Kinderboerderij, heel ziek en nieuwe schoenen!

Laat ik beginnen met het eerste bezoek naar de kinderboerderij, wat een feest!! We hebben eerst mijn oma opgehaald en zijn toen met z'n vieren (oma, mama, Ruby en ik) naar de kinderboerderij gegaan. Er zit hier een hele mooie in de buurt. Bij binnenkomst stond er een grote bak met oud brood dat je mocht pakken en waarmee je de dieren kunt voeren. Meteen bij binnenkomst liepen er een heleboel kippen en hanen rond die duidelijk gewend zijn gevoerd te worden. Zodra ze het brood zagen stonden ze meteen allemaal om de buggy heen, en Ruby? Die vond het best spannend, maar ze keek haar ogen uit. We vervolgden de route naar een hekje waarachter de bokjes (zo'n stuk of 20) zaten. Ruby hebben we uit de buggy gehaald en toen zijn we op een bankje gaan zitten. Ook de bokjes zijn gewend aan kinderen en kwamen OOK op het bankje zitten (en om brood vragen). Ruby vond het enig, ze was helemaal niet bang (ok, af en toe een beetje, maar niet heel erg) en ze aaide de bokjes met een grote glimlach terwijl ze aai zei. Aan de hand kan ze nu goed lopen en dat deed ze dan ook vol overgave achter de bokjes aan toen ze weg liepen bij haar omdat er andere kinderen waren die nog brood hadden. Kortom, het was een geslaagd bezoekje. Toen we nadietijd bij mijn oma nog wat dronken kreeg ze echter wel weer koorts, dus toen zijn we maar snel naar huis gegaan...

De volgende morgen werd ze met hoge koorts wakker en was ze echt ziek, dus tijd om naar de dokter te gaan. Gelukkig hebben we hier een hele lieve huisarts die ons wilde helpen. Hij kon echter niets vinden en dacht aan een virusinfectie, aangezien ze er al 3 dagen last van had zou het nu wel beter gaan, een virus duurt namelijk meestal 3 dagen. Zolang het niet erger werd hoefde ik me geen zorgen te maken, dus dat deed ik ook niet. Een uurtje later zat ik bij een vriendinnetje die zag dat Ruby een blaar op haar tong had, ze at die morgen al niet zo goed, dus dat verklaarde dat wel. Verder was ze blij aan het spelen, dus dacht ik niet dat ze er heel veel last van had.

's Middags kwamen opa en oma Helvoirt langs om Ruby eindelijk weer in hun armen te sluiten. Zo leuk om te zien dat ze instinctief meteen aanvoelde dat dit opa en oma waren, ze kan nu oma zeggen (mmmmmma) en dat deed ze ook spontaan. Opa kreeg heel veel kushandjes en glimlachen. Duidelijk geval van liefde op het eerste gezicht (bij wijze van spreken) voor opa en oma. Na wat spelen en knuffelen hier thuis zijn we weer naar de kinderboerderij gegaan en het leek wel of ze nog meer lef had dan de dag ervoor!! Ze was duidelijk aan het genieten.

Na haar badje bleek dat de blaar op haar tong inmiddels was uitgebreid tot de andere kant van de tong en dus gingen we gelijk naar de apotheek om iets tegen blaren te kopen, ze beloofden dat dat de blaren in 2 dagen zou laten verdwijnen! De koorst was ook weer in alle hevigheid teruggekomen en ze had inmiddels 39.5 graden koorts en had duidelijk heel veel pijn. Ze heeft dus de hele nacht in mijn armen gelegen omdat ze alleen kon slapen als ze op mijn borst lag en dan ook nog maar zo'n 30 minuten achter elkaar, echt zo ontzettend zielig!! Na een hele lange, pijnlijke nacht heb ik 'smorgens de dokter weer gebeld waar we meteen terecht konden. Hij keek in haar mond en toen bleek haar hele mond inmiddels onstoken. Ze kan dan ook geen hap meer eten, zelfs haar speen doet zoveel pijn dat ze het uitgild als ze per ongeluk de speen weer in haar mond doet. Waarom haal je hem dan niet weg hoor ik je denken?! Nou, omdat ze er toch heel veel troost aan heeft. Ze houdt hem nu in haar handen en frunnikt er aan en dat brengt haar tot rust, ik vind het erg slim van haar!! De dokter heeft haar nu peniciline voorgeschreven en hopelijk gaat het daar snel door over. De koorst is inmiddels eindelijk gezakt naar 38 graden, dus het help wel, maar eten doet ze nog steeds niet en je ziet haar gewoon elke dag afvallen, hopelijk kan ze snel weer eten, want dit is ontzettend zielig.

Er zijn gelukkig ook nog leuke dingen te melden, zoals het feit dat ze door alle ellende heen wel een kies heeft :) Hij is er nu helemaal doorheen, dus ze is in het bezit van 8 tanden en een kies. En omdat ze nu toch echt bijna los loopt werd het tijd voor goede schoenen. Op advies van opa Helvoirt zijn we naar een speicale kinderschoenenwinkel gegaan waar haar voeten werden opgemeten en ze goede schoenen verkopen. De keuze is gemaakt en Ruby heeft hele mooie witte schoenen met een strikje gekregen. Ze loopt er nog wat onwennig op, maar ze vindt ze wel interessant. En ze is ontzettend leergierig, ze zegt alles na wat je tegen haar zegt. Haar vocabulair is inmiddels uitgegroeid tot best wel wat woordjes, mama, papa (ze liep hier spontaan naar een foto van Arjen en mij, ging er voor staan, wees naar Arjen en zei papa) pretty, nijntje en ze kan een heleboel dierengeluiden doen. Het makkelijkst is de koe (als ze nu een koe ziet begint ze spontaan te loeien), maar ook de eend (kwak kwak), het schaap (beheee), de bokjes (mehe) EN met veel moeite en oefenen nu ook het varken (gneu, gneu) kan ze nadoen. Knap he!!

Nu maar hopen dat ze vanacht eindelijk een goede nacht kan maken (vooral ook voor zichzelf) zodat ze weer wat op krachten kan komen en ze snel weer de oude is.