Maandag 3 januari, op weg naar Mission Beach

Na een lange nacht (Amber was tot 00.30 uur aan het spoken) hebben we vanmorgen onze spullen bij elkaar gepakt en gingen we op weg naar Mission Beach. Het plan dat we hadden gemaakt was om een B-route te nemen, via Paluma National Park en de Wallaman watervallen. En wat ze hier een B-weg noemen, zou bij ons niet eens op de kaart staan aangegeven, maar dat wisten we toen nog niet…

Na een uurtje rijden over de Bruce Highway (de snelweg die we al de hele vakantie volgen van zuid naar noord) namen we de afslag naar Paluma. Het eerste gedeelte ging goed, via een slingerweg omhoog kwamen we bij onze eerste stop, Little Crystal Creek, een waterval die onder de mooi aangelegde weg uitkomt. Het was een prachtig gezicht en veel mensen waren er aan het zwemmen. Wij wilden ook wel, maar uiteindelijk vond ik het met alle rotsen en snelstromende water te gevaarlijk met de kinderen en we hadden nog een heel programma voor de boeg. Zonder natte voeten vervolgden we onze weg naar het uitkijkpunt McClelland. Wat waarschijnlijk een prachtig uitzicht geeft bij helder weer was voor ons een beetje een teleurstelling, we zaten namelijk midden in een wolk, dus we zagen NIETS!

Gelukkig lag er nog veel meer op onze route, dus gingen we snel verder op weg naar het meer Paluma. Maar ook dit feest ging niet door, de weg was afgesloten. Dan maar meteen door naar de Wallaman watervallen.

We vervolgden de weg, die ineens overging op een grindweg, iets minder comfortabel, zeker aangezien er grote en diepe geulen in de weg waren van het water dat er door heen had gelopen. Wat waren we blij met onze 4x4 auto! We reden door het regenwoud en zagen ongelofelijk mooie natuur, prachtige vogels, kakatoes (die je bij ons alleen in kooitjes kent), dwerg pagagaaien, een soort kalkoenen en nog veel meer!

De weg werd steeds ruiger, we moesten steeds vaker door het water rijden om de weg te vervolgen, en nadat we 2 uur hadden gereden kwamen we bij een kreek uit waarvan we niet zeker wisten of we daar wel door heen konden, zo diep was het water. Arjen stapte uit en liep door het water heen, met een stok in zijn handen om de meten hoe diep het was, en daarna weer terug naar de auto om te meten hoe hoog de auto was. Het zou krap worden, maar het alternatief was dat we 2 uur terug moesten rijden om vandaar uit een nieuwe route te nemen. Daar zagen we nogal tegenop, dus op hoop van zegen namen we de gok. En gelukkig ging het goed, met de adrenaline nog in ons bloed reden we verder. En daar zagen we ineens kangaroes langs de weg staan, gewoon in het wild! En we konden nog mooie foto’s nemen ook. Weer een half uur en wat modderpoelen verder, kwamen we bij de volgende kreek en toen… bleek dat het water tot over onze knieën stond, dit was echt te hoog, en daarbij stroomde het water ook hard, heel hard. Een te groot risico om te nemen, dus moesten we toch nog terug! En we waren al 2.5 uur onderweg, dus dat was een lange rit, maar het was niet anders en het betekende alle hindernissen weer opnieuw nemen.

We vroegen nog wel aan de plaatselijke kluizenaar of er een alternatieve route was, maar die bleek ook niet goed begaanbaar, dus zat er niets anders op dan terug te gaan naar de Bruce Highway en vanuit daar (Rollingstone) verder te rijden.
De terugweg ging iets sneller omdat we dit keer geen foto’s maakten, het was namelijk ontzettend hard gaan regenen. Zelfs zo erg dat de beekjes die we op de heenweg niet eens spannend vonden ineens in kolkende watermassa’s waren veranderd. Eentje was zelfs zo diep geworden dat we hem eigenlijk niet hadden moeten nemen, maar ja, we hadden geen keus, want we konden anders geen kant op!

Na 2 uur terugrijden hadden we dan toch alle obstakels weer overwonnen en vervolgden we onze weg via Ingham naar de Wallaman watervallen. Deze weg was goed begaanbaar en ook hier zagen we heel veel mooie dieren, een hele grote hagedis, tientallen dwergpapegaaien, kalkoenen en ander mooie vogels. En toen, eindelijk, het was inmiddels 16.30 uur (we waren om 9.30 uur vertrokken) kwamen we aan bij de Wallaman watervallen. En gelukkig, het viel niet tegen. Zeker niet zelfs, het is een prachtige waterval, een single drop (enkele straal) van 268 meter hoog. Vanuit het uitkijkpunt zie je de waterval neerkomen in het regenwoud, en ook zagen we nog wat kleinere watervallen. Echt paradijselijk, en ze zijn nu nog mooier omdat het zoveel heeft geregend, is die regen toch nog ergens goed voor! En het mooie was dat het nog droog was ook, pas toen we weer bijna bij de auto kwamen begon het te stortregenen, maar toen zaten we al snel weer droog.

We hadden dus de hele dag in de auto gezeten, en nu moesten we ook nog 2.5 uur rijden naar Mission Beach, ons nieuwe thuis voor de komende twee nachten. En was zijn we trots op onze meisjes, ze hebben zich als engeltjes gedragen, niet gehuild of gepiept, vinden alles prima en spelen lief achterin de auto.

Onderweg naar Mission Beach hebben we ook nog een Cassawory gespot, een soort struisvogel, gewoon langs de weg. Er staan hier om de 50 meter borden dat je voor ze uit moet kijken, maar we verwachten eigenlijk niet dat we er echt een zouden zien. Maar dus toch, we hebben de auto aan de kant gezet en zijn eruit gegaan om foto’s en een filmpje te maken. Helaas was het al bijna donker dus zijn ze niet heel mooi gelukt, maar we hebben het bewijs! Helmaal gelukkig reden we verder en toen zagen we nog een kleine kangaroe in de berm, nog een keer uitgestapt om de foto te maken, maar het was nu echt te donker, dus die moeten jullie maar van me aannemen dat we die hebben gezien.

Om 19.30 uur kwamen we aan in ons hotel, ziet er weer prachtig uit, kamer is prima en het zwembad kijkt uit op zee (voor zover we dat nu in het donker kunnen zien). We gingen snel naar het restaurant om te eten, en ik heb voor het eerst kangaroe vlees op. Het idee is zielig, maar het smaakt heerlijk, al had ik je ook geloofd als je had gezegd dat het een malse koe was…

En nadat de meisjes in bad waren geweest en we de tas voor morgen in hadden gepakt liggen we nu uitgeteld op bed. De meisjes slapen, en Arjen en ik volgen ze denk ik snel (het is inmiddels 22.00 uur). Morgen hebben we weer een druk programma, dus tijd voor slapen zou Ruby zeggen!

We hebben een geweldige dag gehad, ook al moesten we halverwege omdraaien, de route was geweldig, de ervaring om op zo’n manier door het regenwoud te rijden was onvergetelijk. En hoewel de regen misschien vervelend was, het waren buien, en we zagen ze heel goed aankomen vanuit de auto. Je bent hier echt een met de natuur, je ziet het weer omslaan en dat is echt veel waard. Het was alweer een superdag!