Dat zingt Marco Borsato, maar waarom ben ik dan toch verdrietig?!?! Ik wordt heen en weer geslingerd tussen emoties. Afgelopen donderdag is mijn zus bevallen van een prachtig meisje en hoewel ik mijn reis wat heb verlengd zodat ik nog een paar dagen extra van haar kon genieten moest ik gisteren toch echt afscheid nemen. De volgende keer dat ik haar kan knuffelen is ze waarschijnlijk al zo'n maand of 8, dan kruipt ze misschien al en kan ze al zitten!!
En mijn zus, vader, schoonfamilie en vrienden zullen onze tweede dochter pas vast kunnen houden als ze een paar maanden oud is. Niet zoals de vorige keer al in het ziekenhuis of in de eerste week, maar pas na een paar maanden als alles goed gaat.
Dus ja, afscheid nemen bestaat wel, en hoewel er skype is, en hyves, en een blog en nog 1000 manieren om contact te houden is het toch anders. En voor mij verdrietig.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk in Hong Kong en ik heb nog geen moment heimwee gehad, maar zo op de laatste dag in NL voor lange tijd ben ik toch een beetje down.
Maar goed we gaan vanavond weer naar huis, ik kan mijn vrienden in Hong Kong weer zien, we kunnen weer in ons eigen bedje slapen en weer tussen onze eigen spullen zitten. En als we weer eenmaal daar zijn dan komt het allemaal wel weer goed. Moet alleen vandaag nog even door zien te komen (en vanacht in het vliegtuig).
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Weet precies wat je bedoelt. T'is gewoon een K-gevoel. En je mag je best effe rot voelen! Kan je ze maar meenemen he?
Dikke kus!
Een reactie posten