Dubbel zielig!!

Schreef ik gisteren nog hoe zielig Ruby is, inmiddels voelt die zich al weer een stuk beter. Ze eet nog niet goed, maar ze heeft geen koorts meer en is ook niet meer zo hangerig. Dus die is aan de beterende hand.

Ik daarentegen ben nu wel heel zielig (ja, dat zeg ik over mezelf). Sinds gisteravond had ik extreme pijn in mijn navel. Je weet wel, dat rare ding dat je aan je eigen geboorte overhoudt! Nooit geweten dat je daar zo'n pijn aan kon hebben. Het feit dat Ruby er met regelmaat tegenaan schopte toen ze bij ons in bed lag hielp ook niet bepaald mee, dus ik was al niet heel blij, maar ik dacht nog dat het een spier was die ik overbelast had. Een "goede" nachtrust zou wel helpen dacht ik. Maar bij het opstaan bleek mijn navel nog steeds helse pijn te doen.

Tijd voor een bezoekje aan de dokter dus vanmorgen. Eerst heb ik mijn gyneocoloog gebeld, maar aangezien het niets met de baby te maken heeft stuurde ze me door naar de huisarts. Prima, die zit hier lekker dichtbij. Hij liet me op de behandeltafel liggen en zodra hij hem (de navel) aanraakte sprong ik overeind van de pijn. Voor hem een duidelijk verhaal, door naar het ziekenhuis. Hij vermoedde een navelbreuk en dat moeten ze met een echo opsporen.

Dus om 14.00 uur zat ik met mijn goede gedrag in het ziekenhuis voor mijn echo. En daar constateerde de arts dat er een scheur in mijn spier is ontstaan en dat daaronder een grote bloeduitstorting zit. Die bloeduitstorting veroorzaakt de pijn. Het is dus geen navelbreuk, maar een scheur met bloeduitstorting...En wat er aan gedaan kan worden? NIETS! Moet vanzelf overgaan. Hoe frustrerend is dat. Ze verwachten dat het ongeveer een week gaat duren en in de tussentijd raden ze me aan niets te doen wat pijn doet (alsof ik een massochist ben!) en anders toch maar een paracetamol te nemen.

De gyneacoloog die ik meteen na dit nieuws belde vertelde hetzelfde verhaal. De bloedprop wordt als het goed is vanzelf opgenomen door mijn lichaam en daarmee moet de pijn verdwijnen. Op mijn vraag of dit nu een zwakke plek blijft en of er last mee kan krijgen bij de bevalling durft niemand antwoord te geven. Kortom, ik weet nu wel wat het is, maar ik ben nog net zo ver als vanmorgen voor al mijn doktersbezoekjes!!

Nou, ik zal het wat kalmer aan gaan doen, en hopelijk gaat het snel beter!