vrijdag 23 oktober 2009

Die Ruby toch....

Tijd om weer eens wat over de streken van onze dochter te vertellen. Ze is inmiddels 14 maanden en loopt/rent vrolijk rond. Traplopen is haar nieuwe hobby, dus zodra ze traptredes ziet begint ze te glunderen en wordt er op geklommen (ja, dat vind ik best eng, maar gelukkig is ze wel heel voorzichtig). Ze brabbelt de hele dag en ze zingt ook graag. Niet dat ze de woorden uit kan spreken, maar geloof het of niet, je weet precies welk liedje ze zingt, want in tegenstelling tot haar moeder kan zij wel toon houden!! Twinkle twinkle little star is een van de favorieten (op school geleerd MET gebaren), maar ook Nijntje wordt geregeld gezongen (hierbij kan ze wel nijntje zeggen, maar de rest van de tekst is gebrabbel).

In haar tuintje kan ze hele dagen rondlopen, met de ballen spelen en de glijbaan op klimmen (er af is nog te eng). Ik heb er inmiddels een ligbed neergelegd zodat ik ook lekker kan relaxen in de tuin als we daar zitten, maar Ruby heeft daar andere ideeen bij. Ze wil namelijk alleen maar bovenop me kruipen en met me knuffelen (heel gezellig hoor, maar het leest zo lastig....).

We zijn aan het oefenen om met alleen bandjes om te zwemmen. Vandaag hebben we dat voor de derde keer geprobeert en het gaat steeds beter. Ze begint er echt lol aan te krijgen! Maar veel langer dan 10 seconden houdt ze het nog niet vol. Maar goed, alle kleine beetjes helpen en Rome is ook niet in een dag gebouwd, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen voor haar 18de :)

Verder gilt ze de hele dag mama, eerst dacht ik nog dat ze me zoooooooo lief vond dat ze me de hele dag bij zich wilde hebben, maar inmiddels ben ik er achter dat ook Emy, Arjen, en alle andere mensen met twee benen en een hoofd mama worden genoemd (daar gaat mijn exclusiviteit). De rest van haar vocabulair is: Kaka (vooral om drinken aan te duiden, maar wordt ook geregeld gebruikt om andere zaken aan te wijzen, volgens mij zeggen de meeste kinderen die of dat, maar bij Ruby is het kaka), Hi, Bye Bye, bah, ham (hapje), nijntje, pritty, mama, papa (al zegt ze dat niet vaak, want zoals eerder beschreven wordt ook hij vaak mama geoemd), gogogo (als ze weg gaat) nonono als ze iets niet wil. Ook begrijpt ze steeds meer, en dat is ontzettend schattig om te zien. Vraag je waar haar neus is dan wijst ze die aan (of die van jou) en vraag je waar haar zusje is dan wijst ze naar mijn buik. Ook als je vraagt om iets te pakken dan begrijpt ze je meestal wel, (pak je bal/luier/speelgoed), of ze luistert is altijd de vraag, dat ligt er aan of ze zin heeft (ze lijkt echt steeds meer op haar vader :))

En ze is echt een karaktertje aan het ontwikkelen. Gisteren ging ik lunchen met Sandra & Sandra en ik was iets eerder in Stanley dan zij. Ruby en ik gingen dus even bij de plaza op het plein zitten en ik liet haar rondlopen (achter de buggy aan vond ze het leukst), maar daar ging het een paar keer bijna mis. Eerst liep ze op een Frans meisje van een jaar of 4 af en pakte een kipnugget af die het meisje net van de McDonalds had gekregen (ik was er nog net op tijd bij om hem meteen weer terug te geven voordat hij in de mond van Ruby terecht kwam) en daarna stal Ruby de show bij een aantal Chineze schoolmeisjes. Rond het plein is een soort arena gebouwd met verschilldende banken op verschillende hoogtes. De meisjes waren zo van Ruby onder de indruk dat ze steeds een niveau lager gingen zitten en binnen een paar minuten zaten ze elk met een camera in de hand op de onderste rij te zwaaien naar onze dochter. Die zwaaide braaf terug en dus waren de meiden door het dolle heen en werden er veel foto's gemaakt. En dat was weer koren op de molen van Ruby die er goed voor ging staan en lekker ging poseren (camera's hebben bijna altijd dat effect op haar...).

Toen Sandra & Sandra aankwamen liep Ruby wel meteen naar mij terug, echter stond de buggy nog midden op het plein. Op goed vertrouwen liet ik Ruby dus bij Sandra achter die haar bij de hand pakte om vast een stukje te lopen en daar ging het fout. Ons kleine draakje keek haar aan, griste haar hand terug en keek toch een partij boos!! Werkelijk, als blikken konden doden dan was dat zeker gebeurd. Goede nieuws is dus dat ze niet snel met een vreemde mee zal gaan, maar dit was wel een hele heftige reactie. De rest van de middag bleef Ruby af en toe nog van die arrogante blikken naar Sandra werpen dat ik me bijna schaamde. Nu kent ze deze Sandra ook niet zo goed (ik denk niet dat ze zich haar kan herinneren, het was zeker 5 maanden geleden dat we haar hadden gezien), maar het geeft wel te denken.

Zoals ik al eerder schreef is Ruby in de fase gekomen dat ze probeert hoe ver ze kan gaan, en helaas hoort daar ook bij dat ze regelmatig jengelt. Ik had altijd gedacht dat je dat meteen kunt afstraffen/afleren, maar zo makkelijk gaat dat helaas niet. Negeren is de beste manier maar het is soms wel vervelend, zeker in openbare ruimtes waar mensen je toch raar aan staan te kijken als je kind zo loopte te jengelen. Maar de aanhouder wint, dus ik geef me niet op is mijn motto. Vanmiddag gingen we met het hele spul (Onno, Arjen, Ruby & ik) naar de Peak. In de auto was Ruby nog een lief meisje, maar eenmaal aangekomen bij de Peak ging het helemaal mis. Ze begon me toch een partij te jengelen/huilen dat er geen land meer met haar te bezeilen was. Zo erg had ik het nog nooit meegemaakt! Honger/moeheid/pijn hadden we uitgesloten, dus het kon niet anders dan jengelen zijn. Maar het werd steeds erger. Ze wilde zelfs geen ijs, niet knuffelen, zelfs niet met een jongetje spelen dat naar haar toe kwam, niet bij papa zitten, niet bij mama. Kortom, ze maakte ons redelijk gek! Dit heeft zeker 20-30 minuten geduurd en ik denk dat iedereen op de Peak inmiddels wist dat we er waren (ze heeft nogal een volume). Eindelijk bedacht ik me dat misschien haar schoenen wel pijn deden, dus die hebben we uitgetrokken. En als een blad om de boom veranderde ze weer in een engeltje (maar dan wel een met een blaar op haar hiel). Het arme kind was dus helemaal niet aan het jengelen maar probeerde de hele tijd duidelijk te maken dat ze pijn had!!! Vanaf nu toch maar iets beter checken of er niet toch iets is als ik denk dat ze jengelt, want dit was natuurlijk wel heel zielig!

1 opmerking:

Suus zei

Oh wat erg! Wat kun je je dan een rotmoeder voelen he? Ik ahd hetzelfde met C. pas: die was de halve nacht aan het huilen, wilde ook niks! Ik werd echt ZO geirriteerd op een gegeven moment. De volgende ochtend deed ik een thermometer in zijn oortje en hij begon ongelooflijk te brullen. Had dat arme schatje gewoon mega-oorpijn. Dan voel ik me zo lullig... Tot gauw. Kus voor jullie allen Suus