Een weekje rustig aan?

Tja, zoals je je kunt voorstellen waren we best moe na twee weken de toerist spelen. Tijd dus voor een wat rustiger week, nou ja, min of meer dan...

Zondags voelde ik me al niet zo lekker, dus heb ik het kraambezoekje dat ik af zou leggen maar afgezegd, je wil een pasgeboren baby natuurlijk niet ziek maken. Gaf mij ook meteen de mogelijkheid om op tijd naar bed te gaan.

Maandag had ik de kick off meeting voor het oranjebal. Dat lijkt nog erg ver weg, pas eind april, maar ja, om een spetterend feest neer te zetten moet je wel echt nu beginnen. En het was naast gezellig ook erg vruchtbaar, er is een thema bedacht en de shortlist met locaties is gemaakt, dit wordt een topfeest!! Verder niet zo veel gedaan, nog steeds niet echt lekker, dus weer vroeg mijn bed ingedoken!

Dinsdag was daarentegen wel weer een drukke dag waarbij we begonnen met zwemles, maar oh....wat was dat koud! Na 20 minuten zei Ruby met bibberende blauwe lippen dat ze er klaar mee was (letterlijk, mama, ik ben klaar), dus toen zijn we er maar uit gegaan. In de speelkamer zijn we vervolgens op temperatuur gekomen!! En na een heerlijke lunch kon ik Ruby weer in bed leggen, Amber eten geven en hup, zo weer door naar mijn massage!

Toen ik klaar was met de massage was Ruby inmiddels ook wakker en vertrokken we naar Ocean Park. Daar hadden we namelijk afgesproken met Karel, Wingyee, Isis en de ouders van Wingyee. Zij waren op vakantie in Hong Kong nadat ze een weekje Bali hadden gedaan. Heel leuk om ze weer te zien! Na de speeltuin en de zeeleeuwenshow namen we afscheid van Isis en haar opa en oma en gingen Karel en Wingyee mee naar ons huis. Daar haalden we papa op en had ik even tijd om me om te kleden. We hadden namelijk een receptie bij de Consul thuis, speciaal georganiseert omdat Ruud Gullit in het land was. Arjen had 's middags al met Ruud geluncht, maar dat was voor een select gezelschap, nu mocht iedereen komen. En het was dan ook erg gezellig. Met een hapje en een drankje keken we onze ogen uit over wat voor zwaar leven Ruud heeft. Werkelijk iedereen wilde met hem op de foto en met hem praten. Ik was geen haar beter en wilde ook wel een fotobewijs (wat is gelukt) maar snapte ook heel goed dat hij na 2 uur socializen de benen nam de kroeg in! Wij bleven nog even hangen en het werd een hele gezellige avond :) Ruud was trouwens in Hong Kong ivm het bid dat Nederland en Belgie uitbrengen voor het WK voetbal in 2018, en toevallig had hij de dagen erna een golftoernooi op Hanoi (waar wij vorig jaar op vakantie waren) waar hij met o.a. Hugh Grand speelde. Toen ik dat hoorde had ik ineens iets minder medelijden met hem....

Woensdagmorgen ging Ruby weer naar school, echt 3 x per week een feestje voor haar, en gelukkig maar. De eerste weken dat ze alleen ging maakte ik me toch wel zorgen dat ze het niet leuk zou vinden of te jong was, maar het was echt alleen wennen. Toen ik Ruby weer thuis had afgezet vertrok ik naar Central voor mijn lunch met Pierre. Officieel om de financien van de evenementen te doen, maar natuurlijk ook voor de gezelligheid. Het werd dan ook een lange lunch, want we hadden weer veel om bij te praten. Ik was pas aan het einde van de middag thuis, maar veel tijd om uit te rusten had ik niet, want na het eten wachtte er weer een feestje op ons. Dit maal het afscheidsfeest van Meike en Jaap Buma. Na 5 jaar gaan ze terug naar Nederland. Het was fijn om ze nog even te zien voordat ze vertrokken op vrijdag. Laat hebben we het niet gemaakt, want de volgende morgen moest ik weer vroeg op.

Donderdag stond Macau op het programma. We hadden tickets geboekt voor de boot van 9 uur en gelukkig konden we met Arjen mee rijden tot de ferry, dat scheelde weer. Het verliep allemaal soepeltjes en om 10.30 uur stapten papa en ik het Venetien binnen. Ook papa was onder de indruk van de grootte van het hotel en de hoeveelheid winkels. We begonnen met een kopje koffie met een taartje, en toen liepen we langs de grachten door Venetie. We hadden bewust de kinderen niet meegenomen zodat we een gokje konden wagen in het casino. Nog even lastig om te beslissen waar je gaat gokken, want het was wel erg groot. Maar we wissselden geld en namen plaats aan een roulettetafel waar we met 4 Indiers gingen gokken. Ik gok veilig, en dus is mijn opbrengst ook niet zo groot als ik win, maar ik kan redelijk lang mijn fischjes houden. Papa daarentegen gokt met meer risico en dus is zijn winst ook veel hoger als hij wint. En winnen deed hij een paar keer, dus we hadden de boottickets en het gokgeld weer terugverdiend! We beproefden ons geluk ook nog een keer in een ander casino, maar daar hadden we minder geluk, en dan moet je dus stoppen. We namen een taxi naar het oude centrum en daar hebben we nog even rondgelopen zodat papa ook kon zeggen dat hij meer had gezien dan alleen casino's. Veel tijd hadden we niet meer, want de boot terug moest gehaald worden. Uiteindelijk hebben we een topdag gehad, veel lol gehad en veel gezien. Macau blijft een leuke dagtrip!

In de nacht van donderdag op vrijdag werd mijn nachtrust verstoord door Ruby die moest overgeven, dus ietwat duf stond ik 's morgens op. Het was de laatste schooldag voor Halloween, dus mochten alle kindjes verkleed naar school. Ruby was als hommel verkleed en ze zag er superschattig uit. Alleen jammer dat ze vlak voor school haar hele ontbijt eruit gooide. En wat doe je dan? Neem je ze dan weer mee naar huis of laat je haar meedoen aan het feest op school? Ik besloot het toch te proberen, ik zat op het terras naast de school, dus als het niet lukte dan kon ik altijd haar nog van school halen. En gelukkig heb ik dat besloten want het was ontzettend leuk voor de kinderen. Als laatste klas kwamen ze naar buiten, de juffen hadden een touw vast en dat moest iedereen vasthouden zodat ze bij elkaar bleven. Alle kindjes waren verkleed, maar de mooiste outfit was van Achbar, een Nederlands kindje. Zijn moeder had het pak van de gruffalo gemaakt en die was echt prachtig, we waren allemaal onder de indruk van Shanti dat ze dit helemaal zelf had gemaakt, volgend jaar gaat ze ons helpen heeft ze beloofd! De kindjes mochten een rondje in het winkelcentrum lopen en daar stonden allemaal moeders met snoep voor de trick & treat. Kortom, was een geslaagde schooldag en als klap op de vuurpijl kwam Rufus nog mee naar huis om hier te spelen, helemaal gezellig dus. En Ruby voelde zich weer helemaal goed, blijkbaar iets verkeerds gegeten.

Tussen de middag vertrokken papa en ik naar Central voor een lunch met Karel, Wingyee en Isis. Nu hadden we iets meer tijd om bij te praten. Het blijft bijzonder als je vrienden van thuis ineens in Hong Kong ziet, voor ons een thuis, voor hen vakantie!
Na de lunch gingen we bij mijn inmiddels vaste adresje thee kopen en kregen we ook een thee seremonie. Was papa toch nog de sjaak, want daar zat hij helemaal niet op te wachten :)

Rond 1500 uur stapte ik in de metro naar Quarry Bay om te helpen met een route voor de Amazing Race. De week erna hadden ze een groep van 300 mensen die de routes zouden lopen, dus moesten we testen hoe lang de routes zouden duren. We waren met z'n 6en, om 6 routes te lopen, dus heel veel gezelligheid tijdens het lopen was er niet, maar het was leuk om ze te kunnen helpen. Maar omdat ik nog een etentje had kon ik niet lang blijven hangen met de borrel na die tijd. Sterker nog, ik moest behoorlijk haasten om op tijd in central te zijn! Daar wachtten de vrijwilligers van de Nederlandse vereniging voor een diner dat eigenlijk eens per jaar is, vorig jaar is het alleen niet doorgegaan, dus dit jaar hadden we extra veel mensen. Was erg gezellig, de wijn vloeide rijkelijk en het eten was lekker. Kortom, topavond.

Helaas word je dan wel met een redelijk houten hoofd wakker op zaterdag, dus 's morgens maar gebruikt om uit te rusten. Moest ook wel, want ik was nog steeds niet lekker, en dus een beetje gedronken vrijdag. Kortom, ik moest op krachten komen voor de wedstrijd 's middags. Even een korte introductie over het hockey voor ik verder ga met het verhaal. In Hong Kong zijn er 3 teams die op enorm hoog niveau spelen, die zaten altijd in een pool met nog zo'n 12 andere teams. Daaronder zat de pool waar wij in spelen en daaronder had je nog een pool. Sinds het begin van dit jaar heeft de hockeybond echter besloten dat ze de hoogste twee pools bij elkaar gooien, met als resultaat dat er een enorm niveauverschil is tussen de teams en dat komt niet ten goede aan de teams die niet dat hoge niveau hebben.

Je raad al dat wij dus niet bij die top horen, en deze zaterdag moesten we tegen de #1 van die top spelen. Hong Kong Footballclub A. Vorig jaar hebben we voor de beker tegen ze gespeeld en 11-0 verloren...En uitgerekend vandaag hadden we slechts 10 spelers, was onze vaste keep er niet, dus moest ik keepen, en de drie sterspelers die we in het veld hebben waren of op vakantie of ziek. We stonden met mensen in het veld die al tijden geen bal meer hadden aangeraakt. Een is net bevallen, een ander had al 3 jaar niet gespeeld en was pas 4 dagen in Hong Kong, en zo kan ik nog wel een paar dingen opnoemen, maar de boodschap mag duidelijk zijn, we stonden met 10 bij elkaar geraapte vrouwen op het veld te hopen dat het goed zou komen. En dat kwam het natuurlijk niet. Zonder mezelf nou heel erg op de borst te willen kloppen, ik heb 2/3 van de ballen die ik kreeg gestopt, helaas mocht dit niet echt helpen, want we verloren alsnog met 19-0. Die dames hielden gewoon niet op! Niet echt een fijne wedstrijd, maar ach, we hadden de hoop toch al opgegeven dat we kampioen zouden worden.

Zondag was het verdriet om de verloren wedstrijd weer voorbij en maakten we ons klaar voor de halloweenparty op de repulse bay. Onder het mom, als Moses niet naar de berg komt, dan komt de berg wel naar Moses hadden we besloten om de leuke activiteiten die ze niet bij ons woonblok organiseren maar bij anderen te bezoeken. Het feest begon met de mogelijkheid je gezicht te laten beschilderen, en Ruby, verkleed als dalmatier, kreeg mooie vlekken in haar gezicht. Papa had inmiddels een plekje op het terras bemachtigd en niet veel later kwamen Emma, Ben, Willa & Hamish bij ons zitten. De middag eindigde met een parade rond de patio van alle verklede kinderen. Dit viel een beetje tegen, maar ach, Ruby vond het leuk, en dat was het belangrijkste.

Thuis gekomen verloor ik het eindelijk van die irritante bacterie die me al de hele week teisterde, ik was weer eens echt ziek! Echt heel irritant dat ik geen weerstand meer heb, elke bacterie die de meisjes meenemen krijg ik ook. Maandag ben ik nog wel met papa naar Stanley geweest om laatste inkopen te doen, maar toen was het ook echt voorbij. Met een antibioticakuur ben ik op bed gaan liggen en daar ben ik pas dinsdagavond weer uitgegaan. En dat was ook alleen maar omdat ik papa naar de airportexpres moest brengen.

Want de tijd is weer omgevlogen! 4 weken lijkt altijd heel lang, maar ze zijn zo voorbij. Papa, we hebben allemaal enorm genoten van je. Hoewel het natuurlijk jammer is dat we de familie niet zo vaak zien, het voordeel is dat als ze hier zijn je ook echt quality time hebt met elkaar. Het is niet een paar uurtjes op zondag, maar 4 weken onderdeel zijn van het gezin, en dat is natuurlijk ook wel heel bijzonder!