Na een prima vlucht kwamen we aan in Jakarta. Op mijn vlucht zaten ook twee mannen uit mijn team en een kennis uit Hong Kong. Het zoat kon beginnen. Aangekomen in het hotel snel mijn bikini aangestrokken en me bij de rest van het team gevoegd aan het zwembad. Gelukkig bleek ik een ongelofelijk leuk team te hebben! De meesten van ons kwamen op donderdag aan, en na een aantal drankjes bij het zwembad werden de jurkjes uit de tas gehaald en was het tijd voor het eerste feestje. We vertrokken naar de golfborrel. Eerlijk is eerlijk, die borrel was niet zo geweldig, maar niet getreurd, de regionalisten komen al jaren in Jakarta, en het uitgaansleven was dan ook bekend. Voor ik het wist stonden we in een bar met een lange verlichte catwalk waar semi erotisch werd gedanst door verschillende mannen en vrouwen. Niet echt opwindend, dus tijd voor de volgende tent. Alle clubs bevinden zich in hotels en je moet echt weten waar je naartoe gaat, anders vind je het niet! Deze tent had een geweldige live band en een een goede dj. Maar omdat het pas de eerste avond was en ik vrijdag echt wat wilde doen zijn de meisjes rond 1.30 uur naar huis gegaan. De laatste mannen kwamen om 6 uur thuis...
Vrijdagmorgen was ik blij dat ik het niet belachelijk laat heb gemaakt. Er stond cultuur op het programma. Ik kon het niet aan mezelf verkopen dat ik in Jakarta zou zijn en niets van Jakarta zou zien. Dus samen met Miling, Paula en Alexandra vertrokken we naar de oude haven. Alex is opgegroeid in Indonesie en spreekt vloeiend bahasar, errug handig kan ik melden! Na de haven zijn we met een tuktuk naar cafe Batavia gegaan, een oud coloniaals gebouw, voor een drankje. En toen was het tijd om te shoppen. Met een locale minibus trotseerden we het verkeer in Jakarta (drama) en toen kwamen we bij een shoppingmal die nog het meest te vergelijken is met Shenzen. Hier hebben we de rest van de middag doorgebracht, en zijn we redelijk goed geslaagd. De McDonalds die we eindelijk vonden was vooral voor Paula een uitomst, zij woont in India en mist het rundvlees!
Moe maar voldaan kwamen we aan het einde van de middag weer bij het hotel aan. Daar heb ik even een momentje rust gepakt voordat ik me weer in vol ornaat melde aan het zwembad. We ontvingen onze outfit (iedereen nummer 14)het toernooiboekje, onze armbandjes en het cadeau. Dit jaar, je geloofd het niet, een memoryspel van Jakarta! Echt top dat ik nu nog een voorbeeld heb.
En toen kon de openingsparty beginnen. Dit jaar voor het eerst in de geschiedenis niet bij de Ambassade, maar "gewoon" bij het zwembad bij het hotel. Het mocht de pret niet drukken. Het was een supermooi feestje en het was veel te snel 23.00 uur, het tijdstip dat de bar dicht ging. Het duurde dan ook niet lang voordat we in een taxi zaten opweg naar weer een nieuwe bar. BATS was dit keer de gelukkige tent om ons te ontvangen. Met z'n 30 man kwamen we binnen en bestormden we de dansvloer. De liveband die speelde wist niet wat hun overkwam, zoveel enthousiaste dansers ineens! De sfeer was goed, we zongen harstondig mee!! Het was een topavond, waarbij er heren ineens in een jurk dansten (kledingruil op het toilet) en er verborgen danstalenten aan het licht kwamen van anderen. De avond eindigde met 20 man (inclusief de mensen van de band uit Nederland) bij de McDonalds. Vlak voor de Mac begaf mijn slipper het, dus op blote voeten heb ik de avond afgesloten. Het was een mooi feestje!
En dan moet je een paar uurtjes later je bed al weer uit, want er moet gehockeyd worden. De hele reden dat we natuurlijk in Jakarta zijn. Ietwat brak liepen we na het ontbijt naar de velden. Er was een kunstgrasveld, en twee grasvelden, nou ja, gras was een groot woord. 3/4 van het veld was zand. Zelfs zoveel dat je zodra je een actie maakte in een grote stofwolk zat. Een behoorlijke uitdaging dus. Zelfs Fleur van de Kieft, een oud international die je als team in kon huren voor het goede doel, had moeite met het veld. Ok, een heel stuk minder moeite dan wij, maar toch.
Het hockeyen was leuk, maar als team moet ik eerlijk zeggen dat we niet zo goed presteerden. Dat de bal naar voren moest was soms al wat veel gevraagd :) We hebben dan in 5 wedstrijden ook niet een keer gescoord. Gelukkig konden we 's avonds wel pieken als geen enkel ander damesteam, dus helemaal loosers waren we niet!
Na een dag op het hockeyveld waren we moe en vooral vies van al het zand. Maar een redmiddel kan je helpen op zo'n moment, een duik in het zwembad! En daar lagen we dan met z'n allen, de meesten nog in hun hockeyoutfit, weer met een biertje in de hand in het zwembad. Het leven is best zwaar!
Na het zwemmen toch een klein momentje rust gepakt op de kamer. Maar niet te lang, want we moesten ons klaarmaken voor het feest. Met het thema STARS hadden we een outfit uitgekozen die daar super bij past. We werden lady Gaga's. Iedereen had een zwart jurkje aan en een witte pruik (model boblijn) op. We zagen er geweldig uit!
Op het feest was het eerst een beetje inkomen, we waren moe na 2 avonden stappen en een dag hockeyen. Maar de band was zo geweldig dat ook wij weer na een paar drankjes op het podium stonden te dansen. En zelfs de polonaise die rond 2400 uur werd ingezet werd vol overgave door iedereen meegedaan. Ja het was weer een mooi feestje.
Toen de band er om 1 uur mee op hield en iedereen weer naar het hotel ging ben ik met de groep meegegaan die nog door ging. Stomme beslissing, want de tent waar we aankwamen kwamen we niet binnen omdat ik slippers aan had en wat mensen van de band hadden gympen aan. Ik heb een kwartier buiten op de stoep gezeten en toen was ik er klaar mee en heb ik een taxi naar het hotel gepakt. De rest van de groep kwam vervolgens wel binnen en die zijn nog veel langer doorgegaan. Maar ik was blij dat ik in mijn bedje lag.
Het hockeyen ging zondag nog minder soepel dan zaterdag, en ik had toch meer moeite om me weer fit te voelen. Maar gelukkig waren daar de massagedames die je gratis en voor niets 45 minuten lang masseerden. Wat is het toch fijn om in Azie te wonen!
Zoals verwacht kwamen de dames regionalisten niet in aanmerking voor een prijs, maar Hans Meurs ging er vandoor met de bokaal voor oudste hockeyer! En de heren uit Hong Kong werden wel weer kampioen, dus we hadden genoeg reden voor een feestje ;) Toen het echt afgelopen was op het veld vertrokken we weer naar het zwembad voor die laatste verfrissende duik. Nog een biertje en toen was het echt tijd om mijn koffer weer te pakken. Tijd om mee te eten met de regionalisten had ik niet, maar ik kon nog wel even mee voor een laatste drankje voordat de taxi me weer naar het vliegveld bracht.
Daar ontmoette ik Frank, Fras en Sebastiaan, en met z'n vieren vertrtrokken we om 24.05 uur, moe, maar voldaan, weer naar Hong Kong. Wat een super toernooi, wat een leuke mensen, en wat een goede sfeer. Volgend jaar ben ik er weer bij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten