Superkinderen!!

Helaas bleek Amber binnen twee weken na weer een zware antibiotica opnieuw ziek te worden. Geen keus dus meer, ze werd aangemeld voor een operatie aan haar neusamandelen.

Dinsdag 13 maart werden we om 7.30 in het ziekenhuis verwacht. En helemaal in Hong Kong stijlen moesten we eerst inchecken alsof we naar een hotel gingen. Niet dat de procedure uitgelegd werd, nee, het ging puur over de financien. Eerst kies je een kamer (1,2 of 3 bedden) en vervolgens doe je een aanbetaling van minimaal 1000 EUR. Er wordt een aantal keren op gewezen dat de kosten allemaal exclusief zijn, dus al je eten/drinken/medicijnen/dokter/ok/etc. komt er nog extra bij. Pas als je tekent voor het feit dat je dat allemaal gaat betalen wordt je naar je kamer gebracht.

Na een uurtje kwam de anestesist om uit te leggen hoe zij zou werken, en 20 minuten voor de operatie kwam ook "onze" arts om nog een keer de operatie door te nemen. Om 9.30 mochten we naar beneden naar de OK. Ik mocht mee tot in de operatiekamer om haar vast te houden terwijl ze onder narcose gebracht werd. Zoals te verwachten viel had ze er geen zin in om een kapje op haar hoofd te krijgen, dus met 3 man hielden we haar vast totdat ze in slaap was gevallen. Heel naar om te zien voor mij, maar ja, het hoort erbij.

In de wachtkamer hebben Arjen en ik ongeveer 50 minuten gewacht totdat ze ons ophaalden en ik weer bij Amber mocht die net wakker was geworden. Ze was nogal gedesorienteerd en behoorlijk boos. Gelukkig niet op mij, maar op de dokter! Ik heb haar in mijn armen genomen en zo zijn we samen terug naar haar kamer gegaan. Gelukkig kalmeerde ze snel en vielen ze weer in slaap. De operatie was geslaagd, ze hadden veel weggehaald, en zagen ook heel veel infectie zitten. Dat betekent dat ze minimaal 2 maanden niet naar school mag, en dat we haar weg moeten houden bij verkouden kindjes om besmetting te voorkomen. Even zielig, maar allemaal voor een goed doel.

De rest van de dag hebben we het eigenlijk heel gezellig gehad. Samen lagen we in haar ziekenhuisbed te kijken naar de ipad, spelletjes te doen en te zingen. Om 12.30 mocht ze voor het eerst weer eten, en dat liet ze zich geen 2 x zeggen. Ze at en dronk alsof ze al een week niets gekregen had! Werkelijk niets wees erop dat ze net geopereerd was. Ze heeft niet een keer meer gehuild, vond alles goed, en had nergens last van. Heel fijn.

Om 15.00 uur brachten we nog even een bezoekje aan de oogarts in het ziekenhuis, omdat haar ogen heel erg ontstoken waren raadde de KNO arts aan om er toch naar te laten kijken. Hij vond het raadzaam om oogdruppels te gaan gebruiken en gelukkig bleken die te werken, want 2 dagen later was de hele infectie verdwenen!

We moesten tot 1800 uur wachten tot de dokter weer langskwam om haar te onderzoeken en toen werden we eindelijk ontslagen. Het duurde nog een uur voordat de administratie rond was, we konden betalen (ruim 5.000 EUR!!!) en met de halve apotheek aan medicijnen waren we rond 19.30 uur weer thuis!

Sinds de operatie gaat het super met haar, ze praat ineens meer, en probeert veel meer te zeggen. Blijkbaar heeft haar echt iets dwars gezeten! Ze heeft nog wel steeds een loopneus, maar hopelijk na 10 dagen antibiotica is die ook over. Vanmiddag gaan we voor een nacontrole langs de arts, ben heel benieuwd wat hij er van vindt!

Conclusie, supergoede beslissing dat we de operatie hebben doorgezet, natuurlijk nooit leuk, maar we zien echt dat het haar helpt. En oh wat is het een topwijf dat ze zich zo goed heeft gehouden, we zijn dan ook supertrots op haar!

En alsof dit nog niet genoeg goed nieuws was kregen we afgelopen zaterdag, toen we terugkwamen van onze eerste familie hike een brief van de Canadian School. Ruby had 10% kans om aangenomen te worden, en aangezien ze volgestopt met paracetamol haar interview deed had ik er niet zoveel vertrouwen in. Maar ze is aangenomen!! Niet eens een wachtlijst, gewoon, 100% gegarandeerd een plek vanaf het nieuwe schooljaar op de beste school van Hong Kong (nou ja, dat vinden wij dan, anderen zullen daar wellicht anders over denken, maar goed, dat is het mooie van een mening, die is subjectief).

En alsof Hong Kong ons een cadeautje wilde geven hadden we gisteren na maanden van kou eindelijk een mooie dag, het was strakblauw en 29 graden! Samen met de kinderen ben ik naar de cricketclub geweest met Sharlene, haar kinderen en later ook haar man. Arjen had een etentje met een media delegatie uit NL, dus die kon er helaas niet bij zijn.

Dus we hebben een topweek achter de rug, beide kinderen hebben ons heel trots gemaakt!!

Een nieuwe baan, voor 2 weken.....

Hoe snel kunnen dingen gaan? In mijn leven blijkbaar heel snel. Het ene moment ben je bezig met je eigen bedrijf, en het andere moment heb je weer een baan. Een kleine samenvatting.

Via een vriendin kreeg ik te horen dat een gratis tijdschrift, hier aan de zuidkant van het eiland op zoek was naar een salespersoon. Ideale match, ik terug in de media-sales en dan ook nog voor een tijdschrift dat schrijft over/voor mij en mijn vriendinnen. Ik besloot te reageren en binnen 1 uur had ik de baan. We kwamen op vrijdag overeen dat ik 2 dagen in de week op kantoor zou werken en op maandag begon ik.

Nu bleek de baas een nogal aparte man te zijn. Op zich hoeft dat niet vervelend te zijn, maar in dit geval was dat helaas wel het geval. Hij had stemmingswisselingen, waardoor hij zomaar uit kan vallen, om vervolgens te vragen of we net een slecht gesprek hadden (euh....ja!). Ook kwam hij op de meest rare tijden op kantoor met verhalen waarom hij te laat was (kater van 2 dagen ervoor, slaappillen, gestopt met roken). Anyways, toen hij me in mijn gezicht begon uit te schelden en hij ook nog verwachte dat ik fulltime ging werken (de andere 3 dagen mocht ik dat vanuit huis doen) was de maat vol. En dus nam ik na 2 weken alweer afscheid van dit baantje.

Het goede nieuws is dat ik toch wel veel heb geleerd van deze ervaring. Het belangrijkste is dat ik nu echt voor mijn eigen bedrijf ga, en ga proberen hier meer uit te halen. En het tweede is dat niemand het recht heeft om je zo onbehoorlijk te behandelen!

En ik moet zeggen, een last die van mijn schouders viel. Heb vorige week dus ter compensatie helemaal niet gewerkt en alleen maar leuke dingen met de meiden gedaan. Dat wil zeggen toen ik weer was opgeknapt, want toen ik alles had afgehandeld werd ik spontaan ziek, lekker al die opgekropte emoties.....

Wat verder nog een hoogtepunt was, was Ruby's eerste logeerpartij. Niet ergens anders, want daar ben ik nog niet aan toe. We nodigden Nora en Sara uit voor de logeerpartij, en die kwamen zaterdagavond aan. De meiden vonden het geweldig! Ruby was zo enthousiast dat ze bleef kletsen totdat Nora en Sarah in slaap vielen. Uiteindelijk om 21.30 viel ook Ruby om van de slaap. De volgende dag zijn we met z'n allen naar Disney gegaan, een groot feest. Wel veel, 4 kinderen, maar ach, met de wetenschap dat het maar voor een dagje is, is het eigenlijk heel leuk.

En...Ruby is begonnen met zwemles. Zwemmen vindt ze geweldig, maar het eerste wat ze vroeg was of ik de bandjes wel mee had genomen. Ik probeerde er eerst nog omheen te draaien, maar al snel was ze volledig in paniek en heeft ze de hele bus bij elkaar gegild op weg naar de zwemles. Met knikkende knietjes keek ik dan ook toe hoe haar zwemles begon. En wat denk je? Niets aan de hand, ze vond het wel eng, en onderwater zwemmen vind ze duidelijk heeel eng, maar zolang de coach bij haar is, vindt ze alles prima! We hebben nu 2 lessen gehad, en gaan proberen om het op te voeren naar 2 keer per week, zodat ze voordat het hier echt lekker weer wordt zelf kan zwemmen. Zou wel super zijn!

Als klassenmoeder hadden we het ook druk deze maand. Er was een cake sale voor het goede doel, wereld boekdag (kinderen verkleed naar school), purple cake day (weer voor een goed doel) en we organiseren zondag een uitje voor alle kinderen en hun ouderes. Daarnaast hebben we nog met elkaar gegeten, wat erg gezellig was. Kortom, genoeg te doen!

Voor Ruby stonden er nog meer mijlpalen op het programma. Haar eerste tandartsbezoek bijvoorbeeld. Hoewel ik doodsbang ben voor de tandarts deed zij het geweldig. Ze ging zo liggen in de stoel! Het hielp natuurlijk wel dat er een tv was met barbie en dat ze een hoofdtelefoon op kreeg, maar toch. Haar mond werd gereinigd, gecheckt en alles was goed. Ze heeft wel een overbite door het gebruik van de speen, maar de tandart verzekerde ons dat als we stoppen met de speen (dat doen we als ze 4 wordt) dat die dan vanzelf weg groeit.

update Amber

Natuurlijk is er meer in het leven dan werken, dus daarom een kleine update over beide kinderen. Te beginnen met Amber.

Amber is deze maand 22 maanden, en ze wordt een echt dametje. Er zit een ongelovelijke eigen wil in!! Ze laat zich niets vertellen en alles moet gaan zoals zij wil. Zo niet, dan is het drama, maar laat je haar haar gang gaan. Lees, zelf eten, zelf bepalen wanneer je je fles drinkt, en dus niet als je hem haar geeft, maar je moet hem neerzetten en dan pakt zij hem zelf op. Maar eerlijk is eerlijk, ze is een heerlijk kind, (bijna) altijd vrolijk, lief met haar zus, en leergierig.

Ze kan helaas nog steeds niet goed praten, maar er begint verandering in te komen. Ze kan bijvoorbeeld wel tellen tot 10 (hoezo!?) en please zeggen. En melk, papa, mama, Emy, bal etc. We hebben een plaatjesboek en ze geniet er van om alles te benoemen.

Helaas gaat het met de gezondheid minder goed. Ze heeft erg vaak last van verkoudheid, dat gepaard gaat met hoesten. Nu ze weer binnen een maand na een antibioticakuur weer ziek werd hebben we een afspraak gemaakt bij de KNO arts. Het lijkt her op dat ze mijn slechte genen heeft georven, en dat is heel sneu. Het enige dat de KNO arts kan doen, behalve langdurige medicijnen is het verwijderen van haar neusamandelen. Dit is minder pijnvol dan de keelamandelen en werkt in 70% van de gevallen. Arjen en ik hebben afgesproken dat we het nog 1 keer aankijken en dat als ze binnen 2 maanden weer ziek is dat we dan laten opereren. Arm ding!

Ruby doet het ook heel goed, ze wordt al een echt dametje, met veel wijze woorden. Ze zit momenteel in de fantasie fase. Tijdens de vakantie was ze een baby lammetje, en daarna een baby veulentje paard. Ik heet al maanden geen mama meer, maar ben van Americo (het paard van sinterklaas) omgedoopt tot prulletje (paard in haar lievelingsboek). Verder wordt het arme kind dagelijks opgesloten in een (zelfgebouwde) toren en bewaakt door een draak. Ook is ze assepoester, met de gele jurk, want zij heeft ook lang haar. Het is dus nooit saai met Ruby om je heen!

Op school doet ze het heel goed, de kinderen in haar klas vinden haar aardig en zij hen. Nog steeds heeft ze slechts 1 beste vriendin, Michaela. Het lijkt soms wel of ze aan elkaar vastgelijmd zijn! Maar beide meisjes vinden elkaar superlief, en niemand heeft er last van, dus dat is prima.

Het jaar van de draak(jes)

Kung hei fat choi, oftewel, gelukkig nieuw jaar! Dacht je net alles gehad te hebben na de kerst en oud&nieuw, begint het hele feest weer opnieuw. Dit jaar valt Chinees nieuw jaar heel dicht op de kerst, en dus lijkt het of het in een vloeiende beweging doorgaat.

We zijn inmiddels beland in het jaar van de draak. En dat is het beste jaar om een kind te krijgen volgens de Chinezen. Vooral een draken jongen is het best denkbare wat je kunt krijgen. Dat betekent dat er veel meer zwangerschappen zijn, dat de ziekenhuizen volgepland zijn en er niet eens meer wachtlijsten zijn omdat ook die vol zitten. Over 5 jaar, als deze kinderen naar school moeten heb je een extra groot probleem omdat er te weinig plekken zijn, en datzelfde gebeurt als ze naar de universiteit gaan, en daarna een baan zoeken. Maar dit alles schrikt de gemiddelde Chinees niet af om vooral voor een drakenkind te gaan!

Wij zullen het jaar van de draak niet gebruiken om een kind te krijgen, maar we probeerden wel het jaar zo traditioneel mogelijk in te luiden.

Op zondag zijn we, net als duizenden Chinezen naar de bloemenmarkt in Causeway Bay gegaan. En nee, dat was geen goed idee. Het was druk, heeeeeeeeel druk. Een gemiddelde zaterdagmarkt in een grote stad is er niets bij. Voetje voor voetje schuivelden we voort, en na een half uur waren we er helemaal klaar mee. Dit doen we echt NOOIT meer!

Omdat het Chinees nieuwjaar echt een familiefeest is besloten we om ook veel tijd samen door te brengen. Volgens traditie heeft Arjen dagenlang alles op zitten ruimen in huis, alle kastjes en lades zijn weer uitgezocht. En we hebben heel veel spelletjes gedaan met de kinderen. Amber is dol op puzzelen en Ruby kan geen genoeg krijgen van memory en domino!

Op maandagmorgen zijn we naar de Repulse Bay gegaan om naar de Lion & Dragondance te kijken. De traditionele dansen om het je gebouw/bedrijf/dorp/tempel voorspoed te geven voor het nieuwe jaar. Helaas waren de kinderen als de dood voor de draken en leeuwen....

Maandagmiddag pakten we ons boeltje bij elkaar en bezochten we Ocean Park. Het was die dag nog niet zo koud, dus dat was ok. De dagen erna werd het stervenskoud. Slechts 8 graden, en dat in een open huis zonder verwarming, dat is geen pretje kan ik melden. De kleine kacheltjes die we hebben hebben lang niet genoeg kracht om een vertrek echt op te warmen...

Dinsdagmorgen zijn we samen met Michaela, Alexander en hun ouders naar Tai Po gegaan voor het wishing Tree festival. Bij de wishingtree zijn allemaal traditionele activiteiten die horen bij het nieuwe jaar. De wagens van de parade stonden er, en natuurlijk konden we onze wensen opschrijven en aan een sinaasappel hangen. Deze moest je vervolgens zo hoog mogelijk in de boom gooien en als hij blijft hangen komt je wens uit. De kaartjes zijn erg grappig, je kunt namelijk je eigen wens verzinnen, maar ook kun je kiezen uit 40 voorgedrukte wensen. Deze stonden er in het Chinees op, maar gelukkig lag de vertaling van alles wensen op de tafel. Zo wist je zeker dat je niets kon vergeten te wensen.

Het gooien van de sinaasappel ging Howard en Arjen heel goed af, en dus dacht ik dat ook wel "even" te doen. Maar dat bleek toch lastiger te zijn dan ik had ingeschat. Uiteindelijk begreep ik dat de truc is om het papiertje op te rollen, en toen bleef ook mijn wens hangen in de boom. Laten we hopen dat de wensen uit komen!

's Avonds vertrokken we naar Central met de meisjes, want we wilden het vuurwerk bekijken. We waren lekker op tijd en dus vonden we een plekje vooraan op het dak van het IFC. Tot nu toe liep het dus voorspoedig. Maar toen we op het dakterras een plekje vooraan hadden bemachtigd begon het te regen, en hard ook. Dus zochten we in alle haast een ander plekje, waar we droog konden zitten. Arjen ging een kant op en ik de anderen kant. En de kinderen...tja, die stonden veilig onder een afdaktje, dachten we. Amber vond echter het waterfontijntje interessanter en hop, daar viel ze dus zo in. Haar schoenen en broek waren doorweekt! Dus in plaats van een plekje te bemachtigen ben ik naar de Zara gelopen om een nieuwe broek te kopen, de sokken van Ruby kreeg ze aan en toen hebben we eerst maar even wat bij de Mac gegeten om vervolgens met Willem, Suzanne en Julius het vuurwerk te bekijken. Het dak van het IFC bleek helemaal niet zo'n goede plek te zijn, dus liepen we nog tijdens het vuurwerk naar beneden waar we wel adembenemend mooi vuurwerk zagen. Ruby vond het eng, maar Amber genoot, wees steeds naar de lucht en had pret voor 10.

De rest van de week hebben we niet veel gedaan. Het was erg koud, dus naar buiten gaan zat er niet in. Gelukkig hadden we wel leuke playdates met Sarah en Nora en Lily en Clair.

Zaterdag sloeg het weer ineens om en was het 21 graden. Heerlijke temperatuur om de kinderen mee te nemen naar mijn hockeywedstrijd. Zo dachten meer moeders, en dus stonden er zo'n 10 kindern (met hun papa's) aan de kant. Prima publiek om mijn eerste doelpunt van het seizoen te maken!

Zondag draaiden we de rollen om en keken we toe hoe papa aan het hockeyen was. En daarna was de vakantie voorbij. Na alle vakanties en vrije dagen zijn we er wel aan toe om het normale leven weer op te pakken.

Weekje werken en dan al weer vakantie!

Zondag was een heerlijke rommeldag. Arjen heeft wel gehockeyd, maar het was vies weer, koud en mistig, dus zijn de meisjes en ik lekker thuisgebleven.

Maandag heb ik gewerkt, en 's middags kwamen de ouders van Michaela en Alexander een drankje doen. Michaela is Ruby's beste vriendin, en haar broertje is net zou oud als Amber. Ideale combinatie, dus spelen ze elke maandag bij elkaar.

En om 18 uur stond ik voor de deur bij de consul Generaal voor de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie. Wat is dat toch een leuke borrel. Heel veel bekenden en een goede sfeer. Misschien wel leuker dan de koninginnedagborrel :)

Ik ben bewust met de auto gegaan zodat ik niet zou drinken, want de volgende morgen begon mijn tweedaagse fotocursus. Ik heb nu een dure camera gekocht, maar had geen idee wat je er precies allemaal mee kunt doen. Welke knoppen er zijn en mogelijkheden.

En samen met 4 anderen (allemaal mannen) heb ik dat twee dagen lang geoefend. We kregen verschillende onderdelen, zoals portretten, avond fotografie (op locatie) en het gebruik van licht. Echt heel interessant en leerzaam.

Beide avonden heb ik meteen in praktijk gebracht wat we hadden geleerd, de eerste avond heb ik de lichtshow gefotografeerd, en de tweede avond wederom de paardenraces, aangezien ik nog steeds geen goede foto had.

Donderdagmorgen ben ik bij Annemiek geweest, die mijn spieren weer eens helemaal losmaakte. Daarna ben ik naar Stanley gegaan om een nieuwe Chineze jurk voor Ruby te kopen, een statief en nog wat boodschappen. En 's middags kwam een vriendje van Ruby spelen, en die kwam met zijn moeder, die een vriendin is van mij.

Vrijdagmorgen kleedden we de kinderen aan in hun Chineze kleding, want er werd Chinees nieuwjaar gevierd op school. De kinderen kwamen naar buiten voor een groepsfoto, en wij als moeders stonden als ware paparazzi klaar om dit tafereel op de gevoelige plaat vast te leggen.

's Middags was mijn huis volgeladen vol met jonge en niet zulke jonge meisjes. De wekelijkse playdate met Lily & Claire was er, en Julius doet ook weer mee, dus gelukkig tussen alle gillende meisjes 1 mannetje!

Arjen ging 's avonds squashen met Willem, en ik had een afscheidsfeestje van Lotte en Bente. En toen voelde ik me ineens oud, niet dat ik zoveel ouder was dan de aanwezigen, maar het leek wel of ik de enige was die er moeite mee had dat het pas om 22.00 uur begon...

Het was wel een gezellige avond, maar om 2 uur was ik er klaar mee en ging ik naar huis.

Zaterdag was ik brak, heel brak. Ik had niet eens zoveel gedronken, maar het weinige slapen en de kroegwijn deden mij geen goed. Heb die dag dus niet veel meer gedaan dan wat aanrommelen en met de meisjes spelen.

Back to normal

Drie weken vakantie is lang! Dus geen tijd om langzaam in te komen, er was werk aan de winkel. Zondagmiddag stond ik dan ook al in Wan Chai om een nieuwe computer te kopen. Als ik serieus wil gaan ontwerpen dan moet ik ook een goede computer hebben. Het is een Macbook Pro geworden.

En maandag moesten de kinderen weer naar school, het was weer even wennen, vooral voor Ruby, die wilde helemaal niet bij Amber en mij weg...Maar natuurlijk duurde ook deze fase maar even.

's Middags vertrok ik samen met Caroline naar Eugenie, die had op 31 december het leven geschonken aan Hidde. We maakten een paar tussenstops om wat memory spellen af te leveren. En om de geboortekaartjes van Hidde op te halen. Al met al bleek het allemaal best lang te duren, dus kwamen we pas laat aan in Sai Kung. Maar de pret was niet minder. Wat zijn die kleine baby's toch schattig (als ze van een ander zijn).

Deze week had ik weer twee zakelijke bespreking met bedrijven die HK Memory in willen zetten als corporate gift. Ging op zich wel goed, maar helaas niets geworden, althans niet voor nu. Maar de interesse is er zeker.

Uiteindelijk heb ik veel tijd besteed aan de kinderen om die weer in het ritme te krijgen. En Emy was jarig, dat was ik een beetje vergeten, maar gelukkig kwam ik er nog 's ochtends achter. Dus die heb ik naar Ocean Park laten gaan terwijl ik foto's aan het maken was voor de tweede editie van het spel. En daarna hebben we met de kinderen bij McDonalds gegeten. Daarna de kinderen in bed gelegd, en ben ik doorgegaan naar de paardenraces om foto's te maken.

Donderdag mocht ik op kraamvisite bij Ana, Thabitha is 7 januari geboren. En zij hebben heeel veel moeite gedaan om zwanger te worden, tot aan een speciale IVF behandeling. Daarom was het extra speciaal om dit kleine meisjes vast te mogen houden.

Vrijdagmiddag heb ik een tegoedbon ingeleverd die ik nog had van een beautysalon. Heerlijk genoten van een bodyscrub, facial en massage. Even weer tijd voor alleen mezelf, heerlijk :)

's Avonds hoorde ik Ruby kreunen, en toen ik bij haar ging kijken had ze 40,5C koorts. Die heeft dus met een flinke scheut paracetamol bij ons in bed geslapen. Hoewel de koorts nog niet helemaal weg was voelde ze zich wel ok de volgende dag. Dus heb ik haar toch meegenomen naar haar interview bij de Canadian School.

Voor de mensen in Nederland zal ik even uitleggen hoe overspannen de scholenmarkt in Hong Kong is. Kinderen zijn hier (net als in Nederland) leerplichtig vanaf het moment dat ze 5 zijn. Echter is hiet niet zo dat je ze "even" inschrijft en dan klaar bent. Er zijn zo'n 20 internationale scholen in HK, en het wordt steeds moeilijker om een plekje te bemachtigen. Grootste probleem tegenwoordig zijn de Chinezen die hun kinderen Engelstalig opvoeden zodat ze alleen naar een internationale school kunnen. Deze grote groep aast dus nu naar dezelfde plekken als de expats. Scholen hebben een gemiddelde van 5 aanmeldingen per beschikbare plaats. En dus beheerst het plaatsen van je kind op een school de gesprekken van de meeste moeders met kinderen tussen de 3-5 jaar.

Er zijn verschillende mogelijkheden om een kind op school te krijgen.
1. vanaf het moment dat je spruit geboren is geef je hem/haar op. Daar was ik dus te laat voor, en dus vallen er al een aantal scholen af, want dan zijn we nr. 500+ op de wachtlijst (voor 100 plekken).
2. Een debentiar kopen. Dat houdt in dat je bedrijf een groot bedrag neerlegt (kan wel 150.000 EUR zijn) en zo een plaatje koopt. Nu gaat Endemol dit niet voor ons betalen, en dus zijn de scholen die op deze manier plekken verkoopt niet binnen ons bereik.
3. De scholen die nu nog overblijven hebben bijna allemaal een (pre)-reception, een soort groep 0, en de kinderen die op de pre-school zitten krijgen (naast broertjes en zusjes van kinderen die al op school zitten) voorrang op een plekje. Nu moet je kind wel een toelatingsexamen doen voor deze pre-schools, en ook hiervoor zijn er veel meer aanmeldingen dan plaatsen. Maar het biedt in ieder geval een optie. En ach, het is "slechts" 200-300 EUR per school dat je betaald voor zo'n interview...

Je kind moet wel al een schoolhistorie hebben voordat hij/zij uberhaubt in aanmerking komt voor een interview. En daarom gaan Amber en Ruby al vanaf dat ze 12 cq 17 maanden zijn naar school.

En nu heeft Ruby dus haar eerste interview gedaan. Het arme schaap is 3, en nu al moet ze zich bewijzen om aangenomen te worden op een school. Ze werd samen met een ander jongetje opgehaald en een klein uurtje later kregen we haar weer terug. Ze hadden een boekje gelezen, met blokjes gespeeld en verder heb ik geen idee. Ruby verteld er weinig over. Dus er zit niets anders op dan afwachten. In maart zullen we het horen.

Verder staat ze nog op de wachtlijst voor de pre-school van ESF, maar dat gaat random, dus moeten we geluk hebben dat er een plaatje beschikbaar komt. We gaan het allemaal meemaken. Het goede nieuws is dat ze in ieder geval totdat ze 5 is op haar huidige school kan blijven. En in het ergste geval nog een jaartje langer. En dan zijn we 2.5 jaar verder, en dan moeten we maar kijken of we hier uberhaubt nog zitten, en zo ja, dan komt het vast allemaal goed.



Woens

Laatste dagen Nieuw Zeeland

Gelukkig werd Amber na een goede nacht wakker zonder koort, dus konden we alles inladen en vertrekken. We verlieten op tijd het mooie Russel en reden naar de eerste highlight in de buurt. Nou ja, high light is wellicht een groot woord. Het was de plek waar ze het verdrag tussen de maori's en de Engelsen hebben getekend. Maar daar aangekomen bleek het een groot toeristisch maori centrum te zijn. We besloten niet naar binnen te gaan en verder te rijden. Stop nummer twee was bij een waterval, we hadden al een wandelpad van 5 km gezien bij het Maori centrum, maar wijzelijk besloten om die niet te nemen. Gelukkig maar, want onderweg zagen we een afslag naar...juist ja, diezelfde waterval, waar je dus gewoon met de auto kon komen :)

Na deze stop stond niets ons nog in de weg om door te rijden naar Kerikeri. Hier zochten we tevergeefs de eerste wijngaard, en dus reden we door naar het Mission House. Ik had het ingetoetst op de GPS, maar ineens stonden er borden "mission house" precies de andere kant op. Eigenwijs als we waren volgenden we de borden en niet de GPS. Dit leide on inderdaad naar een mission house, maar niet degene die beschreven stond in ons boek :) Toch maar weer de GPS aangezet dus en het juiste huis gevonden. Onderweg had ik een reclamebord gezien van een Rodeo die dag, en aangekomen in het stadje heb ik wat navraag gedaan. Het lag niet helemaal op de route, maar we hoefden ook niet mega om te rijden om er naartoe te gaan. Dat werd dus onze volgende bestemming.

Het vinden van de Rodeo was nog niet zo makkelijk, het lag heel afgelegen op een ranche, maar toen we er eenmaal waren was het het zeker waard! We waanden ons in een Western film! Er was een grote bak waar het publiek omheen zat, en we werden kostelijk vermaakt. Toen we binnenkwamen was net het onderdeel bezig waar cowboys zo lang mogelijk op een wilde stier moesten blijven zitten. Het was echt precies zoals in de film, inclusief de clowns die de stier afleiden zodra de cowboy gevallen was. Het volgende onderdeel was het lassowerpen en het vangen van een kalfje. Het kalfje en de cowboy op paard werden tegelijkertijd de bak ingelaten en het ging er om dat ze zo snel mogelijk met de lasso het kalf vingen, van hun paard sprongen, de poten van het kalf aan elkaar bonden en terug op hun paard gingen zitten. Als het kalf niet binnen 10 sec los kon komen was het een catch. En uiteraard ging het er om wie dat het snelste kon. Daarna werden we getrakteerd op een aantal hele stoere cowboys die op wilde hengsten gingen rijden. Vanaf een brug sprongen ze op het paard, dat duidelijk niet gediend was van iemand op z'n rug. Bokkend en stijgerend renden ze door de bak in de hoop dat ze de rijden er af konden gooien. Prachtig gezicht!
Ruby genoot zichtbaar, maar vroeg zich de hele tijd af waarom ze geen cap droegen, dat was toch veel te gevaarlijk!!

Ruby wilde uiteraard alle paarden aaien, maar ook berijden. Ik probeerde uit te leggen dat dat niet kon, maar mevrouw nam natuurlijk geen genoegen met nee. Ik vertelde dat als ze op een paard wilde zitten dat ze dat dan zelf maar moest vragen, en verdomd, het lukte haar ook nog met dat engelengezicht! Ze mocht zelfs een stukje rijden. Twee locale meisjes (wij waren de enige niet-locals) wilden ook meteen, maar dat mocht niet. Ruby had het weer eens voor elkaar!

Na een paar uur hadden we het wel gezien, en vertrokken we dan eindelijk naar de eindbestemming, Doubless Bay. Arjen wilde de camping nog bellen of ze plek hadden, maar ik dacht dat het wel los zou lopen. Niet dus, camping voor de komende dagen volgeboekt. Dus rechtsomkeert gemaakt en een camping op 90 miles beach gevonden. Niet een geweldige camping, maar prima voor 2 nachten. Ze hadden een zwembadje en een speeltuin, dus iedereen blij.

De volgende morgen pakten we alles in om zelf de trip naar Cape Reinga te maken. Veel toeroperators bieden het aan, maar ons werd aangeraden om zelf met de kinderen te gaan. En wat een goed idee was dat! Het enige dat we nu niet konden doen was over het strand crossen, maar dat hadden we vorig jaar op Frasier Island al gedaan, dus was prima!

We volgde wel het schema van de reisorganisaties, dus starten we bij een parelwit strand waar de kinderen een half uur lang schelpjes hebben gezocht. Toen we uit de camper stapten was het eerste wat Ruby zei: Oh mama, dit zand is WIT!

We reden vervolgens in een keer door naar Cape Reinga, de plek waar de twee oceanen bij elkaar komen. Volgens de Maori's gaan overleden zielen hier naartoe om de eeuwigheid in te gaan, en ik zou me dat zo voor kunnen stellen, want wow, wat was het daar mooi!

Wat heel mooi was om te zien was dat op het punt waar de twee oceanen echt bij elkaar komen er een soort branding is in zee, alsof het water echt tegen elkaar aan botst.

We hebben best lang genoten van het uitzicht en het lekkere weer, en liepen toen weer terug naar de camper. De volgende stop was bij een ander strand waar we lunchten en Arjen en Ruby tikkertje speelden. Vertoppertje probeerde ze ook, maar dat begrijpt Ruby nog niet zo goed. Ze roept meteen waar ze zit en toen Arjen zich verstopte zei ze dat papa was weggelopen...

Ik verheugde me enorm op de volgende stop, enorme zandduinen waar je vanaf kon surfen/sleeen. We hadden van de camping sleetjes gehuurd, en Arjen en Ruby gingen als eerste naar boven. Het lijkt niet zo eng, maar eenmaal boven zie je toch dat het best stijl is! Ruby vond het geweldig, en is een paar keer mee geweest, en ook Amber is een keer mee gegaan. Maar puntje bij paaltje vonden ze het beekje beneden leuker om in te spetteren...Ach, het gaf Arjen en mij de kans om nog een paar keer te gaan. Helaas was ons sleetje niet heel snel, maar het idee is wel eel leuk?

Vol zand, en de kinderen nat van het water reden we door naar de oostkust waar we de camper langs de kant van de weg zetten en via de rotsen naar het water liepen. We waanden ons weer in een film. De inham waar we zwommen was kristalhelder en we vonden een crabbetje, zagen locale jongens met paarden door het water rijden en waren lekker aan het zwemmen. Het perfecte plaatje.

Inmiddels zat de vakantie er bijna op, we moesten beginnen aan de terugreis. Op vrijdag pakten we het eerste stuk rijden. Via het Kauri bos, met de hoogste boom van Nieuw Zeeland (wereld?) reisden we naar het zuiden af.

We sneden een stuk van de route af door met een pondje te gaan, en kwamen rond 15.00 uur 's middags aan bij de laatste camping. We hadden niet meer de behoefte om iets te zien van de omgeving. Dus keken we wat er op de camping te doen was. En dat bleek een kinderparadijs te zijn. Naast de zandbak (de eerste die we deze vakantie zagen) en de grote speeltuin leenden ze grote banden uit waarmee je over de rivier kon gaan. Arjen en Ruby gingen eerst, met een iets grotere band, en Amber en ik volgden. Ai ai ai, de band was te klein, ik kwam met hele blauwe billen weer aan land. Arjen probeerde het ook een keer met de kleine band, en wist niet hoe snel hij hem om moest wisselen voor een grotere :) Wat hebben we een lol gehad. Ik denk dat we zeker een uur op een neer zijn gegaan op de rivier.

Koud tot op het bot, maar wel voldaan stapten we onderd de douche. Amber was kapot, dus die hebben we na het eten meteen in bed gelegd. Ruby was nog niet moe, en dus mocht ze mee naar de kinderdisco van de camping. Wat geweldig. Ze danste alsof haar leven er van af hing, en al die pubers vonden haar geweldig. Ze werd door het stoerste jongetje gefilmd met zijn ipad, en hij kwam zelfs speciaal naar me toe om te zeggen hoe leuk ze was, en hoe goed ze kon dansen! Het was een groot succes, maar om 21 uur wilde ze zelf naar bed, ze was moe :)

Tja, aan alle goede dingen komt een einde, en dus ook aan deze geweldige vakantie. Op zaterdagmorgen pakten we alles in en reden we terug naar Auckland. We dachten daar vroeg aan te komen, maar door de drukte op de weg redden we het maar net om er voor 16 uur te zijn om de camper in te leveren.

Onze vlucht was pas om 23.59 uur, dus hadden we nog alle tijd in Auckland. We besloten om naar de film te gaan, aangezien het regende. Het was de eerste keer voor de kinderen in een bioscoop. Amber kon zich niet concentreren en liep na een half uur al heen en weer door de (gelukkig bijna lege) zaal. Maar Ruby was erg onder de indruk. We waren naar Happy Feet 2, een schattige film vonden wij, maar Ruby vond het vaak heel eng. Ze was dan ook erg onder de indruk van alles.

Na de film hebben we bij een foodcourt wat gegeten en toen zijn we met de kinderen een kroeg ingedoken. Zou ik normaal ook nooit doen, maar goed, het was wel lekker. Ruby sliep er wat en Amber was lekker aan het kleuren terwijl Arjen en ik nog de laatste keer een toast uitbrachten op deze geweldige vakantie.

De vlucht terug ging goed, Ambers liep een stuk beter dan de heenreis, en daarom ging het eigenlijk heel snel voorbij. Om 6 uur s'morgens landden we in Hong Kong, we waren weer thuis.

Emy stond ons al op te wachten en nadat we alle koffers uit hadden gepakt en allemaal in bad waren geweest heb ik iedereen in bed gelegd om nog even te slapen. Net na de lunch werd iedereen wakker en daarmee was ook meteen de jetlag over. Het normale leven kon weer beginnen!

Nieuw Zeeland, 26 december t/m 2 januari

Tweede kerstdag werd Ruby om 6 uur wakker, en niet veel later volgde haar zusje. Niet echt ideaal voor het vakantiegevoel, maar wel praktisch, nu waren we om 7.45 helemaal klaar om te vertrekken. Maar eerst nog even skypen met mijn familie, die met z'n allen aan het kerstdiner zaten bij mijn zus. Heel raar idee dat zij bijna aan het hoofdgerecht begonnen en wij het ontbijt net achter de kiezen hadden!

Voor vandaag stond er een lange rit op het programma, we begonnen, dat helemaal aan de oostkust ligt, daar waar Thomas Cook als eerste voet aan wal zette, en waar je als eerste ter wereld de zon op ziet komen. De weg vervolgde zich via de noordkust naar het midden en dan naar het zuiden, met als eindbestemming Roterua. Daar kwamen we na zo'n 4,5 uur rijden aan bij het Agrodome. Een schapenboerderij waar ze als nevenactiviteit verschillende shows en tours doen. Wij boekten een boerderij tour waarbij we in een tractor werden rondgereden over de boerderij waarbij we de schapen en lama's met de hand mochten voeren terwijl we genoten van een prachtig uitzicht over de groene heuvels. De tweede show was wat meer entertainment. Een gespierde boer showde de 17 verschillende schapensoorten die ze op de boerderij hadden, waaronder het Texelse schaap! Verder werd er live on stage een schaap geschoren en deden ze voor hoe de schaapshonden hun werk doen. Het hoogtepunt was echter dat er een paar kinderen op het podium mochten komen, Ruby zat er officieel niet bij, maar wilde zo graag dat ze toch ook mocht komen, net als nog een paar kindjes. En amber liep zonder uitnodiging zo naar boven. We hadden nog geen idee wat de bedoeling was, maar toen werden er een paar lammetjes het podium opgezet die door de eerste 4 kindjes met de fles gevoerd werden. Die arme Ruby, helemaal teleurgesteld dat zij niet mocht. Het goede nieuws was dat ze na de show wel een kans kreeg om in het hok met de lammetjes te gaan en alsnog een flesje kreeg om aan het lammetje te voeren, en wat was ze blij! Sindsdien is ze niet meer Ruby, niet meer de baby poes, maar het baby witte lammetje!

Afscheid nemen was heel lastig voor Ruby, maar uiteindelijk ging ze mee. We vonden een camping vlak bij de stad, maar deze leek ons niet zo leuk, dus reden we door naar de volgende camping. Hier boekten we een nacht, maar ook deze camping viel een beetje tegen. Het is moeilijk om je vinger er op te leggen, maar de ene camping heeft echt een veel betere sfeer dan de andere... Roterua ligt in een vulkanisch gebied, en dat is goed te merken! Overal ruik je zwavel, en op veel plekken met de stoom zo uit de grond. Het gebied is dan ook omgeven door thermische Spa's en modderbaden. Wij hadden als eerste een geiser op het programma staan, lady know, zoals de geiser heet gaat elke dag om 10.15 de lucht in. Wel geholpen door de mens, of beter, door een beetjezeep, die triggert het water dat omhoog spuit tot wel 20 meter. Zouden ze dat niet doen dan heeft de geiser een cyclus tussen de 36 en 72 uur, en dan is er niets aan voor de toeristen dus vandaar de zeep. Na de uitbarsting van de geiser hebben we nog een rondje gelopen langs de vulkaan kraters, gevuld met kokende modder en water met chemische substanties, waardoor ze de prachtigste kleuren hebben!

Na al deze indrukken besloten we door te rijden naar Taupo, zo'n 50 km ten zuiden van Roterua. Daar vonden we een hele leuke camping, met een warm water zwembad, een grote speeltuin en het grootste springkussen van nieuw Zeeland. Een prima camping dus om een middag rond te hangen! Ik heb. Er de kinderen gezwommen en gespeeld en rond 16 uur zijn we naar Huka prawn farm gereden. Een garnalenkwekerij waar ze de Maleisische garnaal kweken, die wel 40cm lang kan worden. We begonnen met een tour langs alle bassins, met als paradepaardje Shaun de Prawn, het grootste mannetje van de kwekerij. Via de babyafdeling, waar we de garnalen uit onze hand lieten eten (en geloof het of niet, ze bijten een beetje!), kwamen we vanzelf bij de visvijvers aan. Hier kregen we allemaal een hengel en een bakje voer (stukjes koeienhart) en toen konden we een stekkie zoeken om garnalen te gaan vangen. Nu zijn wij niet de meest geduldige mensen, en de kinderen al helemaal niet, dus toen er na 10 minuten nog niets was gevangen begonnen wij de lol al te verliezen. Maar toen ving Arjen de toch zijn eerste garnaal! En niet lang daarna ving ik er ook een. Die van mij was veel kleiner, maar ik was er vreselijk trots op. We hadden nog een half uur voor het park sloot en we besloten om door toebijten vissen, want we hadden er nu lol in! Ruby had ook haar eigen hengel en eens in de zoveel tijd deden we er, meer voor de vorm, ook wat aas aan. En verdomd als het niet waar is, vlak voor sluit had ze ineens beet! Ik haalde voorzichtig de hengel naar boven, en aan de haak zat een megagroot mannetje van wel zeker 20cm en daarmee heeft ze ruimschoots gewonnen! Ik ving vlak daarna nog mijn tweede garnaal waarmee ik de prijs voor de meeste won, en omdat Arjen de eerste had gevangen heeft hij ook gewonnen. Allemaal prijs dus!

De volgende dag, inmiddels dus al 28 december stonden we om 10 uur op de stoep bij lilliput land, een hele grote kinderboerderij waar de kinderen konden knuffelen met konijnen, papegaaien en kuikentjes. Op zo'n 10ha kregen de kinderen de mogelijkheid om paarden, schapen, koeien en ezels te voeren. Ook liepen er hele schattige biggetjes rond, althans, dat vonden wij, de meisjes waren als de dood voor ze en kropen zo snelalsze konden gillend ironie armen, eigenlijk best een grappig gezicht ;) en als slagroom op de taart konden ze ook nog pony rijden. Ruby natuurlijk helemaal in haar sas, maar Amber vond het nog een beetje eng.... Moe maar voldaan kwamen we weer aan op de camping, en daar werd Arjen om 13 uur opgehaald voor zijn papa dag. Hij ging wild water raften. De meisjes en ik bleven op de camping en genoten van alle faciliteiten. Het zwembad, de speeltuin en het springkussen waren een groot succes. En ook het grote schaakspel werd door de meisjes ontdekt. Uiteraard niet om te schaken, maar om te knuffelen met de paarden....

Donderdag 29 december, het begin van een drukke dag! We doen het eerst nog even rustig aan, spelen wat, ont bijten uitgebreid en dan vertrekken we naar het startpunt van onze cruise naar de Huka falls. Een prachtige waterval. We hadden ook met een jetboat kunnen gaan, maar daar mochten de kinderen niet mee, dus hebben we de rustige versie genomen. Eigenlijk heel prima, want het begon te regenen tijdens onze trip, en dus waren we blij dat we droog zaten. Na de trip zijn we nog even blijven hangen om te zien hoe ze de sluis openzetten, een spectaculair gezicht moet ik zeggen!
Inmiddels was het 12.30 uur en we reden nog even naar een plek waar je ook op een jetboat kon, dat zouden we dan een voor een doen terwijl de kinderen sliepen. Helaas bleek hun eerste vaart pas weer om 1400 uur te zijn, en daar gingen we niet op wachten.

We hadden namelijk nog een lange weg voor de boeg, die leidde van Taupo naar Watamata. Hier is het hobbitdorp dat gebouwd is voor de Lord of the Rings. We hadden geluk, de opnames voor de film The Hobbit waren net 5 weken daarvoor afgerond. Dat betekende dat veel dingen op de set nog net zo mooi waren als in de film. Het was een indrukwekkende rondleiding. Niet dat ik nu zo goed weet hoe de film gaat, maar alle verhalen er omheen zijn erg leuk om te horen. Zo staat er een boom, die helemaal nagemaakt is, letterlijk elk blaadje is er aan gemaakt! Het dorp is gebouwd op een schapenboerderij, en je raad het al, de kinderen waren niet geinteresseert in de kabouterhuisjes, maar wilden alleen maar naar de schapen. Gelukkig eindigde de tour met een schapenshow, waarbij er een schaap geschoren werd en….de kinderen de lammetjes de fles mochten geven. Wat een feest!! Helaas waren er een paar hele vervelende kinderen bij die achter de lammetjes aanrenden en ze optilden waardoor de lammetjes erg bang werden. Maar daar was Ruby, de schapenredder, ze stormde op de jongetjes (jaar of 5-7) af en pakte ze bij de arm beet en sprak ze vermanend toe!

Moe, maar voldaan reden we verder, er was nog een lange weg te gaan. De kinderen hebben we in hun pyjama in hun stoeltjes gezet en die vielen vrijwel meteen in slaap zodat wij door konden rijden naar Hotwater Beach. We kwamen laat aan, rond 21.30, en toen hadden we voor het eerst dat de camping vol was. We dachten er over om aan de kant van de weg te gaan slapen, maar vonden dat toch te riskant. Op zoek dus naar een andere camping. Gelukkig vonden we veel later een camping, op de deur van de receptie stond dat we een plekje mochten zoeken en de volgende dag betalen. Prima deal, we vonden een plekje naast de speeltuin en gingen slapen. Het was inmiddels veel harder gaan regenen, en echt gezellig wordt een camping daar niet van…We besloten dus om na het ontbijt meteen naar het strand te gaan. Eerst netjes betalen, en wat denk je? Duurste camping ooit! Bijna 2.5 keer zo duur als de campings die we verder gebruikten, en dat voor de camping waar we geen gebruik hebben gemaakt van de
faciliteiten, en het kortste hebben geslapen. Maar goed, wij legden ons er bij neer en reden naar het strand. We waren speciaal gekomen voor (volgens het boekje) indrukwekkende natuurverschijnselen. Je kon in het zand een kuil graven waar warm grondwater naar boven komt, zodat je je eigen warmwaterpoel kunt maken. Het regende nog steeds, sterker nog het stormde inmiddels, dus wij hadden wel zin in een warmwaterbad. Bij het strand aangekomen bleek het echter alleen te werken bij laag water, en dat was die ochtend om 6 uur geweest, en die avond om 5 uur weer. Wij waren er om 10 uur…Jammer maar helaas dus, dit verschijnsel ging aan onze neus voorbij.

Tijd dus om naar de volgende bestemming te rijden, Auckland. We komen hier de laatste dag ook weer, maar besloten om hier nu ook al 2 dagen de stad te bekijken. We hadden een camping gevonden met een binnenzwembad. Dit bleek een klein badje te zijn, wat er nogal vies uit zag, maar de kinderen vonden het ok, en dus wij ook.

Die middag vertrokken we met de auto naar Auckland om vast wat voorbereidend werk te doen, We reden door de verschillende wijken en keken waar we de volgende dag wat uitgebreider wilden kijken. Echt heel lang reden we niet rond, het regende, en de kinderen waren er ook wel een beetje klaar mee. Snel dus weer terug gegaan naar de camping om op tijd te gaan slapen.

De volgende dag, de laatste dag van 2011 reden we ’s morgens eerst naar Mount Eden, vanwaar je een prachtig uitzicht over de stad hebt. Althans, als je niet in een wolk zit tenminste  Ons zicht was niet meer dan 2 meter…we typten de volgende bestemming in het GPS systeem in, en die leidde ons naar een leuke wijk, alleen het marktje dat omschreven stond in het boek konden we niet vinden. Toch maar even gevraagd dus, wat bleek? We waren helemaal in een verkeerde wijk, waar toevallig 3 straten hetzelfde heten en op dezelfde hoogte van elkaar lagen! Dus vervolgden wij onze weg weer naar het centrum. Ondertussen hadden we het briljante idee opgevat om de auto op een parkeerplaats te parkeren waar je de hele nacht mocht blijven staan en vanuit daar het vuurwerk te kijken. Dan konden we daarna wel naar de camping rijden. We vonden een goede spot en parkeerden de auto daar. Toen konden we de stad goed bekijken, we struinden rond, shopten wat en vonden een leuke Belgische kroeg waar we mosselen aten. Na het eten bedachten we dat het inmiddels genoeg was opgeklaard om zicht te kunnen hebben vanaf een berg, ook leuk voor het vuurwerk, en dus stopten we de kinderen in de pyjama in de auto en reden we terug naar de vulkaan Mt. Eden. Het zicht was inderdaad beter, maar het park werd om 23.00 uur gesloten, dit was dus geen optie. Volgende optie was een andere berg, toen we die eindelijk vonden bleken we daar ook niet op te kunnen. De kinderen lagen in hun stoeltjes te slapen, wij waren moe, en toen besloten we niet meer terug naar het centrum te rijden, maar gewoon naar de camping. Daar speelden we nog een potje kaarten, dronken een wijntje, en toen besloten we dat het ook wel 1 januari zou worden als we niet op bleven. We zijn dus om 22.30 uur naar bed gegaan en de volgende morgen werden we pas weer wakker, in het nieuwe jaar. Geen spectaculaire oud en nieuw, maar wel relaxed!

Op 1 januari reden we naar het noordland, het schiereiland ten noorden van Auckland. Hier waren de eerste Europese nederzettingen in het bay of islands. We lunchten bij en paar mooie watervallen bij Wakatarei, en reden daarna door naar Russell. Via een veerpondje werden we daar afgezet. Het weer leek wat beter te worden onderweg, dus we hadden goede hoop voor de komende dagen. De top 10 camping waar we graag wilden staan had alleen nog een plekje zonder stroom voor deze nacht, en die namen we. De nacht erna boekten we er meteen bij voor een power site. En ook boekten we een trip met een boot om dolfijnen te kijken.

De volgende morgen liepen we naar het dorp om de boot te halen. En eerlijk is eerlijk, het is hier echt idyllisch. Je waant je 150 jaar terug in de tijd als je naar de prachtige koloniale huizen kijkt, en er hangt een ontzettend leuke sfeer in dit dorp. De tocht op de boot nam om 4 uur mee de bay of Islands op. Een prachtig gebied, en ja, we zagen een paar dolfijnen. Slechts een stuk om 7, en toen we zagen hoe de mensen hier er mee zwemmen waren we extra blij dat we dat al gedaan hadden, deze dolfijnen waren niet in de mood om te zwemmen, en speelden liever met de boten om zich heen dan met de zwemmers. Helaas was het niet het seizoen van de orka’s, pinguins of walvissen, dus die zagen we niet, maar wel mooie natuur en een gat in een rots waar we met de boot doorheen voeren.
’s Middags zijn we na alle slaapjes eerst naar het strand gelopen, en daarna naar het dorp. We hebben wat boodschappen gedaan een voor de volgende dag een hengel gehuurd. Terwijl we het dorpje bekeken werden we steeds verliefder op dit plaatsje (vooral ik) en dus boekten we nog een extra nacht op de camping. Dit is trouwens ook een hele leuke camping met heel veel kinderen in alle leeftijden. Ruby heeft een nieuwe vriendin gevonden in Eden, een meisje dat tegenover ons staat!

Helaas is Amber ziek, ze heeft hoge koorts en voelt zich duidelijk niet lekker. De stranddag die we vandaag hielden liep dan ook wat ander dan gedacht. Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met Amber in mijn armen in bed gelegen, terwijl Arjen en Ruby lekker op het strand aan het spelen waren. Heel even hebben Arjen en ik omgewisseld en toen wilde ik gaan vissen, maar dat bleek nog best lastig te zijn bij de rotsen. Twee keer kwam mijn haak vast te zitten tussen de rotsen, maar gelukkig waren er een paar jongetjes aan het snorkelen die met liefde mijn haak weer losmaakten. Maar puntje bij paaltje had mijn vader gelijk toen hij zei dat ik het geduld niet heb om te vissen, na een half uur hield ik er dan ook mee op.
Aan het einde van de dag heeft Arjen mij nog in het dorp afgezet om daar nog even te vissen, en hoewel het daar beter ging (ik kwam niet vast te zitten) had ik niet veel geluk, ze wilden niet bijten. En dus bracht ik de hengel weer terug naar de verhuurder (een man oorspronkelijk uit Kaatsheuvel) zonder een vis te hebben gevangen.

Hopelijk knapt Amber snel op, want morgen verlaten we dit prachtige dorp en gaan we kijken wat er noorderlijker te doen is!