Hoe groot is de kans???

Dinsdagmorgen stond een bezoekje aan Julia op het programma. Zij is een van de dames van mijn at home groepje, en ze had alle dames uitgenodigd. Aangezien Hong Kong alle scholen twee weken eerder dicht heeft gedaan ivm de griep stuurde ze een dag van te voren een mail eruit of wel ALSJEBLIEFT onze kinderen mee wilden nemen zoadat zij niet de enige was die geen zin af kon maken omdat ze gestoort zou worden door de kids. Zo gezegd zo gedaan, Ruby kreeg haar mooie oranje jurk aan, de haren werden mooi in twee staartjes gezet en we konden gaan. De taxi bracht ons naar de Peak (dat mooie uitzichtpunt) en meteen na het uitkijkpunt gingen we met de weg omhoog (nog hoger dan het uitkijkpunt dus). Aangekomen bij het complex vertelde de bewaker dat het het laatste huis was, we reden dus nog even door. En toen...viel mijn mond open! Dit was geen huis, dit was een heus kasteel (zelfs voor Nederlandse begrippen). Het stalen hek was versiert met bloemen en figuren waardoor het er eigenlijk heel lieflijk uitzag. Haar chauffeur deed het hek op en we konden binnen treden in het paleis. Ik nam met Ruby de trap naar boven en kwam in een reuzachtige woonkamer terecht. Vanuit daar had je meteen een mooi uitzicht over het enorme buitenzwambad met daarnaast de jaccuzi en de grote tuin, en ik stond verteld over het prachtige uitzicht over de stad Hong Kong. Dit was echt een prachthuis. Niet veel later kwamen ook de andere dames met kroost aan, zij namen echter niet de trap naar boven maar de lift!!! Ik bedoel, een lift in je huis?!?!?! Ik stond me nog steeds te verbazen over het feit dat het huis zo groot was (600 m2) toen Julia vertelde dat hun huis in Engeland een stuk groter is....Dat was he moment dat ik Ruby heb uitgehuwelijkt aan de zoon van Julia. Max is een hele aardige jongen, hij is 7 en dol op baby's, dus dat leek me een uitermate geschikte huwelijkspartner voor Ruby!! En dan heeft ze meteen een schat van een schoonmoeder, want hoewel je zou denken dat je een heuze snob wordt van al deze luxe, daar heeft down to earth Julia gelukkig helemaal geen last van.

Na de thee en zelfgemaakte taart was het echt tijd voor Ruby om naar huis te gaan voor haar middagslaapje. Ik wilde een taxi nemen, maar Julia bood aan om hun prive chauffeur te gebruiken. We stapen in een gloednieuwe Audi Q7 en werden keurig thuis afgezet. Ik heb heel even een ochtend beleefd als een prinsesje!

Gelukkig gaat het normale leven ook gewoon door en stond ik 's avonds weer gewoon op het hockeyveld. Deze zomercompetitie spelen we in mixed teams en deze avond hadden we twee wedstrijden omdat we de eerste competitiedag niet hadden gespeelt. Tussen de wedstrijden hadden we een half uurtje de tijd om bij te komen en daar raakte ik aan de praat met Marius. En dit bleek een bijzonder gesprek te worden. Hij vroeg waar ik vroeger had gehockeyd en op mijn antwoord dat het allemaal in Enschede bij PW was begonnen lichtten zijn ogen op. Hij was ook in Enschede opgegroeid en had ook bij PW gehockeyd. Nu zijn er natuurlijk meer mensen die uit Enschede komen en dat is allemaal nog niet zo bijzonder, maar het bleek dat we nog veel meer gemeen hadden. Ook zijn ouderlijk huis stond aan de stokhorstlaan en hij heeft zijn middelbareschooldiploma gehaald op het Jacobus college. Hij is alleen 25 jaar ouder dan ik ben, en hij was al lang weg uit Enschede voordat ik geboren was. Maar ik vond het heel bijzonder om iemand te ontmoeten waarvan zijn jeugdherinneringen zich afspelen op dezelfde plekken als die van mij, alleen 25 jaar eerder. Voor de mensen in Enschede, hij heet Marius van Huijstee, kent iemand hem?

Woensdag heb ik heerlijk geluncht met Pierre, onze penningmeester van de Nederlandse vereniging. We moesten nog wat doornemen over het oranjebal, maar daar hebben we het bijna niet over gehad. Toen ik op mijn horloge keek en zag dat het al drie uur was geweest hebben we even snel de balansen doorgenomen en toen moest ik rennen naar mijn afspraak met Swire Coca Cola. Zij sponsoren het Zoat en Liliane en ik hebben alle hoeveelheden en logistiek met ze doorgenomen.

En 's avonds zijn we naar de laatste paardenrace in Happy Valley geweest van het seizoen. Het was druk, heel druk, en warm, heeeeeeeeeeeel warm. We waren samen met Marthilde en Sander (met wie we ook naar de Abereen Marine Club waren geweest) en we hebben flink ingezet op de paarden. Arjen ging naar huis met ruim 100 hkd winst en ik met een verlies van 16 dollar (voor euro's deel je door 10) dus per saldo hebben we een goede avond gedraait. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat het gezellig was, en dat was het.

En het goede nieuws is dat ik er gisteren per toeval achter ben gekomen dat Ruby gewoon weer gaat slapen als je haar niet om 5.30 uit bed haalt. Gistermorgen toen ze begon te huilen heb ik de babyfoon uit gedaan en wilde ik nog 5 minuten mijn ogen dicht doen. Alleen ben ik toen weer in slaap gevallen om pas om 7 uur wakker te worden. Ik schrok wakker, keek op de klok en stormde naar boven om mijn kind, dat vast volledig overstuur was te troosten. Maar wat bleek? Ze zat heerlijk in haar bedje te spelen!! Vanmorgen heb ik hetzelfde truucje uitgehaald, heb haar niet uit bed gehaald toen ze wakker werd, heb de babyfoon uitgezet, maar deze keer kon ik niet meer slapen. Uiteindelijk is Arjen om 6.30 gaan kijken en toen sliep ze gewoon weer, ze werd wakker van Arjen. Vanaf nu gaan we dus niet meer voor 6.30 naar boven, we kunnen uitslapen!!!!