Creatief hoor....

Vroeger op de kleuterschool maakten we voor vaderdag en/of moeder altijd iets van klei. Een asbak of een tegeltje met onze hand erin. Nu vind ik dat je met tradities niet moet breken, dus donderdagmiddag ben ik op zoek gegaan naar klei om samen met Ruby een mooi kunstwerkje voor papa te maken. Nadat ik wat vriendinnen had gebeld die hier al wat langer woonden belandde ik bij de Toy'r Us in Causeway bay samen met Ruby. Ik kan je vertellen, dat is een wereld op zich. Daar is de Bart Smit niets bij vergeleken in Nederland. Het krioelde er van de rondrennende kinderen die allemaal gilden en alles aan het uitproberen waren (hoezo goed opgevoede Chinezen?!). Na lang zoeken en drie personeelsleden verder had ik mijn klei gevonden. Mij met kinderwagen en al een weg banend door de kinderen kon ik afrekenen en was de eerste stap naar een mooi kunstwerk gezet.

Thuis gekomen leek het me handig om maar meteen te beginnen zodat het kunstwerk ook nog even kon drogen. En daar ging het mis. Ik blijk wel creatief te zijn in mijn hoofd, maar mijn handen zijn toch echt een heel ander verhaal. De simpele opdracht om een tegeltje te maken waar ik de voet/hand van mijn dochter in kon drukken bleek een stapje te hoog voor mij. Gelukkig was daar de helpende hand van Emy die vakkundig de klei ter handen nam en een tegeltje fabriceerde. Ruby werd opgepakt en voorzichtig duwden we haar voetje in de klei. Nu weet ik dat normale kinderen dol zijn op kliederen en dus was ik er niet van uit gegaan dat Ruby het helemaal niets vond!!! Maar goed, het is allemaal voor een goed doel, papa, dus even doorzetten. Er was nog extra klei over, dus hebben we maar meteen wat extra werkjes gemaakt voor het geval er iets met dit stukje zou gebeuren. Wederom handjes en voetjes in de klei gedrukt en toen was mevrouw er helemaal klaar mee! We zijn dus lekker in bad gegaan en de werkstukjes konden drogen.

De volgende morgen waren ze inderdaad mooi gedroogd en was het tijd om ze te gaan beschilderen. Net toen ik alles op de keukentafel had uitgestald en ik was begonnen met het eerste werkje hoorde ik in eens de stem van Arjen buiten! Help, wat was dit? Waarom was hij ineeens rond de lunchtijd thuis? Als een gek hebben we alle verfspullen en de kunstwerkjes in de kamer van Emy verstopt, net voordat Arjen naar beneden kwam. Bleek dat de laatste spulletjes uit China aankwamen die dinsdag niet bezorgd waren...Ik voelde me zo betrapt, alsof ik een minnaar in een kastje had verstopt. Ik ben gewoon niet goed in dingen verbergen blijkt wel weer, zelfs hierom voelde ik me schuldig omdat ik het achter zijn rug om deed (tja, en dat is nu net de grap van een verrassing!!). Gelukkig had Arjen niets door en is hij na een half uurtje (toen alle spullen er waren) weer weg gegaan zodat ik de rest kon schilderen.

En nu ligt het klaar om morgenvroeg ingepakt te worden zodat Ruby het tijdens het ontbijt aan papa kan geven. Ik ben benieuwd of hij er blij mee is.....