Zondag 2 januari

We stonden op tijd op, vandaag stond Magnetic Island op het programma. Om 8.45 kwamen we aan op de parkeerplaats en toen zagen we net de boot weg varen. Geen probleem, 45 minuten later ging er weer een boot. We kochten eerst de kaartjes, en daarna gingen we naar de informatiebalie om te kijken wat we konden doen op het eiland. Dat viel een beetje tegen, de duik die ik graag wilde maken naar een wrak dat daar zou liggen bleek een dagtrip te zijn die om 6 uur ’s morgens al vertrekt. Die kon ik dus vergeten, en ze vertelden me eerlijk dat het zicht dicht bij de kust niet zo goed is, dus duiken schrapte ik van mijn lijstje die dag. Wat konden we verder doen? Een auto huren was een van de opties, maar alle auto’s met een dak waren uitverhuurd, en ze verwachten regen. Regen?!?! Ja, dus, dit eiland heeft 320 zondagen per jaar, en uitgerekend vandaag zou het gaan regenen. We hoopten op het beste en bij aankomst op het eiland namen we meteen de bus naar Horseshoe bay. De bus was een attractie op zich. Er zat een dronken vrouw naast ons, erg irritant, maar ook andere minder valide mensen die op het eiland woonden zaten in de bus. Hoe wij wisten dat ze er woonden? Omdat de buschauffeur een van de mannen thuis afzette! Deze man had vergroeide voeten, en lopen ging hem duidelijk moeilijk af, daarbij had hij ook geen schoenen aan. Wij vonden het mooi om te zien dat de chauffeur omreed om hem voor zijn deur af te zetten, dat is nou de goede mentaliteit!

Wij stapten uit bij het koala park, echter hadden we het verkeerd begrepen en bleek dit wederom een dierentuin te zijn, met dezelfde opzet als Billabong waar we gisteren waren, en niet een park waar ze in het wild leven. En hoe leuk ik het ook vond om met een koala te knuffelen, ik hoefde dat niet twee dagen achter elkaar te doen. We liepen dus het laatste stukje naar de zee om te gaan zwemmen. Aan deze kant van het eiland was een kwallennet zodat je veilig kon zwemmen. Arjen ging met Ruby het water in en Amber en ik bleven kijken, en zo zagen we de donkere wolken snel dichterbij komen…Arjen voelde de bui ook al aankomen en nam Ruby mee naar het strand, nog net op tijd konden we alle spullen bij elkaar rapen voordat de stortbui begon. En deze bui bleek langer te duren dan we hoopten. En daar stonden we dan, onder een afdakje met z’n allen. Niet echt ons idee van een leuke dag, dus een half uur later pakten we de bus terug naar de boot. De enige die enorm genoot van de plassen en de (warme) regen was Ruby, die mocht (nog in haar badpak) springen en spatten in de plassen en had de tijd van haar leven!

En hoe jammer ook, om 12.15 uur zaten we weer op de boot terug naar Townsville, en geloof het of niet, hoe dichter we bij het vaste land kwamen (slechts 8km van het eiland) hoe blauwer werd de lucht, en bij aankomst bleek dat het geen druppel had geregend in Townsville!

We gingen naar het hotel en sloten allemaal voor een uurtje onze ogen, en toen de kinderen wakker waren heb ik ze meegenomen naar het zwembad waar we de rest van de middag hebben gezwommen. Er waren nog een paar andere families met kinderen in de leeftijd van Ruby en daar had ik leuke aanspraak mee. Het waren allemaal Australiërs, en ik moet zeggen, dat is toch wel een heel vriendelijk volk!

’s Avonds aten we weer in het restaurant van het hotel, en zagen we de (zeer grote) vleermuizen overvliegen, net als papagaaien en andere tropische vogels. We hebben het zo slecht nog niet hier!