Bijna geen tijd om uit te rusten....

En dat komt niet eens door het feit dat Amber er is, maar meer omdat er nog zoveel leuke dingen in HK zijn om aan mama te laten zien! Ik heb dus niet eens tijd gehad om de blog fatsoenlijk bij te werken de afgelopen week. Hieronder dus maar weer een weekverslag, van dag tot dag :)

Dinsdagmiddag is Rozemarijn dus geweest, samen met Zare. Erg gezellig, Ruby trok Zare graag mee aan haar hand (het maakt haar echt niet uit dat Zare 2 jaar ouder is) om buiten te spelen. En ik vond het erg leuk om Rozemarijn weer te zien.

Woensdagmiddag had ik bij Annemiek een lunch waarbij een homeophaat vertelde over homeopathie. Op zich wel interessant, maar ik heb niet heel veel gehoord wat ik nog niet wist. Maar het was wel gezellig om een aantal dames weer te zien. Sandra was er ook met Vera en nog een paar andere mensen die ik kende. Het eten was heerlijk en dus best een geslaagde middag. Mama is lekker bij het zwembad gaan zitten met Ruby, dus die heeft ook een lekkere middag gehad.

Alleen was Ruby ineens uit haar doen. Geen idee wat er aan de hand was. Op school begon het al, het laatste kwartier werd ze ineens heel hangerig, wilde niet meer dansen en eten en alleen maar bij mij zitten. Dit heeft ruim twee dagen geduurd, en toen was het weer over. Eerst dacht ik dat ze misschien de laatste kiezen kreeg, maar die zijn er nog niet door. Dus waarschijnlijk heeft ze toch last van alle veranderingen in haar leventje en moest ze dat een plaatsje geven. Gelukkig knapte ze snel daarna weer helemaal op, en nu zit ze weer lekker in haar vel.

Donderdagmiddag kwamen Duncan, Nora & Sarah om naar Amber te kijken, en natuurlijk ook om met Ruby te spelen. Erg gezellig als kraamvisite hun kinderen mee nemen, dan heeft Ruby er ook wat aan. En ze blijft het geweldig vinden om alle cadeautjes uit te pakken. Dus die had weer een topmiddag! En 's avonds kwam Arjen terug van zakenreis en op het vliegveld heeft hij meteen Danny meegenomen :) Die is vanuit Bali hierheen gekomen o.a. om Amber te bekijken. Erg gezellig dat hij er was. Want hoewel we weten dat het niet kan willen we Amber natuurlijk graag aan al onze dierbaren showen!!

Vrijdag was een extreem drukke dag voor Amber en mij. Dus hebben we Arjen & Danny met Ruby naar school laten gaan. Ruby was nogal onder de indruk van het feit dat papa en Danny mee waren met als resultaat dat ze erg verlegen deed. Arjen snapte dan ook niets van het feit dat ik zei dat ze altijd haantje de voorste is...tja, en leg dat dan maar eens uit!!

Amber en ik gingen 's middags naar een lunch bij Julia. Ja, je leest het goed, de tweede lunch die week, ik lijk wel een expatvrouw!! We waren met 6 dames (+Amber) van ons @home groepje. Erg gezellig, en leuk om Amber te kunnen laten zien. De helpers van Julia (ze heeft er 2) vochten tijdens de lunch om wie Amber vast mocht houden, dus kon ik rustig lunchen. Hoe luxe is dat?!?! Bij Ruby weet ik nog dat zodra ik een hap in mijn mond wilde doen (maakte niet uit of het lunch/avondeten of ontbijt was) dan begon ze te piepen. Hier vraag je dan of iemand haar vast wil houden en dan kun jij heerlijk eten, ideaal!! Natuurlijk erg decadent, dat besef ik heus wel, maar ik geniet er volop van. Door deze luxe kan zowel Ruby als Amber de aandacht geven die ze verdienen.

Na de lunch bij Julia ben ik snel naar huis gereden om een kindwissel te doen. Amber ging naar mijn moeder en ik nam Ruby mee naar een verjaardagspartijtje. Achbar werd 2 jaar, en dat moest gevierd worden. Zijn ouders hadden een ruimte gehuurd bij de Aberdeen Marine Club.

Ik moet misschien even uitleggen dat je hier allemaal prive clubs hebt. Daar kun je (voor heeeeeeel veel geld) lid van worden en dan kun je gebruik maken van hun faciliteiten zoals het zwembad, een restaurant, maar ook hebben veel clubs sport & muzieklessen voor kinderen. Zeker leuk zo'n club, maar als je bedrijf het niet betaald zou ik er geen lid van worden!

De ouders van Achbar zijn wel lid, en dus reed ik met Ruby naar de Aberdeen Marine CLub. Helaas miste ik de afslag waardoor ik volledig verdwaalde en 20 minuten te laat aan kwam. Gelukkig was de jarige job ook pas net aangekomen, dus het viel gelukkig niet zo op. En oh, wat had zijn moeder er een werk van gemaakt! Het thema was apen. De uitnodiging was al heel bijzonder, een papieren doosje met daarin een aap van vilt met een foto van de jarige erop. En op het feestje kregen alle kindjes een zonnebril met een klepje waar ze ook aapjes op had gemaakt. Overal was over nagedacht, er waren cakejes voor de kinderen en daarna een heel buffet. Ruby vond het heerlijk op het feestje!! En ze heeft ook heel goed gegeten, zo grappig, thuis is het de laatste weken echt een strijd of ze wel/niet wil eten, en hier at ze twee borden spaggethi op!

Na het feestje snel naar huis, want ik moest me klaarmaken voor de koninginnedagreceptie bij de Consul Generaal thuis. Mama, Amber, Arjen en Danny gingen natuurlijk ook mee. Allemaal staken we ons in een touch of Orange om de verjaardag van onze koningin te vieren. In zijn speech vertelde Robert dat het wel eens de laatste koninginnedagreceptie zou kunnen zijn.....en toen was het stil! Meteen erna vertelde hij dat het volgend jaar wel eens Koningsdag zou kunnen worden, zou hij meer weten? We gaan het meemaken. Ik verwacht dat het nog niet zo snel zal zijn, maar je weet het maar nooit!

De receptie was net als vorig jaar erg leuk, zeker omdat we nu veel meer mensen kennen. De tijd vloog dan ook voorbij. Amber hadden we helemaal in het Oranje gsstoken, en die stal de show. Veel mensen hadden haar natuurlijk nog niet gezien, en ze vonden haar allemaal superrschattig (wat ze natuurlijk ook is). Het grappige was dat ze wakker was toen we uit de auto stapten, maar haar ogen dicht deed zodra we de drempel van het huis over waren. En geloof het of niet, ze heeft de hele tijd geslapen, tot het moment dat we weer over de drempel gingen om naar huis te gaan, toen gingen haar ogen weer open!

Amber is al ontzettend gegroeid, en ze is ook steeds meer wakker en kijkt dan heel tevreden de wereld in. Ze kijkt nu echt naar alles wat je haar voor houd en vindt alles even leuk en interessant. En ze is zo groot geworden. Volgende week wordt ze weer gewogen en gemeten, maar we zien aan haar kleertjes al dat ze enorm is gegroeid. Het jurkje dat ze van mijn moeder heeft gekregen (ze draagt het ook op de foto van het geboortekaartje) was haar eigenlijk te groot, zat tot haar enkels. En toen we dit zelfde jurkje gisteren aantrokken was het bijna te klein, het komt nog maar net boven haar knieen!!

Maar goed, we waren dus bij de consul, waar mama en ik tot ongeveer 21.30 uur zijn gebleven. Arjen en Danny zijn nog wat blijven hangen en met de meute mee naar LKF gegaan om het daar verder te vieren. Jammer dat ik er niet bij kon zijn, maar dat doen we volgend jaar wel weer. Nu was ik blij dat ik na zo'n drukke dag in bed lag. En hoewel Amber het super doet, en 's nachts alleen wakker wordt om gevoed te worden, ze wordt wel wakker, en ik dus ook, om de 3-4 uur. Even lekker een nacht bijslapen zit er dus niet in. Maar ach, dat hoort er allemaal bij.

Zaterdagmorgen gingen Danny en Arjen al op tijd weer weg. Ze vlogen naar China voor een businesstrip.

En mama, Ruby, Amber en ik zijn in de auto gestapt op weg naar de tempel met de 10.000 budha's. Net als de vorige keer kon ik het niet in een keer vinden, maar na wat navraag, wat verkeerd rijden en nog meer navraag kwamen we uiteindelijk uit bij dezelfde parkeergarage als waar ik toen met Arjen had geparkeerd. Dit keer zijn we door het dorpje naar de budha's gelopen. Erg schattig dorpje, maar helaas bleek aan het einde van het pad alleen een trap te zijn naar boven...en dat is niet handig met een kinderwagen en een dochter die alleen nog maar zelf trap wil lopen. De mensen die naar beneden kwamen melden ons dat ze er 20 minuten over hadden gedaan om beneden te komen, laat staan hoe lang je er over doet met twee kleine kinderen om boven te komen. We maakten dus rechtsomkeert om naar de plek te gaan waar Arjen en ik ook waren geweest. En daar waren roltrappen wist ik me te herinneren, dus eind goed al goed. Maar niets was minder waar. De man bij het hek verwees ons naar een ander pad ipv de roltrap. Ik dacht nog even dat hij doelde op de kinderwagen en dat er misschien een kabelbaantje was (die hadden we de vorige keer gezien), maar het bleek dat het pad naar de 10.000 budha's een heeeeeeeeeele lange trap was, met 10.000 budha's aan de zijkanten. Erg indrukwekkend en mooi, maar wel vermoeiend. Mama ging met Ruby naar boven (wat inhield dat Ruby zelf wilde lopen en zij er met de kinderwagen in 1 hand en Ruby aan de andere hand naar boven liep) en ik met Amber in de draagzak erachteraan hobbelde. Volledig lekgestoken (mijn benen zitten werkelijk ONDER de insectenbeten, en ook mijn gezicht & Armen waren blijkbaar lekker) vroegen we ons bij elke bocht af of we er al bijna waren. We vreogen het na en toen bleek dat we na 20 minuten lopen nog niet eens halverwege waren. We hebben dus besloten dat het wel genoeg was geweest en we zijn weer (op dezelfde manier) naar beneden gelopen.

Bij het winkelcentrum waar de auto geparkeerd stond aangekomen hebben we eerst wat gedronken met z'n vieren en toen zijn we snel naar huis gereden. Kapot waren we!! Dus na het eten zijn we allemaal op tijd naar bed gegaan.

En dat was ook wel nodig, want zondag hadden we een dagprogramma. The New Territories stonden op het programma. Omdat het best een stuk rijden is besloten we om 9.00 uur weg te rijden en dan zou Ruby voor een keer haar slaapje wel in de auto kunnen doen tussen de middag.

Vol goede moed en met een onderwegtas vol lekkers vertrokken we. Het eerste gedeelte van de reis ging prima, maar eigenlijk al snel ging het mis, we konden de goede snelweg niet vinden en raakten verder en verder van ons doel vandaan. We hadden een aantal folders van georganiseerde reizen gebruikt als inspiratie om een dagprogramma samen te stellen. Gelukkig stond onze laatste bestemming op een gegeven moment wel op de borden, dus besloten we om de route omgekeerd te maken.

Dat betekende dat we eerst de ommuurde dorpen in Fanling zouden gaan bekijken. Op het plaatje zag het er prachtig uit. Er was een hele wandelroute langs allemaal dorpjes, maar die was een paar kilometer en dat leek ons wat veel van het goede. Dus gingen we op zoek naar 1 dorpje. Aangekomen in Fanling vonden we al snel een bord dat leidde naar de wandelroute, maar wat schetste onze verbazing? Na de afslag was er NIETS meer. We reden over een industrieterrein!! Nog maar een keer vragen dus, de ene helft van de mensen begreep niet waar we het over hadden en de andere helft (we hebben het een paar keer gevraagd) wees steeds iets anders aan. Maar de uitkomst was steeds hetzelfde, we reden rondjes door dit stadje! Een UUR later had ik er helemaal genoeg van, maar ja, nadat je 2 uur in de auto hebt gezeten om iets te vinden is het ook zo lullig om onverrichter zaken om te keren. Dus een laatste poging en jawel, we vonden het dorpje. Het was een heel klein zijweggetje, dat kronkelend uitkwam bij een oude muur, met panelen met Chineze tekens. Ja, het was precies zoals op het plaatje, we hadden het gevonden!! Amber had inmiddels zo'n honger dat ik die eerst ging voeden en mama zou met Ruby wat rondlopen. Terwijl ik aan het voeden was kwamen er net andere toeristen aangelopen, een Nederlands gezin, hoe groot is je kans!?!? die ook naar binnen gingen. Ik vond het al verdacht dat ze nog voor ik klaar was met voeden (wat maar zo'n 10 minuten duurt) weer naar buiten kwamen, maar bestede daar niet zoveel aandacht aan.

Toen we zelf naar binnen gingen begreep ik heel goed waarom zij ook zo snel klaar waren. Er stonden namelijk een paar "gewone" huisjes binnen de muur, die nodig gerestaureerd moeten worden. Het zag er nogal armmoedig uit, en was zeker niet speciaal. Het enige speciale was dus de muur eromheen...niet echt de moeite van 2 uur rijden waard dus. Maar goed, de dag was nog niet voorbij, we vervolgden onze reis naar de Mai Po Wetlands. Volgens de verschillende reisgidsen en de folders een spectaculair natuurgebied op de grens met China waar duizenden vogels broeden.

Het was inmiddels ruim 30 graden, en aangekomen bij het park (ook dit was moeilijk te vinden, de bewegwijzering in HK is erg beroerd) kleden we de dames eerst om in hun zomerkleding, ze werden ingesmeerd met factor 50 (wat van die sunblock bleek te zijn, die je helemaal wit maken bij het opsmeren...). Wij waren er klaar voor, laat de natuur maar komen. We melden ons eerst bij de receptie omdat ik dacht dat we kaartjes moesten kopen. Bleek dat je alleen naar binnen mag met een georganiseerde tour en dat je die van te voren moet boeken. Voor zondag was alles al vol, en alleen mocht je het park niet in. Daar stonden we dan met ons goede gedrag. We besloten om stout te zijn en toch zelf het park in te wandelen, want die kilometers lange tocht wilden we toch niet doen, we konden best zelf de natuur verkennen.

We liepen langs vijfers waar ze forellen kweekten en kwamen na een paar minuten bij een aftands huisje uit dat een informatiecentrum voor moest stellen. Maar die gaven alleen informatie aan groepen natuurlijk. Hier werden we niet wijzer van, en de natuur was wel mooi, maar geen vogel te zien. En het was bloedheet, dus bssloten we wederom om om te keren en naar het strand te gaan!

Rond 1600 uur kwamen we aan bij South Bay Beach waar we ons nestelden onder een boom. We konden uitrusten. Althans, dat dachten we. Helaas dacht Ruby daar heel anders over. Die wilde alleen maar onder de douche staan. Ze was er letterlijk niet onder vandaan te krijgen zonder een enorme strijd. Zelfs toen ze blauw was van de kou (de douches zijn niet verwarmd) kreeg ik haar niet mee. Elke keer als ik haar meenam naar de handdoek om op te warmen en haar even los liet sprinte ze weer terug naar de douche. Niet echt relaxt zitten dus, en na een uur waren we er wel klaar mee. We gingen naar huis waar Ruby eten kreeg, Amber in bad ging en we toen het spul sliep eindelijk ook zelf konden eten.

We hebben het heel gezellig gehad, en ik heb delen van HK gezien die ik nog nooit had gezien, maar de toeristische attracties vielen op z'n zachtst gezegd nogal tegen.

Veel tijd om uit te rusten had ik echter niet, want ik moest alles installeren voor de belangrijkste voetbalwedstrijd van het jaar. Als geboren en getogen tukker ben ik al sinds ik snap wat voetbal is fan van Twente. Met mijn vader mochten we altijd mee naar de thuiswedstrijden van FC Twente en zelfs nu we al jaren niet meer thuis wonen gaan we nog wel eens mee als we in Enschede zijn. Kortom, FC Twente is echt mijn club.

En het feit dat we kampioen konden worden, daar had ik nooit over durfen dromen, laat staan dat ik er rekening mee hield. Maar nu was het wel heel dichtbij, en dan zit je dus in HK, en niet op de oude markt. Maar gelukkig is er de moderne techniek, en die staat voor niets. Via een forum op een site voor weddenschappen kreeg ik de link naar een goede livestream (via een arabische zender) om de wedstrijd te kunnen volgen. Duncan, ook geboren en getogen in Enschede, kwam net op tijd voor het fluitsignaal en we hebben met z'n drieen de wedstrijd prima kunnen volgen. Alleen het geluid van radio 1 en later van RTV Oost kwam niet goed door. Door alle drukte waren de servers denk ik overbelast en dus viel het geluid steeds weg, of raakte in een loep (4 x achter elkaar dezelfde commentaren...). Maar dat gaf niets, we zagen live hoe mijn clubje kampioen is geworden. En oh, wat ben ik daar blij mee. Natuurlijk had ik liever in Enschede gezeten nu, maar je kunt niet alles hebben.

Na zulke drukke dagen was ik wel heel moe, en dus heb ik vandaag, maandag uitgeslapen tot 9.30 uur (natuurlijk wel tussendoor steeds wakker geweest om te voeden). En nadat we ons klaar hadden gemaakt zijn mama en ik de stad in gegaan. Mama heeft cadeautjes gekocht voor mensen thuis en voor Ruby hebben we nieuwe kleertjes gekocht. Want ook die is enorm gegroeid en nadat we haar kast uit hadden gezocht bleek ze helemaal niet zoveel te hebben om aan te trekken. Nu kan ze weer goed voor de dag komen.

We zijn weer goed geslaagd, en moe, maar voldaan lig ik nu op bed dit hele verhaal te schrijven. Mijn plan was om nog even mijn ogen dicht te doen, maar ik zie dat het al weer tijd is om Ruby in bad te doen. Dus dan maar vanavond op tijd gaan slapen hopelijk.

Deze week staan nog Ocean Park, de dodenherdenking, Disneyland, Stanley en de vrijmarkt op het programma. Het zal dus wel weer even duren voordat de blog wordt bijgewerkt ben ik bang...