Miljonair af....

We zijn geen miljonair meer....het betalen met biljetten van 100.000 rps is over en etentjes van 1.000.000 rps zijn ook over, we zijn weer terug in Hong Kong. Zondag zijn we na de massages (ik 's morgens, Arjen 's middags) vertrokken naar het vliegveld. We hadden wat extra tijd genomen omdat we een beetje hadden gesmokkeld met ons visum. Het zit zo, als je Bali inkomt moet je een visum kopen, of voor 7 dagen, of voor 8-30 dagen. Dit visum moet je met US dollars betalen. Hoewel Arjen erg slim was geweest om Dollars mee te nemen had hij niet genoeg dollars meegenomen om 3 visa voor 8-30 dagen te kopen. En als je naar de tijd ging kijken dan waren we theoretisch precies 7 dagen op Bali (kijk je naar dagen dan zijn het er 8). We hebben dus het risico genomen om een visum voor 7 dagen te kopen. En je kunt zeggen wat je wilt over Balinezen, ze zijn wel scherp. Ze hadden meteen door dat het visum verlopen was en dus kwamen we niet door de duane. We moesten ons melden bij het hoofd duane en die had werkelijk geen enkele boodschap aan het feit dat wij met uren rekenden ipv dagen. Ook mijn beste "ik ben blond en snap het echt niet" act had geen enkel effect. We moesten een boete betalen. We hadden geen rps meer, dus Arjen moest eerst terug naar buiten om te pinnen en na het betalen van de boete (12 euro per persoon!!) konden we toch door de duane. En de grap van het hele verhaal is dat we uiteindelijk goedkoper uitwaren dan als we in eerste instantie het juiste visum hadden gekocht, omdat we slechts een dag te lang zijn gebleven (de boete pp is per dag, dus het is geen aanrader om dit te doen als je langer blijft!)

Op het vliegveld hebben we nog wat gegeten en met een half uur vertraging vertrokken we om 20.00 uur naar Hong Kong. Helaas had de Hong Kong express geen wiegjes aan boord waardoor ik de hele vlucht met een slapende Ruby op de arm heb gezeten. Ze heeft heel even op de grond geslapen, maar dat mocht niet van het personeel, dus maar weer terug in de armen...Na een prima vlucht waren we uiteindelijk om 2.15 uur thuis...

Het grappige is dat Hong Kong nu al echt al thuis voelt. Het helpt natuurlijk dat onze eigen spulletjes hier zijn, maar ook het gevoel bij het huis is zo goed dat het echt een thuis is. Het is dus echt waar, home is where the heart is. En ons hart is op dit moment in Hong Kong.