Maandag ben ik begonnen met het sorteren van alle foto's van mijn buik en de echofoto's om een mooi zwangerschapsboekje voor de baby te kunnen maken. En 's middags zijn we met Duncan, Corine en de meiden gaan zwemmen. Ruby was met geen stok uit het water te krijgen, zo leuk vond ze het weer. Echt een waterratje. Na het zwemmen gingen we bij Duncan eten (dat wil zeggen, Ruby), maar dat was een minder groot succes. Mevrouw vond het eten niet lekker dat er was klaargemaakt en spuugde alles zo weer uit (dankbaar typje..). Maar het idee was leuk, en het was weer een topmiddag.
Dinsdag was een drukke dag. We begonnen met een afsrpaak bij de dokter. Ik was ruim 38 weken zwanger en tja, dan gaat het toch wel spannend worden. Althans, dat vind ik. De baby werd gemeten en wordt via de echo geschat op 3900 gram. Echter denkt de dokter te voelen dat ze iets kleiner is, 3600-3700 gram. Maar goed, ze is er nog niet natuurlijk en ze blijft lekker groeien zolang ze in de buik zit. Waarschijnlijk wordt het dus weer een baby van zo'n 4 kilo bij de geboorte. Daarom hebben we de knoop definitief doorgehakt en gaan we met 40 weken inleiden als ze dan niet spontaan is gekomen.
Nu weet ik dat er in Nederland veel mensen zijn die zeggen dat dat slecht is, dat je de natuur z'n werk moet laten doen en dat het allemaal veel zwaarder is als je ingeleid wordt. Maar daar denken ze hier heel anders over. We hebben heel duidelijk gevraagd of het extra risico's met zich meeneemt en het tegendeel is waar. Juist doordat je inleidt kun je de bevalling beter regiseren en zal deze daardoor waarschijnlijk minder lang duren en zowel voor moeder als kind minder traumatisch verlopen als mijn eerste bevalling. En dat is toch wel een fijn vooruitzicht.
Als ze dus niet eerder komt, dan krijgen we over een week, 9 april onze dochter!
Na het doktersbezoek haaste ik me naar Wan Chai voor een lunch met mijn @home vriendinnen bij Bo Inovation. Een hip restaurant dat nog niet zo lang open is. Hun keuken in fusion, wat in dit geval inhoudt dat je denkt dat je westers eten besteld, maar je krijgt een Aziatische variant erop. Voorbeeld: Je besteld bloemkool met truffels en die wordt geserveerd als een sushi. De pasta met pesto werd verpakt in een springrole en de lasagna had geen bladerdeeg of tomatensauce, maar bestond uit lagen varkensvlees. Het was een hele belevenis en het eten was nog lekker ook!
Ik had al van vrienden begrepen dat ze een heel speciaal toetje op de kaart hebben staan. Om aandacht voor het aidsfonds te genereren kun je een "sex on the beach" bestellen. Al het geld voor het toetje gaat naar het aidsfonds en het is echt bedoeld om te shockeren (zeker Chinezen). Je krijgt een bord met daarop nootjes als zand, een condoom van gelei, gevuld met vanillesauce. Zie de foto hieronder. Niet echt een smakelijk gezicht, maar het concept vind ik briljant om op deze manier aandacht te vragen voor zo'n goed fonds!
Een aantal dames moesten snel na de lunch weg, maar Mimi, Julia en ik verplaatsten ons naar Central voor een voetmassage. We besloten om naar een andere plek te gaan dan de vorige keer (wel in hetzelfde gebouw) omdat we daar goede verhalen over hadden gehoord. Normaal mag je bij zwangere vrouwen bepaalde gebieden niet aanraken omdat dat de bevalling op gang zou kunnen brengen, maar ik verzekerde de dame er van dat dat geen enkel probleem zou zijn en dat ze haar gang kon gaan. De dame in kwestie was behoorlijk sterk en masseerde mijn voeten zo hard dat ik het letterlijk nu nog voel als ik er overheen ga. Een relaxte massage was het dus zeker niet, maar de vochtophoping in mijn onderbenen en voeten was daarna wel weg. Het zal dus zeker wel geholpen hebben voor bepaalde dingen. Maar pijn deed het wel, en er is nog geen teken van een baby, dus dat fabeltje kan ik ook meteen uit de wereld helpen dat dat zou helpen om de bevalling op te wekken.
Inmiddels was de middag al weer bijna voorbij na de massage en heb ik nog wat inkopen gedaan om vervolgens Arjen op te halen op kantoor. We hebben samen een hapje gegeten en zijn toen naar de afscheidsborrel van Joppe & Marike gegaan. Die zijn gisteren voorgoed vertrokken naar Londen. En hoewel je weet dat mensen hier vaak niet voor altijd zitten en er dus altijd een dag komt dat je afscheid moet nemen is het niet leuk als mensen weg gaan...de borrel was gelukkig wel heel gezellig. Veel baby's en jongen moeders. Van de aanwezigen had geloof ik 50% het afgelopen jaar een baby gekregen of verwachte er een.
Tja, en als hoogzwangere vrouw was ik om 22.30 uur wel uitgeblust (was toen al 11 uur op pad) en dus zijn we toen lekker naar huis gegaan.
Woensdag had ik maar 1 afspraak, met Ente, om te lunchen. Dat was ook genoeg, want ik was nog steeds wel aan het bijkomen (fysiek) van de dag ervoor. Maar het was erg gezellig om hem weer te zien.
Thuisgekomen heb ik mijn gipsen buik gepakt en ben ik begonnen met het schilderen daarvan. Ruby wilde ook heel graag mehelpen, maar die moet nog even wachten totdat de onderlaag is gedroogd. Dus besloot ik met haar om wat oud papier te schilderen, eierdozen etc. En toen kwam ik er weer achter dat ze toch wel een tutje is! Zodra er een druppeltje verf op haar vinger kwam keek ze er naar, riep uit dat het vies was en rende naar de tafel voor een nat doekje om haar handjes schoon te maken. Het heeft behoorlijk lang geduurd voordat ze een beetje lekker onder de verf zat (zoals het hoort) en het liefst wilde ze om de 2 minuten haar handen wassen, maar ze vond het schilderen toch heel leuk!!
Donderdag heb ik zo'n zelfde dag gehad, alleen was Pierre mijn lunchpartner. Ik ben net een echte expatvrouw zo met al die lunches, maar geloof me, dat doe ik normaal gesproken ook niet! Het kwam alleen nu zo uit omdat ik veel mensen nog even wilde zien voordat de baby er is. Goed excuus toch?
En donderdagavond kwamen Mimi en Glenn (haar man) hier voor een Hollands dinner. Mimi was degene die me had gevraagd of ik niet een keer Nederlands voor haar wilde koken en daarom had ik het etentje een paar weken geleden georganiseerd. Helaas kon ze toen niet komen omdat haar zoon in het ziekenhuis lag met een hersentumor. Gelukkig gaat het nu een heel stuk beter met hem. Maar oh, wat een schokkend verhaal. Dat gun je niemand, en zeker een jongen van 7 jaar niet! Hij is nu voor 95% tumorvrij, maar dat betekent dat er nog steeds een tikkende tijdbom in zijn hoofd zit. Hij zal nog lang moeten revalideren en het litteken achter zijn oor is zo groot dat hij er op school mee gepest wordt. En als klap op de vuurpijl blijkt dat de verekering hier niet alles dekt van de kosten die zijn gemaakt. Dus het spaargeld van Mimi en Glenn is zo goed als op, waardoor ze gedwongen zijn om terug naar Australie te gaan waar het leven goedkoper is en de verzekering wel alles vergoed. Op 1 juni verlaten ze dus Hong Kong.
Het zet je wel aan het denken. Natuurlijk is carriere belangrijk, maar met geld kun je geen gezondheid kopen of geluk. Daarom heeft Glenn zijn baan na 10 jaar opgezegd en blijft hij de eerste maanden thuis om met zijn gezin tijd door te brengen. Dat is dan weer het mooie van zoiets triest. Gelukkig is het met Lucas goed afgelopen en is hij er nog om van te genieten! Nog meer reden om extra van Ruby en haar zusje te gaan genieten en tijd voor ze vrij te maken.
En nu is het vrijdagavond, 2 april. Goede vrijdag en het begin van 5 vrije dagen in Hong Kong. Tot en met dinsdag is Emy dan ook vrij en hoeft Arjen niet naar kantoor. Helaas betekent dat niet dat Arjen ook vrij is, want hij heeft het zo druk dat hij vandaag in ieder geval de hele dag moet werken en waarschijnlijk morgenvroeg ook. Maar vanaf zaterdagmiddag gaan we echt leuke dingen doen!!
Vandaag was het trouwens toch slecht weer, regen en mist, dus zijn we lekker binnen gebleven. Ik ben eindelijk begonnen aan het babyboek voor de baby (met al haar echo foto's, de columns die ik schrijf voor babyinfo.nl en de foto's van mijn groeiende buik) en het schiet al aardig op. Ook wilden we de handjes van Ruby op de gipsen buik zetten, maar helaas is dat mislukt. Moeten dus maar even wat anders verzinnen om erop te zetten dus, maar dat doen we morgen wel weer. Ik ga nu snel koken, want het is al laat en ik wil op tijd naar bed vanavond!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten