Wat een mijlpaal!

Maandag was een studiedag voor de leraren, dus geen school. Maar gelukkig wel genoeg te doen. Eerst kwam de huisbaas langs met een aantal werklui ivm de lekkage die we hebben. En ook heeft hij gekeken naar de tuin. Conclusie is dat we geen kunstgras neer mogen leggen, dus dat is wel jammer. Maar goed, we gaan nu maar proberen om alle beestjes in het gras uit te roeien!

Deze week stond verder in het teken van de voorbereidingen voor het feestje van Ruby. Boodschappen doen, items voor de goodiebag kopen, ingredienten voor de taart uitzoeken etc. Lijkt koekie eitje zo'n kinderfeestje, maar stiekum toch veel meer werk dan ik had verwacht...

Gelukkig was er ook ontspanning. Dinsdagmorgen eerst met en bij Rufus gespeeld, en 's middags met Sandra, Vera en Emy naar Ocean Park geweest. Wederom bloedheet, maar heel gezellig. We hebben Emy ook een jaarabonnement gegeven zodat ze met de kindjes kan gaan als ik er niet ben. Zij blij, wij blij, dus topdeal.

Arjen was inmiddels naar Korea vertrokken, dus die heeft de belangrijke woensdag gemist. Het was Ruby's eerste schooldag. Om 8.15 uur haalden we Ana en Rufus op, en samen vertrokken we naar school. Daar stonden alle mama's met hun kinderen, alleen dit keer gingen we niet mee naar binnen. Ruby liep het schooltje alleen binnen en vond dat niet echt grappig. Dikke tranen, en zwaar overstuur heeft ze de eerste 10 minuten gehuild. Ik zat met de andere moeders op het binnenpleintje koffie te drinken, en wij waren allemaal op van de zenuwen, dus elke 10 minuten liep een van ons naar school om aan het hoofd te vragen hoe het met onze kinderen ging. En met Ruby ging het dus nog niet zo goed. Na het vrij spelen gingen ze naar het klaslokaal waar ze ook nog wat apatisch voor zich uit heeft zitten staren, en pas na een half uur begon ze mee te doen met de groep. Ik kan je vertellen, mijn moederhart brak! Is ze toch te jong om al alleen te gaan? Waarom wil ik dit? Gaat ze nu een trauma krijgen voor de rest van haar leven? Gelukkig waren er ook moeders met oudere kinderen en die verzekerden mij dat het niet uit maakt hoe oud de kinderen zijn, dat het altijd spannend is, zo voor het eerst alleen naar school, en dat het over 2 weken allemaal vanzelfsprekend is.

Maar oh, ik was toch wel heel blij om Ruby om 10.15 uur weer op te kunnen halen. Lachend kwam ze samen met Rufus naar buiten. Met een grote rugzak op haar rug. En ik kan je vertellen, die was niet van haar (ik had er niet bij stilgestaan dat ze er een nodig had), ze had die van haar vriendin Willa gepakt! Blij knuffelde ik Ruby, maar.....die was er niet heel erg van gediend. Ze was boos. En niet een beetje boos, nee, heeeeeeeel boos. Ze heeft de hele middag niet tegen me gesproken!! Zelfs als ik heel erg mijn best deed kreeg ik er hooguit ja of nee uit, maar dan deed ze (letterlijk) haar lippen weer stijf op elkaar. Mama moest maar voelen hoe vreselijk ze was geweest. Dit was de eerste keer dat Ruby echt boos op me was, en bewaar me, dat is echt niet leuk!! Pas toen ik haar een rugzak gaf en vertelde dat ze die vrijdag mee naar school mocht nemen ontdooide ze een beetje.

's Avonds kon ik gelukkig mijn frustraties eruit zweten, want er was een bootcamp van de hockey. Er waren maar 5 mensen, maar het was erg goed. Ik had natuurlijk altijd al een slechte conditie, maar door de zwangerschap heb ik een jaar niets gedaan, en dat is niet bevordelijk voor de conditie. En die longontsteking er boven op was de genadeklap. Ik begin dus echt op -10, maar het goede nieuws is dat het dus alleen maar beter kan worden.

En dat ik er nog lang niet ben bleek wel toen de anderen 2 rondjes om de racetrack in gingen lopen! Dat is 4 km inlopen!!! Ik ben toch verdorie geen renpaard? Ik heb het dus bij 1 rondje gelaten (en dat vond ik al heel knap). Vervolgens gingen we krachttraining doen (opdrukken, buikspieroefeningen etc.). Het zag er zo makkelijk uit, maar het was echt ontzettend zwaar. Ik heb alles in mijn eigen tempo gedaan, en was enorm trots op mezelf. Volgende week weer?!?!

Donderdagmorgen had ik eerst een meeting met alle voorzitters van de Nederlandse organisaties in Hong Kong. De Nederlandse scholen, de hockeyclub, het consulaat, de kamer van koophandel en ik was er voor de Nederlandse vereniging. Doelstelling was om afspraken te maken hoe we elkaar kunnen helpen en versterken. En ik denk dat we een mooi begin hebben gemaakt hiervoor.

En 's middags had ik weer een massage. Ik voelde me de laatste tijd niet lekker in mijn vel, was alleen maar moe maar had geen idee waar dat door kwam En Annemiek doet ook aan kinesologie. Eerlijk gezegd kon ik me er niet zoveel bij voorstellen, maar volgens de kinesologie was mijn hormoonhuishouding uit balans (nou, dat kan best kloppen). Zij heeft hem weer in balans gebracht. En of het nu daar door komt of niet, ik heb sindsdien eingelijk weer energie! Als een heel tevreden meisje ging ik dus weer naar huis.

En die energie had ik ook wel nodig, want 's avonds was de borrel in Isola van de Nederlandse vereniging. Het was een nieuwe locatie, en de eerste borrel van het nieuwe jaar. En dat was te merken, er waren ruim 60 mensen. En gezellig dat het was!! Iets te laat, en met misschien een wijntje teveel op kwam ik thuis.

Maar ja, daar houden kinderen natuurlijk geen rekening mee, dus uitslapen zat er niet in. Ietwat brak stond ik met Ruby weer bij school vrijdagmorgen. Ik had sinds woensdag uitgelegd dat ik er zal zijn als ze uit school zou komen en dat het heel leuk is daar. Ana, die de avond ervoor ook iets te veel had gedronken was gelukkig goed gezelschap. Samen hebben we de laatste inkopen gedaan voor onze feestjes (zij geven vanavond een feest) en omdat we allebei niet zo helder waren hebben we daar behoorlijk lang over gedaan. We waren net op tijd terug om de kinderen weer op te halen. En wat denk je?! Ruby had het enorm naar haar zin gehad en geen traan gelaten. Nog even en ze wil niet anders mee, wedden!

Thuisgekomen ben ik met Rianne en Elke Lotte gaan lunchen. Amber mocht deze keer mee, en dat was erg gezellig. Het is zo'n lieve baby. De hele dag lachen en ze heeft ook heerlijk geslapen in haar wagentje. Niet dat ik nog een kindje wil, maar zo als Amber kun je er wel 3 hebben!

Na de lunch zijn we de paspoorten op gaan halen bij het visa centrum en toen weer door naar het Apple center. Ik zal niet meer al te veel zeuren, maar wat een prutsers zitten daar. Zelfs het uitschrijven van een factuur is te moeilijk!!! Maar goed, ik heb mijn computer weer terug, en ik ben druk bezig om alle programma's er weer op te zetten. En dat is nog niet zo makkelijk, want bijvoorbeeld het office voor mac pakket, dat heb ik hier niet liggen. En ook iphoto hebben ze er niet opgezet, dus mijn foto's kan ik ook niet overzetten. Maar hij doet het wel weer, en dat is het belangrijkste!

Tja, en hoewel ik het liefst mijn bed in zou duiken moest er nog een verjaardagstaart gebakken worden. Van Ana heb ik een boek geleend met allemaal taarten er in en de keuze is gevallen op de roze olifant. Zag er makkelijk uit, maar was stiekum toch nog best ingewikkeld. Het is een soort kleien, maar dan met deeg (dat je eerst nog moet maken). Maar, al zeg ik het zelf, het is werkelijk heel goed gelukt. Als hij net zo lekker smaakt als dat hij er uit ziet, dan komt het helemaal goed. Helaas kan ik dus geen foto's op de blog zetten (heb geen fotoprogramma), maar voor de liefhebbers, hij is te zien op facebook!

En nu is het zaterdagmiddag, over een half uur begint het feestje. We hebben vanmorgen alles klaargezet en opgeruimd thuis, dus het feest kan beginnen. De kindjes slapen allebei nog dus hebben we even een rustmoment voordat het feest losbarst. We bidden dat het droog blijft, want anders hebben we 20 volwassenen en 20 kinderen in huis, en dat wordt denk ik toch wel druk...We gaan het allemaal meemaken en verslag volgt zo snel mogelijk.