Tibet 17 tot 22 september 2014

Woensdag 17 september 2014

Vandaag begint onze trip naar Chengdu & Tibet. Nadat we de kinderen op de bus hadden gezet vertrokken Arjen en ik naar het vliegveld. Eerst een kopje koffie en ontbijt genomen bij de Starbucks en door naar de gate, zo'n verre waar je met de bus naartoe moet. Aangekomen bij de gate bleek er een gatewijziging te zijn. Dus in alle haast weer terug met de bus en naar de gate die naast de Starbucks zat :) die haast had niet gehoeven, want uiteindelijk hadden we ruim een uur vertraging.

Vertraging is nooit fijn, en zeker niet als je nog met panda's wilt knuffelen voordat het park dicht gaat. We vroegen bij de informatiebalie hoe we het snelst naar het Panda breeding center konden komen. Deze dame vertelde nors dat het om 5 uur dicht ging en dat ze wel een taxi voor 60 EUR kon regelen. We bedankten vriendelijk en stapten in een normale taxi die ons in 45 minuten voor 10 euro naar het panda paradijs bracht, dat tot 18.00 uur open was….

Het park heeft een heel fokprogramma voor de reuzen panda en de rode panda. Vooral de baby's die we zagen waren zo vertederend! Maar ook de iets oudere, speelse beren haalden allerhande capriolen uit waardoor je niet uitgekeken raakt. Het regende en we hadden al onze spullen bij ons omdat we door de vertraging geen tijd hadden om eerst in te checken. Dat maakte het lastiger om door het park te lopen, want een duidelijke wandel route hebben wij niet ontdekt. 15 minuten heuvel op en af lopen om ergens uit te komen dat toch gesloten blijkt of waar je op de kaart vlak bij was vanaf je begin punt. Na twee uur lopen was het 17.45 en waren we er wel klaar mee.

Erg leuk om gezien te hebben en we zijn een beetje verliefd geworden op de panda! Helaas was het niet mogelijk om mee te draaien met het donatie programma waarbij je een baby panda vast mag houden, want daar hadden we een afspraak voor moeten maken. Was ook wel heel duur (250 EUR), maar gelukkig werd de keus voor mij gemaakt.

We vertrokken naar het hotel waar we incheckten en daarna hebben we in het restaurant om de hoek gegeten. Je merkt duidelijk dat je niet in Shanghai of Beijing bent. De mensen spreken geen Engels en alles is een stuk goedkoper. De sichuan keuken staat er om bekend om heel pittig te zijn. Dus met handen en voeten legde ik uit dat ik geen spices kan hebben. Ze leek het te begrijpen, totdat het eten op tafel kwam en de rode peper er in rond dreef. Gelukkig was de kip van Arjen niet spicy, dus kon ik toch nog eten.

Donderdag 18 September

We hadden twee uur vertraging vanuit china om naar Tibet te komen, en kwamen daar dus ook veel later aan. We werden opgehaald door onze gids en twee andere stellen die bij ons in de groep zitten. Het was 1,5 uur rijden van het vliegveld naar de stad en je wordt meteen geraakt door de schoonheid van het land, maar ook zie je meteen de onderdrukking door de Chinezen.

Onze eerste stop was het reisbureau waar we het tweede gedeelte van de reissom moesten betalen. Ajen ging naar binnen en ik heb rondgelopen en foto's gemaakt. Het was trak blauw, de zon scheen en we hadden uitzicht op het Royal palace, voorheen de woning van de Dalai lama.

Ons gezelschap bestaat dus uit 3 stellen een Colombiaans koppel (met een in Nederland studerende zoon), een Amerikaanse man met Chineze vrouw (die ook in de US woont) en wij. We logeren allemaal in een ander hotel, waardoor je veel minder het gevoel hebt in een groepsreis te zitten.

We logeren in een geweldig hotel helemaal in Tibetaanse stijl, midden in het oude centrum waar geen bussen kunnen komen, we moesten dus een stukje lopen. Niet erg want je kijkt je ogen uit, de mensen lopen veel nog in klederdracht en vooral de kinderen zeggen allemaal gedag.

Aangekomen in het hotel hebben we met de kinderen geskypt en daarna zijn we het oude centrum ingegaan. Het lijkt een heel klein beetje op Jeruzalem met zijn kleine steegjes met allemaal winkeltjes, maar dan niet overdekt. Overal liepen pelgrims & monniken, we volgden de stoet in tegengestelde richting maar al snel bleek dat ze rondjes liepen want een beginpunt konden we niet vinden. Later hoorden we dat ze rondjes om de tempel lopen.

Bij een Tibetaans restaurant op een markt hebben we gegeten, 12 euro voor 2 personen inclusief drinken. Daarna terug naar het hotel gelopen en gaan slapen.

Uit voorzorg hebben we medicijnen tegen hoogteziekte genomen, en daar ben ik blij om. We zitten in Lhasa op 3800 meter en je merkt duidelijk dat er minder zuurstof is. Zodra je een trap oploopt ben je buiten adem, en handen en voeten tintelen af en toe door de slechte zuurstoftoevoer. Maar door de pillen zijn we niet misselijk en kunnen we normaal functioneren!

Vrijdag 19 september

Na het ontbijt worden we om 10 uur opgehaald in ons hotel door de gids. Op deze eerste dag beginnen we met een bezoek aan het Potala Royal Palace. Om de toeristen in goede banen te leiden krijgt iedereen een specifieke tijd toegekend om naar boven te gaan. Vandaar dat we wat later vertrokken vandaag.

Om naar het paleis te lopen kwamen we eerst langs een plein waar honderden (vooral oude) Tibetanen aan het dansen waren. Deze pelgrims komen elke dag samen om te dansen (soort line dance) en om een rondje langs het paleis en/of de tempel te lopen. Prachtig om te zien.

Het paleis is in meerdere ruimtes ingedeeld, waar we allemaal op bepaalde tijden naar binnen mogen. Het is ongelofelijk mooi om te zien, en de verhalen te horen over hoe het er aan toe ging en wat er allemaal gedaan werd in het paleis. Helaas heeft de huidige Dalai Lama moeten vluchten naar India, dus is het paleis nu slechts een attractie. Maar dat maakt het niet minder mooi om te zien.

In het paleis bevinden zich ook de graftombes van de meeste Dalai Lama’s, de lichamen zijn gebalsemd en er zijn prachtige gouden beelden boven geplaatst. Afhankelijk van de populariteit van de Dalai Lhama met meer of minder goud en edelstenen. Sommige Dalai Lhama’s zijn niet oud geworden (haalden de 10 jaar niet eens) en anderen zijn juist heel oud geworden, je kunt aan hun graf zien hoe geliefd ze waren.

Na het paleis zijn we gaan lunchen bij een locaal restaurant en daar at ik mijn eerste steak van Yak vlees. Moet zeggen, erg lekker J

Na de lunch vertrokken we naar het Sera klooster, een van de oudste kloosters van Lhasa. Ooit gebouwd ver van de stad zodat de monniken in alle rust konden mediteren, maar inmiddels is de stad zo groot geworden dat het nu aan de rand van de stad ligt.

In dit klooster debateren de monniken tussen 15.00 – 17.00 uur met elkaar. Dit gebeurt in elk klooster, maar hier is het openbaar, en er wordt een echte show van gemaakt. Het idée is om elkaar vragen te stellen, je geeft aan dat je een vraag hebt door in je handen te klappen. De monnik die aan de beurt is beantwoord de vraag en door middel van verschillende klappen in de handen geven de andere monnikken aan of het antwoord goed is of niet. De meeste monniken zouden zo aangenomen worden op de toneelschool, zo’n spectakel maakten ze er van.

We hebben verder de boekwinkel en de grote hal gezien waar ceremonies worden gehouden, en we konden even naar binnen kijken naar de kleine binnenplaatsjes van de woningen van de monniken.

Terug in Lhasa centrum zijn we weer de oude stad ingegaan om te winkelen en rond te kijken. Eigenlijk hadden we helemaal geen honger, dus kochten we wat brood en fruit op straat en aten dat in de hotelkamer op en gingen toen slapen, want de volgende dag moesten we vroeg op. 

Zaterdag 20 september

Om 7.30 worden we door onze gids opgehaald in het hotel. Vandaag staat er een lange rit op het programma. Nadat alle deelnemers van de reis in de bus zitten vertrekken we naar het nationale park van Namtso.

Het Namtso meer ligt op 280 km buiten Lhasa. De route er naartoe zal 5 uur duren. Uiteraard hopen we dat het misschien mee valt, maar die hoop wordt snel de kop ingedrukt wanneer we net buiten Lhasa de eerste snelheidspost vinden. Hier stapt de gids uit en komt terug met een stempelkaart waar een exacte tijd op staat hoe laat we bij de volgende post mogen zijn. Primitieve manier van snelheidscontrole, die helaas voor geen meter blijkt te werken. Onze chauffeur rijdt al een maniak, hij haalt in blinde bochten in, toetert elke auto zowat van de weg af en lijkt mee te doen aan een race zo snel rijdt hij. Dit allemaal om vervolgens 500 meter voor de volgende post een kwartier de auto aan de kant te zetten omdat we er veel te vroeg aan komen?!?! We hebben ons er enorm over verbaasd dat je zo zinloos zoveel risico’s wilt nemen.

Bij elke post hebben ze marktjes gebouwd en is er de kans om naar het toilet te gaan. Ik ben niet zo heel moeilijk, maar ik heb in mijn leven nog nooit zulke smerige toiletten gezien. Je komt binnen en meestal zijn er niet eens deuren, en als die er wel zijn dan kunnen ze niet op slot. Je doet je behoefte in een gat in de grond, maar dat wordt nooit schoongemaakt, dus je ziet en ruikt alles wat er de afgelopen weken (of maanden?!) in gedaan is. De meeste toiletten zagen dan ook zwart van de vliegen. Ik kan je vertellen, je kunt ineens veel meer ophouden, en je waardeert een toilet thuis toch ineens een stuk meer J

Zo’n 40 km voor het meer stoppen we op een heuvel waar we op 5190 meter hoogte staan. Het basekamp van de Mount Everest is op 5200 meter, en ik kan je verklappen, dat is hoog! We hebben de foto’s gemaakt met de steen met de hoogte er op, en genoten van het uitzicht. Je hebt het idee

Aangekomen bij het meer gaan we eerst lunchen. De Amerikaanse man in onze groep kan slecht tegen de hoogte, en met zware hoofdpijn ligt hij bij te komen op een bankje.

Na de lunch kregen we een uur om rond te lopen. Langs het meer stonden allemaal localen met Yak’s waarmee je op de foto mocht tegen betaling. Het is bij het meer allemaal heel commercieel opgezet, en er lopen veel bedelaars. Ze blijven je achtervolgen om geld en overal moet je voor betalen. Hier hadden wij geen zin in en we lieten de menigte snel achter om op een heuvel te klimmen waarbij je prachtig uitzicht had over het meer. Het was misschien 250 meter omhoog, maar door het weinige zuurstof is het ontzettend zwaar om er op te klimmen. Het duurde dan ook 15 minuten voordat we boven waren, maar het was het 100% waard. Hier waren bijna geen toeristen, en het uitzicht was adembenemend. Zeker omdat alle gebedsvlaggen er hingen, de lucht helder blauw was en er een serene rust hing.

We hebben genoten van het meer, en om 15.30 uur vertrokken we weer terug naar Lhasa. De terugweg ging iets sneller omdat we de eerste paar stops niet af hoefden te laten stempelen en om 20.00 uur waren we terug in het hotel. Arjen is toen nog even de stad ingegaan, maar ik was er wel klaar mee en ben in bed gekropen met een boek. 

Zondag 21 september

Vandaag is alweer de laatste dag van het programma. Om 9.30 worden we opgehaald door de bus die ons naar het Drepung klooster bracht. Het oudste klooster van Lhasa. Dit klooster is vooral tijdens het Jogurt festival in Augustus erg belangrijk. Elk jaar wordt er een Tanka tekening (schildering) gemaakt van meters groot die wordt opgehangen op een speciale rots die boven het klooster ligt.

Elke klooster heeft kleine tempels binnen, de een nog mooier dan de ander. Terwijl we de verschillende tempels bezochten vertelde onze gids honderduit over de verschillende rituelen van het Boedisme. Wat me het meest bij is gebleven is het ritueel van begraven/cremeren. De Tibetanen laten zich na hun dood in stukjes hakken om te voeren aan de gieren. Iedereen die een natuurlijke dood is gestoven (of in ieder geval niet ziek was) wordt op die manier terug gegeven aan de aarde. Voor ons een beetje luguber, maar ook wel weer mooi.

Officieel zouden we na het bezoek van het klooster naar de stad vertrekken, maar wij wilden graag het zomer paleis bezoeken van de Dalai Lama. Dit was de laatste woonplaats van de huidige Dalai Lama voordat hij naar India vluchtte. Gelukkig kon dit ingepland worden.

Het zomerpaleis ligt in een park, en in de afgelopen honderden jaren hebben de Dalai Lama’s er hun eigen paleis gebouwd. Sommigen hebben het vertrek van de Dalai Lama voor hun gebruikt en aangepast, maar de meesten bouwden een nieuw paleis.

Ik vond het bijzonder om in het woonhuis/paleis te zijn waar de Dalai Lhama heeft gewoond van 1051 (toen de Chinezen Tibet binnenvielen) en 1959. Je krijgt echt een beeld van hoe hij geleefd heeft, en op de een of andere manier is het veel tastbaarder dan de andere vertrekken.

Helaas regende het toen we het park bezochten, dus lekker rondstruinen in de tuinen zat er niet in. Daarom zijn we snel naar het Tibet museum gegaan. Dit is vooral een plek voor de Chinezen waar ze propaganda tentoonstellen. Maar desalniettemin was het  interessant om te zien hoe de Tibetanen vroeger leefden.

Inmiddels was het al 15.00 uur en rammelden we van de honger, dus waren we blij toen we afgezet werden in het centrum van Lhasa. Hier lunchten we, en bestelden we ook onze eerste Yakboter thee. De meesten van ons vonden hem niet lekker, maar ik moet eerlijk zeggen dat het minder vies was dan ik me had voorgesteld (al heb ik ook mijn kopje niet helemaal leeg gedronken).

Na de lunch hadden we de allerlaatste tempel op het programma staan. De Jokhang tempel die in 647 is gebouwd door koning Songsan Gampo. Deze koning had 3 vrouwen, een uit Tibet (waarmee hij kinderen kreeg) een uit China en een uit Nepal (de laatste twee om de banden met de buurlanden te versterken). Deze tempel is gebouwd voor de prinses uit Nepal. Als huwelijkscadeau kregen ze zowel uit China als uit Nepal een gouden beeld, en in een later stadium hebben ze het beeld uit China in de tempel voor de prinses uit Nepal gezet zodat de kans kleiner was dat China de tempel zou verwoesten.

Dit beeld staat er nog steeds en is prachtig om te zien. Het blijft bijzonder om in een tempel te lopen die meer dan 1300 jaar oud is, en waar je nog steeds een aantal originele pilaren vindt uit de tijd van de bouw.

Dat vinden wij niet alleen, maar ook alle pelgrims die we de eerste dag al zagen. Elke dag lopen er honderden pelgrims door de straten van Lhasa een rondje om deze tempel. En wij hadden de eer om hem ook te bezoeken.

Hiermee kwam er een einde aan onze reis met gids. We namen afscheid van de anderen uit de groep en onze gids.

Hierna hebben Arjen en ik wat souvenirs gekocht en zijn we terug naar het hotel gegaan om te proosten op een fijne reis. 

Maandag 22 september

Vandaag reizen we terug naar Hong Kong. Onze pick up tijd was 10.00 uur, maar er kwam niemand….dus wij bellen naar de gids die ons verzekerde dat de chauffeur er binnen een paar minuten zou zijn. 10 minuten later, nog steeds niets, dus maar weer bellen. We werden wel een beetje zenuwachtig, want we hadden een vlucht te halen, maar vertrouwden er op dat het goed zou komen.

Uiteindelijk om 10.55 kwam er een auto die ons oppikte, om ons vervolgens af te zetten bij een ander hotel waar we in een andere auto moesten overstappen.   Deze reed op z’n dooie gemakje om 11.10 weg en werd onderweg ook nog eens aangehouden door de politie. We weten niet waarom, maar gelukkig mocht hij door rijden (al heeft hij wel zijn paspoort achtergelaten bij de politieagente).

Aangekomen op het vliegveld renden we naar de check-in balie waar we gelukkig voor werden gelaten door de enorme rij Chinezen die stonden te wachten. Volledig bezweet en buiten adem waren we net op tijd om te boarden. Behoorlijk wat stress dus zo op het einde van de reis. Maar gelukkig verliep daarna alles vlekkeloos waardoor we de vlucht van Chengdu naar Hong Kong ook haalden en om 20.00 uur weer in ons eigen huis waren.

Het was een geweldige trip, die ik zeker aan kan raden. Mocht je geïnspireerd zijn geraakt, hieronder wat praktische info.

Voor een reis naar Tibet moet je gebruik maken van een reisbureau (alleen zij kunnen een visum aanvragen). Uiteindelijk hebben alle bureaus dezelfde reizen, dus maakt het niet zoveel verschil welke je neemt. Ik was erg te spreken over de communicatie van het bureau dat wij hebben gebruikt.

Je hebt een geldig China visum nodig voor Tibet en dus je Tibet visum.

Wij hebben gekozen voor het hotel Sambala Palace dat helemaal is ingericht in Tibetaanse stijl. Heel fijn hotel, met als enige minpuntje misschien dat de matras hard was. De mensen die in een westers hotel sliepen hadden daar geen last van, maar die hadden dan weer minder het Tibet gevoel in hun kamer.

Website reisbureau: http://www.tibettravel.com

Website hotel: http://www.shambhalaserai.com/html/Shambhala-palace-1.html