Golfen in de regen, het is net Nederland

Vrijdagmorgen heb ik heerlijk met Ruby gespeeld, wat kan ze al veel! Het is echt een minimensje met een heel eigen karakter. Ze probeert met aan alle kanten uit, en ik moet heel eerlijk toegeven dat opvoeden een stuk moeilijker is dan ik had gedacht. Natuurlijk weet ik wel dat je een jengelent kind niet op moet pakken (zo beloon je verkeerd gedrag), maar als ze aan je been trekt, heel hard begint te huilen (met heuze krokodillentranen), dan is de theorie simpel, maar de praktijk heeeeeeeeeel moeilijk. Uiteindelijk ga dan ook ik voor de bijl en ga met haar een boekje lezen, of balletjes overgooien. Ruby blij, mama blij. Maar pedagogisch niet helemaal verantwoord ben ik bang.

's Middags toen Ruby sliep herinnerde ik me in eens dat ik voor dit weekend een aantal dehumidifiers en heaters op moest halen bij Allice. Zij woont (nu nog) in Discovery Bay (niet om de hoek) en verhuisd volgende week terug naar Nederland (helemaal niet om de hoek). Maandag komen hun verhuizers en dan moesten ze dus weg zijn. Dus hop hop hop, de taxi in, de boot op, nog een bus in en anderhalf uur later stond ik bij Allice voor de deur. Ze had de spullen al klaargezet en we hebben nog even wat gedronken samen, maar toen moest het spul mee. Het was alleen wat meer dan ik had verwacht, en tja, ik was alleen. Volgende probleem, in DB mogen geen auto's rijden, dus met de taxi naar huis ging niet. Ze hebben we een busje dat je kunt bellen en die je van A naar B brengt dus die hebben we volgestopt met alle spullen (in totaal 4 heaters en 4 dehumidifers) en die bracht me naar de boot. Daar had ik nog 7 minuten om alles van de bushalte op de boot te krijgen (en succes...!!). Snel heb ik een trolly geleend, borg betaald, ben als een gek alles naar beneden gaan rijden (per 3, want meer pasten er niet op een trolly) en Allice zette alles in de boot. Net voordat hij wegvoer wist zij er nog af te springen en ik er op. Pffffff, nu kon ik 30 minuten uitrusten voordat het hele kunstje opnieuw gedaan kon worden, maar nu aan de andere kant. Hier had ik ook nog eens de moeilijkheid dat ik alleen was en een aantal trappen op moest. Fijn ook dat die Chinezen je alleen maar aankijken en niet helpen...Maar goed, ik heb het voor elkaar gekregen om alles naar boven te tillen EN in een taxi te krijgen. Deze rekende wel veel meer voor het ritje dan normaal omdat hij per item 5 HKdollar extra rekende, maar ik vond het allang best. Thuis aangekomen vroeg Emy doodleuk of ik dacht dat het hier ook sneeuwde, want wat moest ik in godsnaam met 4 verwarmingselementen?!?! En heel voorzichtig twijfelde ik heel even of ik er wel goed aan had gedaan. Maar ik begrijp van iedereen hier dat als het buiten 10 graden is, dat je huis dan niet lekker warm is. En je hebt hier geen cenrale verwarming dus je kunt niet de thermostaat een graadje hoger zetten. Nu kun je onze airco's wel op warm zetten, maar het typerende van warme lucht is dat het om hoog gaat, en al onze airco's hangen zo ongeveer tegen het plafond, dus dat houdt mijn voetjes niet warm. Het is vast een goede investering geweest!

En vandaag was het dan eindelijk zover, na bijna 2 jaar ging ik weer golfen! We vertrokken vanmorgen om 9 uur van huis met de taxi die er zo'n 55 minuten over deed om bij Sai Kun aan te komen. Hier stapten we over op de ferry van de golfbaan die ons naar het golfeiland bracht. Het voelde een beetje als Jurassic Parc, maar dan zonder de dino's en met drie 18 holes golfbanen. Bij aankomst op het eiland werd iedereen weer in een bus gezet en toen kwamen we eindelijk aan bij het clubhuis. Om een beetje warm te draaien huurden we een plekje op de driving range. Hier gaat het niet per emmer ballen, maar je huurt gewoon voor een half uur een plekje en dan mag je zoveel ballen wegslaan als je wilt. Tijdens het inspelen begon het onbedaarlijk hard te regenen. Ai, dat was slecht nieuws. Toen we ons aan wilden melden raadde het personeel ons aan om dat nog niet te doen omdat er onweer werd verwacht en dan werd alles gecanceld, en als je dan al had betaald kreeg je geen geld terug, we wachtten dus maar even met aanmelden. Na de hoosbui klaarde het weer op en kregen we weer hoop. Wij terug naar de balie, maar daar zeiden ze dat we er beter aan deden om nog een kwartier te wachten. Goed, wij wilden toch nog even oefenen op de puttinggreen. Inmiddels was het 10 minuten voor tijd en toen hebben we ons toch maar aangemeld. De man keek ons nog steeds een beetje raar aan, maar gaf ons wel de greenfee. We zochten een mooie buggy uit en vertrokken naar hole 1. De eerste hole ging voor Arjen prima, maar ik bakte er helemaal niets van, en ik kan jullie verklappen, dat is niet goed voor mijn humeur...De tweede hole ging wel goed, maar daarna zakte mijn niveau weer onder het nulpunt. Ik stond zo verkrampt te spelen dat ik er doodongelukkig van werd (en voor Arjen was het ook niet zo gezellig). Gelukkig kwam daar Arjen met de wijze woorden dat het allemaal wel mee viel, dat ik ook mooie ballen speelde, dat ik tegen mezelf speel en en niet tegen hem etc. En toen ging het ineens een heel stuk beter. Vanaf de 8ste hole stond ik over het algemeen goed te spelen, met zelfs een paar parretjes. Het enige nadeel was dat we halverwege de baan werden overvallen door weer een hoosbui. Het zijn van die tropische buien die ze hier hebben waarbij de druppels regen zo groot zijn als hagelstenen en waardoor je binnen een paar seconden doorweekt bent alsof je onder de douche hebt gestaan. Gelukkig is het niet koud, en van een beetje water smelten we niet. Dus hoewel nat, hebben we een heerlijke dag gehad. Bij thuiskomst had Ruby net gegeten en dus kon ik nog lekker met haar in bad en nog even met haar spelen. Hoewel we haar echt wel missen als we de hele dag weg zijn is het heerlijk om thuis te komen bij iemand die zo enthousiast reageert als ze je weer ziet! Morgen is de hele dag Rubytime, dat heeft ze wel verdiend!