De geboorte van een wonder!

Het blijft een wonder zo'n lief klein meisje. En gelukkig is het deze keer allemaal heel fijn verlopen. Hieronder een kort overzicht van alles wat er de afgelopen dagen gebeurd is.

Donderdagavond ben ik om 22.00 uur ingecheckt in het ziekenhuis om de inleiding te laten beginnen. Ik had eigenlijk verwacht dat ik in zou checken op een "normale" kamer en als de weeen zouden beginnen dat ik dan naar de bevalkamer zou gaan, net zoals dat in Nederland gebeurde met het inleiden van Ruby. Maar hier werd ik meteen in de bevalkamer gelegd zodat die gereserveerd bleef voor mij. Na al het papierwerk is Arjen weer naar huis gegaan en om 00.00 uur kreeg ik een soort lintje ingebracht dat geinpregneerd was met hormonen om mijn baarmoeder te verweken. Na 1 uur aan de monitor te hebben gelegen om te zien of de baby er wel goed op zou reageren was het tijd om te slapen. Tja, en dat gaat niet echt lekker op een bevalbed kan ik je melden. Maar goed, uiteindelijk heb ik zo'n 3-4 uur geslapen.

Om 6 uur ben ik onder de douche gegaan zodat ik om 6.30 uur helemaal klaar was voor de anestesist die de ruggeprik kwam zetten. Deze keer zou ik geen pijn lijden!! De reden dat ik al zo vroeg de ruggeprik kreeg is omdat hij er toen toch moest zijn voor een andere patient. In eerste instantie heeft hij alleen de prik gezet met de laagst mogelijke dosis pijnstillers. Ik merkte dan ook niet zoveel van de ruggeprik. En toen was het wachten op Lucy Lord die om 10.00 uur kwam om mijn vliezen te breken. Meteen daarna werd het infuus met weeenopwekkers aangesloten en kon het feest beginnen. Door de ruggeprik voelde ik eigenlijk niets, maar het apparaat gaf aan dat de weeen om de 3-4 minuten kwamen. Zodra ik de weeen begon te voelen moest ik een gil geven zodat ze de ruggeprik op zouden voeren zodat ik geen pijn had. Dit voelde erg grappig aan, alsof er een koude douche op je rug werd gezet. Dat was natuurlijk de vloeistof door mijn ruggemerg. Het mooie van deze ruggeprik was dat je niet verlamt raakt en dus nog gewoon kunt blijven lopen en bewegen.

Rond 13.00 uur hebben we maar een dvd opgezet, Arjen in de massagestoel en ik op bed konden we naar Sex and the City de film kijken en toen hebben we gelijk maar een lunch besteld. Dus om 13.30 uur zat ik aan een heerlijk broodje tonijnsalade en Arjen aan de curry. Na het eten moest ik naar het toilet en daar voelde ik ineens enorme persdrang! De dosis pijnstilers werd opgevoerd (want oh je, ik voelde pijn!) en bij controle bleek dat ik volledige ontsluiting had! Lucy Lord werd gebeld en die zou haar kliniek dichtgooien. Het duurde ongeveer een uur voordat ze er was. Om 14.55 uur mocht ik beginnen met persen en binnen no time was het hoofdje al zichtbaar. Om scheuren te voorkomen moest ik vanaf toen even wachten met persen en dat is eigenlijk het enige gedeelte geweest van de bevalling die pijn deed. Maar dat duurde gelukkig niet zo lang, want om 15.18 uur is Amber geboren. Een prachtig meisje met alles er op en er aan!

Ze begon meteen te drinken en bij alle test deed ze het geweldig. We konden dan ook redelijk snel naar de nursery waar ze gewogen werd (3.725 gram) en gemeten werd (49 cm). Ze kreeg haar eerste luier om en kleertjes aan en toen konden we naar onze kamer.

Ik lag op een tweepersoonskamer, en ik was de eerste, dus had ik de raamkant, met uitzicht over Hong Kong. Helaas is het bijna alleen maar mistig geweest waardoor ik helemaal niets zag. Maar het idee was leuk.

Aan het einde van de dag werd het bed naast mij klaar gemaakt voor een nieuwe patient, maar na een uur werd alles weer weg gehaald. De Chineze dame die naast mij zou komen te liggen had toch besloten om een upgrade te nemen naar een eenpersoonskamer. En doordat deze dame 1400 euro extra betaalde heb ik uiteindelijk 3 nachten de kamer voor mezelf gehad. In het weekend doen ze namelijk niet aan geplande bevallingen en aangezien 70% van de bevallingen in Hong Kong gepland worden was het rustig in het weekend. Pas op maandagmorgen kreeg ik een kamergenoot, maar goed, toen mocht ik al bijna uitchecken. Dus het was heerlijk.

Het Matilda ziekenhuis wordt ook wel Mathilda Hotel genoemd, en daar kan ik me best iets bij voorstellen. De menukaart is a la carte met keuze uit de lekkerste gerechten (zeker 3 pagina's keuze), er zijn twee belletjes bij je bed. 1 voor de verloskundige die 24 uur per dag tot je beschikking staat, en 1 voor het overige personeel die je eten/drinken komt brengen, je bed verschoond, voorraad bijvult, schoonmaakt etc.
Verder kun je je kindje naar de nursery brengen als je wilt rusten. Dit heb ik niet gedaan, maar het idee dat het kan is wel geruststellend. Amber is daar alleen twee keer geweest toen ik ging douchen.

Kortom, je hoeft nergens over na te denken en alles wordt voor je gedaan. Maar eerlijk is eerlijk. Ik was wel erg blij dat ik maandag weer naar huis kon. Weer in mijn eigen bed kon slapen en gewoon lekker bij Arjen, Ruby en mijn moeder kon zijn met Amber.

Ik heb in totaal dus 4 nachten in het ziekenhuis gelegen en ik moet zeggen dat ik een hele plezierige bevalling en eerste dagen heb gehad dankzij het personeel in het ziekenhuis en ook dankzij mijn dokter die de bevalling precies zo heeft laten verlopen zoals ze beloofd had. Zeker na mijn eerdere evaring met Ruby is het fijn om nu te zien dat het ook anders kan. Nu kan ik echt genieten van mijn kraamtijd en mijn lieve kleine prinsesje!