Langzaam krabbelen we weer op....

Ok, ik was wat gefrustreerd, kwam natuurlijk door de pijn en het feit dat niemand me kon helpen, maar het gaat weer een stuk beter. De plek rondom mijn navel is bijna verdwenen en het belangrijkste is dat de pijn zo goed als weg is!! En dat is toch wel heel fijn, want ik kon letterlijk huilen van de pijn de afgelopen dagen! En nee, dat is niet heel bevordelijk voor mijn humeur.

Maar goed, we hebben het weer overleefd, en gelukkig had ik het weekend afleiding, want Ingrid kwam weer terug in HK na een week reizen door Azie. Toch wel apart dat het zo normaal voelt dat ze hier dan is, alsof je helemaal niet duizenden kilometers bij elkaar vandaan woont.

Zaterdagavond hebben we er een lekkere thuisblijfavond van gemaakt, met spelletjes (over de geschiedenis van HK, erg leerzaam) en koekjes (voor mij) en wijn (voor Arjen & Ingrid).

Zondagmorgen nog rustig aan gedaan en na het middagslaapje van Ruby zijn we met z'n allen in de auto gestapt op weg naar Mong Kok. Daar moest Arjen hockeyen (dus de auto zat naast ons ook nog vol met 3 andere mannen en Jeanine die ging kijken) en wij gingen naar de vogeltjesmarkt en de flowermarkt.

Ruby was eerst nog bang voor de vogeltjes, wat op zich niet eens zo heel raar is als je hoort hoeveel lawaai die beesten kunnen produceren, maar nadat we haar uit haar wagentje haddenen gehaald en duidelijk hadden gemaakt dat we echt bij haar bleven ging het een stuk beter. Ze kreeg weer praatjes en juichde naar de vogeltjes. Ze hield wel haar afstand, maar dat is natuurlijk prima.

Vanuit de vogeltjesmarkt en de bloemenmarkt liepen we naar een heerlijke "rommel"markt. Daar heeft Ruby een prachtige volkswagen Beatle gekregen van Ingrid en van mij een jurkje en heel veel nieuwe rompers. Kosten echt geen drol daar, dus ben flink los gegaan. Het grappige was dat er ook spullen van Prenatal tussen de truitjes lagen, weten we ook meteen waar die zijn spullen laat maken :)

Na de markt de metro ingegaan met als doel om op de Avenue of the Stars wat te gaan drinken. Hoewel Ingrid de kinderwagen de hele tijd heeft voortgeduwd en ik er alleen maar achteraan hoefde te sjokken was ik toch wel toe aan een rustmoment (en Ingrid & Ruby trouwens ook). Helaas was het enige (!!!!) terras volledig bezet en dus zijn we een stuk verder gelopen om op het terras bij Spasso neer te vleien. Het blijft een heerlijke plek :)

's Avonds nog hier lekker gegeten en na een lang en warm bad was het tijd om afscheid te nemen van Ingrid. Die zien we weer als we naar NL gaan, maar dat duurt nog wel even.
Vanaf morgen mag ik officieel niet meer vliegen (niet dat ik dat nog van plan was) dus het is nu in ieder geval 100% zeker dat ik hier ga bevallen.

Dus de hoogste tijd om eens een kijkje te nemen in het ziekenhuis waar ik ga bevallen. Ik was er nog nooit geweest en dus leek het me wel verstandig om eens om een rondleiding te vragen. Thuis weggereden met de timer op mijn telefoon aan om te zien hoe lang ik er over doe om er te komen (toch wel nuttige info als je moet bevallen). Het was rustig op de weg, en gelukkig kon ik het in 1 x vinden, eindstand 23 minuten van deur tot deur. Hopelijk is het tijdens moment supreme ook niet druk op de weg, dan redden we het wel in 20 minuten (beetje doorrijden kan geen kwaad als er weeen zijn toch?!).

Bij binnenkomst kreeg ik meteen een mondkapje voor, en die moest ik ook de hele tijd ophouden. Sterker nog, omdat het griepseizoen hier nu net is begonnen zijn ze heel streng. Op elke gang (nee, dit is niet overdreven) staan beveiligers die je alleen doorlaten als je een mondkapje draagt!!

Bij de kraamafdeling aangekomen heb ik de bevalkamer mogen bekijken, en die ziet er keurig uit. Met een massagestoel voor de man (alsof hij het zwaar krijgt...) een tv met dvd speler (ja, leuk, kunnen we nog even een filmpje kijken?!?!) en een badkamer met douche en bad (dat lijkt me dan wel weer lekker). Verder heb ik de kamer gezien waar ik straks zal komen te liggen. Er is 1 bed aan het raam (met uitzicht over Hong Kong) en het andere bed staat bij de deur. Degene die als eerste komt mag het raambed en je kunt doorschuiven als je kamergenoot weg gaat werd me verteld. Toch wel grappig, alsof je het over een hotel hebt, ipv over een ziekenhuis.

Kortom, het ziet er allemaal prachtig uit, net zoals de mensen omschreven hebben die er al zijn bevallen. Ik kan niet zeggen dat ik me verheug op de bevalling (wel op het kind), maar als het dan toch moet, dan maar liever zo :)

Thuis gekomen bleek Ruby helaas weer verhoging te hebben, dus daar ben ik toch maar voor naar de apotheek gegaan om een anti griepine drank te halen voor kinderen. Hopelijk helpt dat icm de paracetamol en een goede nachtrust!! Want ik ben nu wel weer klaar met ziekte & pijn zowel voor mij als voor Ruby!