Zo, mijn eerste werkweek zit er weer op. Blijft raar om op woensdagmiddag al te beginnen met het weekend, maar je hoort mij niet klagen!! Zeker niet aangezien ik allemaal leuke dingen heb gepland voor mijn vrije dagen. Jaja, ik ben erg blij met mijn nieuwe voornemen om meer leuke dingen te doen!!
Vanmiddag had ik eerst een lunch met Jo Anne, een Zuid-Afrikaans vriendinnetje. Ze liep op krukken omdat ze nogal ongelukkig is gevallen en haar enkel had verstuikt en dan merk je meteen hoe lastig het is om in het drukke centrum rond te lopen op krukken, heuvel op en af. Je kunt hier maar beter niet kreupel zijn! Maar het is gelukt om bij een heerlijk argentijns steakrestaurant te komen voor een overheerlijke steak sandwich. En we hebben lekker bij kunnen kletsen. Het grappige is dat ze zit te wachten op een huwelijksaanzoek, maar geen idee heeft of en zo ja wanneer dat gaat gebeuren. Ik weet echter dat haar vriend deze week naar Zuid-Arfika afreist om haar vader om haar hand te vragen (zij denkt dat hij in Tokyo zit voor zijn werk) en dat ze waarschijnlijk met valentijnsdag (Chinees Nieuw Jaar) gevraagd zal worden :) En zij maar wachten...ben erg benieuwd naar zijn aanzoek, wordt vast heel romantisch.
Na de lunch was het tijd voor een bezoekje aan Dr. Lucy Lord om naar onze baby te kijken. Het was inmiddels 7 weken geleden en hoewel ik me supergoed voel is het toch wel fijn om even de bevestiging te krijgen dat het ook daadwerkelijk goed gaat met de kleine meid. Voor de zekerheid nog een keer het geslacht bekeken en het is echt zeker een meisje (dit keer had ze haar beentjes niet over elkaar).
Nu mijn zus haar baby heeft is er ook in mijn hoofd een knop omgegaan dat ik toch nog een aantal dingen moet uitzoeken en regelen voordat de baby kan komen, lijkt wel of ik ineens nesteldrang heb gekregen om alles rond te maken (beetje vroeg, maar ach, je kunt het maar gehad hebben). De belangrijkste vraag voor mij was wat nu eigenlijk mijn uitgerekende datum is. Beetje rare vraag zou je zeggen, maar aangezien ik 4 data heb gekregen van 3 verschillende artsen was ik het spoor een beetje bijster.
En daar komt meteen weer het verschil met Nederland naar voren, ik wilde namelijk vast in de groep gooien dat ik met Ruby zo ver overtijd was dat ik ben ingeleid en dat ik deze keer liever niet zo lang over tijd wil gaan. In Nederland doen ze daar nogal moeilijk over, moet je echt tot de 42 weken wachten voordat ze iets gaan doen en eerder moet je eigenlijk niet zeuren. Nou dat ging hier iets anders, Dr. Lord begreep me helemaal, het is hier erg gebruikelijk om je te laten inleiden en al vanaf 39 weken!! Dus kies je eigen datum en ga er voor was haar advies! Nu wil ik de kleine meid echt niet pushen, maar we hebben nu in ons hoofd dat als ze er 16 april niet is, dat we haar dan een handje gaan helpen (dan is ze al ruim over tijd) dus het is aan haar wanneer ze wil komen, maar uiterlijk de 16de (of de 17de als ze er net zo lang over doet als haar grote zus, maar laten we hopen dat dat niet het geval is). Wel een heel fijn idee dat er nu echt een einddatum aan zit, voor mijn 30ste verjaardag heb ik mijn gezin compleet :)
Verder ben ik erg productief geweest en heb ik een midwife geregeld die me gaat helpen na de bevaling. Het is hier gebruikelijk om 3 nachten in het ziekenhuis te blijven en dan ga je naar huis. Maar zoiets als kraamhulp bestaat niet, dus je bent aan jezelf overgeleverd. Nu weet ik inmiddels wel hoe je een luier moet verschonen en hoe je een baby in bad doet, maar er zijn toch dingen waar ik graag advies over wil. Zo is het fijn als de baby gewogen wordt zodat je in de gaten kunt houden of ze niet teveel afvalt, en mocht ik weer hechtingen hebben dan is het ook wel fijn dat die gecheckt worden. En dat borstvoeding nu automatisch goed gaat is ook niet gezegd. Kortom, genoeg reden om een midwife in te huren die gedurende 4 dagen elke dag even langskomt om dit soort dingen te controleren als je thuis bent!!
En niet onbelangrijk, in Hong Kong hebben ze nu ook het vaccin tegen de mexicaanse griep, dus die heb ik ook maar meteen genomen. Ik heb dus aardig wat vinkjes op mijn checklist kunnen zetten.
Maar er zijn ook nog genoeg losse eindjes. Zo denken we er over om de stamcellen uit de navelstreng te bewaren. Mijn arts was hier niet zo enthousiast over omdat de kans dat je ze nodig hebt zo minimaal is dat het waarschijnlijk weggegooid geld is. En een centrale databank zoals in Nederland hebben ze hier niet voor stamcellen, dus daar kunnen we het ook niet aan doneren. Wat is wijsheid? Stel dat je het niet doet en je kind blijkt toch later leukemie te krijgen, dan sla je jezelf voor je kop dat je het niet hebt gedaan. Maar ja, hoe groot is die kans? En voor Ruby hebben we het ook niet gedaan....En hetzelfde geld voor de TBC inenting die baby's hier bij de geboorte krijgen, moeten we dat doen of niet? Kortom, we hebben nog genoeg om over na te denken! En we hebben ook nog zo'n 12 weken de tijd, dus het gaat zeker goed komen!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten