Hard core sightseeing met Han, Marike en Papa

Maar eerst hadden we zaterdag nog het leidens ontzet op South Bay Beach. Net als vorig jaar een prima feestje, niet spectaculair, maar wel relaxed, lekker eten en leuke sfeer. Ook papa had het wel naar zijn zin, behalve dan dat hij door een klein ongelukje kokend hete snert over zijn vinger kreeg. Gelukkig verzachte de biertjes de pijn en werd het toch nog een leuke avond!

Arjen was 's middags thuisgekomen uit Cannes en die zat er aan het einde van de avond best doorheen, en wij moesten de volgende morgen ook vroeg op, dus om 2400 uur zijn we naar huis gegaan om nog wat slaap te vatten.

Van veel slapen kwam echter niets, want 's morgens vroeg landden Marike en Han in Hong Kong. Dit werd een week hard core sightseeing!!

Toen we elkaar eenmaal hadden gevonden op het treinstation begon het programma. Nou ja, ze mochten eerst nog even uitrusten, maar niet te lang natuurlijk, want ze waren er maar een week en Hong Kong heeft zoveel te bieden dat we (ok, ik) geen tijd wilden verspelen. Dus na de verfrissende douche en een kort dutje stapten we allemaal in de auto richting Stanley market. Arjen moest hockeyen, dus die sloot aan toen we na het shoppen neerstreken op een terras. En aangezien het zondag was, en er dus niet voor ons werd gekookt besloten we om 's avonds met het hele gezelschap pizza te eten op het strand. Zo konden ze langzaam in het ritme komen! Het enige nadeel van zondag was dat het heel hard regende 's middags, ik was even bang dat dit de trent van de vakantie zou worden (ook lekker, nodig je mensen uit om in oktober te komen ivm het goede weer, regent het) maar daarna is het de hele maand droog en zonnig gebleven, dus we mogen zeker niet klagen.

Maandagmorgen had ik eerst om 8 uur een werkafspraak, en om 9.30 uur kwamen ook papa, Han & Marike naar de stad waar we als eerste het kantoor van Arjen bezochten. Altijd een fijn afspreekpunt, en door het mooie uitzicht vanaf het kantoor kun je meteen wat vertellen over de stad. Maar uiteraard moest daar gewoon gewerkt worden, dus na een kwartiertje begon de echte tour. Achteraf had ik misschien een paraplu aan moeten schaffen waar ze achteraan konden lopen als herkenningspunt, want na anderhalf jaar Hong Kong blijk ik een echte reisgids te zijn :). De tour begon in Sheung Wan waar we de Western Market bekeken, de Chineze winkels (inclusief een appotheek waar we brandzalf voor papa's zere vinger haalden) en een wet market waar de varkenskoppen nog volledig herkenbaar aan vleeshaken hangen (bah). En de toon werd meteen gezet door Han, we waren namelijk nog niet koud begonnen of hij vroeg wanneer we koffie met een taartje gingen doen?! Deze zin is uiteindelijk denk ik de meest gesproken tekst van deze vakantie geworden, want zonder koffie en een taartje op het terras in het voorruitzicht waren de mannen moeilijk vooruit te branden bij het sightseeen! Maar er zijn ergere dingen, dus de afgelopen maand heb ik meer op het terras gezeten dan in de afgelopen anderhalf jaar bij elkaar!

Na de eerste koffiebreak die we in Soho deden, zodat we met de grootste roltrap ter wereld konden, vervolgde de tour naar de grote Man Mo tempel in Sheung Wan en naar het theewinkeltje waar ik ook met mama een paar keer thee heb gekocht. We vervolgden onze weg naar Central met haar grote shoppingmalls die allemaal met elkaar verbonden zijn (en kriskras hebben we door de winkelcentra gelopen) en natuurlijk brachten we ook een bezoek aan Shanghai Tang, een exclusief merk uit Hong Kong met vrolijke kleuren. De vaders gingen op een stoel ziteen en Marike en ik keken rond. Maar aangezien we allemaal de jackpot nog niet hebben gewonnen was het shopgedeelte niet echt ons ding en dus was het tijd voor lunch, maar ja, na zo'n stuk gebak was er niet echt behoefte aan een grote maaltijd, gelukkig bracht McDonalds uitkomst.

Na de lunch begaven we ons naar een prachtige oude kerk, die ook ik voor het eerst uit de stijgers zag, en vanuit daar was het nog maar een paar stappen naar de peaktram. Als je het zo leest lijkt het allemaal niet ver, maar inmiddels hadden we 4 uur gelopen en iedereen was er wel een beetje klaar mee. We gingen dus lekker zitten in het peak trammetje en lieten ons naar boven brengen waar we getrakteerd werden op een prachtig uitzicht over de stad. Ik kreeg de heren nog net zo ver dat ze de laatste 100 meter naar het look out punt wilden lopen, wat foto's maakten en toen streken we neer op het terras met een lekker drankje. De energie was op, dus na dit drankje zijn we lekker naar huis gegaan om weer even op te laden.

Dinsdagmorgen had ik zwemles met Ruby, dus het ochtendprogramma was vrij voor de gasten. Papa bleef thuis en Marike en Han vertrokken naar Kowloon om zich te storten op de winkels in TST, waar je elke 5 meter wordt aangesproken door een Indier of je een copy watch, copy back of kleding wilt kopen. Han was op zoek naar een lens voor zijn camera en Marike naar een horloge (maar dan wel een echte). Na de zwemles ben ik eerst met de meisjes naar de dokter gegaan, aangezien ze nog steeds heel erg moesten hoesten allebei en duidelijk niet lekker in hun vel zaten, ook niet na 4 hoestdranken en neusdruppels en wat allemaal nog meer. Conclusie, antibiotica voor beiden om die hardnekkige bacterie eens goed uit te roeien! Ben geen voorstander van antibiotica, maar soms moet het gewoon.

Rond lunchtijd vertrokken papa en ik ook naar Kowloon waar we de familie Bellers ontmoeten in Mong Kok, want 's middags stonden de markten op het programma. De bloemenmarkt, de vogeltjesmarkt, de vismarkt en....misschien wel de belangrijkste een kledingmarkt!! Eerlijk is eerlijk, de mannen hebben zich keurig gedragen en lieten ons vrijuit kijken, onderhandelen, vergelijken en kopen. Marike heeft een grote slag geslagen in het aanschaffen van cadeaus voor het thuisfront. Tussendoor lunchten we in een heel lekker restaurantje en keken we onze ogen uit naar alle Chinezen.

Rond 1600 uur waren de heren er wel weer klaar mee, en om eerljk te zijn, Marike en ik ook wel. We vertrokken naar Spasso waar we neerstreken in de loungebanken en onder het genot van een cocktail voor de dames en een biertje voor de heren genoten we van de zonsondergang.

Een beetje rozig, stapten we om 19.30 uur aan boord van de Aqua Luna, een oud zeilschip dat door de haven vaart tijdens de lichtshow. We voeren eerst naar Central, waar nog meer mensen aan boort kwamen, waaronder Arjen en daarna dobberden we door de haven met een drankje in onze handen en een prachtig uitzicht op de lichtshow. Dit zijn van die momenten dat je beseft hoe goed we het eigenlijk hebben, puur genieten! Het vrouwlijke evenbeeld van sterretje uit Oh Oh Cherso was ook nog aan boord, ze had precies dezelfde ster op haar arm getatoeerd, en ik kon het niet laten om er een foto van te maken! Na de lichtshow waren we op, dus tijd om naar huis te gaan.

Woensdagmorgen mochten de gasten wat uitrusten, het was tenslotte vakantie. En voor de lunch vertrokken we naar Maxim's place voor een heerlijke dim sum. De oude Chineze dames komen met karretjes dim sum voorbij rijden en je geeft aan of je dat gerecht wel/niet wilt hebben. Niemand spreekt Engels, dus op de gok bestel je eten. Voor elk gerecht krijg je een stempeltje op je kaart en die kaart reken je vervolgens af. Wat je moet betalen is een grote verrassing, maar leuk is het wel met de grote kroonluchters aan het plafond en de volle zaal. Ik was erg onder de indruk van mijn vader, die de hele vakantie alles heeft geproeft en gegeten, en hij vond het nog lekker ook (nou, ja een aantal gerechtjes).

Na de lunch hebben we de boot naar TST Kowloon genomen, want er was nog niet genoeg gewinkeld :) Marike had dinsdag een horloge gezien en na een nachtje slapen wilde ze hem nog steeds hebben, en Han had zijn cameralens ook nog niet gekocht, dus we hadden een missie. Het horloge was snel teruggevonden en gekocht, maar die cameralens was een ander verhaal. Han kwam er steeds meer achter dat het boeven zijn, die gladde verkopers. Als je eenmaal uitonderhandeld bent over de prijs (en hij in een geval zelfs al had betaald) kwamen ze ineens met een andere lens aanzetten omdat de lens die je wilt kopen niet geschikt zou zijn voor jouw camera. Wat ze je vervolgens voor dezelfde prijs wel willen verkopen is een nepproduct dat niets waard is. Gelukkig is Han niet gek en trapte hij er niet in, maar ja, hij had ook nog steeds zijn cameralens niet. Wel werd hij gek van het hele gevolg (papa, Marike en ik) die in zijn nek zaten te hijgen tijdens het onderhandelen. Dus namen wij wat afstand, en dat was het beste wat me was overkomen, want toen we bij een parfumeriezaak op het trappetje zaten maakte Marike een opmerking dat het allemaal wel oud en stoffig daar was en dat ze allemaal oude parfum hadden. Nu wil het geval dat de parfum die ik al sinds mijn 14de gebruik ineens uit de handel is genomen en werkelijk NERGENS meer verkrijg baar is. Niet in Nederland en niet in Hong Kong. Daar baalde ik natuurlijk stevig van, maar ja, wat doe je er aan. En ineens kwam in me op dat ze misschien bij zo'n oude parfumerie nog wel wat zouden kunnen hebben, en inderdaad ze hadden nog 4 flessen staan. Die heb ik dus maar meteen allevier gekocht (tegen een prima prijs ook nog). Ik heb ook alle andere parfumerieen in die straat nog geprobeerd, maar nergens anders hadden ze ze meer, dus het is goed mogelijk dat ik de laatste 4 parfumflessen Parfum D'ete van Kenzo in Hong Kong heb gekocht!

Zowel Marike als ik waren dus geslaagd, alleen Han ging met lege handen naar huis. Thuis gekomen hebben we weer wat gerelaxed en na het eten was het tijd om naar Happy Valley af te reizen voor de paardenraces. Marike ging helemaal met mij op in het spel en het gokken en de vaders? Die waren we eerst een uur kwijt en toen we ze terugvonden zaten ze op de tribune mensen te kijken, biertjes te drinken en sigaartjes te roken. Gokken? Nee, dat deden ze niet. Gelukkig had Marike de smaak wel snel te pakken en we wonnen ook nog eens bijna elke race, topavond dus. Alleen zetten wij heel veilig in, en dus is je winst dan ook klein. De laatste race haalden we de vaders over om in ieder geval 1 x in te zetten op een paard. Er werd in zakken gegraaid en al het muntgeld kregen we in onze handen gedrukt, dat mochten we van ze inzetten. Allebei kozen ze 1 paard, papa vroeg naar het geluksgetal in Hong Kong en zette 20 dollar in op paard 8. Marike en ik renden naar binnen waar we in de laatste minuut nog net de kaartjes in konden leveren, want de race ging beginnen. Veel oog voor de wedstrijd hadden de vaders niet, en theatraal verscheurde papa het gokbriefje na de race met de woorden, zo deze kan ook naar de paardenslager. Maar.....toen bleek zijn paard gewonnen te hebben! Dus ik met een verscheurd briefje naar binnen om te kijken of ik toch nog de winst op kon halen, en ja hoor, na wat handtekeningen gezet te hebben liep ik weer naar buiten met 180 dollar. Je raadt al wie de taxi betaalde terug naar huis :)

Donderdagmorgen reden we met Arjen mee naar Central waar hij ons bij de MTR afzette, we hadden de dagtrip naar Lantau op het programma staan. Eerst met de metro naar de Tung Chung, van daar met de kabelbaan naar het klooster en de Big Budha (waar we natuurlijk eerst op het terras koffie dronken en een taartje aten) en vervolgens met de bus naar Tai O om de roze dolfijnen te spotten. En Hoera, we hebben ze gezien, dit was de eerste keer dat ik ze zag zonder dat Arjen er bij was, dus er is hoop voor de volgende gasten, ook zonder Arjen is er een kans dat je ze ziet. Het was ook prachtig weer en dan is het sowieso heerlijk om op het water te zijn. Na de boottocht hebben we bij ons vaste restaurant gegeten. We waren de enige gasten, en de man die ons bediende sprak eigenlijk geen engels, dus de communicatie liep wat stroef. Waar we wel heel erg om moesten lachen was dat hij stug elke keer als we wat bestelden de tafels telde en dan het goede tafelnummer opschreef, en dat terwijl er aan de andere tafels niemand zat, dacht hij soms dat hij anders de bestelling naar de verkeerde tafel zou brengen?!

Na de (late) lunch stapten we in de bus naar Mui Wo om daar de boot naar Central te pakken. Ik schrijf het nu natuurlijk allemaal heel snel op, maar het is een redelijk vermoeiende trip, zeker omdat je lang in het openbaar vervoer zit en door de zon op je hoofd de hele dag word je snel rozig. En dat was te merken. Toen we op de boot terug zaten had ik Arjen even aan de telefoon, die vertelde dat we bij terugkomst wel met hem mee naar huis konden rijden. Toen ik dat goede nieuws aan mijn gasten wilde vertellen keek ik opzij en zag ze alledrie in diepe slaap, kon het natuurlijk niet nalaten om daar een foto van te maken! Lekker hoor, zo'n vakantie in Hong Kong, na terugkomst heb je een week nodig om bij te komen....Ik denk niet dat er iemand verbaasd is als ik zeg dat we 's avonds niets meer hebben gedaan.

Vrijdagmorgen ging Han alleen naar Kowloon terug om zijn cameralens te halen, hij dacht dat als hij alleen ging dat dat beter zou werken. Maar ook deze keer werd hetzelfde truucje steeds weer uitgehaald met het verwisselen van de lenzen, dus uiteindelijk besloot hij om het op te geven, de lens wordt gewoon in Nederland gekocht.

Marike en ik volgden een paar uur later en papa bleef thuis, die was wel even klaar met sightseeing. Maar voor Marike, Han en mij stond er nog een zware middag op het programma. We deden mee aan The Amazing race, aflevering Kowloon Tong. Kortgezegd een speurtocht met opdrachten voor volwassenen door een gedeelte van Hong Kong waar ik ook nog nooit was geweest. We werden in teams gedeeld en wij waren team Kowloon city en we kregen groene t-shirts aan. Ons team werd versterkt door Rudolf en Donna Hollander en mede door hun (of eigenlijk, volledig door hun) wonnen we de quizevragen waardoor we als eerste weg mochten. De speurtocht was fysiek zwaar, het was warm, maar ik vond het geweldig. Marike en Han waren minder onder de indruk, 5 man in een team is eigenlijk te veel, en met Rudolf en Donna gingen we te snel door alles heen zodat zij amper doorhadden waar we mee bezig waren. Maar....we hebben wel gewonnen, een mooie beker en de eer konden we mee naar huis nemen. Ik ben helemaal fan van het concept en ik ga de mensen die dit organiseren nu vaker helpen, en ach, hoewel ze de race niet zo leuk vonden hebben ze wel een kant van Hong Kong gezien die je normaal gesproken nooit zou zien, dus alsnog een geslaagde middag!

Voor zaterdag had ik nog van alles op het programma staan, zoals een bezoek aan de 10.000 budha's, maar mijn gasten waren er klaar mee! Ze wilden geen tempel of Budha meer zien, ze wilden relaxen, de koffer inpakken, nog 1 keer naar Stanley om de laatste inkopen te doen en verder niets meer. We zijn toch nog heel even naar het strand geweest om de spullen van het Leidens ontzet terug te brengen en toen we er toch waren hebben we maar meteen een drankje gedronken op de strandtent. En als allerlaatste kreeg ik ze nog 1 tempel in, die op het strand bij Repulse bay. Aan het einde van de dag zijn we nog met z'n allen naar de peak gegaan om daar te eten. En met het uitzicht op alle lichtjes van de stad kwam er aan deze heerlijke week een einde. Na het eten reden we naar de airport express en was het tijd om afscheid te nemen.

We hebben ontzettend genoten van elkaar deze week. Soms de vaders vervloekt om hun gezeur om koffie/taartjes/terrasjes/biertjes, maar waarschijnlijk hebben ze ons vroeger vervloekt toen we steeds zeurden om ijsjes tijdens de vakantie. We hebben veel mensen aan het denken gezet die waarschijnlijk dachten dat de vaders twee oude snoeperts waren met jonge vrouwen, maar vooral hebben we heel erg genoten. Dus via deze weg nogmaals, Han, Marike en papa, bedankt voor een geweldige week, het was een feest!