Zoals de kop al zegt, het is hier druk. Niet dat mama zoveel tijd opeist, maar omdat het Oranjebal morgen is! En ik verander denk ik nooit, want ik heb me natuurlijk ontzettend veel werk op de hals gehaald. Alles wil ik tot in detail geregeld hebben en tja, dan ben je dus druk.
Arme mama heeft nog niet veel van Hong Kong kunnen zien omdat ik steeds bezig ben, maar gelukkig hebben we wel een paar leuke dingen al gedaan.
Maandag arriveerde het nieuwe ledikantje van Ruby. Helemaal gelukkig opende ik het pak, maar helaas...er bleek een groot gat in de zijkant van het bedje te zitten. Waarschijnlijk is er iets heel hards tegenaan gekomen tijdens het transport. We belden meteen Ikea op en die beloofden ons dat ze de volgende dag de gebroken stukken zouden vervangen. Ruby moest dus nog een nachtje extra in haar wieg slapen.
Dinsdagmiddag zijn mama, Ruby en ik naar Causeway Bay gegaan. Hier was ik al vaker geweest om te winkelen, dus ik dacht het wel te kennen. Maar met het boekje in de hand bleek er toch veel meer te zien te zijn dan die winkels!! Causeway bay blijkt ook wel bekend te staan als klein Japan. We hebben heerlijk rondgewandeld, tempels bekeken en bij een klein restaurantje een heerlijke luch gegeten. Nu kun je mij altijd blij maken met sushi, maar deze lunch was erg lekker. Onze kleine Ruby flirte met de ober en wij hebben lekker gegeten. Na de lunch zijn we naar Victoria Park gegaan. Een prachtig aangelegd stadspark met heeeeeeeel veel speeltoestellen (Ruby heeft lekker in de schommel gezeten), maar ook een speciale vijfer waar volwassen mannen met modelboten tegen elkaar racen. We hadden te weinig tijd om het hele park te bekijken, dus we gaan binnenkort nog een keer terug.
Want we hadden een afspraak bij een geluidsstudio. Tijdens het oranjebal worden er drie paardenraces getoond waar de gasten geld op in kunnen zetten. We gaan namelijk geld inzamelen voor de voedselbank in Hong Kong. Ik weet het, ik ben net Natascha Froger...
Nu is zo'n paardenrace op zichzelf al leuk, maar om het NOG leuker te maken hebben we de paarden nieuwe Nederlandse namen gegeven. En dus moest het commentaar opnieuw worden ingesproken. Karel heeft ons geholpen door in Nederland al een mooie introductie in te spreken die we voor de race monteren. En we hebben ontzettend gelachen met de stem, die natuurlijk geen woord Nederlands spreekt en die Jolante Kabau van Kasbergen uit moest spreken, en Jan Marijnissen, of Edwin de Roy van Zuidewijn! We hebben groot respect voor deze man gekregen, hij heeft het supergoed ingesproken. Verder hebben we nog wat beelden gemonteerd om een echte oranjesfeer te creeren! Het moet nu goed gaan komen!
Woensdag was het tijd om naar het strand te gaan. Voor jullie beeldvorming , wij kijken uit op het strand, zien elke dag mensen zwemmen, lopen, relaxen etc. Maar verder dan kijken vanaf het huis waren we nog niet gekomen. Sterker nog, we wisten niet eens hoe we er moesten komen. Daar moest dus maar eens verandering in komen. Ruby werd weer in de buggy gezet, het lunchpakket voor Ruby werd klaargemaakt en ingepakt en we konden vertrekken. Nu lijkt het strand dus heel dichtbij, maar er loopt geen pad van ons huis naar het strand. We moesten dus helemaal omlopen. Na ongeveer 20 minuten lopen arriveerden we op het strand. Moet zeggen, ziet er mooi uit! Het is een heel breed strand met mooie douches, schone toiletten en als kers op de taart een mooie tempel met zoveel budda's, beelden en wierook als je maar wilt! Ook staat er een splinternieuw winkelcentrum waar helaas nog geen winkels inzitten. De bouw heeft heel lang stilgestaan, maar ik geloof dat ze nu verder gaan, dus wellicht binnenkort een heus winkelcentrum op loopafstand.
Amy is deze week naar de immigratie geweest om haar papieren in orde te maken en met het getekende contract heeft ze uren gewacht op alle stempeltjes. En toen...bleek dat op de electriciteitsrekening (die we als bewijs dat we hier wonen) niet townhouse C staat maar Flat C. In mijn beleving is dat hetzelfde, maar daar dacht de ambtenaar in kwestie anders over. Het contract moest dus aangepast worden en opnieuwe ingedient! Donderdag zijn we dus naar het bureau gegaan om het contract aan te passen. En toen we toch in Sheung Wan (een wijk) waren hebben we er maar meteen een leuke stadswandeling aan vast geknoopt.
Eigenlijk meteen om de hoek bij het bureau ontdekten we een theewinkel. Hier werkten twee wat ouderen mannen die ontzettend aardig en behulpzaam waren. De thee lag los in grote bakken en toen ik uit had gelegd wat ik lekker vond kregen we allemaal soorten thee te zien/ruiken. We kochten groene thee en Jasmijnthee. De thee werd nog op een ouderwetse weegschaal gewogen en meteen vacuum verpakt. Ik was ook nog op zoek naar thee waar je rustig van wordt (kan ik wel gebruiken en Arjen ook) en vroeg dus naar Camille thee. Dat hadden ze niet, maar de Chinezen drinken Oolu thee om kalm te worden. We werder gevraagd om te gaan zitten om de thee te proeven. Een hele theeseremonie volgde en we dronken de heerlijk thee. Ondertussen vertelden de mannen over hun eigen theeplantage in China en hoe ze de thee drogen en roosteren. Ruby zat te snoepen van een stukje cake dat ze had gekregen en ondertussen was ze aan het flirten met een van de mannen. Ja lieve mensen, onze dochter weet nu al hoe ze mannen om haar vingertje moet winden. Lief glimlachen, wegkijken, beetje verlegen doen en dan weer terugkijken met een big smile, het werkt elke keer weer :) En ze heeft er overduidelijk lol in om het te doen.
Met twee tassen vol thee vervolgden we onze wandeling door Sheung Wan. Deze wijk blijkt vol te zitten met theewinkels en winkels waar ze gedroogde kruiden verkopen die genezende werking heeft, dat wil zeggen, volgens de Chinezen, er zat ook gewoon oregano in een bak waar ze bij verelden dat het in combinatie met roze rozenthee erg goed is om 2-4 kilo af te vallen in en maand. Maar goed, het ziet er wel erg mooi uit allemaal en je voelt je echt in China als je door zo'n wijk loopt.
Gisteravond had ik het eindejaarsetentje van mijn hockeyteam. Het was bij Patou thuis in Stanley. Ik dacht dat wij het mooiste huis van Hong Kong hadden, maar zij hebben echt een heel mooi huis (niet dat dat van ons niet mooi is hoor, ben er nog steeds extreem gelukkig mee, maar pfff wat was dat huis van Patou mooi). We waren met 26 dames en het was erg gezellig. Een aantal dames kende ik nog niet omdat ze de afgelopen maanden niet mee hebben gehockeyd (ivm zwangerschappen, blessures, reizen etc.) en er zaten hele leuke meiden bij.
En inmiddels is het vrijdagmorgen en lig ik ietwat brak op bed eindelijk deze blog weer bij te werken. Mama is aan het relaxen beneden en Ruby ligt naast mij heerlijk te slapen. Morgen de grote dag, het Oranjebal. Ik hoop maar dat het net zo mooi wordt als dat we het hebben bedacht!
De volgende keer zal ik jullie alles vertellen. Nu eerst nog maar even relaxen.....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten