenen om met alleen bandjes om te zwemmen. Vandaag hebben we dat voor de derde keer geprobeert en het gaat steeds beter. Ze begint er echt lol aan te krijgen! Maar veel langer dan 10 seconden houdt ze het nog niet vol. Maar goed, alle kleine beetjes helpen en Rome is ook niet in een dag gebouwd, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen voor haar 18de :)
Verder gilt ze de hele dag mama, eerst dacht ik nog dat ze me zoooooooo lief vond dat ze me de hele dag bij zich wilde hebben, maar inmiddels ben ik er achter dat ook Emy, Arjen, en alle andere mensen met twee benen en een hoofd mama worden genoemd (daar gaat mijn exclusiviteit). De rest van haar vocabulair is: Kaka (vooral om drinken aan te duiden, maar wordt ook geregeld gebruikt om andere zaken aan te wijzen, volgens mij zeggen de meeste kinderen die of dat, maar bij Ruby is het kaka), Hi, Bye Bye, bah, ham (hapje), nijntje, pritty, mama, papa (al zegt ze dat niet vaak, want zoals eerder beschreven wordt ook hij vaak mama geoemd), gogogo (als ze weg gaat) nonono als ze iets niet wil. Ook begrijpt ze steeds meer, en dat is ontzettend schattig om te zien. Vraag je waar haar neus is dan wijst ze die aan (of die van jou) en vraag je waar haar zusje is dan wijst ze naar mijn buik. Ook als je vraagt om iets te pakken dan begrijpt ze je meestal wel, (pak je bal/luier/speelgoed), of ze luistert is altijd de vraag, dat ligt er aan of ze zin heeft (ze lijkt echt steeds meer op haar vader :))
En ze is echt een karaktertje aan het ontwikkelen. Gisteren ging ik lunchen met Sandra & Sandra en ik was iets eerder in Stanley dan zij. Ruby en ik gingen dus even bij de plaza op het plein zitten en ik liet haar rondlopen (achter de buggy aan vond ze het leukst), maar daar ging het een paar keer bijna mis. Eerst liep ze op een Frans meisje van een jaar of 4 af en pakte een kipnugget af die het meisje net van de McDonalds had gekregen (ik was er nog net op tijd bij om hem meteen weer terug te geven voordat hij in de mond van Ruby terecht kwam) en daarna stal Ruby de show bij een aantal Chineze schoolmeisjes. Rond het plein is een soort arena gebouwd met verschilldende banken op verschillende hoogtes. De meisjes waren zo van Ruby onder de indruk dat ze steeds een niveau lager gingen zitten en binnen een paar minuten zaten ze elk met een camera in de hand op de onderste rij te zwaaien naar onze dochter. Die zwaaide braaf terug en dus waren de meiden door het dolle heen en werden er veel foto's gemaakt. En dat was weer koren op de molen van Ruby die er goed voor ging staan en lekker ging poseren (camera's hebben bijna altijd dat effect op haar...).
Toen Sandra & Sandra aankwamen liep Ruby wel meteen naar mij terug, echter stond de buggy nog midden op het plein. Op goed vertrouwen liet ik Ruby dus bij Sandra achter die haar bij de hand pakte om vast een stukje te lopen en daar ging het fout. Ons kleine draakje keek haar aan, griste haar hand terug en keek toch een partij boos!! Werkelijk, als blikken konden doden dan was dat zeker gebeurd. Goede nieuws is dus dat ze niet snel met een vreemde mee zal gaan, maar dit was wel een hele heftige reactie. De rest van de middag bleef Ruby af en toe nog van die arrogante blikken naar Sandra werpen dat ik me bijna schaamde. Nu kent ze deze Sandra ook niet zo goed (ik denk niet dat ze zich haar kan herinneren, het was zeker 5 maanden geleden dat we haar hadden gezien), maar het geeft wel te denken.
Zoals ik al eerder schreef is Ruby in de fase gekomen dat ze probeert hoe ver ze kan gaan, en helaas hoort daar ook bij dat ze regelmatig jengelt. Ik had altijd gedacht dat je dat meteen kunt afstraffen/afleren, maar zo makkelijk gaat dat helaas niet. Negeren is de beste manier maar het is soms wel vervelend, zeker in openbare ruimtes waar mensen je toch raar aan staan te kijken als je kind zo loopte te jengelen. Maar de aanhouder wint, dus ik geef me niet op is mijn motto. Vanmiddag gingen we met het hele spul (Onno, Arjen, Ruby & ik) naar de Peak. In de auto was Ruby nog een lief meisje, maar eenmaal aangekomen bij de Peak ging het helemaal mis. Ze begon me toch een partij te jengelen/huilen dat er geen land meer met haar te bezeilen was. Zo erg had ik het nog nooit meegemaakt! Honger/moeheid/pijn hadden we uitgesloten, dus het kon niet anders dan jengelen zijn. Maar het werd steeds erger. Ze wilde zelfs geen ijs, niet knuffelen, zelfs niet met een jongetje spelen dat naar haar toe kwam, niet bij papa zitten, niet bij mama. Kortom, ze maakte ons redelijk gek! Dit heeft zeker 20-30 minuten geduurd en ik denk dat iedereen op de Peak inmiddels wist dat we er waren (ze heeft nogal een volume). Eindelijk bedacht ik me dat misschien haar schoenen wel pijn deden, dus die hebben we uitgetrokken. En als een blad om de boom veranderde ze weer in een engeltje (maar dan wel een met een blaar op haar hiel). Het arme kind was dus helemaal niet aan het jengelen maar probeerde de hele tijd duidelijk te maken dat ze pijn had!!! Vanaf nu toch maar iets beter checken of er niet toch iets is als ik denk dat ze jengelt, want dit was natuurlijk wel heel zielig!
In haar tuintje kan ze hele dagen rondlopen, met de ballen spelen en de glijbaan op klimmen (er af is nog te eng). Ik heb er inmiddels een ligbed neergelegd zodat ik ook lekker kan relaxen in de tuin als we daar zitten, maar Ruby heeft daar andere ideeen bij. Ze wil namelijk alleen maar bovenop me kruipen en met me knuffelen (heel gezellig hoor, maar het leest zo lastig....).
We zijn aan het oefenen om met alleen bandjes om te zwemmen. Vandaag hebben we dat voor de derde keer geprobeert en het gaat steeds beter. Ze begint er echt lol aan te krijgen! Maar veel langer dan 10 seconden houdt ze het nog niet vol. Maar goed, alle kleine beetjes helpen en Rome is ook niet in een dag gebouwd, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen voor haar 18de :)
Verder gilt ze de hele dag mama, eerst dacht ik nog dat ze me zoooooooo lief vond dat ze me de hele dag bij zich wilde hebben, maar inmiddels ben ik er achter dat ook Emy, Arjen, en alle andere mensen met twee benen en een hoofd mama worden genoemd (daar gaat mijn exclusiviteit). De rest van haar vocabulair is: Kaka (vooral om drinken aan te duiden, maar wordt ook geregeld gebruikt om andere zaken aan te wijzen, volgens mij zeggen de meeste kinderen die of dat, maar bij Ruby is het kaka), Hi, Bye Bye, bah, ham (hapje), nijntje, pritty, mama, papa (al zegt ze dat niet vaak, want zoals eerder beschreven wordt ook hij vaak mama geoemd), gogogo (als ze weg gaat) nonono als ze iets niet wil. Ook begrijpt ze steeds meer, en dat is ontzettend schattig om te zien. Vraag je waar haar neus is dan wijst ze die aan (of die van jou) en vraag je waar haar zusje is dan wijst ze naar mijn buik. Ook als je vraagt om iets te pakken dan begrijpt ze je meestal wel, (pak je bal/luier/speelgoed), of ze luistert is altijd de vraag, dat ligt er aan of ze zin heeft (ze lijkt echt steeds meer op haar vader :))
En ze is echt een karaktertje aan het ontwikkelen. Gisteren ging ik lunchen met Sandra & Sandra en ik was iets eerder in Stanley dan zij. Ruby en ik gingen dus even bij de plaza op het plein zitten en ik liet haar rondlopen (achter de buggy aan vond ze het leukst), maar daar ging het een paar keer bijna mis. Eerst liep ze op een Frans meisje van een jaar of 4 af en pakte een kipnugget af die het meisje net van de McDonalds had gekregen (ik was er nog net op tijd bij om hem meteen weer terug te geven voordat hij in de mond van Ruby terecht kwam) en daarna stal Ruby de show bij een aantal Chineze schoolmeisjes. Rond het plein is een soort arena gebouwd met verschilldende banken op verschillende hoogtes. De meisjes waren zo van Ruby onder de indruk dat ze steeds een niveau lager gingen zitten en binnen een paar minuten zaten ze elk met een camera in de hand op de onderste rij te zwaaien naar onze dochter. Die zwaaide braaf terug en dus waren de meiden door het dolle heen en werden er veel foto's gemaakt. En dat was weer koren op de molen van Ruby die er goed voor ging staan en lekker ging poseren (camera's hebben bijna altijd dat effect op haar...).
Toen Sandra & Sandra aankwamen liep Ruby wel meteen naar mij terug, echter stond de buggy nog midden op het plein. Op goed vertrouwen liet ik Ruby dus bij Sandra achter die haar bij de hand pakte om vast een stukje te lopen en daar ging het fout. Ons kleine draakje keek haar aan, griste haar hand terug en keek toch een partij boos!! Werkelijk, als blikken konden doden dan was dat zeker gebeurd. Goede nieuws is dus dat ze niet snel met een vreemde mee zal gaan, maar dit was wel een hele heftige reactie. De rest van de middag bleef Ruby af en toe nog van die arrogante blikken naar Sandra werpen dat ik me bijna schaamde. Nu kent ze deze Sandra ook niet zo goed (ik denk niet dat ze zich haar kan herinneren, het was zeker 5 maanden geleden dat we haar hadden gezien), maar het geeft wel te denken.
Zoals ik al eerder schreef is Ruby in de fase gekomen dat ze probeert hoe ver ze kan gaan, en helaas hoort daar ook bij dat ze regelmatig jengelt. Ik had altijd gedacht dat je dat meteen kunt afstraffen/afleren, maar zo makkelijk gaat dat helaas niet. Negeren is de beste manier maar het is soms wel vervelend, zeker in openbare ruimtes waar mensen je toch raar aan staan te kijken als je kind zo loopte te jengelen. Maar de aanhouder wint, dus ik geef me niet op is mijn motto. Vanmiddag gingen we met het hele spul (Onno, Arjen, Ruby & ik) naar de Peak. In de auto was Ruby nog een lief meisje, maar eenmaal aangekomen bij de Peak ging het helemaal mis. Ze begon me toch een partij te jengelen/huilen dat er geen land meer met haar te bezeilen was. Zo erg had ik het nog nooit meegemaakt! Honger/moeheid/pijn hadden we uitgesloten, dus het kon niet anders dan jengelen zijn. Maar het werd steeds erger. Ze wilde zelfs geen ijs, niet knuffelen, zelfs niet met een jongetje spelen dat naar haar toe kwam, niet bij papa zitten, niet bij mama. Kortom, ze maakte ons redelijk gek! Dit heeft zeker 20-30 minuten geduurd en ik denk dat iedereen op de Peak inmiddels wist dat we er waren (ze heeft nogal een volume). Eindelijk bedacht ik me dat misschien haar schoenen wel pijn deden, dus die hebben we uitgetrokken. En als een blad om de boom veranderde ze weer in een engeltje (maar dan wel een met een blaar op haar hiel). Het arme kind was dus helemaal niet aan het jengelen maar probeerde de hele tijd duidelijk te maken dat ze pijn had!!! Vanaf nu toch maar iets beter checken of er niet toch iets is als ik denk dat ze jengelt, want dit was natuurlijk wel heel zielig!
donderdag 22 oktober 2009
Vandaag een dagje niets...
Nu ik aan het werk ben gaan de weken zo snel dat ik af en toe geen idee meer heb welke dag het is. Vandaag dus al weer donderdag, dus alweer bijna weekend! Sterker nog, door mijn parttime werktijden is mijn weekend al begonnen. En dat duurt deze week lekker lang, want maandag is een public holiday. Weet eigenlijk niet eens precies waarom, maar de vraag is doet dat er echt toe?
Zondagavond heeft Arjen Onno van de airport express trein gehaald in het centrum. Het was al laat, dus tegen de tijd dat ze weer thuis waren sliep ik als een roosje (fijn die hormonen...). Mijn weerzien met Onno kwam dus op maandagmorgen, maar niet voor lang, want er stond weer een werkdag op het programma. Eindelijk heb ik mijn eerste afpraak gemaakt, dus de kop is er af. Makkelijker wordt het er helaas niet op, want hoewel ik dacht dat het nu een stuk makkelijker zou gaan blijkt de rest van mijn prospects nog steeds niet echt happig te zijn om mij in leven de lijve te ontmoeten!! Ze weten niet wat ze missen :)
Onno is gelukkig een makkelijke gast, hij is nu al zo'n 10 maanden alleen op reis, dus het feit dat Arjen en ik er niet de hele dag zijn vormt geen belemmering. Hij vermaakt zich prima, beetje zwemmen, lezen, computeren afgewisseld met bezoekjes aan de verschillende buurten hier. En 's avonds heeft hij Arjen en mij een Argentijns kaartspel geleerd, Truco! Dit spel lijkt heel simpel, echter gaat het vooral om bluffen en tactisch spelen. En dat bluffen, tja, dat blijk ik dus niet te kunnen. Of althans, heel slecht. We hebben er werkelijk heel hard om moeten lachen dat elke keer als ik probeerde te bluffen dat Onno me vriendelijk aankeek en riep hoe schattig het was dat ik ging bluffen. Tja, en toen viel ik helemaal uit mijn rol, werd rood en begon te lachen. Liegen is niet mijn sterkste kant. Niet altijd een slechte eigenschap, maar voor het spel funnest. Wellicht dat ik de komende dagen beter wordt, maar anders schrijf ik dit spel voor mij af.
Gisteravond hebben we Onno meegenomen naar de paardenraces, een absolute must do als je in Hong Kong bent. En wederom was het makkelijk scoren, Onno was onder de indruk (zelfs een ervaren wereldreiziger kun je dus nog imponeren) en we hebben een heerlijke avond gehad. Uiteindelijk hebben we allemaal quite gespeeld aan het einde van de avond, dus dat was ook wel weer prettig (zeker aangezien Arjen voor de laatste race nog op 300 hkd verlies stond). Thuisgekomen zijn de mannen nog een potje Truco gaan spelen en ben ik na een paar minuten maar naar bed gegaan.
Vandaag zou ik uitslapen, maar dat is er niet van gekomen, mijn biologische klokje maakt mij gewoon vroeg wakker, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb besloten de hele morgen in mijn bed te blijven liggen en dat is goed gelukt. Ruby slaapt nu en ik ga zo douchen zodat we als ze wakker is naar Stanley kunnen gaan. Daar ga ik met Sandra en Sandra lunchen en ik heb nog wat spullen nodig van de markt, dus wordt vast een leuke middag.
Zondagavond heeft Arjen Onno van de airport express trein gehaald in het centrum. Het was al laat, dus tegen de tijd dat ze weer thuis waren sliep ik als een roosje (fijn die hormonen...). Mijn weerzien met Onno kwam dus op maandagmorgen, maar niet voor lang, want er stond weer een werkdag op het programma. Eindelijk heb ik mijn eerste afpraak gemaakt, dus de kop is er af. Makkelijker wordt het er helaas niet op, want hoewel ik dacht dat het nu een stuk makkelijker zou gaan blijkt de rest van mijn prospects nog steeds niet echt happig te zijn om mij in leven de lijve te ontmoeten!! Ze weten niet wat ze missen :)
Onno is gelukkig een makkelijke gast, hij is nu al zo'n 10 maanden alleen op reis, dus het feit dat Arjen en ik er niet de hele dag zijn vormt geen belemmering. Hij vermaakt zich prima, beetje zwemmen, lezen, computeren afgewisseld met bezoekjes aan de verschillende buurten hier. En 's avonds heeft hij Arjen en mij een Argentijns kaartspel geleerd, Truco! Dit spel lijkt heel simpel, echter gaat het vooral om bluffen en tactisch spelen. En dat bluffen, tja, dat blijk ik dus niet te kunnen. Of althans, heel slecht. We hebben er werkelijk heel hard om moeten lachen dat elke keer als ik probeerde te bluffen dat Onno me vriendelijk aankeek en riep hoe schattig het was dat ik ging bluffen. Tja, en toen viel ik helemaal uit mijn rol, werd rood en begon te lachen. Liegen is niet mijn sterkste kant. Niet altijd een slechte eigenschap, maar voor het spel funnest. Wellicht dat ik de komende dagen beter wordt, maar anders schrijf ik dit spel voor mij af.
Gisteravond hebben we Onno meegenomen naar de paardenraces, een absolute must do als je in Hong Kong bent. En wederom was het makkelijk scoren, Onno was onder de indruk (zelfs een ervaren wereldreiziger kun je dus nog imponeren) en we hebben een heerlijke avond gehad. Uiteindelijk hebben we allemaal quite gespeeld aan het einde van de avond, dus dat was ook wel weer prettig (zeker aangezien Arjen voor de laatste race nog op 300 hkd verlies stond). Thuisgekomen zijn de mannen nog een potje Truco gaan spelen en ben ik na een paar minuten maar naar bed gegaan.
Vandaag zou ik uitslapen, maar dat is er niet van gekomen, mijn biologische klokje maakt mij gewoon vroeg wakker, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb besloten de hele morgen in mijn bed te blijven liggen en dat is goed gelukt. Ruby slaapt nu en ik ga zo douchen zodat we als ze wakker is naar Stanley kunnen gaan. Daar ga ik met Sandra en Sandra lunchen en ik heb nog wat spullen nodig van de markt, dus wordt vast een leuke middag.
zondag 18 oktober 2009
Nieuwe foto's op de blog
Zo, we hebben een heerlijke middag achter de rug! Ruby heeft 2 uur geslapen en daarna hebben we de hele middag in de tuin gezeten. Ik op het ligbed met een tijdschrift en Ruby rondlopend door de tuin. De helft van de tijd klimt ze boven op mij om te knuffelen en kusjes te geven (heel schattig) en de andere helft loopt ze rond in de tuin en geniet ze van haar speelgoed. Het is ook zo schattig, als je haar vraagt waar is je neus, dan wijst ze haar neus aan en als je haar vraagt waar is je zusje dan wijst ze naar mijn buik!! Meteen daarna klapt ze heel hard in haar handen omdat ze weet dat ze iets goeds heeft gedaan :)
Ik heb vanmiddag een paar foto's gemaakt van haar nieuwe speeltoestel en van Ruby zelf, deze staan nu op de blog!
Ik heb vanmiddag een paar foto's gemaakt van haar nieuwe speeltoestel en van Ruby zelf, deze staan nu op de blog!
Wat ging deze week snel!
En dus is er een heleboel te vertellen natuurlijk! In mijn laatste stuk wist ik nog niet was ik zondagmiddag zou doen, maar vrij snel na het posten van het bericht had ik contact met Corine die de versieringen van het Leidens Ontzet op ging halen. Het idee was om met z'n allen weer even naar het strand te gaan, maar helaas begon het te regenen. De plannen werden gewijzigd en we vertrokken naar Pok Fu Lam naar het huis van Corine en Ebbe. Daar hebben die meiden weer ontzettend leuk met elkaar gespeeld. Ze dronken appelsap uit een pakje (ja, ook Ruby bleek dat gewoon te kunnen) en aten chipjes (ook dat vond ze heel lekker). Helaas hadden de dames tegen etenstijd geen honger meer, dus de hutspot die we mee hadden genomen (heerlijk die kliekjes) was aan hun niet besteed.
Maandag begon mijn werkweek weer, ik ben nu genoeg ingewerkt om bedrijven te gaan bellen en dat valt nog niet mee. Het is de bedoeling dat ik de expatmarkt ga benaderen en naar zoveel mogelijk evenementen ga waar ik die mensen leer kennen. Maar zolang er nog niet genoeg evenementen zijn zal ik dus ook gewoon koud moeten bellen. En dat is in Hong Kong nog moeilijker dan in Nederland. Vaak begrijpen de receptionistes je al niet (spreken geen engels) en die hangen dan gewoon op. Of er is een policy dat er niet wordt gesproken met mensen tenzij je ze kent (wederom word je zo opgehangen). En als je dan voor de verandering wel met de juiste persoon spreekt dan begrijpen ze het product vaak niet en sturen ze je door naar de it afdeling (het is toch software!!). Kortom, ik moet er hard aan trekken om mijn eerste afspraak te regelen. Hopelijk gaat het deze week eindelijk lukken. Ik heb namelijk mijn target voor Q4 gekregen en ik moet minimaal 15 afspraken hebben dit kwartaal en met het tempo waarom ik nu afspraken krijg ga ik mijn bonus natuurlijk nooit halen...toch maar naar meer evenementen gaan!
Dinsdag kwam eindelijk Arjen terug na 2.5 week reizen. Natuurlijk weet ik wel dat hij niet voor z'n lol zo lang weg is geweest, maar ik was er echt helemaal klaar mee dat hij er niet was. Helaas kon ik er dinsdagavond niet voor hem zijn omdat we vergadering van Zoat hadden, maar toen ik om 23.00 uur thuis kwam was mijn bedje eindelijk niet meer leeg en dat is toch wel een heel fijn gevoel!
En omdat ik nu parttime werk was ik vanaf woensdagmiddag officieel al vrij. Eerst had ik een lunch met de Food & Beverage commissie van Zoat (waar ik ook nog in zit) en Emy was zo lief om Ruby daar te brengen. We hadden namelijk een playdate in kowloon met Sanne & Bibi en Ilse met Tamar. Was heel gezellig, de dames speelden leuk en het was leuk om met Sanne en Ilse weer bij te kletsen. En Ruby heeft het geweldig gehad, ze was 's avonds zo gesloopt dat ze als een blok in slaap viel.
Donderdagmorgen was er een seminar voor HR specialisten en dat vond ik toch wel heel interessant om naar toe te gaan, dus heb ik maar een ochtend extra gewerkt. Kwam ook wel goed uit, want de grote baas uit Engeland was voor een paar dagen op bezoek en het hele team ging donderdag met hem lunchen, mooie gelegenheid voor mij ook om hem te leren kennen.
Tijdens de seminar kwam ik er achter dat het netwerken in Hong Kong werkelijk heel anders gaat dan in Nederland. Ik ben gewend om eerst een social talk te houden en gedurende een gesprek langzaam eens over zaken te beginnen. Hier echter lijkt het wel speeddaten. Tijden de pauzes tussen de sprekers door zijn we net allemaal mieren die door elkaar lopen. Iedereen die alleen staat geef je snel je kaartje, je bestudeerd het kaartje en vraagt eventueel een paar vragen zodat je in kunt schatten of hij/zij wel/niet interessant is. Als je er potentie in ziet bel je na het seminar wel voor een afspraak, daar verspil je nu geen tijd aan, want er lopen nog 199 mensen rond die misschien interessant kunnen zijn!! Dit moet je dus wel even weten, want anders sta je dus veel te lang met mensen te praten en dat vinden ze niet fijn, want in dezelfde tijd hadden ze ook drie andere mensen aan kunnen spreken. Een hele efficiente manier van netwerken dus, maar wel minder gezellig!
Vrijdagochtend had ik ingepland voor mezelf. Ruby speelde lekker met Emy beneden, Arjen was naar zijn werk en ik heb heerlijk in bed gelegen tot 10.00 uur, beetje tv gekeken, nog wat geslapen en lekker uitgerust. Daarna was het namelijk gedaan met de rust voor de rest van de dag. Eerst boodschappen gedaan voor de hele week en toen kwam Sandra met Vera voor de lunch. We hadden elkaar al heel lang niet meer gezien omdat Sandra heel verkouden/ziek was dus we hadden genoeg om bij te kletsen. En om 15.30 kwamen Elke Lotte en Corine (met kinderen) voor de evaluatie van het leidens ontzet. De kids speelden met Emy buiten in de tuin en wij verdiepten ons in alles wat goed en fout was gegaan afgelopen zaterdag. Ik had Emy gevraagd een cake te bakken en met veel slagroom smulden we daaar allemaal van, goed idee geweest!! Tja, en toen was het ineens al weer 17.30 uur en tijd om naar de stad te gaan voor het afscheidsfeestje van een teamgenootje van me. Ze vertrekken na 4 jaar uit Hong Kong om in Londen te gaan wonen. Heel jammer, want het is een hele leuke meid, maar goed, dit zijn dingen waar ik toch aan zal moeten wennen, bijna niemand zit hier voor altijd, dus er zullen altijd mensen weggaan en weer nieuwe mensen komen. De borrel was erg gezellig, veel meiden uit het hockeyteam waren er en ook onze trainer Joe. Uiteindelijk zijn Arjen en ik om 22.00 uur weg gegaan om nog te gaan eten, want dat hadden we nog niet gedaan en na het eten liepen we samen naar de parkeergarage om de auto te pakken.
Want, sinds afgelopen woensdag zijn we de trotse bezitters van een auto!! Een hele grote nieuwe auto!! Met de nadruk op groot (hij past amper op de parkeerplaats). Het is een volvo X90 voor de kenners en hij is heel mooi. Alleen komen we er nu achter dat het nog niet zo gemakkelijk is om hier te rijden. Je rijdt links (wat al wennen is, Arjen reed hier voor het eerst weg en starte aan de verkeerde kant van de weg, gelukkig herstelde hij snel, maar je moet dus echt ff nadenken) en de wegen lopen heel apart. De borden zijn niet duidelijk en je moet zorgen dat je steeds goed voorgesorteerd staat wat ook niet altijd logisch is. Kortom, het duurt denk ik nog wel even voordat we er helemaal aan gewend zijn. Ik zeg nu wel heel stoer we, maar ik heb mezelf nog niet eens geregistreerd als bestuurder, dus voorlopig rij ik nog niet....
Zaterdagmorgen zijn Arjen en ik op weg gegaan met de auto, want we hadden een missie! Of eigenlijk hadden we twee missies. De eerste was het ophalen van de parasol die ik al 5 maanden geleden had gekocht van Elke Lotte, maar die we nog steeds niet op konden halen omdat we geen auto hadden. En de tweede missie was een speeltoestel kopen voor in Ruby's tuin. En dat moet ik misschien toch even uitleggen. We hebben een heel schattig tuintje achter ons huis waar we eigenlijk nooit gebruik van hadden gemaakt. De laatste week is het hier zulk prachtig weer dat we Ruby wel eens mee hebben genomen naar de tuin, maar behalve gras is daar niets. Daarom wilde ik een glijbaan en schommel voor haar kopen zodat ze leuk kan spelen in de tuin.
Vol overgave reden we dus zaterdagmorgen eerst naar Aberdeen naar de Toy's 'R us. Nadat we eindelijk de winkel hadden gevonden en de auto hadden geparkeerd (heeft ruim een uur gekost) bleek deze winkel het toestel niet te hebben....Op naar de winkel in central dus. Dat kwam ook wel mooi uit want de parasol moesten we in mid levels ophalen. Maar ook hier ging het mis, we konden werkelijk waar de juiste weg niet vinden en hoewel we het een paar keer hebben gevraagd en heel veel rondjes hebben gereden stonden we na ruim een uur rondrijden door mid levels op het punt om het op te geven en toen vonden we de weg!! Ietwat geirriteerd kwamen we aan bij Bob en Elke Lotte waar we de parasol op konden halen. Missie 1 was geslaagd. Nu nog de Toy's 'R us vinden in Central. Na wat zoeken bleek dat gelukkig iets makkelijker te zijn en een half uur later liep ik met twee mannetjes van de winkel die het pakket droegen naar Arjen die in de auto was blijven wachten.
Het was een heel missie, maar uiteindelijk waren we zaterdagmiddag om 14.30 uur weer thuis waar we het speeltoestel opbouwden en meteen de ballenbak van Ruby in de tuin zetten. En eerlijk is eerlijk, het is echt een kinderparadijs geworden. In ieder geval is Ruby er superblij mee en vanaf nu kunnen we dus lekker in de tuin liggen terwijl Ruby er in kan spelen. Eind goed al goed.
En nu is het dus al weer zondagmiddag. Arjen is net vertrokken naar zijn hockeywedstrijd en Ruby ligt te slapen. Als ze straks wakker wordt dan verkassen we weer naar de tuin en vanmiddag gaan we weer zwemmen. We zijn Ruby aan het leren om met alleen bandjes te zwemmen en ze vindt het geweldig. Ze krijgt nog wel veel water binnen, maar ze geniet er volop van om "alleen" in het water te spartelen. Nog even en ze kan echt zwemmen met de bandjes aan, wel een veilig idee voor als we straks op vakantie zijn en ze de hele dag in de buurt van water is dat ze niet meteen verzuipt als ze in het water terecht mocht komen.
De vakantie hebben we trouwens helemaal uitgezocht nu. Ik had nogal wat stress met de DRIE reisbureaus waar ik het uit had gezet. Ik ging er van uit dat het niet heel lastig is om een prijsopgave te geven voor drie bestemmingen en dat wij dan zouden kiezen, maar blijkbaar was dat niet mogelijk. Ze verwezen me allemaal door naar het internet waar ik het zelf maar uit moest zoeken en ik kon het wel bij hun boeken als ik zou willen...Ik ben dus gisteren zelf maar alles uit gaan zoeken en we hebben een besluit genomen. Het wordt toch Sanya, een plaats op een Chinees eiland hier 1.5 uur vliegen vandaan. Ze noemen Hainan (het eiland) ook wel het chineze Hawaii, dus ik ben heel benieuwd. Wij gaan in ieder geval een weekje relaxen na Zoat.
Maar dat is pas over een maand, dus voorlopig moet er nog gewerkt worden en plezier gemaakt. Vanavond komt Onno aan, een vriend van Arjen die op wereldreis is. Hij komt de komende 10 dagen logeren, dus we zullen vast weer allemaal leuke dingen gaan doen.
Maandag begon mijn werkweek weer, ik ben nu genoeg ingewerkt om bedrijven te gaan bellen en dat valt nog niet mee. Het is de bedoeling dat ik de expatmarkt ga benaderen en naar zoveel mogelijk evenementen ga waar ik die mensen leer kennen. Maar zolang er nog niet genoeg evenementen zijn zal ik dus ook gewoon koud moeten bellen. En dat is in Hong Kong nog moeilijker dan in Nederland. Vaak begrijpen de receptionistes je al niet (spreken geen engels) en die hangen dan gewoon op. Of er is een policy dat er niet wordt gesproken met mensen tenzij je ze kent (wederom word je zo opgehangen). En als je dan voor de verandering wel met de juiste persoon spreekt dan begrijpen ze het product vaak niet en sturen ze je door naar de it afdeling (het is toch software!!). Kortom, ik moet er hard aan trekken om mijn eerste afspraak te regelen. Hopelijk gaat het deze week eindelijk lukken. Ik heb namelijk mijn target voor Q4 gekregen en ik moet minimaal 15 afspraken hebben dit kwartaal en met het tempo waarom ik nu afspraken krijg ga ik mijn bonus natuurlijk nooit halen...toch maar naar meer evenementen gaan!
Dinsdag kwam eindelijk Arjen terug na 2.5 week reizen. Natuurlijk weet ik wel dat hij niet voor z'n lol zo lang weg is geweest, maar ik was er echt helemaal klaar mee dat hij er niet was. Helaas kon ik er dinsdagavond niet voor hem zijn omdat we vergadering van Zoat hadden, maar toen ik om 23.00 uur thuis kwam was mijn bedje eindelijk niet meer leeg en dat is toch wel een heel fijn gevoel!
En omdat ik nu parttime werk was ik vanaf woensdagmiddag officieel al vrij. Eerst had ik een lunch met de Food & Beverage commissie van Zoat (waar ik ook nog in zit) en Emy was zo lief om Ruby daar te brengen. We hadden namelijk een playdate in kowloon met Sanne & Bibi en Ilse met Tamar. Was heel gezellig, de dames speelden leuk en het was leuk om met Sanne en Ilse weer bij te kletsen. En Ruby heeft het geweldig gehad, ze was 's avonds zo gesloopt dat ze als een blok in slaap viel.
Donderdagmorgen was er een seminar voor HR specialisten en dat vond ik toch wel heel interessant om naar toe te gaan, dus heb ik maar een ochtend extra gewerkt. Kwam ook wel goed uit, want de grote baas uit Engeland was voor een paar dagen op bezoek en het hele team ging donderdag met hem lunchen, mooie gelegenheid voor mij ook om hem te leren kennen.
Tijdens de seminar kwam ik er achter dat het netwerken in Hong Kong werkelijk heel anders gaat dan in Nederland. Ik ben gewend om eerst een social talk te houden en gedurende een gesprek langzaam eens over zaken te beginnen. Hier echter lijkt het wel speeddaten. Tijden de pauzes tussen de sprekers door zijn we net allemaal mieren die door elkaar lopen. Iedereen die alleen staat geef je snel je kaartje, je bestudeerd het kaartje en vraagt eventueel een paar vragen zodat je in kunt schatten of hij/zij wel/niet interessant is. Als je er potentie in ziet bel je na het seminar wel voor een afspraak, daar verspil je nu geen tijd aan, want er lopen nog 199 mensen rond die misschien interessant kunnen zijn!! Dit moet je dus wel even weten, want anders sta je dus veel te lang met mensen te praten en dat vinden ze niet fijn, want in dezelfde tijd hadden ze ook drie andere mensen aan kunnen spreken. Een hele efficiente manier van netwerken dus, maar wel minder gezellig!
Vrijdagochtend had ik ingepland voor mezelf. Ruby speelde lekker met Emy beneden, Arjen was naar zijn werk en ik heb heerlijk in bed gelegen tot 10.00 uur, beetje tv gekeken, nog wat geslapen en lekker uitgerust. Daarna was het namelijk gedaan met de rust voor de rest van de dag. Eerst boodschappen gedaan voor de hele week en toen kwam Sandra met Vera voor de lunch. We hadden elkaar al heel lang niet meer gezien omdat Sandra heel verkouden/ziek was dus we hadden genoeg om bij te kletsen. En om 15.30 kwamen Elke Lotte en Corine (met kinderen) voor de evaluatie van het leidens ontzet. De kids speelden met Emy buiten in de tuin en wij verdiepten ons in alles wat goed en fout was gegaan afgelopen zaterdag. Ik had Emy gevraagd een cake te bakken en met veel slagroom smulden we daaar allemaal van, goed idee geweest!! Tja, en toen was het ineens al weer 17.30 uur en tijd om naar de stad te gaan voor het afscheidsfeestje van een teamgenootje van me. Ze vertrekken na 4 jaar uit Hong Kong om in Londen te gaan wonen. Heel jammer, want het is een hele leuke meid, maar goed, dit zijn dingen waar ik toch aan zal moeten wennen, bijna niemand zit hier voor altijd, dus er zullen altijd mensen weggaan en weer nieuwe mensen komen. De borrel was erg gezellig, veel meiden uit het hockeyteam waren er en ook onze trainer Joe. Uiteindelijk zijn Arjen en ik om 22.00 uur weg gegaan om nog te gaan eten, want dat hadden we nog niet gedaan en na het eten liepen we samen naar de parkeergarage om de auto te pakken.
Want, sinds afgelopen woensdag zijn we de trotse bezitters van een auto!! Een hele grote nieuwe auto!! Met de nadruk op groot (hij past amper op de parkeerplaats). Het is een volvo X90 voor de kenners en hij is heel mooi. Alleen komen we er nu achter dat het nog niet zo gemakkelijk is om hier te rijden. Je rijdt links (wat al wennen is, Arjen reed hier voor het eerst weg en starte aan de verkeerde kant van de weg, gelukkig herstelde hij snel, maar je moet dus echt ff nadenken) en de wegen lopen heel apart. De borden zijn niet duidelijk en je moet zorgen dat je steeds goed voorgesorteerd staat wat ook niet altijd logisch is. Kortom, het duurt denk ik nog wel even voordat we er helemaal aan gewend zijn. Ik zeg nu wel heel stoer we, maar ik heb mezelf nog niet eens geregistreerd als bestuurder, dus voorlopig rij ik nog niet....
Zaterdagmorgen zijn Arjen en ik op weg gegaan met de auto, want we hadden een missie! Of eigenlijk hadden we twee missies. De eerste was het ophalen van de parasol die ik al 5 maanden geleden had gekocht van Elke Lotte, maar die we nog steeds niet op konden halen omdat we geen auto hadden. En de tweede missie was een speeltoestel kopen voor in Ruby's tuin. En dat moet ik misschien toch even uitleggen. We hebben een heel schattig tuintje achter ons huis waar we eigenlijk nooit gebruik van hadden gemaakt. De laatste week is het hier zulk prachtig weer dat we Ruby wel eens mee hebben genomen naar de tuin, maar behalve gras is daar niets. Daarom wilde ik een glijbaan en schommel voor haar kopen zodat ze leuk kan spelen in de tuin.
Vol overgave reden we dus zaterdagmorgen eerst naar Aberdeen naar de Toy's 'R us. Nadat we eindelijk de winkel hadden gevonden en de auto hadden geparkeerd (heeft ruim een uur gekost) bleek deze winkel het toestel niet te hebben....Op naar de winkel in central dus. Dat kwam ook wel mooi uit want de parasol moesten we in mid levels ophalen. Maar ook hier ging het mis, we konden werkelijk waar de juiste weg niet vinden en hoewel we het een paar keer hebben gevraagd en heel veel rondjes hebben gereden stonden we na ruim een uur rondrijden door mid levels op het punt om het op te geven en toen vonden we de weg!! Ietwat geirriteerd kwamen we aan bij Bob en Elke Lotte waar we de parasol op konden halen. Missie 1 was geslaagd. Nu nog de Toy's 'R us vinden in Central. Na wat zoeken bleek dat gelukkig iets makkelijker te zijn en een half uur later liep ik met twee mannetjes van de winkel die het pakket droegen naar Arjen die in de auto was blijven wachten.
Het was een heel missie, maar uiteindelijk waren we zaterdagmiddag om 14.30 uur weer thuis waar we het speeltoestel opbouwden en meteen de ballenbak van Ruby in de tuin zetten. En eerlijk is eerlijk, het is echt een kinderparadijs geworden. In ieder geval is Ruby er superblij mee en vanaf nu kunnen we dus lekker in de tuin liggen terwijl Ruby er in kan spelen. Eind goed al goed.
En nu is het dus al weer zondagmiddag. Arjen is net vertrokken naar zijn hockeywedstrijd en Ruby ligt te slapen. Als ze straks wakker wordt dan verkassen we weer naar de tuin en vanmiddag gaan we weer zwemmen. We zijn Ruby aan het leren om met alleen bandjes te zwemmen en ze vindt het geweldig. Ze krijgt nog wel veel water binnen, maar ze geniet er volop van om "alleen" in het water te spartelen. Nog even en ze kan echt zwemmen met de bandjes aan, wel een veilig idee voor als we straks op vakantie zijn en ze de hele dag in de buurt van water is dat ze niet meteen verzuipt als ze in het water terecht mocht komen.
De vakantie hebben we trouwens helemaal uitgezocht nu. Ik had nogal wat stress met de DRIE reisbureaus waar ik het uit had gezet. Ik ging er van uit dat het niet heel lastig is om een prijsopgave te geven voor drie bestemmingen en dat wij dan zouden kiezen, maar blijkbaar was dat niet mogelijk. Ze verwezen me allemaal door naar het internet waar ik het zelf maar uit moest zoeken en ik kon het wel bij hun boeken als ik zou willen...Ik ben dus gisteren zelf maar alles uit gaan zoeken en we hebben een besluit genomen. Het wordt toch Sanya, een plaats op een Chinees eiland hier 1.5 uur vliegen vandaan. Ze noemen Hainan (het eiland) ook wel het chineze Hawaii, dus ik ben heel benieuwd. Wij gaan in ieder geval een weekje relaxen na Zoat.
Maar dat is pas over een maand, dus voorlopig moet er nog gewerkt worden en plezier gemaakt. Vanavond komt Onno aan, een vriend van Arjen die op wereldreis is. Hij komt de komende 10 dagen logeren, dus we zullen vast weer allemaal leuke dingen gaan doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
