Shanghai

En als je denkt dat we na zo'n week sightseeing er wel klaar mee waren, dan heb je het mis. Want we hadden welgeteld een paar dagen om tot rust te komen voordat de volgende trip begon.

Zondag hebben we echt niets gedaan, maar maandag begon mijn "gewone" leven weer even, met een bezoek aan de kapper en het ophalen van mijn zonnebril die ik (stom stom stom) in de rugtas van de amazing race had laten liggen.

Dinsdag zijn papa en ik samen mee geweest naar de zwemles van Ruby en daarna heeft Ruby nog gespeeld bij de football club. En 's middags moesten we de koffer al weer pakken, want we gingen naar Shanghai!

Aan het einde van de middag stapten we in de bus die ons naar de airportexpress bracht, daar checkten we in en stapten we op de trein. Echt heel fijn dat je je spullen niet mee hoeft te zeulen naar het vliegveld, zou voor Amsterdam ook nog wel een idee zijn, maar dat terzijde. De vlucht had een uur vertraging, maar dat vertelden ze pas toen we allemaal al in het vliegtuig zaten, dus we hebben er wat langer over gedaan, maar gelukkig ging de werkelijke vlucht heel snel.

Aangekomen op het vliegveld namen we een taxi naar het hotel dat bij ons pakket zat. Arjen was inmiddels vanuit Beijing gekomen en was er al. Helaas viel het hotel op z'n zachts gezegd nogal tegen...harde bedden, personeel dat geen Engels sprak, gaten in de handdoeken en een ontbijtbuffet dat bestond uit twee keuzes, soort nassie of een hard gekookt ei. Zelfs de koffie was oploskoffie waar al melkpoeder bij in zat. Kortom, geen succes, maar ach, het was maar voor 3 nachten. En na wat rondlopen vond papa een cafe met twee plastic stoeltjes buiten, dus met terras. Dit werd onze stamkroeg voor de komende dagen!

Aangezien ze om 7 uur 's morgens al begonnen te werken aan het gebouw naast ons was papa op tijd uit z'n bed gedrild. en Arjen had ook al vroeg afspraken, dus ook ik was op tijd wakker. Aan de hand van een lijst die ik van verschillende mensen had gekregen had ik een programma samengesteld. We begonnen in de French Consession, een prachtige wijk met lanen vol bomen en leuke boutiques. Eerst maar eens op zoek naar een terrasje waar we konden ontbijten. Toen de eerste broodjes in de buik zaten belden we Remi. Een vriend van mijn zus die in Shanghai op de Expo werkt en die ons heeft geholpen aan kaarten en toegang tot paviljoens. Hij bleek niet heel ver van ons vandaan te zitten dus namen we een taxi naar zijn werk. Erg leuk om hem te ontmoeten en daar kregen we ook meteen de toegagnskaarten. Wij waren klaar voor donderdag!

Maar eerst stond Shanghai nog op het programma, Remi heeft ons een paar goede tips gegeven waar naartoe te gaan, en volgzaam als we zijn hebben we een taxi gepakt terug naar de French Consession. Daar was een oude hutong (volkswijk) helemaal gerestaureerd en vol met leuke winkeltjes en....terrasjes. Het was papa's hemel, hij had zelfs keus waar hij op het terras wilde zitten. Dus werden de stoelen met elkaar vergeleken en uiteindelijk een leuk terrasje uitgezocht.

Na de lunch werd het toch echt tijd om te shoppen, dus vertrokken we naar een markt, alhoewel het meer een winkelcentrum dan een markt was. Maar het idee is hetzelfde, goedkoop shoppen! Al op de begane grond vonden we prachtige Uggs voor weinig, de eerste slag was geslagen. En na lang zoeken en onderhandelen vond ik ook de perfecte handtas. Nadat we voor papa twee zonnebrillen hadden gekocht was het wel een beetje op daar. Er was veel van hetzelfde, dus was het tijd voor de volgende markt. Daar had ik niet een hele goede uitleg over gelezen, maar ach, wat kon er fout gaan?! Nou, een heleboel, we kwamen in een ander gedeelte van Shanghai uit, waar 4 megagrote gebouwen stonden die ondergronds (via de MTR) allemaal met elkaar verbonden waren. Dit was ook meteen een stuk Chinezer, we werden meteen aangesproken door een mannetje die ons wel zou helpen naar de winkel die we zochten (zochten we iets?). Achterlijk hard liep het mannetje voor ons uit en daar stonden we, in een gebouw, 4 keer zo groot als de bijenkorf, vol met winkels met TROEP! Echt, alles was lelijk, en daar was heel veel van. Toen ik zei dat ik het niet kon vinden kwam er als een duivel uit een doosje een ander mannetje aan die me volledig begreep en vertelde dat hij wel mooie kinderkleding had. Dus in draf weer achter dit mannetje aan, de anderen bleven ook volgen, dus ons "groepje" werd steeds groter. Aangekomen in het tweede winkelcentrum (met nog meer troep, en nog meer Chinezen) was papa er klaar mee, hij ging op een stoel zitten en ik liep nog achter het mannetje aan. Hij had nog steeds geen mooie spullen laten zien na 3 winkeltjes, en toen was ik er ook klaar mee. Ik heb me weer bij papa gevoegd en toen zijn we samen zo snel mogelijk vertrokken!

Om tot rust te komen lieten we ons bij de Bund afzetten, de boulevard van Shanghai, met een prachtig uitzicht. Daar hebben we een broodje gegeten en even rondgelopen, en toen waren de knollen wel op. Tijd voor een taxi naar het hotel. We zaten net in de taxi toen we er achter kwamen dat we de tasjes met aankopen hadden laten staan bij de broodjeszaak, dus konden we weer terug! Gelukkig stonden ze er nog en konden we alsnog naar het hotel om even uit te rusten.

Arjen had de hele dag afspraken en belde dat hij ook 's avonds met klanten ging eten, dus vertrokken papa en ik samen naar Mr. & Mrs. Bund om te eten. Een erg leuk restaurant met een geweldig uitzicht over Shanghai. Na het eten hebben we nog even gezeten op het terras dat erbij hoorde en toen toch echt naar het hotel terug, donderdag was een drukke dag!

Arjen had eerst nog een afspraak, niet ver van de expo vandaan, dus zijn we met z'n drieen in de taxi gegaan en papa en ik hebben ontbeten in een kroegje in de buurt terwijl Arjen aan het werk was (verschil moet er zijn).

Rond 10.30 waren we er klaar voor, we vertrokken naar de expo, de eigenlijke reden voor de trip! Remi had een mooi programma voor ons samengesteld dat om 15.45 uur begon, dus tot die tijd konden we zelf rondlopen. We begonnen aan de kant waar de minder populaire paviljoens stonden, waaronder Rotterdam. Helaas bleek dat paviljoen niet echt de moeite waard te zijn. Eigenlijk was het nogal een genante vertoning, er stond een Chinees die wat vertelde in het Mandarijn, toen begon er een film die je vanaf de tribune niet goed kon zien, er kwam een soort regen met figuurtjes erin, maar ook dit stond in spiegelbeeld als je op de tribune zat, en toen was het voorbij. Niet echt iets om trots op te zijn vonden wij.

We vertrokken daarna dan ook naar de boot die ons naar de overkant zou brengen. En daar begon het gedonder al, wachttijd van 1.5 uur!! Gelukkig viel het uiteindelijk mee, we hebben "maar" een uur in de rij gestaan voordat we veilig en wel aan de andere kant van de rivier stonden. En daar begon het feest. Het was inmens groot, want, volgens goed Chinees gebruik moet alles natuurlijk groot, groter, grootst en daar hebben ze zich keurig aan gehouden! Er was wel een groot verschil in de paviljoens, sommigen waren prachtig, en anderen waren schrikbarend lelijk. Waar we ons ook over verbaasden was dat er landen tussen stonden die rond komen van ontwikkelingshulp, maar dan wel een paar miljoen hebben om een paviljoen neer te zetten, heel bijzonder.

En dan de mensen, waarschijnlijk heel logisch, maar we hadden het niet zo verwacht. Er waren namelijk zeker 95% Chinezen. Op de een of andere manier hadden wij in ons hoofd dat er ook westerlingen op af zouden komen, maar als het al 5% was dat er rondliep dan is het veel. En Chinezen kunnen een ding heel goed, en dat is in de rij staan. Dat deden ze dan ook vol overgave. Eerst 's nachts vanaf 24.00 uur tot 09.00 uur om kaarten te bemachtigen voor de paviljoens die een gelimiteerd aantal bezoekers toelaten. En dan vervolgens nog om de paviljoens in te komen. Schrik niet, de rij voor Saoudi Arabie was 9!!! uur, die voor Japan 6 uur, en die van China ook zo'n 6 uur. Ik zou er niet aan moeten denken om zo lang in de rij te moeten staan, maar zij hebben het er blijbaar voor over.

Wij zijn voordat ons programma begon een paar paviljoens ingeweest waar geen rij voor stond, zoals Noord Korea. Bijzonder om te zien dat ze het land voorspiegelen als een paradijs voor de mensen (stond er letterlijk). Vraag me dan toch af of die Chinezen dat geloven of dat ze, net als wij, erg moeten lachen om zoveel propaganda. Ook de landen uit het midden oosten waren niet druk, dus spiekten we even bij Afganistan (moeten die niet een land opbouwen?), zagen we hoe een aantal Chinezen bijna met elkaar op de vuist gingen voor een stapeltje gratis ansichtkaarten bij Syrie, en keken we hoe de muur van piepschuim los liet bij Palestina.

En toen was het dan echt tijd om te beginnen met ons programma. Remi had een prachtig programma samengesteld, we waren VIP's en konden overal doorlopen als we het bewijs hiervan hadden laten zien. Erg fijn kan ik melden! We begonnen met Marokko. Die hadden er echt werk van gemaakt, prachtige tempel nagebouwd met van binnen allemaal kamertjes waar ze lieten zien wat er allemaal gemaakt wordt in Marokko (zoals tappijten en kleding).

De volgende stop was Taiwan. Dit was een paviljoen dat maar 4000 mensen per dag binnen liet (de dag dat wij er waren waren er 800.000 bezoekers, de zaterdag erna 1.200.000). De mensen die hier binnen kwamen hadden dus al de hele nacht in de rij gestaan voor de kaarten. Wij gelukkig niet, wij hoefden slechts 10 minuten te wachten op onze rondleiding. De rondleiding begon op de bovenste verdieping waar we een 4D film over Taiwan kregen te zien (inclusief geur en voelen). Ik werd meteen enthousiast over het land, dus dat deden ze goed :) Vervolgens gingen we naar een enorme koepel waar een soort luchtballon was nagebouwd, maar dan digitaal. Hier stonden 40 panelen voor, voor iedereen een, en daar konden we een virtuele wensballon kiezen (gezondheid, geluk, geld, etc.). Toen iedereen gedrukt had werden de ballonnen opgelaten op het scherm. Echt mooi bedacht en uitgevoerd. De tour eindigde in de kelder waar we een kopje Taiwaneze thee kregen en keken naar een optreden van een bandje. Het theekopje kregen we mee naar huis, net als een goodiebag met noodles (?!) zakdoekjes en een verstuiver voor water. Leuk hoor, van dit Thaiwanezen.

Wij vertrokken vervolgens weer naar het volgende paviljoen, China! Dit prestigieuze paviljoen stond voor iedereen hoog op z'n verlanglijstje, en wat heerlijk om als VIP behandeld te worden. Terwijl we de rijen mensen zagen werden wij letterlijk via de rode lopen binnen gehaald en konden we zonder wachttijd het paviljoen bekijken. Het was zeker een mooi paviljoen, met bovenin een film geprojecteerd op de muur waarbij je het dorpsleven in China van een paar honderd jaar geleden zag. Vervolgens liepen we naar een zaal met een moderne film waarbij het leek of er echt mensen in hokjes stonden te douchen. Na deze show liepen we naar beneden en langs de weg hingen allemaal schilderijen, gemaakt door kinderen, leuk, maar na 10 schilderijen had ik dat wel een beetje gezien moet ik zeggen. We kwamen uit bij een t-splitsing waar we de keus hadden om in de rij te staan voor een attractie waarbij je met een karretje langs wat kunst gaat, of dat je er langs loopt. Wij kozen voor het laatste! Beneden was het paviljoen helemaal gericht op (groene) energie, heel goed, maar was ik niet zo in geinteresseert. En via de souvenirswinkel stonden we weer buiten. Het was inmiddels donker geworden en alle gebouwen waren prachtig verlicht.

Papa was op, en om eerlijk te zijn Arjen en ik ook wel, maar er stonden nog 3 paviljoens op het programma. Aangezien we wat eerder begonnen waren aan het programma en niet zo heel lang in de paviljoens bleven hadden we tijd om even uit te rusten. Arjen en ik wilden toch het paviljoen van Hong Kong nog even bezoeken en papa ging rechtstreeks naar Indonesie en die zouden we daar treffen.

De rij voor Hong Kong was achterlijk lang, en daar hadden we geen zin in, dus hebben we er een rondje omheen gelopen en toen vertrokken ook wij naar Indonesie. Daar aangekomen kwam ook net papa aangelopen, die had een kleine omweg gemaakt! Het paviljoen was leuk, maar niet heel speciaal, meer een museum met oude kunst. En na de bezichtiging hebben we daar een bord bami gegeten, niet echt heel lekker, maar we hadden honger, dus het ging er best in. Inmiddels was het redelijk afgekoeld, en we waren allemaal moe, dus zijn we in rap tempo doorgelopen naar het paviljoen van Spanje.

Dat was erg mooi gemaakt, zowel van buiten als van binnen. Bij binnenkomst stond je in een soort tunnel en op alle muren werd een film vertoond. Daardoor leek het of je tussen de stieren in Pamplona staat, of tussen de paarden loopt, of samen met een prachtige flamenco danseres danst. Iets verderop hadden ze een reusachtige baby die bewoog. Kortom, een erg mooi paviljoen.

En we sloten af met het Nederlandse paviljoen. Dit is heel anders opgezet dan alle andere paviljoens, alles is open en er staan schaapjes die als stoeltjes worden gebruikt. Er werden poffertjes, kroketten en frikandellen verkocht, en het paviljoen bestond uit allemaal verschillende Nederlandse huizen in verschillende architectuur. Binnen in de huizen stonden typisch Nederlandse dingen zoals de tiara van prinses Maxima die ze droeg op haar huwelijk, een ander huisje had Nijntje en bij weer een ander stond Armin van Buuren te draaien. Kortom, ze probeerden Nederland zo goed mogelijk neer te zetten.

In het paviljoen troffen we Remi nog even om hem te bedanken, en hij gaf ons een rondleiding daar. En toen konden we echt niet meer, de voeten waren op, het hoofd zat vol van alle nieuwe indrukken, kortom, tijd om naar huis te gaan! Het was inmiddels ook al 2100 uur, dus we hadden ons best gedaan.

De uitgang vinden was nog best een uitdaging, zeker omdat we nog een heel stuk moesten lopen, maar na een kwartiertje zaten we dan echt in een taxi naar het hotel. En wat vonden we van de Expo? Ik ben blij dat ik geweest ben, vond het heel indrukwekkend om een keer te zien. Maar ik hoef niet nog een keer naar een expo, en als ik het niet had gezien was het jammer, maar geen drama.

En zo dachten papa en Arjen er ook over, we hebben ons af laten zetten bij ons stamcafe om nog een biertje te drinken en daarna zijn we lekker gaan sapen.


Vrijdagmorgen had Arjen weer vroeg een afspraak en wij bleven liggen, even uitrusten, we hadden tenslotte vakantie. Toen Arjen terug kwam van zijn werk pakten we een taxi naar de oude stad van Shanghai. Werkelijk prachtige oude huizen, helemaal gerenoveerd, met van die typische Chineze daken. Alleen jammer dat het alleen voor de toeristen was, daardoor kwam het op mij heel plastic over. En oh....alsof we nog niet genoeg Chinezen hadden gezien zag het er zwart van de mensen. We werden gillend gek, dus hebben we snel foto's gemaakt en een knuffel voor Ruby gekocht, en toen zijn we wat rond gaan lopen in de buurt. Uiteindelijk wilden we toch wel een terrasje pakken, maar ja, dat was daar niet te vinden. En wat doe je dan? Inderdaad, dan ga je naar een plek waar wel terrasjes zijn. We gingen dus terug naar de hutong in de French Concession, en daar zijn we gebleven tot we terug naar het hotel moesten om de koffers op te halen en terug te gaan naar Hong Kong, naar onze meisjes.

We hebben het erg leuk gehad in Shanghai, en ik ben blij dat ik de stad nu heb gezien, maar het is geen plek waar ik verliefd op ben geworden. Ik weet dat wij een hele goede beslissing hebben genomen door in Hong Kong te gaan wonen!

Zaterdag waren we eindelijk weer bij de meisjes, dit was de eerste keer dat ik vrijwillig zo lang bij ze weg was (toen k in het ziekenhuis lag waren ze ook bij Emy, maar daar koos ik natuurlijk niet voor). Ik had gedacht dat Ruby misschien wel boos zou zijn omdat ik weg was geweest, maar niets was minder waar, ze was erg blij om me te zien, maar meer was het ook niet.