Superkinderen!!

Helaas bleek Amber binnen twee weken na weer een zware antibiotica opnieuw ziek te worden. Geen keus dus meer, ze werd aangemeld voor een operatie aan haar neusamandelen.

Dinsdag 13 maart werden we om 7.30 in het ziekenhuis verwacht. En helemaal in Hong Kong stijlen moesten we eerst inchecken alsof we naar een hotel gingen. Niet dat de procedure uitgelegd werd, nee, het ging puur over de financien. Eerst kies je een kamer (1,2 of 3 bedden) en vervolgens doe je een aanbetaling van minimaal 1000 EUR. Er wordt een aantal keren op gewezen dat de kosten allemaal exclusief zijn, dus al je eten/drinken/medicijnen/dokter/ok/etc. komt er nog extra bij. Pas als je tekent voor het feit dat je dat allemaal gaat betalen wordt je naar je kamer gebracht.

Na een uurtje kwam de anestesist om uit te leggen hoe zij zou werken, en 20 minuten voor de operatie kwam ook "onze" arts om nog een keer de operatie door te nemen. Om 9.30 mochten we naar beneden naar de OK. Ik mocht mee tot in de operatiekamer om haar vast te houden terwijl ze onder narcose gebracht werd. Zoals te verwachten viel had ze er geen zin in om een kapje op haar hoofd te krijgen, dus met 3 man hielden we haar vast totdat ze in slaap was gevallen. Heel naar om te zien voor mij, maar ja, het hoort erbij.

In de wachtkamer hebben Arjen en ik ongeveer 50 minuten gewacht totdat ze ons ophaalden en ik weer bij Amber mocht die net wakker was geworden. Ze was nogal gedesorienteerd en behoorlijk boos. Gelukkig niet op mij, maar op de dokter! Ik heb haar in mijn armen genomen en zo zijn we samen terug naar haar kamer gegaan. Gelukkig kalmeerde ze snel en vielen ze weer in slaap. De operatie was geslaagd, ze hadden veel weggehaald, en zagen ook heel veel infectie zitten. Dat betekent dat ze minimaal 2 maanden niet naar school mag, en dat we haar weg moeten houden bij verkouden kindjes om besmetting te voorkomen. Even zielig, maar allemaal voor een goed doel.

De rest van de dag hebben we het eigenlijk heel gezellig gehad. Samen lagen we in haar ziekenhuisbed te kijken naar de ipad, spelletjes te doen en te zingen. Om 12.30 mocht ze voor het eerst weer eten, en dat liet ze zich geen 2 x zeggen. Ze at en dronk alsof ze al een week niets gekregen had! Werkelijk niets wees erop dat ze net geopereerd was. Ze heeft niet een keer meer gehuild, vond alles goed, en had nergens last van. Heel fijn.

Om 15.00 uur brachten we nog even een bezoekje aan de oogarts in het ziekenhuis, omdat haar ogen heel erg ontstoken waren raadde de KNO arts aan om er toch naar te laten kijken. Hij vond het raadzaam om oogdruppels te gaan gebruiken en gelukkig bleken die te werken, want 2 dagen later was de hele infectie verdwenen!

We moesten tot 1800 uur wachten tot de dokter weer langskwam om haar te onderzoeken en toen werden we eindelijk ontslagen. Het duurde nog een uur voordat de administratie rond was, we konden betalen (ruim 5.000 EUR!!!) en met de halve apotheek aan medicijnen waren we rond 19.30 uur weer thuis!

Sinds de operatie gaat het super met haar, ze praat ineens meer, en probeert veel meer te zeggen. Blijkbaar heeft haar echt iets dwars gezeten! Ze heeft nog wel steeds een loopneus, maar hopelijk na 10 dagen antibiotica is die ook over. Vanmiddag gaan we voor een nacontrole langs de arts, ben heel benieuwd wat hij er van vindt!

Conclusie, supergoede beslissing dat we de operatie hebben doorgezet, natuurlijk nooit leuk, maar we zien echt dat het haar helpt. En oh wat is het een topwijf dat ze zich zo goed heeft gehouden, we zijn dan ook supertrots op haar!

En alsof dit nog niet genoeg goed nieuws was kregen we afgelopen zaterdag, toen we terugkwamen van onze eerste familie hike een brief van de Canadian School. Ruby had 10% kans om aangenomen te worden, en aangezien ze volgestopt met paracetamol haar interview deed had ik er niet zoveel vertrouwen in. Maar ze is aangenomen!! Niet eens een wachtlijst, gewoon, 100% gegarandeerd een plek vanaf het nieuwe schooljaar op de beste school van Hong Kong (nou ja, dat vinden wij dan, anderen zullen daar wellicht anders over denken, maar goed, dat is het mooie van een mening, die is subjectief).

En alsof Hong Kong ons een cadeautje wilde geven hadden we gisteren na maanden van kou eindelijk een mooie dag, het was strakblauw en 29 graden! Samen met de kinderen ben ik naar de cricketclub geweest met Sharlene, haar kinderen en later ook haar man. Arjen had een etentje met een media delegatie uit NL, dus die kon er helaas niet bij zijn.

Dus we hebben een topweek achter de rug, beide kinderen hebben ons heel trots gemaakt!!