Branbantse gezelligheid!

Gelukkig heeft de antibiotica me snel beter gemaakt, dus konden we vol goede moed naar Stiphout afreizen voor de meet-up met de zus van Arjen en haar dochters. Bij binnenkomst vond Ruby een paard waar je echt op kon rijden, en dat was het succes van de vakantie kan ik wel zeggen. Dat paard heeft ze niet meer losgelaten en samen met haar nichtje Marit van 5 hebben ze er heerlijk mee gespeeld. Ondertussen kon ik bijkletsen met Sabine en Britt en vloog de tijd voorbij! Voor we het wisten was het al weer tijd om terug naar Helvoirt te rijden.

Daar heb ik de meisjes na het eten in bed gelegd en toen kwam het vriendinnetje dat ik maandagavond af had moeten zeggen langs. Zij wonen sinds deze zomer weer in Nederland in hun oude huis, en ook zij moeten heel erg wennen aan het leven hier. Hoe meer mensen ik spreek die terug zijn gekomen, hoe meer ik besef dat het echt wel anders is om in Hong Kong te wonen. Begrijp me niet verkeerd, ik wil zeker niet zeggen dat het een beter is dan het andere, maar het verschil is toch wel heel groot. En zoals ik er nu tegenaan kijk zou ik in ieder geval totdat Amber 4 is wel graag in Azië willen blijven wonen. Maar goed, helaas is mijn glazen bol nog steeds kapot, dus ik heb geen idee hoe dingen gaan lopen, we zien het allemaal wel. Het was in ieder geval fijn om Ingrid weer te zien!

Donderdagmiddag vertrokken we vol goede moed naar het klauterwoud in Oisterwijk, een binnen speelplaats met cafe erbij. Superleuk concept, maar helaas, alleen op woensdagmiddag en vrijdagmiddag open door de week (want dan zijn de kinderen vrij) en op donderdag dus gesloten. Snel bedachten we plan B, en dat was een manege waar opa Helvoirt vroeger nog paard had gereden. Ruby heeft zich de afgelopen weken ontpopt tot een waar paardenmeisje en ze wil dan ook niets liever dan paardrijden, paarden aaien, met paarden spelen etc. De manege was dan ook een schot in de roos, zeker toen ik eindelijk de deur naar de stallen had gevonden en ze de paarden daadwerkelijk mocht aaien. Maar ja, aan alles komt een einde, dus ook aan ons bezoekje aan de paarden. Tranen met tuiten werden er gehuild bij het afscheid. Nog maar 2,5 jaar wachten en dan mag ze op paardrijles, ze is al op de helft zullen we maar zeggen.

En 's avonds met Christine uit eten geweest in Oisterwijk. Wat een ontzettend leuk dorp is dat! Ik hou van de Brabantse gezelligheid en het accent, niet voor niets ben ik uiteindelijk voor een Brabander gevallen! En het is erg fijn dat Christine nu in het dorp naast mijn schoonouders woont, zo kan ik haar vaker zien als ik in NL ben! En zoals altijd met haar was het weer een heerlijke avond!

Vrijdagmorgen heb ik de kinderen bij opa en oma gelaten en ben ik gaan winkelen. Heb eindelijk mooie riemen gekocht, de Hema onveilig gemaakt en nog wat andere winkels bezocht. Ben niet lang weg geweest, maar werd wel helemaal blij van de Nederlandse winkels. Raar eigenlijk, want ik hou helemaal niet van shoppen, maar op de een of andere manier hebben de winkels in Nederland ineens een enorme aantrekkingskracht op me.

's Middags zijn we weer naar het klauterwoud gereden dat dit keer wel open was, en ook vol met kinderen zat. Het is echt een aanrader voor iedereen die kleine kinderen heeft om daar eens naartoe te gaan. Je kunt er spelen, kleuren, rennen en de ouders kunnen lekker een bakkie doen. We hebben ons dan ook prima vermaakt.

En om 1800 uur kwamen Olof, Sona en hun dochter Anouska uit Haarlem gereden om ons te zien. Echt zo lief dat ze zo'n eind in de auto hebben gezeten voor ons! We hebben met elkaar gegeten en Anouska was meteen Ruby's nieuwe vriendin. Ze zijn samen in bad geweest en Anouska noemde Ruby de hele tijd Loly omdat ze de R niet uit kon spreken. Erg grappig! Erg laat hebben we het niet gemaakt, want ze moesten nog een eind terug rijden en Anouska moest natuurlijk gewoon slapen, maar het was zeker gezellig!

En zaterdag zat de vakantie er al weer op. Het regende, en het was koud. Geen lekker weer dus om nog iets te ondernemen. We zijn dan ook lekker lui binnen gebleven, ik heb 's morgens nog wat gelezen en aangerommeld en toen de koffers ingepakt. Opa en oma hebben nog van de kindjes kunnen genieten totdat we om 18.30 uur in de auto stapten naar Schiphol.

Het inchecken ging vlug en daarna hebben we bij het Dakota cafe wat gedronken. Was ik nog nooit geweest, maar je hebt daar een kinderspeelplaats waar er ook gratis ballonnen zijn. Echt prima om te zitten met de kinderen dus!! Na de warme chocomelk (voor mij dan) hebben we afscheid genomen van opa en oma en stapten we met z'n drieën door de douane op weg naar het vliegtuig dat ons terug naar papa zou brengen.

De vlucht ging prima, we hebben iets minder geslapen dan op de heenweg, maar de kinderen waren superlief. Amber heeft even een paar minuten gehuild, maar sliep daarna heerlijk, en Ruby heeft zelfs geen traan gelaten!! Naast ons zat een stel met ook twee kleine kinderen (zelfde leeftijd ongeveer) en die hielpen me door op Amber te passen als ik Ruby moest verschonen of even naar het toilet moest. Het blijft een lange vlucht, maar het is echt goed te doen, zelfs met twee mini's.

En op zondagmiddag locale tijd konden we dan eindelijk papa weer in de armen sluiten. We hebben hem toch wel heel erg gemist! Het was fijn om weer thuis te komen! Natuurlijk hebben we genoten om alle familie en vrienden weer te zien in Nederland, maar het blijft een hectische tijd. We zijn allemaal ziek geweest in 3 weken tijd, en we hebben weinig geslapen. Het is nu dus weer tijd voor Rust, Reinheid en Regelmaat voor iedereen.

Thuis gekomen hebben we gegeten, koffers uitgepakt en toen de kinderen in bad gedaan om vervolgens op de normale slaaptijd in bed te leggen. Kijken hoe het dit keer met de jetlag gaat...