Woensdag 22 december Noosa

Om 5.00 uur was Amber weer wakker, dus uitgerust werden we niet wakker, maar ach, we hebben vakantie, dus het valt allemaal wel mee.

En we hadden vandaag iets heel leuks op het programma staan, de dierentuin van Steve Irwin. Zowel Arjen als ik keken vaak naar zijn programma’s en hadden dus de dierentuin ook al vaak op tv gezien. Des te leuker om er nu zelf naar toe te kunnen. Helaas was het wel weer een stuk terug rijden, wat gevoelsmatig natuurlijk niet echt lekker is, maar dat mocht de pret niet drukken. Dat het regende was ook niet heel handig, maar gelukkig zijn we niet van suiker.

Aangekomen in het park hadden we meteen een ranger te pakken met een baby krokodil. Dat is namelijk het mooie van dit park, je mag heel veel beesten aaien en knuffelen. Hierdoor krijg je veel meer bonding met de beesten en het idee van Steve was dat je daardoor beter je best doet om ze te beschermen.
We waren net op tjjd voor het voeren van olifanten, en meteen daarna begon de show met de krokodillen. Dacht je dat Steve Irwin overenthousiast was, zijn personeel kan er ook wat van. Maar zeker op een leuke manier!

Na de show gingen we naar de kangaroo wijde waar je voer kon kopen zodat je de kangaroos zelf kon voeren en aaien. Wat een geweldige beesten zijn dat zeg. Lekker eigenwijs, maar wel lief. Ruby vond het ook geweldig, begon zelf ook te springen (kijk mama, net als de kangaroo) en durfde zelfs de beesten te voeren en te aaien!!
Het was inmiddels 12 uur en dus moesten de meisjes slapen, Ruby in het wagentje en Amber in de draagzak. En papa en mama liepen nog even door het park heen en uiteindelijk besloten we te gaan lunchen. Daar werden de meisjes wakker en toen konden we onze tocht voortzetten. Jammer was het wel dat het steeds harder begon te regenen, dus het treintje dat een rondrit over het park maakte was een goede optie. We lieten ons afzetten bij de tijgers waar net een show begon. Die beesten sprongen voor je neus meters hoog de lucht in om in het water te landen, echt heel gaaf om te zien. En na de show zwommen ze met hun trainers langs het raam waar we stonden. Je kan duidelijk zien dat de beesten goed worden verzorgd in de dierentuin en dat ze lol hebben in het leven, en dat we ze toch zo goed kunnen zien. Er is zelfs een mogelijkheid om achter de schermen te kijken in de dierentuin en met baby tijgertjes te knuffelen, maar dat hebben we niet gedaan.

Via de olifanten liepen we in de inmiddels stromende regen naar de koala tuin waar verschillende koala’s in lage bomen hingen zodat je ze goed kon zien en…..kon aaien. De koala tuin liep over in de tuin met de rode kangaroos. Hier waren drie vrouwtjes met kleintjes in hun buidel, en WOW, wat was dat gaaf om te zien. Eerst zie je alleen een dikke buik, maar toen we wat langer bleven kwam er een uit de buidel. Eerst de pootjes, en floep, toen sprong hij er hemaal uit. Niet veel later kwam er bij een andere moeder een kopje uit haar buidel. Natuurlijk heb ik ook al veel plaatjes er van gezien en veel natuurfilms, maar om het 20 cm voor mijn ogen te zien vond ik toch wel heel indrukwekkend. Mijn belofte aan Ruby dat ze koala’s mocht aaien ben ik dus nagekomen. Sterker nog, ze heeft vandaag ook nog kangaroos EN een krokodil geaaid, wat een feest!

Aangezien we inmiddels door en door nat waren besloten we het voor gezien te houden. We zijn nog wel even naar het dierenziekenhuis gegaan waar je voor 2 dollar per persoon een sneak preview kon krijgen. Dat houd in dat je in een kamer met glazen wanden staat waar je uitzicht hebt op de operatiekamer en uitslaapkamer. Vandaag lag er een zeeschildpad (zeker een meter lang) aan de beademing en zagen we koala’s in hokjes bijkomen van hun operatie. Echt goed dat ze dit ook hebben opgezet. Die Steve Irwin snapte heel goed hoe hij mensen bewust moet maken van de natuur. Het blijft jammer dat de man er niet meer is. Maar zoals wij het vandaag hebben gezien wordt zijn gedachten goed nog er goed nageleefd!

Vanuit de dierentuin reden we nog snel even langs een andere supermarkt om een paar dingen te kopen die de Aldi niet had en toen was het tijd om thuis te relaxen. De meisjes slapen inmiddels allebei, dus die hebben hun ritme weer gevonden. En wij? Wij gaan ook maar eens slapen. Morgen vertrekken we weer naar onze volgende bestemming, Fraser Island.