Alweer een jaar getrouwd!

Gisteren waren we een jaar getrouwd! Wat gaat de tijd toch snel! En wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar. Maar echt tijd om daar bij stil te staan hadden we niet. Barbara en Bas zijn vrijdag aan het einde van de middag weer terug gekomen in Hong Kong, dus stonden er anderen dingen op het programma.

Vrijdagavond heb ik samen met Arjen gegeten bij een private kitchen met onze at home groep.
Het concept private restaurant is hier een begrip. Je reserveert met een groep een kamer waar je met je eigen gezelschap eet wat de pot schaft. Vanaf 20 uur werden er borrelhapjes geserveerd in de huiskamer en daar waren ook de andere groepen aanwezig. Vervolgens verplaats je je door de keuken! naar boven waar je in je eigen kamer plaatsneemt. Het restaurant heeft geen drankvergunning, dus kun je je eigen wijn meenemen wat zij uitschenken. Een erg leuk concept. Helaas vonden wij het eten niet zo bijzonder dat er werd geserveerd, maar de sfeer was erg gezellig. Het was leuk om te zien welke mannen er bij de vrouwen hoorden. Mimi de lerares had een soort "wie ben ik" bedacht waarbij elk stel een bekend stel uit hun land voorstelden. Wij waren de Philips broers Anton en Gerard. Als je raadde wie ze waren kreeg je een kleinigheidje uit het land. Wij gingen naar huis met Franse mosterd en Lu koekjes en een dollarbiljet uit de USA. Al met al een hele gezellige avond.

En zaterdag was het dus onze trouwdag. Deze dag begonnen we met een ontbijtje, want er stond een sportieve ochtend op het programma. We hadden met z'n vieren een speedboot gehuurd om te gaan waterskien en wake boarden. Barbara en ik hadden meer vertrouwen in onze ski techniek dan in onze wake board techniek. De waterski's kwamen uit de schuur en toen de spinnenwebben er af waren gehaald (ja, het is ontzettend old fashion om te waterskieen hebben we geleerd) konden we vertrekken. Ik mocht de spits afbijten en was helemaal trots dat ik meteen uit het water kwam en er achter kwam dat dit iets is dat je niet verleerd. Ik kwam zonder problemen in en uit de hekgolf en het ging gewoon supergoed! Bedankt papa dat je ons de mogelijkheid hebt gegeven om dit te leren, het blijft geweldig!! Na mij was Arjen aan de beurt op zijn wake board. Hij had het een paar weken geleden al eens gedaan, maar vertelde wel dat het moeilijker was dan hij had verwacht. Ik ging er dus ook niet van uit dat hij meteen uit het water zou komen, maar dat deed hij dus wel! Meneer ging als een voleerde wakeboarder over het water. Nu was de lat natuurlijk wel hoog gelegd voor Bas. Die had heel vroeger ooit een keer een poging gewaagd, dus het werd spannend. Na een paar keer oefenen lukte het bas ook om uit het water te komen en na wat aanwijzingen van de instructrice ging ook Bas buiten de hekgolf en kon hij steeds beter bochten maken, de held!! Ook Barbara bewees dat je waterskieen niet verleerd, ze kwam in een keer uit het water en stond weer net als jaren geleden achter de boot te stralen! En toen kwam het gedeelte dat ik overmoedig werd. Dat wakeboarden zag er helemaal niet zo moeilijk uit. Ik kon ook waterskieen, dus waarom niet op zo'n wakeboard? Nou inmiddels weet ik waarom (OMDAT HET MOEILIJK IS). Vol goede moed had ik het board aan en lag ik in de eerste positie. Maar dit was hele andere koek dan het skieen. De hele techniek is anders!! Om een lang verhaal kort te maken. De hendel werd steeds met veel kracht uit mijn handen getrokken door de boot en opstaan was helemaal niet im frage. Toen ik volledig gesloopt en mijn armen ongelovelijk veel pijn deden besloot ik te stoppen. Dit was niet mijn ding. Ik heb de waterski's ondergebonden en heb nog even mijn zelfvertrouwen teruggewonnen door te laten zien dat ik dat wel kan!

Na 2 uur varen en sporten waren we allemaal redelijk moe. Thuisgekomen zijn we in het zwembad gesprongen om het zout van ons af te spoelen en vervolgens gingen we naar Jan Willem en Quirine. Dat is een Nederlands stel dat we in Nederland al hadden ontmoed en die rond dezelfde tijd als wij naar HK zijn verhuisd. Jan Willem is een oud huisgenoot van Bas, en die wilden elkaar graag weer eens zien. De eerste week dat ze hier waren had Jan Willem geen tijd, dus stond het voor gisteren op het programma. Ze wonen aan het strand van Repulse Bay en na het bezoekje zijn we nog even naar de tempel op het strand gelopen en langs de boulevard.

Helaas komt aan alle goede dingen een einde, en dus werd het tijd om naar het Centrum te gaan zodat B&B in konden checken voor hun vlucht terug. Gelukkig hadden we nog genoeg tijd om daarna Sushi te gaan eten. Een gerecht dat we allemaal heerlijk vinden :) Tja, en toen werd het toch 21 uur en moesten we afscheid van elkaar gaan nemen. Gelukkig zien we elkaar snel weer terug, want over twee maanden kom ik al naar Nederland.

Bar en Bas, het was supergezellig dat jullie er waren, tot snel!